Na czwartym pi\u0119trze klasycznej kamienicy, wewn\u0105trz przestronnego biura z biurkami przedzielonymi szarymi \u015bciankami dzia\u0142owymi, jeden wpisuje p\u00f3\u0142g\u0119bkiem, inni patrz\u0105 na swoje telefony kom\u00f3rkowe przysuwaj\u0105c si\u0119 od swoich foteli, dw\u00f3ch wchodzi roze\u015bmianych ze szklankami kawy w r\u0119kach, dyskutuj\u0105c o czym\u015b na temat Osasuny. Ale m\u0142ode popo\u0142udniowe \u015bwiat\u0142o wpadaj\u0105ce przez okno skupia si\u0119 na Isabel, kt\u00f3ra pr\u00f3buje od\u0142o\u017cy\u0107 swoje rzeczy do szuflad z ukradkiem jak z\u0142odziej. Nagle szefowa wychodzi ze swojego gabinetu, analitycy w kawiarni milkn\u0105, Isabel kurczy si\u0119 w fotelu i s\u0142yszy za sob\u0105 kroki prawa.<\/p>\n\n\n\n
- Co masz na my\u015bli, \u017ce on odchodzi?<\/p>\n\n\n\n
Isabel utrzymywa\u0142a swoj\u0105 uwag\u0119 na procesie wy\u0142\u0105czania komputera i nie reagowa\u0142a. Koledzy z firmy Consultancy, trzy kobiety i trzech m\u0119\u017cczyzn, r\u00f3wnie\u017c nie pochwalali jej zwyczaju, ale Manuela, jej szefowa, uwielbia\u0142a publicznie werbalizowa\u0107 krytyk\u0119. Tym razem wypad\u0142o jej pytanie z ust, jak samolot wypuszcza pocisk i zwinnie polecia\u0142a korytarzem, nie zatrzymuj\u0105c si\u0119, by sprawdzi\u0107, jakie szkody mog\u0142a wyrz\u0105dzi\u0107 swojemu podw\u0142adnemu, pozostawiaj\u0105c za sob\u0105 smug\u0119 pachn\u0105cej tytoniem ironii. Dlaczego to robi - zazdro\u015b\u0107, pogarda, rywalizacja? Przecie\u017c Isabel i Manuela maj\u0105 tyle samo 32 lata, by\u0142y razem na studiach i cho\u0107 ubieraj\u0105 si\u0119 w bardzo r\u00f3\u017cnych stylach, obie s\u0105 pi\u0119kne. <\/p>\n\n\n\n
Isabel na kilka sekund zamrozi\u0142a swoje ruchy, poczeka\u0142a, a\u017c Manuela wr\u00f3ci do swojej z\u0142o\u015bliwo\u015bci i sko\u0144czy odk\u0142ada\u0107 swoje rzeczy na miejsce, spojrza\u0142a na zegarek i, zanim kolejny \u017cartowni\u015b zd\u0105\u017cy\u0142 j\u0105 zatrzyma\u0107, zasuwa\u0142a do windy. Chcia\u0142a odebra\u0107 c\u00f3rk\u0119 ze szko\u0142y. S\u0105 dwa rodzaje m\u0142odych profesjonalist\u00f3w - pomy\u015bla\u0142a, naciskaj\u0105c przycisk na \u015bcianie - ci, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105, \u017ceby pracowa\u0107, i ci, kt\u00f3rzy pracuj\u0105, \u017ceby \u017cy\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Gdy tylko wyszed\u0142 za drzwi budynku, a ciep\u0142e powietrze Pampeluny napompowa\u0142o jego d\u0142ugie rude w\u0142osy, jego nastr\u00f3j si\u0119 uspokoi\u0142. O tej godzinie na Avenida Carlos III nie by\u0142o prawie nikogo. Sko\u0144czy\u0142 zamyka\u0107 portfel i zacz\u0105\u0142 i\u015b\u0107 w