Jad\u0105c na mule, opu\u015bci\u0142 Loyol\u0119 ubrany w swoje szlachetne szaty. Trasa, \"Camino Ignaciano\", prowadzi przez Logro\u00f1o, Tudel\u0119, Alag\u00f3n, Saragoss\u0119, Frag\u0119, Lleid\u0119, Cerver\u0119, Igualad\u0119, do Montserrat i Manresy.<\/p>\n\n\n\n
\u0141atwo jest odkry\u0107 Pielgrzyma, urzeczonego, wspinaj\u0105cego si\u0119 na ska\u0142y G\u00f3ry, oddychaj\u0105cego dobrym zapachem \"d'eixos penyals coberts de roman\u00ed\", gdy nastaje wiosna. Natura sta\u0142a si\u0119 tronem dla tego, co jest teraz jej jedyn\u0105 prawdziw\u0105 Kr\u00f3low\u0105. Po\u015br\u00f3d dumnego pi\u0119kna masywu, Pielgrzym do\u015bwiadczy trzech \"inicjacyjnych\" dzia\u0142a\u0144.<\/p>\n\n\n\n
a) Po pierwsze, godzi w jego \u017cycie<\/em>(Jak\u017ce wielu chcia\u0142oby m\u00f3c pogodzi\u0107 \u017cycie...!). \u017bycie, kt\u00f3re poci\u0105ga\u0142oby za sob\u0105 wiele sprzeczno\u015bci, skorumpowane przez \u017c\u0105dz\u0119 presti\u017cu i w\u0142adzy. Sam m\u00f3wi na staro\u015b\u0107: \"Do 26 roku \u017cycia by\u0142 cz\u0142owiekiem oddanym pr\u00f3\u017cno\u015bciom \u015bwiata\". By\u0142y to trzy intensywne dni przegl\u0105dania wszystkich \"ciemnych\" zakamark\u00f3w jego historii, sk\u0142adania ich z bezgranicznym smutkiem w mi\u0142osierne r\u0119ce Boga i otrzymywania \"sakramentalnego\" pojednania z r\u0105k opiekuj\u0105cego si\u0119 nim mnicha Jeana Chanona. Mog\u0142a uwolni\u0107 si\u0119 od swoich \u017ca\u0142obnych do\u0142\u00f3w i gorzko, ale w spokoju, op\u0142akiwa\u0107 wszystkie absurdy, kt\u00f3re cz\u0119sto rani\u0142y osoby trzecie. Kto w ten spos\u00f3b do\u015bwiadcza wewn\u0119trznego wyzwolenia, rodzi si\u0119 na nowo!<\/p>\n\n\n\n b) Odarty z irracjonalno\u015bci takich wewn\u0119trznych szat<\/em>Zewn\u0119trzne szaty szlacheckie, ubrania \"presti\u017cu\", kt\u00f3re stara\u0142y si\u0119 ukaza\u0107 wewn\u0119trzn\u0105 szlachetno\u015b\u0107, kt\u00f3rej nie posiada\u0142, s\u0105 dla niego niewygodne i przeciwwskazane. Schroniwszy si\u0119 w najwi\u0119kszej tajemnicy, podchodzi do \u017cebraka, odziera si\u0119 z presti\u017cowych ubra\u0144 i wraz z nimi ubiera na swoj\u0105 cze\u015b\u0107 \"ostatniego\", tego odrzuconego przez \u015bwiat. Ze swej strony, z niewypowiedzianym spokojem wewn\u0119trznym, ubiera si\u0119 w \"tkanin\u0119, z kt\u00f3rej zwykle robi\u0105 worki..., a ma ona wiele kolc\u00f3w... d\u0142ugich do st\u00f3p\". Przyj\u0105\u0142 szaty ub\u00f3stwa, kt\u00f3re stawiaj\u0105 go w\u015br\u00f3d tych, kt\u00f3rzy nie licz\u0105 si\u0119 w \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n c) Powinien by\u0107 znaleziony kresk\u00f3wkowy z mieczem,<\/em> Jest \"biedakiem\", cz\u0142owiekiem pojednanym, bez wrog\u00f3w, bez ch\u0119ci zdobycia czegokolwiek. Nie musi si\u0119 ju\u017c przed niczym broni\u0107, nie potrzebuje ju\u017c agresywnego miecza. Z t\u0105 zaskakuj\u0105c\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 