Przez ca\u0142e \u015bredniowiecze istnia\u0142y kobiety, kt\u00f3re umacnia\u0142y swoj\u0105 pozycj\u0119 w \u015bwiecie zdominowanym przez m\u0119\u017cczyzn i wywiera\u0142y trwa\u0142y wp\u0142yw na spo\u0142ecze\u0144stwo i Ko\u015bci\u00f3\u0142. Co wa\u017cne, u zarania (\u015awi\u0119tego) Cesarstwa Rzymsko-Germa\u0144skiego, przez prawie ca\u0142y X wiek, pojawi\u0142y si\u0119 cztery postacie kobiece, kt\u00f3re odegra\u0142y kluczow\u0105 rol\u0119 w konsolidacji kr\u00f3lestwa.<\/p>\n\n\n\n
W 919 r. Henryk I zosta\u0142 wybrany na kr\u00f3la \"kr\u00f3lestwa wschodnich Frank\u00f3w\", staj\u0105c si\u0119 pierwszym kr\u00f3lem, kt\u00f3ry nie nale\u017ca\u0142 do dynastii Frank\u00f3w, ale do dynastii Liudolfinger\u00f3w. Oznacza\u0142o to pocz\u0105tek dynastii \"Othonid\u00f3w\" lub \"Sas\u00f3w\", poniewa\u017c przed wyborem by\u0142 ksi\u0119ciem Saksonii. To przej\u015bcie wyznaczy\u0142o pocz\u0105tek historii Niemiec, konsoliduj\u0105c podzia\u0142 Imperium Karoling\u00f3w na trzy cz\u0119\u015bci pod rz\u0105dami wnuk\u00f3w Karola Wielkiego. Wschodnia cz\u0119\u015b\u0107, rz\u0105dzona od 843 r. przez Ludwika, zwanego \"germa\u0144skim\", mia\u0142a by\u0107 kolebk\u0105 Niemiec.<\/p>\n\n\n\n
Adelajda, synowa \u015bw. Matyldy z Ringelheim, by\u0142ej \u017cony Henryka I, by\u0142a c\u00f3rk\u0105 kr\u00f3la Burgundii Rudolfa II i Berthy ze Szwabii. Wczesne lata jej \u017cycia naznaczone s\u0105 perypetiami, kt\u00f3re ujawniaj\u0105 bliskie relacje mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi kr\u00f3lestwami i to, jak zosta\u0142y one przypiecz\u0119towane bardziej przez ma\u0142\u017ce\u0144stwa ni\u017c przez<\/p>\n\n\n\n
traktaty. Po \u015bmierci ojca w 937 r. jej matka po\u015blubi\u0142a Hugona z Arles, kr\u00f3la \"W\u0142och\" (praktycznie dawnych posiad\u0142o\u015bci Lombard\u00f3w), podczas gdy Adelajda by\u0142a zar\u0119czona z synem Hugona, Lotario. Pobrali si\u0119 w 947 r. po \u015bmierci Hugona.<\/p>\n\n\n\n
Jednak Lotario, kt\u00f3ry zosta\u0142 kr\u00f3lem W\u0142och po \u015bmierci ojca, zosta\u0142 otruty w 950 roku. Cho\u0107 Berengariusz z Ivrei, nast\u0119pca Lotariusza (i domniemany morderca), nalega\u0142, by Adelajda po\u015blubi\u0142a jego syna Adalberta, ta odm\u00f3wi\u0142a. M\u0142oda wdowa zosta\u0142a uwi\u0119ziona w zamku, ale uda\u0142o jej si\u0119 uciec z pomoc\u0105 ksi\u0119dza.<\/p>\n\n\n\n
Adelajda pozyska\u0142a pomoc m\u0142odego niemieckiego kr\u00f3la Ottona I, kt\u00f3ry pokona\u0142 Berengariusza, podbi\u0142 Pawi\u0119 i po\u015blubi\u0142 m\u0142od\u0105 wdow\u0119 w 951 roku. W 962 r. Otton I zosta\u0142 koronowany na cesarza, jednocz\u0105c tak zwane \"Kr\u00f3lestwo W\u0142och\" (p\u00f3\u0142nocna cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142wyspu) z Imperium Romano-Germa\u0144skim.<\/p>\n\n\n\n
Adelajda by\u0142a zaznajomiona z reform\u0105 kluniack\u0105 ze wzgl\u0119du na swoje burgundzkie pochodzenie. Jako cesarzowa promowa\u0142a ekspansj\u0119 zakonu kluniackiego na ziemiach germa\u0144skich. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca Adelajda obj\u0119\u0142a regencj\u0119 nad swoim synem, m\u0142odym Ottonem II, a jej g\u0142\u00f3wnym doradc\u0105 by\u0142 Majolus z Cluny. Po przedwczesnej \u015bmierci Ottona II w 983 r. Adelajda ponownie obj\u0119\u0142a regencj\u0119, tym razem wraz ze swoj\u0105 synow\u0105 Teofanes\u0105. Wraz z arcybiskupem Moguncji Willigisem zarz\u0105dzali losami imperium.<\/p>\n\n\n\n
Po \u015bmierci Teofana w 991 r. Adelajda podj\u0119\u0142a si\u0119 samodzielnego rz\u0105dzenia imperium. Wybito nawet srebrne monety z imieniem m\u0142odego Ottona III po jednej stronie i imieniem jego babki \"Athalhet\" po drugiej. Po osi\u0105gni\u0119ciu pe\u0142noletno\u015bci przez jej wnuka Ottona III w 994 r., Adelajda po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej i promowa\u0142a zak\u0142adanie klasztor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu przesz\u0142a na emerytur\u0119 do klasztoru, kt\u00f3ry za\u0142o\u017cy\u0142a w Seltz w p\u00f3\u0142nocnej Alzacji, gdzie zmar\u0142a w 999 roku. Jej gr\u00f3b sta\u0142 si\u0119 celem pielgrzymek, a kluniacy promowali jej kult. Zosta\u0142a kanonizowana przez papie\u017ca Urbana II w 1054 roku.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
A lo largo de la Edad Media, destacaron mujeres que supieron imponerse en un mundo dominado por hombres y ejercieron una influencia duradera en la sociedad y la Iglesia. Resulta significativo que en los albores del (sacro) imperio romano-germ\u00e1nico, durante pr\u00e1cticamente todo el siglo X, surgieron cuatro figuras femeninas que desempe\u00f1aron un papel crucial en […]<\/p>\n","protected":false},"author":399,"featured_media":40485,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[36,39],"tags":[609],"class_list":["post-40484","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-actualidad","category-cultura","tag-alemania"],"yoast_head":"\n