Juan Maria Araluce. Obro\u0144ca fueros zamordowany przez ETA.<\/h2>\n\t\t![](\"https:\/\/www.omnesmag.com\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/61EK2-X4fZL.jpg\")
\n\t\tAutor<\/strong>Juan Jos\u00e9 Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua<\/div>Redakcja<\/strong>: Almuzara<\/div>Liczba stron<\/strong>: 648<\/div>J\u0119zyk<\/strong>Angielski<\/div>\t<\/div>\n<\/div>\n\n\nPraktycznie na oczach swojej rodziny<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pi\u0119cioro dzieci, Juan, Ignacio, Javier, Jos\u00e9 i Maite, pospieszy\u0142o schodami w d\u00f3\u0142\", a podczas gdy ksi\u0105dz by\u0142 w stanie udzieli\u0107 ofiarom ostatnich obrz\u0119d\u00f3w, a karetka zaj\u0119\u0142a si\u0119 eskort\u0105, wsadzili ojca do samochodu i postanowili zabra\u0107 go do Nuestra Se\u00f1ora de Ar\u00e1nzazu Residence, dzi\u015b szpitala w Donostii. Oko\u0142o trzeciej po po\u0142udniu stwierdzono jego zgon.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142 to taki sam szok, jaki ni\u017cej podpisany prze\u017cy\u0142 przy innych zab\u00f3jstwach. Na przyk\u0142ad, dwa lata p\u00f3\u017aniej, Jos\u00e9 Mar\u00eda Portell 28 czerwca 1978 r., kilka miesi\u0119cy przed referendum konstytucyjnym 6 grudnia, kiedy dw\u00f3ch terroryst\u00f3w zastrzeli\u0142o go z broni maszynowej przed jego domem w Portugalete.<\/p>\n\n\n\n
Jego \u017cona Carmen Torres, kt\u00f3ra us\u0142ysza\u0142a strza\u0142y ze swojego domu i wysz\u0142a na balkon ze swoimi dzie\u0107mi (5), by\u0142a w stanie zej\u015b\u0107 na ulic\u0119 i obj\u0105\u0107 go, zanim przyjecha\u0142y karetki pogotowia. Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua, autor biografii Araluce'a, wielokrotnie cytuje Portella w swojej ksi\u0105\u017cce.<\/p>\n\n\n\n
Profil<\/strong><\/h2>\n\n\n\nPraca na temat postaci Araluce autorstwa Juana Jos\u00e9 Echevarr\u00edi, profesora Uniwersytetu Carlosa III, kt\u00f3ry pracowa\u0142 dla El Pa\u00eds i CNN+, liczy ponad 600 stron i mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest to r\u00f3wnie\u017c dog\u0142\u0119bne \u015bledztwo w sprawie karlizmu, Montejurry, spo\u0142ecze\u0144stwa baskijskiego i ETA.<\/p>\n\n\n\n
\"To znacznie wi\u0119cej ni\u017c biograficzne przywo\u0142anie kogo\u015b, kto by\u0142 przede wszystkim dobrym cz\u0142owiekiem\", pisze w prologu Jon Juaristi. To \"wspania\u0142y portret cz\u0142owieka, czas\u00f3w i kraju, to prawdziwa historia, a nie \"opowie\u015b\u0107\", \"narracja\", \"pami\u0119\u0107\" czy jakakolwiek inna haniebna maska k\u0142amstwa i tego, co szlachta biskajska nazywa\u0142a w \u015bredniowieczu \"calo\u00f1a\", oszczerczych kalumnii wylewanych na zmar\u0142ych\", dodaje profesor i eseista Juaristi, kt\u00f3ry wcze\u015bnie i przelotnie nale\u017ca\u0142 do ETA pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n\n\n\n
Fundacja, przebaczenie<\/strong><\/h2>\n\n\n\nPo ataku \"moja matka by\u0142a 56-letni\u0105 wdow\u0105 z dziewi\u0119ciorgiem dzieci. Moja starsza siostra (Mar\u00eda del Mar) i ja byli\u015bmy jedynymi, kt\u00f3rzy uko\u0144czyli studia uniwersyteckie. Ja, druga z rodze\u0144stwa, mia\u0142am 23 lata, a nasza najm\u0142odsza siostra dziewi\u0119\u0107. Z dnia na dzie\u0144 ca\u0142y tw\u00f3j \u015bwiat si\u0119 wali\", powiedzia\u0142 Juan Araluce Letamend\u00eda w rozmowie z Omnes.<\/p>\n\n\n\n