wolno\u015bci\u0105, kt\u00f3r\u0105 osi\u0105gn\u0105\u0142, \"rozbroi\" si\u0119 jako rycerz, w akcie o \"kontrkulturowych\" konotacjach, w stylu swojego rycerskiego \"imaginarium\". W wigili\u0119 \u015bwi\u0119ta Zwiastowania Pa\u0144skiego sp\u0119dza noc na modlitwie czuwania, kl\u0119cz\u0105c przed o\u0142tarzem Matki Bo\u017cej. Rozbraja si\u0119 i sk\u0142ada sw\u00f3j miecz u st\u00f3p Moreneta. Zmieni\u0142 swoje paradygmaty, zainteresowania, przysz\u0142o\u015b\u0107..., swojego Pana. Pielgrzym odnalaz\u0142by siebie w s\u0142owach, kt\u00f3re Virolai<\/em> \u015bpiewa do Matki Bo\u017cej: \"Amb vostre nom comen\u00e7a nostra hist\u00f2ria\".<\/p>\n\n\n\n O \u015bwicie wyobra\u017camy go sobie schodz\u0105cego po dzikich g\u00f3rskich szlakach ze szcz\u0119\u015bciem, kt\u00f3rego nigdy wcze\u015bniej nie zazna\u0142. Kulawy, z nut\u0105 b\u00f3lu zranionej nogi, ale przepe\u0142niony dziwn\u0105 wolno\u015bci\u0105 nigdy wcze\u015bniej nie do\u015bwiadczon\u0105 tak g\u0142\u0119boko.<\/p>\n\n\n\n W Pustelni Aposto\u0142\u00f3w niekt\u00f3re kobiety zaproponowa\u0142y szpital dla ubogich w Manresie, w kt\u00f3rym m\u00f3g\u0142by si\u0119 zatrzyma\u0107 na kilka dni. Musia\u0142 w spokoju delektowa\u0107 si\u0119 swoimi prze\u017cyciami z Montserrat i zapisa\u0107 je w notatniku, kt\u00f3ry starannie prowadzi\u0142 od czas\u00f3w Loyoli.<\/p>\n\n\n\n Nagle \u017candarm przerywa spokojny spacer Pielgrzyma: \"Da\u0142e\u015b luksusow\u0105 sukni\u0119 \u017cebrakowi? organ<\/em>\u0142zy dla nieszcz\u0119\u015bnika, kt\u00f3rego nie\u015bwiadomie skrzywdzi\u0142, oddaj\u0105c mu swoje arystokratyczne ubranie, by samemu przyodzia\u0107 si\u0119 w ub\u00f3stwo.<\/p>\n\n\n\n Zaledwie dziesi\u0119\u0107 miesi\u0119cy temu, Pielgrzym by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 organ<\/em>. Teraz znajdujemy ognistego wojownika z Pampeluny ze \u0142zami w oczach. Jego rekonwalescencja w Loyoli, d\u0142uga cisza drogi do Montserratu, za\u0142o\u017cycielskie do\u015bwiadczenia w g\u00f3rach rozbija\u0142y zewn\u0119trzne i wewn\u0119trzne twardo\u015bci jego osobowo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Zatrzyma\u0142 si\u0119 w szpitalu dla ubogich, gdzie mieszka\u0142 przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 swoich jedenastu miesi\u0119cy w Manresie. W pragnieniu wi\u0119kszej samotno\u015bci, nie wiadomo kiedy, znalaz\u0142 miejsce opuszczone i niedost\u0119pne: jaskinia<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Jaskinia jest jedn\u0105 z jaski\u0144 wydr\u0105\u017conych w okresie trzeciorz\u0119du przez erozj\u0119 rzeki. Nie by\u0142 on \u0142atwo dost\u0119pny. Ignacio dotar\u0142by do niej, pokonuj\u0105c \u015bcie\u017ck\u0119 w\u015br\u00f3d chwast\u00f3w, krzak\u00f3w i pokrzyw. Balkon z widokiem na rzek\u0119, z genialnym widokiem na Montserrat, mniej lub bardziej os\u0142oni\u0119ty g\u0119st\u0105 traw\u0105 i krzewami, co dawa\u0142oby efekt samotno\u015bci i bezruchu. Na tym balkonie, pod spojrzeniem Matki Bo\u017cej, mia\u0142 wiele godzin g\u0142\u0119bokiego milczenia. Wiele rzeczy \"wyciszy\u0142a\"... I potrafi\u0142a \"ws\u0142ucha\u0107 si\u0119\" w g\u0142\u0119bi\u0119 swojego serca i odnale\u017a\u0107 t\u0119tno Bo\u017cego Serca. I z serca Boga odkry\u0142, \u017ce jest \"pos\u0142any\" do innych.