Jednym z najtrudniejszych moment\u00f3w w \u017cyciu dziennikarza czy pisarza jest ten, w kt\u00f3rym pojawia si\u0119 pusta strona. To prawda, \u017ce czasem pisanie jest impulsem, niekontrolowanym instynktem, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce s\u0142owa i pomys\u0142y tryskaj\u0105, tak \u017ce poszukiwanie instrumentu do ich utrwalenia przynosi ulg\u0119; ale tych jest najmniej. <\/p>\n\n\n\n
Zwyczajem jest posiadanie mniej lub bardziej narzuconych termin\u00f3w, kt\u00f3re zmuszaj\u0105 autora nie do poszukiwania tematu, ale co gorsza do wyboru jednego z tysi\u0119cy temat\u00f3w biegaj\u0105cych w jego g\u0142owie. <\/p>\n\n\n\n
Wszystkie chc\u0105 mie\u0107 swoj\u0105 szans\u0119, wszystkie chc\u0105 wej\u015b\u0107 z \u0142awki, ale jedna jest mo\u017ce jeszcze zbyt zielona i musi dojrze\u0107, inna jest ciernista i wymaga zbyt wiele wysi\u0142ku lub czasu, kt\u00f3rego si\u0119 nie ma, jeszcze inna nie by\u0142aby zrozumiana w obecnym kontek\u015bcie spo\u0142ecznym.... <\/p>\n\n\n\n
Wszystkie tematy maj\u0105 swoje plusy i minusy, ale w ko\u0144cu jest taki, kt\u00f3ry z podniesion\u0105 natarczywie r\u0119k\u0105 przepycha si\u0119 i ko\u0144czy, jak ten w Twoich r\u0119kach, czarno na bia\u0142ym.<\/p>\n\n\n\n
Ale musz\u0119 si\u0119 przyzna\u0107. To nie jest artyku\u0142, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142em dla Was dzisiaj pisa\u0107. Wybra\u0142em inny temat. Wydawa\u0142o si\u0119 to aktualne, niezbyt dra\u017cliwe, a ja mia\u0142em pomys\u0142 dojrza\u0142y i gotowy. Cieszy\u0142em si\u0119 \u0142atwo\u015bci\u0105, z jak\u0105 pomys\u0142y przychodzi\u0142y mi do g\u0142owy, my\u015bl\u0105c o tym, jak potwierdzisz lub odrzucisz je, i jak to b\u0119dzie dzia\u0142a\u0107 w sieciach spo\u0142eczno\u015bciowych. Ale w po\u0142owie strony zdania wyda\u0142y si\u0119 dziwnie znajome. Tak bardzo, \u017ce napad\u0142a mnie straszna w\u0105tpliwo\u015b\u0107: czy ja ju\u017c tego nie napisa\u0142em?<\/p>\n\n\n\n
Pobieg\u0142em do swojego archiwum i natychmiast si\u0119 pojawi\u0142o: artyku\u0142 na ten sam temat, rozwijaj\u0105cy niemal te same pomys\u0142y, z niemal identycznymi frazami i datowany dok\u0142adnie rok temu.<\/p>\n\n\n\n
Od razu przypomnia\u0142a mi si\u0119 ta przera\u017caj\u0105ca scena z filmu \"L\u015bnienie\", w kt\u00f3rej Wendy (Shelley Duvall) odkrywa, \u017ce stos stron powie\u015bci, kt\u00f3r\u0105 jej m\u0105\u017c Jack (Jack Nicholson) pisa\u0142 od miesi\u0119cy, zawiera powtarzaj\u0105ce si\u0119 w k\u00f3\u0142ko to samo zdanie, co potwierdza jej podejrzenia, \u017ce opanowa\u0142o go szale\u0144stwo.<\/p>\n\n\n\n
Ci, kt\u00f3rzy mnie znaj\u0105, wiedz\u0105 o moim ogromnym roztargnieniu i braku pami\u0119ci, wi\u0119c ten powtarzaj\u0105cy si\u0119 artyku\u0142 to tylko jeszcze jedna anegdota do dodania do listy. Oczywi\u015bcie, kiedy powiedzia\u0142em o tym \u017conie, szybko schowa\u0142a siekier\u0119, kt\u00f3r\u0105 trzymamy w szopie, na wypadek, gdyby przysz\u0142o mi do g\u0142owy p\u00f3j\u015b\u0107 po ni\u0105 w stron\u0119 drzwi, jak Jack.<\/p>\n\n\n\n
