S\u0105siedzi i krewni ciesz\u0105 si\u0119 z Isabel, ale nie z Zacariasa, bo zawsze jest pewien wstyd w rozmowie z niemow\u0105 i odnoszeniu si\u0119 do tych, kt\u00f3rzy wypadli z \u0142aski. I tak, wstyd staje si\u0119 wsp\u00f3lnikiem ozi\u0119b\u0142o\u015bci, dyskomfort nieszcz\u0119\u015bnika wzrasta i czuje si\u0119 on pomini\u0119ty. <\/p>\n\n\n\n
Maryja pozwala, by ca\u0142a uwaga skupi\u0142a si\u0119 na El\u017cbiecie, ale zauwa\u017ca, \u017ce Zachariasz czuje si\u0119 pomini\u0119ty. Podchodzi do niego i cieszy si\u0119 razem z nim. Ona, kt\u00f3ra zna\u0142a jego zwierzenia, wiedzia\u0142a, \u017ce mia\u0142 nadziej\u0119 odzyska\u0107 g\u0142os wraz z narodzinami syna. Wie wi\u0119c, \u017ce mo\u017ce by\u0107 teraz zniech\u0119cony, i ostrzega go s\u0142owem zach\u0119ty. M\u00f3wi jej, \u017ce odzyskanie g\u0142osu przyjdzie nagle, kiedy B\u00f3g tego zechce, i b\u0119dzie to jak nowe narodziny. Radzi jej, by nie my\u015bla\u0142a o tym, kiedy to nast\u0105pi, bo tego nie da si\u0119 przewidzie\u0107. Ale czas jest bliski, bo wype\u0142ni\u0142y si\u0119 dwa inne proroctwa, o kt\u00f3rych m\u00f3wi\u0142 anio\u0142: \"El\u017cbieta urodzi ci syna\"<\/em> y \"wielu b\u0119dzie si\u0119 radowa\u0107 z jego narodzin\".<\/em> Trzecie s\u0142owo, kt\u00f3re odnosi\u0142o si\u0119 do Zachariasza -.\"b\u0119dziecie mieli rado\u015b\u0107 i zadowolenie\".<\/em>- Nie jest jeszcze w pe\u0142ni kompletny: rado\u015b\u0107 tak, ale jeszcze nie jubilat, bo brakuje mu g\u0142osu na jubileusz.<\/p>\n\n\n\n \"Zachariasz: czas piel\u0119gnowa\u0107 wiar\u0119, nadziej\u0119, m\u0105dro\u015b\u0107 kap\u0142a\u0144sk\u0105. Przyjdzie dzie\u0144, kiedy odzyskasz sw\u00f3j g\u0142os i wtedy b\u0119dziesz chwali\u0142 Pana tak, jak nigdy w \u017cyciu tego nie robi\u0142e\u015b\". Maryja modli\u0142a si\u0119 do Syna Najwy\u017cszego, kt\u00f3ry wzrasta\u0142 w Jej \u0142onie, aby poprosi\u0142 swego Ojca o rych\u0142e przywr\u00f3cenie g\u0142osu Zachariaszowi, aby m\u00f3g\u0142 on og\u0142osi\u0107 \u015bwiatu dzie\u0142a, kt\u00f3rych B\u00f3g w nim dokona\u0142.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0119dzy Zachariaszem a El\u017cbiet\u0105 zawsze panowa\u0142a wielka harmonia. Wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w \u015bwi\u0105tyni, Zachariasz opowiedzia\u0142 swojej \u017conie, na pi\u015bmie i w gestach. Tak\u017ce szczeg\u00f3\u0142owo\u015b\u0107 nazwy: \"Nazwiesz go imieniem Jan.<\/em>. El\u017cbieta, zgodna z wol\u0105 Bo\u017c\u0105 i ze swoim m\u0119\u017cem, obala tradycje rodziny i narodu. Zechariasz jest przes\u0142uchiwany prostym gestem. Wiedz\u0105, \u017ce on s\u0142ucha i rozumie, ale go ignoruj\u0105. Zak\u0142adali, \u017ce zgodzi si\u0119 nada\u0107 swoje imi\u0119 ich synowi, ale nie zapytali go o to wcze\u015bniej. Zachariasz do ko\u0144ca cierpi z powodu wstydu s\u0105siad\u00f3w i krewnych, kt\u00f3rzy nie odzywaj\u0105 si\u0119 do niego, a jedynie przytakuj\u0105 mu, mimo \u017ce jest tylko niemy, a nie g\u0142uchy. Zachariasz prosi o tabliczk\u0119, na kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142by pisa\u0107, aby nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci i wreszcie m\u00f3g\u0142 da\u0107 zewn\u0119trzny znak ch\u0119tnego dostosowania si\u0119 do przes\u0142ania anio\u0142a, a tym samym Boga: \"Jan to jego imi\u0119, <\/em>pisze. <\/p>\n\n\n\n