<\/p>\n\n\n\n Kontrkulturowy styl \u017cycia<\/em><\/p>\n\n\n\n \"\u015awi\u0119ty Dominik to zrobi\u0142, wi\u0119c ja musz\u0119 to zrobi\u0107. \u015awi\u0119ty Franciszek zrobi\u0142 to, bo ja musz\u0119 zrobi\u0107 to\". Pierwsze kroki urodzonego w Manresie Ignacego poprowadz\u0105 go drogami tej \u015bwi\u0119tej i naiwnej emulacji.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze kilka miesi\u0119cy temu szuka\u0142 tylko zaszczyt\u00f3w, wyr\u00f3\u017cnienia si\u0119..., z niebywa\u0142\u0105 trosk\u0105 o sw\u00f3j wizerunek. Teraz nie b\u0119dzie si\u0119 przejmowa\u0142 swoim wygl\u0105dem fizycznym, pozwoli na zapuszczenie w\u0142os\u00f3w i paznokci (kiedy\u015b tak starannie piel\u0119gnowanych), b\u0119dzie rozczochrany, z ma\u0142\u0105 higien\u0105 osobist\u0105, o co jeszcze kilka miesi\u0119cy temu nigdy by si\u0119 nie podejrzewa\u0142. Przekroczy\u0142 \"czerwone linie\", udowadnia sobie, \u017ce zmieni\u0142 strony, \u017ce postawi\u0142 si\u0119 po drugiej stronie historii, z ostatnimi i z Jezusem.<\/p>\n\n\n\n Modli si\u0119 siedem godzin dziennie. \u017byje szcz\u0119\u015bliwie, w pe\u0142ni, ze swoim wewn\u0119trznym wyciszeniem przed Bogiem. Opiekuje si\u0119 biednymi w Szpitalu, jego dzia\u0142ania emanuj\u0105 mi\u0142osierdziem i przyja\u017ani\u0105 dla najubo\u017cszych. Jego stan to spok\u00f3j, rado\u015b\u0107, odczuwanie wielkiej pociechy w tym nowym sposobie robienia i bycia.<\/p>\n\n\n\n Ignacy przybywa do Manresy z g\u0142\u0119bokim pragnieniem zdobycia \u015bwi\u0119to\u015bci, honoru, z pragnieniem s\u0142u\u017cenia swojemu nowemu Panu (Kr\u00f3lowi wiecznemu), z jeszcze wi\u0119ksz\u0105 intensywno\u015bci\u0105 ni\u017c mia\u0142 w s\u0142u\u017cbie \"kr\u00f3l\u00f3w doczesnych\". Przez ca\u0142e \u017cycie by\u0142 \"zdobywc\u0105\" swojego statusu. Nawet podczas rekonwalescencji w Loyoli rozkoszowa\u0142 si\u0119 my\u015blami o wyczynach, jakich dokona w s\u0142u\u017cbie wielkich pan\u00f3w lub ksi\u0119\u017cniczki \"najwy\u017cszej godno\u015bci\", kt\u00f3rej szuka\u0142 w zadumie.<\/p>\n\n\n\n Przybywa \"nie\u015bwiadomy rzeczy Bo\u017cych\", bez zdolno\u015bci rozeznania, z silnym pragnieniem \"czynienia\" wielkich rzeczy dla Pana. W g\u0142\u0119bi duszy wci\u0105\u017c s\u0105czy si\u0119 z niego egocentryzm, narcyzm. Musi \"spojrze\u0107 w lustro\" i odkry\u0107 siebie honorowego, z nowym honorem, o kt\u00f3rym teraz marzy, tak r\u00f3\u017cnym od tego, kt\u00f3rego do\u015bwiadczy\u0142 na kastylijskich dworach. Sam nadal jest \"podmiotem\", swoim \"zaszczytnym\" wizerunkiem. Wci\u0105\u017c wierzy, \u017ce mo\u017ce j\u0105 pokona\u0107 w\u0142asnymi si\u0142ami, w\u0142asnymi zdolno\u015bciami i mo\u017cliwo\u015bciami.