\u017barty na bok - nie mam szopy, nie mam siekiery - sprawa sk\u0142ania mnie do refleksji nad brakiem pami\u0119ci, kt\u00f3ry powoduje, \u017ce musimy w k\u00f3\u0142ko powtarza\u0107 wa\u017cne rzeczy, \u017ceby ich nie zapomnie\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Za kilka dni, wraz z uroczysto\u015bci\u0105 Chrystusa Kr\u00f3la, zako\u0144czy si\u0119 rok liturgiczny i rozpoczniemy nowy cykl, w kt\u00f3rym po raz kolejny zag\u0142\u0119bimy si\u0119 w g\u0142\u00f3wne tajemnice \u017cycia Jezusa, rozpoczynaj\u0105c od oczekiwania na Jego przyj\u015bcie: Adwent. <\/p>\n\n\n\n
Czynienie cyklicznej pami\u0105tki \u017cycia Pana utrzymuje nas zawsze w gotowo\u015bci, pomaga naszemu duchowi nie ulec senno\u015bci, by\u0107 w ci\u0105g\u0142ej gotowo\u015bci do nawr\u00f3cenia; to znaczy do skorygowania biegu naszej egzystencji, kt\u00f3ry nasza naturalna s\u0142abo\u015b\u0107 sprawia, \u017ce raz po raz tracimy.<\/p>\n\n\n\n
Po zastanowieniu, zapominalstwo nie jest tak\u0105 z\u0142\u0105 rzecz\u0105, mo\u017ce bardziej cnot\u0105 ni\u017c wad\u0105, bo nawet B\u00f3g ma tak\u0105 zdolno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Podobno kiedy \u015bw. Ma\u0142gorzata Maria Alacoque, promotorka nabo\u017ce\u0144stwa do Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa, opowiedzia\u0142a swojemu spowiednikowi o wizjach Jezusa, kt\u00f3rych do\u015bwiadczy\u0142a, \u015bwi\u0119ty kap\u0142an (Claude de la Colombiere) zaproponowa\u0142 test prawdziwo\u015bci. Poprosi\u0142 go, aby zapyta\u0142 w wizji, jaki by\u0142 ostatni grzech, z kt\u00f3rego si\u0119 spowiada\u0142. Nast\u0119pnego dnia Jezus odpowiedzia\u0142: \"Nie pami\u0119tam tego, zapomnia\u0142em\".<\/p>\n\n\n\n
Takie jest Bo\u017ce mi\u0142osierdzie wobec nas. Tak bardzo zapomina On o naszych wadach, gdy \u017ca\u0142ujemy i wyznajemy je. <\/p>\n\n\n\n
Z nim zawsze mo\u017cemy przerwa\u0107 t\u0119 brzydk\u0105 histori\u0119, kt\u00f3r\u0105 niezr\u0119cznie zacz\u0119li\u015bmy pisa\u0107 i zacz\u0105\u0107 od zera. <\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b, po raz kolejny, mo\u017cemy by\u0107 dla Niego czyst\u0105 kartk\u0105 papieru. <\/p>\n\n\n\n
Nie zapominaj.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Uno de los momentos m\u00e1s dif\u00edciles en la vida del periodista o del escritor es el del folio en blanco. Es verdad que, a veces, la escritura es una pulsi\u00f3n, un instinto incontrolable que hace que las palabras y las ideas broten a borbotones con lo que la b\u00fasqueda de un instrumento que permita fijarlas […]<\/p>\n","protected":false},"author":40,"featured_media":26353,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[47],"tags":[994,1010],"class_list":["post-26352","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-firmas","tag-confesion","tag-dios"],"yoast_head":"\n