kierunku wolnego parkingu, na kt\u00f3rym zostawi\u0142 sw\u00f3j samoch\u00f3d. Wci\u0105\u017c nie dostosowywa\u0142 si\u0119 do firmy, mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce walczy z absurdem: \"Co za problem wyj\u015b\u0107 wcze\u015bniej, skoro wcze\u015bnie zacz\u0105\u0142e\u015b prac\u0119! -Manuela SAID mo\u017cemy wychodzi\u0107 wcze\u015bnie, o ile pokryjemy godziny dnia, powiedzia\u0142a, ale potem zostaje do p\u00f3\u017anej nocy, a reszta jedynek dumnie rywalizuje o to, kto najd\u0142u\u017cej wytrzyma w biurze... To \u015bmieszne! <\/p>\n\n\n\n
Wsiad\u0142 do samochodu, pi\u0119cioletniego Volkswagena Golfa, i spojrza\u0142 na zdj\u0119cie c\u00f3rki wisz\u0105ce w lusterku wstecznym. U\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119. Uda\u0142o im si\u0119 mie\u0107 tylko jedn\u0105 c\u00f3rk\u0119, Sar\u0119. Obecnie ma 7 lat, ma jasne oczy i raka. Jej choroba jest dobrze leczona w Klinice Uniwersyteckiej i lekarze s\u0105 optymistami, ale biedactwo cierpia\u0142o. \"Potrzebuj\u0119 mojej pracy. Musz\u0119 si\u0119 lepiej przystosowa\u0107, przetrwa\u0107 - powiedzia\u0142a do siebie Isabel. W tym momencie zadzwoni\u0142 jej telefon kom\u00f3rkowy, a poniewa\u017c ruszy\u0142a samochodem, by pojecha\u0107 do szko\u0142y, w\u0142\u0105czy\u0142a zestaw g\u0142o\u015bnom\u00f3wi\u0105cy. <\/p>\n\n\n\n
- Witaj, kochanie - powiedzia\u0142 g\u0142\u0119boki, czu\u0142y g\u0142os jej m\u0119\u017ca.<\/p>\n\n\n\n
- Wiesz, szef znowu ze mn\u0105 zadar\u0142... Przepraszam, \u017ce znowu si\u0119 skar\u017c\u0119, pomy\u015blisz, \u017ce mam obsesj\u0119. P\u00f3jd\u0119 dzi\u015b z Sar\u0105 na zakupy po przystawki, chcesz co\u015b?<\/p>\n\n\n\n
Odk\u0105d si\u0119 pobrali, prawie codziennie Isabel pije z m\u0119\u017cem na balkonie mieszkania, przed lub po kolacji. Dyskutuj\u0105 o sprawach dnia, ona na \u017c\u00f3\u0142tej kanapie z lemoniad\u0105, on na wiklinowym krze\u015ble z piwem. Gdy pojawia si\u0119 problem ekonomiczny lub zawodowy, bierze nieco d\u0142u\u017cszy \u0142yk, a nast\u0119pnie, patrz\u0105c na balkony budynku przed nimi, wzdycha: \"C\u00f3\u017c z tego, \u017ce cz\u0142owiek zyska ca\u0142y \u015bwiat, je\u015bli straci swoj\u0105 dusz\u0119?\", zdanie, kt\u00f3re utkwi\u0142o mu w pami\u0119ci, odk\u0105d obejrzeli film Thomas More. Potem zwykle zostawia szklank\u0119 na szklanym stoliku i p\u0119dzi do \u017cony, by uwi\u0119zi\u0107 j\u0105 o \u017c\u00f3\u0142t\u0105 sof\u0119 i \u0142askota\u0107. Na koniec kradnie poca\u0142unek i dalej rozmawiaj\u0105. Ale teraz g\u0142os m\u0119\u017ca brzmia\u0142 inaczej, bardziej nosowo.<\/p>\n\n\n\n