<\/p>\n\n\n\n Pierwsze cztery miesi\u0105ce to wielka \u017carliwo\u015b\u0107 i duchowy spok\u00f3j, wielka r\u00f3wnowaga i wielkoduszno\u015b\u0107. Szybko jednak odkrywa, \u017ce nie \"zdoby\u0142\" \u015bwi\u0119to\u015bci, \u017ce to, co zdoby\u0142, to gorycz jego wewn\u0119trznych ciemnych studni, do kt\u00f3rych si\u0119 zni\u017ca, a kt\u00f3re, jak mu si\u0119 wydawa\u0142o, pogodzi\u0142 w Montserrat. W pewnym sensie jest jeszcze faryzeuszem z przypowie\u015bci, musi doj\u015b\u0107 do zrozumienia siebie jako celnika, a jednak przyj\u0119tego i przygarnianego przez Boga. Ignacy odprawia swoje \"\u0106wiczenia duchowe\".<\/p>\n\n\n\n \"Przysz\u0142a do niego silna my\u015bl, kt\u00f3ra go zaniepokoi\u0142a, przedstawiaj\u0105c mu trudno\u015bci jego \u017cycia, jak gdyby m\u00f3wiono do niego w duszy: 'A jak\u017ce b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 \u015bcierpie\u0107 to \u017cycie 70 lat, kt\u00f3re masz prze\u017cy\u0107? Ale i na to odpowiedzia\u0142 wewn\u0119trznie z wielk\u0105 si\u0142\u0105...: 'O n\u0119dzniku, czy mo\u017cesz mi obieca\u0107 jedn\u0105 godzin\u0119 \u017cycia?<\/p>\n\n\n\n Dzielny obro\u0144ca Pampeluny gotowy do pod\u0105\u017cania za ma\u0142ym pieskiem<\/em><\/p>\n\n\n\n Pierwszy etap, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie przedstawili\u015bmy, mo\u017cna stre\u015bci\u0107 w dw\u00f3ch s\u0142owach: \"czy\u0144\" (wielkie pokuty, wielkie rzeczy) i \"wi\u0119cej\" (wi\u0119cej ni\u017c inni, wi\u0119cej ni\u017c \u015bwi\u0119ci). Nierozs\u0105dna gorliwo\u015b\u0107, nawet je\u015bli ujawnia ogromn\u0105 hojno\u015b\u0107. Ignacy uduchawia swoj\u0105 pr\u00f3\u017cno\u015b\u0107 rycerza, teraz rycerz oddaje si\u0119 swojemu nowemu Panu w najbardziej heroiczny spos\u00f3b, jaki mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107, z pokutami, modlitwami i czynami, aby \"naznaczy\u0107 siebie bardziej ni\u017c kogokolwiek innego\". Stara si\u0119 zdoby\u0107 swojego nowego Pana \"dzie\u0142ami\".<\/p>\n\n\n\n Jeszcze kilka miesi\u0119cy temu \u017cy\u0142 tylko po to, by zdobywa\u0107 zaszczyty, s\u0142aw\u0119, wa\u017cne stanowiska w administracji kr\u00f3lestwa Kastylii, teraz musi odkry\u0107, \u017ce \"\u015bwi\u0119to\u015b\u0107\" nie jest \"zdobyciem\". Zdaje sobie spraw\u0119, oszo\u0142omiony, \u017ce to, co zdoby\u0142, to w\u0142a\u015bnie jego \"cienie\", ciemne wody jego wn\u0119trza \"pogodzone\" tylko powierzchownie w Montserrat.<\/p>\n\n\n\n Pok\u00f3j, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 przed Dziewic\u0105 z Montserrat, zosta\u0142 zburzony. Pami\u0119\u0107 zacz\u0119\u0142a go skrupulatnie strofowa\u0107, przypominaj\u0105c mu o momentach \u017cycia, kt\u00f3re, jak s\u0105dzi\u0142, pozostawi\u0142 pochowane w Montserrat. Popad\u0142 w g\u0142\u0119bokie spustoszenie i n\u0119kany skrupu\u0142ami szuka\u0142 spowiednika, kt\u00f3remu m\u00f3g\u0142by w k\u00f3\u0142ko powtarza\u0107 swoje grzechy; nie m\u00f3g\u0142 jednak pojedna\u0107 si\u0119 \"z samym sob\u0105\", a wydawa\u0142o mu si\u0119, \u017ce i z Bogiem.