- Nie, Iza, dzi\u0119ki, nie mam ochoty. Dzwoni\u0119 w innej sprawie. Wybaczcie, \u017ce tak powiem, ale m\u00f3j ojciec w\u0142a\u015bnie poszed\u0142 do nieba. <\/p>\n\n\n\n
Isabel zatrzyma\u0142a samoch\u00f3d na poboczu drogi. Chcia\u0142a odpowiedzie\u0107, ale najpierw wyj\u0119\u0142a z torebki chusteczk\u0119, \u017ceby otrze\u0107 \u0142zy, przytrzyma\u0142a w\u0142osy, spojrza\u0142a w lustro. Pomara\u0144czowe piegi na jej bia\u0142ej twarzy roz\u015bwietli\u0142y si\u0119 i zdawa\u0142y si\u0119 tworzy\u0107 konstelacj\u0119. <\/p>\n\n\n\n
- Czy nadal tam jeste\u015b, kochanie?<\/p>\n\n\n\n
- Tak mi przykro. Jeste\u015b z nim?<\/p>\n\n\n\n
- Tak, jeste\u015bmy z bra\u0107mi w klinice. Pogrzeb odb\u0119dzie si\u0119 jutro o godzinie 11.00. <\/p>\n\n\n\n
- Id\u0119 wi\u0119c z Sar\u0105. Jak si\u0119 czujesz?<\/p>\n\n\n\n
- Shattered. Porozmawiamy p\u00f3\u017aniej. Przesy\u0142am ci ca\u0142usa.<\/p>\n\n\n\n
Isabel zdawa\u0142a sobie spraw\u0119, \u017ce musi uporz\u0105dkowa\u0107 sprawy. Odetchn\u0119\u0142a, wybra\u0142a numer szefa i niezr\u0119cznymi ruchami ponownie uruchomi\u0142a samoch\u00f3d. Manuela odebra\u0142a na pi\u0105tym dzwonku.<\/p>\n\n\n\n
- Przepraszam, \u017ce przeszkadzam, Manuela, chcia\u0142em zada\u0107 ci pytanie. <\/p>\n\n\n\n
- Czy nadal pracujesz? My\u015bla\u0142em, \u017ce poszed\u0142e\u015b odpocz\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Isabel mog\u0142a sobie wyobrazi\u0107 ten kwa\u015bny u\u015bmiech na drugim ko\u0144cu telefonu i poczu\u0142a dreszcz. Oh, Manuela. Dla niej \"maksymalne wykorzystanie czasu\" oznacza nadmiern\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do w\u0142asnej doskona\u0142o\u015bci. Nadzoruje zesp\u00f3\u0142 analityk\u00f3w, ale chce awansowa\u0107 bardziej. Chodzi na si\u0142owni\u0119 trzy razy w tygodniu, w poniedzia\u0142ki z samego rana odwiedza fryzjera, sobotnie poranki sp\u0119dza na kursach online na zarz\u0105dzanie<\/em> i zawsze jako ostatni wychodzi z biura. Zna moc swoich g\u0119stych czarnych w\u0142os\u00f3w w ruchu, lubi p\u00f3\u0142nocne niebieskie sukienki, a swoim u\u015bmiechem ujmuje klient\u00f3w czy dyrektor\u00f3w firm. Jej m\u0105\u017c jest prawnikiem i oboje wracaj\u0105 do domu p\u00f3\u017ano. Nie maj\u0105 zbyt wiele czasu dla swojej czteroletniej c\u00f3rki, ale na razie nie martwi ich to zbytnio. B\u0119d\u0105 si\u0119 ni\u0105 zajmowa\u0107 bardziej osobi\u015bcie, gdy doro\u015bnie. W mi\u0119dzyczasie zatrudnili Mari\u0119, starsz\u0105 pani\u0105 ekwadorskiego pochodzenia o \u017cyczliwych cechach, kt\u00f3ra gotowa\u0142a dla nich, zajmowa\u0142a si\u0119 sprz\u0105taniem domu i od czasu do czasu zabiera\u0142a dziewczynk\u0119 na spacer do parku. <\/p>\n\n\n\n - Ojciec mojego m\u0119\u017ca zmar\u0142. Jutro jest pogrzeb.<\/p>\n\n\n\n - Jak mi przykro. Ile mia\u0142 lat?<\/p>\n\n\n\n - 70. Wspania\u0142y cz\u0142owiek... Chorowa\u0142 od d\u0142u\u017cszego czasu. <\/p>\n\n\n\n - Ach - rzek\u0142a z niepokoj\u0105c\u0105 powag\u0105 - widz\u0119, \u017ce te\u015bciowi nale\u017ca\u0142 si\u0119 odpoczynek. C\u00f3\u017c, takie jest \u017cycie. Przypuszczam, \u017ce chcesz poprosi\u0107 mnie o zgod\u0119 na p\u00f3j\u015bcie na pogrzeb, ale wiesz, \u017ce mo\u017cesz rozdziela\u0107 swoje godziny pracy jak chcesz, wi\u0119c.... <\/p>\n\n\n\n - To prawda, ale chcia\u0142abym nie by\u0107 przez ca\u0142y dzie\u0144 - powiedzia\u0142a, pozostawiaj\u0105c ostro\u017cne milczenie. M\u00f3j m\u0105\u017c mnie potrzebuje, a ja chc\u0119 mu towarzyszy\u0107. <\/p>\n\n\n\n - Hmm. Nic dziwnego... Najwyra\u017aniej nasza firma nie jest priorytetem w twoim \u017cyciu. R\u00f3b, co chcesz, ale je\u015bli nie b\u0119dzie ci\u0119 ca\u0142y dzie\u0144, firma nie b\u0119dzie ju\u017c potrzebowa\u0142a twoich us\u0142ug. Rozumiesz, co m\u00f3wi\u0119? I musisz mi teraz powiedzie\u0107, czy mog\u0119 na ciebie liczy\u0107?<\/p>\n\n\n\n - Prosz\u0119, nie b\u0105d\u017a taki... <\/p>\n\n\n\n - Pospiesz si\u0119, mam inne sprawy do za\u0142atwienia.<\/p>\n\n\n\n \u015awiat\u0142o zmieni\u0142o si\u0119 na czerwone, Isabel dostrzeg\u0142a szko\u0142\u0119 c\u00f3rki i zobaczy\u0142a matki spotykaj\u0105ce swoje maluchy. Podj\u0119cie decyzji nie zaj\u0119\u0142o jej wi\u0119cej ni\u017c sekund\u0119.<\/p>\n\n\n\n - OK, nie id\u0119. Ja nie id\u0119. M\u00f3j m\u0105\u017c jest wa\u017cniejszy ni\u017c moja praca. W \u015brod\u0119 i tak p\u00f3jd\u0119 do pracy, na wszelki wypadek, gdyby\u015b si\u0119 opami\u0119ta\u0142 - od\u0142o\u017cy\u0142a s\u0142uchawk\u0119, serce bi\u0142o jej szybko. Poprosi\u0142a St. Thomas More, by pom\u00f3g\u0142 jej z tego wyj\u015b\u0107 i zaparkowa\u0142. <\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pnego dnia, we wtorek, szef nie widzia\u0142 Isabel przy swoim biurku i by\u0142 zirytowany. Sp\u0119dzi\u0142a dzie\u0144 unikaj\u0105c patrzenia na ten post i my\u015bl\u0105c o tym, jak nast\u0119pnego dnia zwolni\u0107 j\u0105 bardziej formalnie. Pope\u0142ni\u0142a kilka b\u0142\u0119d\u00f3w, kt\u00f3re doprowadzi\u0142y j\u0105 do powt\u00f3rzenia zada\u0144 i zako\u0144czy\u0142y si\u0119 wyj\u0105tkowo p\u00f3\u017anym powrotem do domu, gdzie napotka\u0142a inne problemy, kt\u00f3re j\u0105 zdenerwowa\u0142y. <\/p>\n\n\n\n W \u015brod\u0119, gdy tylko Manuela dotar\u0142a do biura i zobaczy\u0142a, \u017ce Isabel jest jedyn\u0105 pracuj\u0105c\u0105 osob\u0105, zawo\u0142a\u0142a do niej wysokim