<\/p>\n\n\n\n Do\u015bwiadczy\u0142 w\u0142asnej ograniczono\u015bci, radykalnej niewystarczalno\u015bci, by udzieli\u0107 sobie przebaczenia, niech\u0119ci, by odda\u0107 si\u0119 w pe\u0142ni w r\u0119ce Boga i pu\u015bci\u0107 kierownic\u0119 swojego \u017cycia, kt\u00f3r\u0105 zawsze sam kierowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n W swoim opuszczeniu powtarza Bogu, \u017ce by\u0142by got\u00f3w p\u00f3j\u015b\u0107 nawet za ma\u0142ym pieskiem, gdyby ten wskaza\u0142 mu drog\u0119 do odnalezienia Boga. Najbardziej znacz\u0105cym momentem tego okresu jest rozpaczliwa \"pokusa samob\u00f3jstwa\", gdy przebywa w pokoju w klasztorze dominikan\u00f3w. Ten, kto by\u0142 przyzwyczajony i\u015b\u0107 przez \u015bwiat jako zdobywca, do\u015bwiadczy, \u017ce honor, uczciwo\u015b\u0107, pojednanie, szcz\u0119\u015bcie, \u015bwi\u0119to\u015b\u0107... nie s\u0105 zdobywane, ale \"otrzymywane\": \"wszystko jest \u0142ask\u0105\". B\u0119dzie to wielkie ignacja\u0144skie odkrycie Manresy.<\/p>\n\n\n\n Poddanie si\u0119 ju\u017c nie twierdzy z Pampeluny, ale swojej wewn\u0119trznej si\u0142y, nie chodzi ju\u017c o przekazanie \"broni zewn\u0119trznej\", ale \"broni wewn\u0119trznej\" (samowystarczalno\u015b\u0107, \"kieruj\u0119 swoim \u017cyciem\"...). S\u0105 to jego \u0106wiczenia duchowe. Uczy si\u0119 \u017cy\u0107 w wierze i zaufaniu, pozwala\u0107 si\u0119 prowadzi\u0107 Bogu. Projekt dotarcia do Boga o w\u0142asnych si\u0142ach za\u0142amuje si\u0119. B\u00f3g uczy go, by odpu\u015bci\u0142 swoje ego, kt\u00f3re jakoby by\u0142o wszechmocne.<\/p>\n\n\n\n Wychodzi z zau\u0142ka, gdy do\u015bwiadcza marno\u015bci w\u0142asnej \"sprawiedliwo\u015bci\", by osi\u0105\u015b\u0107 w \"sprawiedliwo\u015bci, kt\u00f3ra pochodzi od Boga\" (Rz 1,21). W ten spos\u00f3b rozpoczyna si\u0119 trzeci etap \u017cycia Ignacego w Manresie. Nie musi ju\u017c chroni\u0107 si\u0119 przed swoj\u0105 zepsut\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105, przed swoimi cieniami, przed swoim grzechem. Jego \"paradygmaty\" uleg\u0142y zmianie.<\/p>\n\n\n\n To jest czas wielkiego o\u015bwiecenia Manresy. Kiedy zak\u0142ada, \u017ce nie zdobywa \"\u015bwiat\u0142a\" Bo\u017cego przez ca\u0142kowite pozostawienie siebie w r\u0119kach Pana, wtedy ogarniaj\u0105 go powtarzaj\u0105ce si\u0119 chwile \"\u015bwiat\u0142a\". o\u015bwietlenie<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Szczytowym momentem tego okresu jest \"O\u015bwiecenie kardyna\u0142a\". Jest to moment \u0142aski, niespodziewany, kulminacja ca\u0142ej drogi Pielgrzyma w dniach jego Manresy. Pewnego razu, nad rzek\u0105 Cardener, \"oczy jego zrozumienia zacz\u0119\u0142y si\u0119 otwiera\u0107; i nie \u017ceby widzia\u0142 jakie\u015b widzenie, ale rozumia\u0142 i zna\u0142 wiele rzeczy, tak duchowych, jak i dotycz\u0105cych wiary i pism; wszystko wydawa\u0142o mu si\u0119 nowe\". A potem dodaje: \"w ca\u0142ym dyskursie swojego \u017cycia nie wydaje si\u0119, by osi\u0105gn\u0105\u0142 tak wiele, jak w tym jednym momencie\".