krzykiem, \u017ceby towarzyszy\u0142a jej w jej gabinecie. Przeszli korytarzem jak kat ci\u0105gn\u0105cy wi\u0119\u017ania, za \u0142a\u0144cuch na szyi, w kierunku gilotyny. Manuela zaprowadzi\u0142a podw\u0142adn\u0105 do swojego drugiego domu - szarego, klimatyzowanego pomieszczenia, nieco zagraconego przero\u015bni\u0119tym drewnianym sto\u0142em i czarnymi sk\u00f3rzanymi krzes\u0142ami z wysokimi oparciami, ozdobionego grafik\u0105 na \u015bcianie i o\u015bwietlonego niewielkim oknem. Gdy tylko weszli do \u015brodka, szef zatrzasn\u0105\u0142 drzwi, kt\u00f3re zatrz\u0119s\u0142y szyb\u0105 oddzielaj\u0105c\u0105 ich od du\u017cego pomieszczenia analitycznego. Nadal stoj\u0105c naprzeciw siebie przy drzwiach, wybuch\u0142a walka: <\/p>\n\n\n\n - Isabel, chyba mnie nie zrozumia\u0142a\u015b. <\/p>\n\n\n\n - No tak, ale...<\/p>\n\n\n\n - Niestety, jak m\u00f3wi\u0142em ci dwa dni temu - skrzy\u017cowa\u0142 r\u0119ce - je\u015bli stracisz zainteresowanie firm\u0105, my te\u017c nie b\u0119dziemy ci\u0119 potrzebowa\u0107. Bardzo mi przykro z tego powodu.\u00a0<\/p>\n\n\n\n - Ale m\u00f3j te\u015b\u0107, m\u00f3j m\u0105\u017c mnie potrzebowa\u0142! -Jej piegi rozb\u0142ys\u0142y jak \u015bwiat\u0142a hamulc\u00f3w samochodowych, w\u0142osy uros\u0142y jak ognisko na pla\u017cy, a w oczach pojawi\u0142y si\u0119 \u0142zy: \"Jak mo\u017cna by\u0107 tak nieludzkim?<\/p>\n\n\n\n - Przesta\u0144, uspok\u00f3j si\u0119! -Manuela hukn\u0119\u0142a w st\u00f3\u0142, powoduj\u0105c, \u017ce zatrz\u0119s\u0142y si\u0119 komputer i foldery oraz koszyk z d\u0142ugopisami i pude\u0142ko tabletek, kt\u00f3re wystawa\u0142y z p\u00f3\u0142otwartej szuflady - \"Jest jeszcze jedna praca, kt\u00f3r\u0105 mog\u0119 ci zaoferowa\u0107. <\/p>\n\n\n\n Otacza\u0142 ich kruchy rozejm. Hermetyczna twarz Manueli p\u0119k\u0142a, a oszo\u0142omiona Isabel zdo\u0142a\u0142a si\u0119 zaj\u0105kn\u0105\u0107:<\/p>\n\n\n\n - Kt\u00f3ry?<\/p>\n\n\n\n - Kopalnia.<\/p>\n\n\n\n - Jak?\" zapyta\u0142a Isabel, zni\u017caj\u0105c g\u0142os w zak\u0142opotaniu, gotowa do ostatecznego ataku na wypadek, gdyby grali z ni\u0105 po raz ostatni. <\/p>\n\n\n\n Nagle Isabel zobaczy\u0142a, \u017ce jej szefowa p\u0142acze. Manuela usiad\u0142a do\u015b\u0107 gwa\u0142townie w swoim czarnym sk\u00f3rzanym fotelu, czo\u0142o opieraj\u0105c na stole tak, \u017ce jej czarne w\u0142osy wygl\u0105da\u0142y jak talerz spaghetti w sosie z o\u015bmiornicy. Isabel skamienia\u0142a, spojrza\u0142a przez szyb\u0119, by potwierdzi\u0107, \u017ce nikt jeszcze nie przyby\u0142, i po kilku sekundach niespokojnego wahania podesz\u0142a do szefowej, by obj\u0105\u0107 j\u0105 ramieniem, bardzo ostro\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n - Co si\u0119 dzieje? -zapyta\u0142a Isabel szeptem.<\/p>\n\n\n\n - Wczoraj by\u0142am na ciebie bardzo zdenerwowana, wiesz? Kiedy wr\u00f3ci\u0142am do domu, m\u00f3j m\u0105\u017c sta\u0142 w g\u0142\u0119bi salonu, w p\u00f3\u0142mroku, z krawatem na wp\u00f3\u0142 rozwi\u0105zanym, z twarz\u0105 roz\u015bwietlon\u0105 przez iPada. Nie przywita\u0142 si\u0119 ze mn\u0105. Zapali\u0142am \u015bwiat\u0142a i podnios\u0142am g\u0142os, \u017ceby powiedzie\u0107 mu, \u017ce dotar\u0142am, \u017ce jestem zm\u0119czona, na co on podni\u00f3s\u0142 g\u0142ow\u0119 i zsynchronizowa\u0142 usta przy stole jadalnym. Odwr\u00f3ci\u0142am si\u0119 i zobaczy\u0142am tort bezowy, kt\u00f3ry przygotowa\u0142a Maria (Ekwadorka, kt\u00f3r\u0105 zatrudnili\u015bmy lata temu). Tort by\u0142 nietkni\u0119ty, z pi\u0119cioma zdmuchni\u0119tymi \u015bwieczkami. Kurwa. Zapomnia\u0142em o urodzinach mojej c\u00f3rki. <\/p>\n\n\n\n - I co zrobi\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n - By\u0142o ju\u017c po godzinie 10. Prawie 11, w\u0142a\u015bciwie. Dziewczyna musia\u0142a spa\u0107, ale poszed\u0142em do jej pokoju. Znalaz\u0142em j\u0105 skulon\u0105 w jej \u0142\u00f3\u017cku, ukryt\u0105 pod ko\u0142dr\u0105. Gdy usiad\u0142em obok niej, wystawi\u0142a g\u0142ow\u0119, by oprze\u0107 j\u0105 na poduszce. Mia\u0142a rozpaczliwy wyraz, jakby od dawna znajdowa\u0142a si\u0119 pod wod\u0105. Czu\u0142am si\u0119 okropnie. Pr\u00f3bowa\u0142em j\u0105 pog\u0142aska\u0107, ale spoliczkowa\u0142a moj\u0105 r\u0119k\u0119, a potem z powrotem naci\u0105gn\u0119\u0142a na siebie prze\u015bcierad\u0142o. By\u0142em zak\u0142opotany, a potem wpad\u0142em w gniew: na ni\u0105, na ciebie i na mnie. Powiedzia\u0142am jej, \u017ce zjemy ciasto na \u015bniadanie, nie czeka\u0142am na jej odpowied\u017a i posz\u0142am do kuchni. Tam znalaz\u0142em Mari\u0119. Zapyta\u0142em j\u0105, co tam robi o tej godzinie. Czeka\u0142a na mnie, powiedzia\u0142a, bo martwi\u0142a si\u0119, \u017ce co\u015b mi si\u0119 sta\u0142o. Powiedzia\u0142em jej, \u017ceby nie by\u0142a naiwna i odes\u0142a\u0142em j\u0105 do domu. Dobra kobieta skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, zebra\u0142a swoje rzeczy z tak\u0105 sam\u0105 uleg\u0142o\u015bci\u0105, z jak\u0105 ty robisz swoje i przygotowa\u0142a si\u0119 do wyj\u015bcia. Nagle, gdy wraca\u0142am do salonu, us\u0142ysza\u0142am, jak moja c\u00f3rka krzyczy co\u015b do Marii ze swojego pokoju. Chcia\u0142a si\u0119 po\u017cegna\u0107. Kobieta podesz\u0142a bli\u017cej, a ja \u015bledzi\u0142em j\u0105 z daleka. To, co us\u0142ysza\u0142am, wci\u0105\u017c boli mnie w \u017co\u0142\u0105dku.