<\/p>\n\n\n\n Przyby\u0142 do Manresy \"arogancki i nie znaj\u0105cy spraw Bo\u017cych\". Nadal tchn\u0105\u0142 silnym egocentryzmem, wiar\u0105 we w\u0142asne umiej\u0119tno\u015bci i mo\u017cliwo\u015bci. Wyjecha\u0142 z Manresy rozdysponowany i pokorny, do\u015bwiadczony w rozeznawaniu duch\u00f3w i w umiej\u0119tno\u015bci pomagania innym.<\/p>\n\n\n\n Wewn\u0119trzna \"Droga\" z jedenastu miesi\u0119cy w Manresie jest \"za\u0142o\u017cycielska\", zostanie zebrana w spos\u00f3b pedagogiczny w jego \"\u0106wiczeniach duchowych\" i b\u0119dzie t\u0142em, z kt\u00f3rego pisze \"Konstytucje Towarzystwa Jezusowego\". Wszystkie duchowo\u015bci ignacja\u0144skie i wszystkie prace duszpasterskie, spo\u0142eczne, intelektualne, pedagogiczne, kulturalne... inspirowane przez Ignacego maj\u0105 wzrok skierowany na t\u0119 Drog\u0119.<\/p>\n\n\n\n Cabalgando en una mula sale de Loyola ataviado con sus vestiduras nobiliarias. El itinerario, el \u201cCamino Ignaciano\u201d, pasa por Logro\u00f1o, Tudela, Alag\u00f3n, Zaragoza, Fraga, Lleida, Cervera, Igualada, hasta Montserrat y Manresa 1. Montserrat, unos breves d\u00edas Es f\u00e1cil descubrir al Peregrino, cautivado, subiendo las rocas de la Monta\u00f1a, respirando el buen olor \u00abd\u2019eixos penyals coberts […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":13849,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[549,548],"tags":[20,8],"class_list":["post-13847","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-evangelizacion","category-foco","tag-ano-santo","tag-santos"],"yoast_head":"\n2. w d\u00f3\u0142 g\u00f3ry<\/h3>\n\n\n\n
Manresa, pierwszy okres<\/h3>\n\n\n\n
Szcz\u0119\u015bliwie uwolniony od dotychczasowego \u017cycia, z \"wielk\u0105 odwag\u0105 i liberalno\u015bci\u0105\" zamierza zdoby\u0107 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107.<\/em><\/pre>\n\n\n\n
4. Drugi okres. Krucho\u015b\u0107 Ignacego<\/h3>\n\n\n\n
Od m\u0142odzie\u0144czej euforii neokonserwatysty, do radzenia sobie z w\u0142asnym wewn\u0119trznym roz\u0142amem<\/em><\/pre>\n\n\n\n
5. III okres. Wszystko jest \u0142ask\u0105<\/strong><\/h3>\n\n\n\n
Kiedy przyj\u0105\u0142, \u017ce nie \"kontroluje\" wszystkiego, zaczyna go zalewa\u0107 niespodziewane i w pe\u0142ni \"wolne\" \u015bwiat\u0142o.<\/em><\/pre>\n\n\n\n
Niniejszy artyku\u0142 jest fragmentem stron od 17 do 43 ksi\u0105\u017cki \"Manresa Ignasiana\" 500 lat<\/a><\/em>(wydanie katalo\u0144skie i hiszpa\u0144skie, wersja angielska w przygotowaniu).<\/h6>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"