<\/p>\n\n\n\n - Co powiedzia\u0142?<\/p>\n\n\n\n - Dzi\u0119kuj\u0119 za ciasto, mama<\/em>\".<\/p>\n\n\n\n - Isabel nie wiedzia\u0142a co powiedzie\u0107 i poda\u0142a Manueli kolejn\u0105 chusteczk\u0119.<\/p>\n\n\n\n - Dzi\u0119kuj\u0119. Tak powiedzia\u0142a do tej kobiety moja c\u00f3rka, do tej kobiety! Mo\u017cesz w to uwierzy\u0107? Pani da\u0142a jej szybkiego ca\u0142usa w czo\u0142o i wysz\u0142a. Pospiesznie otworzy\u0142em drzwi wej\u015bciowe i zapyta\u0142em j\u0105, co powiedzia\u0142a jej moja c\u00f3rka. Nie mog\u0142em uwierzy\u0107 w\u0142asnym uszom. \"Dzi\u0119kuj\u0119 za ciasto, Mario. Tak w\u0142a\u015bnie powiedzia\u0142a, madam. Ale s\u0142ysza\u0142em te\u017c inn\u0105 rzecz. Pozwoli\u0142em jej odej\u015b\u0107. Chcia\u0142am porozmawia\u0107 z m\u0119\u017cem, ale on za\u0142o\u017cy\u0142 s\u0142uchawki, \u017ceby ogl\u0105da\u0107 filmy na YouTube. Usiad\u0142am przy stole jadalnym, pokonana, i spr\u00f3bowa\u0142am ciasta palcem. Powoli i nie zdaj\u0105c sobie z tego sprawy, zjad\u0142em kawa\u0142ek wielko\u015bci tego, co zjedliby\u015bmy razem we tr\u00f3jk\u0119, gdybym zd\u0105\u017cy\u0142 na czas. By\u0142em g\u0142upi, u\u015bwiadamiam sobie teraz, przez te wszystkie lata... Ale ty... Ty, Isabel, g\u00f3wno wiesz, jak \u017cy\u0107. Zamierzam wzi\u0105\u0107 urlop. Musz\u0119 si\u0119 zastanowi\u0107, sp\u0119dzi\u0107 wi\u0119cej czasu z c\u00f3rk\u0105, uporz\u0105dkowa\u0107 swoje \u017cycie. Nie wiem, ile czasu b\u0119d\u0119 potrzebowa\u0142 i prosz\u0119 ci\u0119, \u017ceby\u015b mnie zast\u0105pi\u0142 podczas mojej nieobecno\u015bci... kiedy wr\u00f3c\u0119, porozmawiamy o twoim awansie, dobrze? -Jej oczy sta\u0142y si\u0119 niewinne, mi\u0119\u015bnie w szcz\u0119ce rozlu\u017ani\u0142y si\u0119. Nagle Isabel przypomnia\u0142a sobie Manuel\u0119, kt\u00f3r\u0105 zna\u0142a na uniwersytecie. Nie wiem czy kiedykolwiek si\u0119 nad tym zastanawia\u0142e\u015b, ale jaki jest sens wygrywania i zdobywania pozycji w firmie, je\u015bli omijaj\u0105 Ci\u0119 najlepsze rzeczy w \u017cyciu?<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dos mujeres\u00a0 En la cuarta planta de un edificio cl\u00e1sico, dentro de una oficina amplia con mesas divididas por tabiques grises, uno teclea con pocas ganas, otras miran el m\u00f3vil encorv\u00e1ndose desde sus asientos, dos entran riendo con vasos de caf\u00e9 en la mano mientras discuten algo sobre el Osasuna. Pero la luz joven de […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":21677,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[537],"tags":[764],"class_list":["post-21676","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-recursos","tag-cuentos"],"yoast_head":"\n