\"Od pierwszej chwili moja mama, z hartem ducha niewyt\u0142umaczalnym z czysto ludzkiego punktu widzenia, m\u00f3wi\u0142a nam, \u017ce 'musimy by\u0107 szcz\u0119\u015bliwi, bo tata jest w niebie, \u017ce jeste\u015bmy chrze\u015bcijanami i \u017ce musimy wybacza\u0107'. To by\u0142 fundament, na kt\u00f3rym opiera\u0142a si\u0119 ca\u0142a rodzina.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a to pierwsza wiadomo\u015b\u0107 z dziedzictwa jego ojca, Juana Mari, kt\u00f3ry by\u0142 zagro\u017cony na r\u00f3\u017cne sposoby i formy, wraz ze swoj\u0105 rodzin\u0105. Przebaczenie<\/a>. Autor biografii odnotowuje to przed i na ostatniej stronie ksi\u0105\u017cki: przypuszczalnie nie przez przypadek:<\/p>\n\n\n\n\"Mait\u00e9 Letamend\u00eda powiedzia\u0142a \"Informe Semanal\" TVE: \"Jeste\u015bmy bardzo szcz\u0119\u015bliwi, \u017ce mamy go, Juana Mari, w niebie, a on pomaga nam stamt\u0105d (...). Wybaczam wszystkim, kt\u00f3rzy go zabili i chcemy, aby nienawi\u015b\u0107 si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (...). Modlimy si\u0119 za nich wszystkich i wybaczamy im z ca\u0142ego serca\".<\/p>\n\n\n\n
Odej\u015bcie od nienawi\u015bci i braku wolno\u015bci<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pozostali\u015bmy w San Sebasti\u00e1n przez kolejny rok, ale we wrze\u015bniu 1977 r. ca\u0142a rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Madrytu. Moja matka nie chcia\u0142a, aby jej dzieci dorasta\u0142y w atmosferze nienawi\u015bci, strachu i braku wolno\u015bci, tak jak to mia\u0142o miejsce w tamtych latach w Kraju Bask\u00f3w\", dodaje Juan Araluce.<\/p>\n\n\n\n
\"M\u00f3j ojciec by\u0142 z zawodu notariuszem. Ca\u0142a rodzina \u017cy\u0142a z jego pracy. \u015awiadomy tego, co mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107, mawia\u0142, \u017ce je\u015bli co\u015b mu si\u0119 stanie, zabierze ze sob\u0105 klucz do spi\u017carni. Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Chrze\u015bcija\u0144ski \u015bwiatopogl\u0105d<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJuan Mari Araluce i Maite Letamend\u00eda pobrali si\u0119 13 czerwca 1949 r. w ko\u015bciele San Vicente M\u00e1rtir w San Sebasti\u00e1n, chocia\u017c ona nieformalnie powiedzia\u0142a, \u017ce by\u0142 \"nudziarzem\", jak m\u00f3wi biograf. Para Araluce mieszka\u0142a w gipuzkoa\u0144skim mie\u015bcie Tolosa przez prawie dwie dekady. \"To by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze lata ich \u017cycia, w kt\u00f3rych wychowali dziewi\u0119cioro dzieci\", od Mar\u00edi del Mar do Marty, m\u00f3wi autor, bez w\u0105tpienia opieraj\u0105c si\u0119 na zeznaniach ich dzieci i przyjaci\u00f3\u0142. W niedziele para wychodzi\u0142a na obiad z dwiema parami bliskich przyjaci\u00f3\u0142, jedn\u0105 karlistowsk\u0105, a drug\u0105 nacjonalistyczn\u0105\".<\/p>\n\n\n\n
\"\u015awiatopogl\u0105d Araluce'a by\u0142 religijny\", pisze autor, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 t\u0105 kwesti\u0105, kluczow\u0105 dla Araluce'a i jego rodziny, w kilku rozdzia\u0142ach, wplataj\u0105c inne historie. B\u0119d\u0105c notariuszem w mie\u015bcie Gipuzkoa, \"chrze\u015bcija\u0144stwo nadal znajdowa\u0142o si\u0119 w centrum jego egzystencji, co ujawnia jego noc po\u015blubna, z obrazem Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem\". Matka Bo\u017ca Fatimska<\/a>\".<\/p>\n\n\n\nBarruntos, rodzina i powo\u0142anie do Opus Dei<\/strong><\/h2>\n\n\n\nTam Juan Mari zabra\u0142 swoj\u0105 najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0119 do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Santa Mar\u00eda i mieszkali w czwartki eucharystyczne. \"Araluce pomaga\u0142 swoim dzieciom w odrabianiu lekcji przed wyj\u015bciem do kancelarii notarialnej. Ch\u0142opcy uczyli si\u0119 w Escolapios (...), a dziewczynki w szko\u0142ach jezuickich. Juan, najstarszy syn Araluce'a, mia\u0142 w szkole koleg\u0119 Francisco (Patxi) Arratibela, \"kt\u00f3ry zosta\u0142 zamordowany przez ETA\" wiele lat p\u00f3\u017aniej, w 1997 r., podkre\u015bla autor.<\/p>\n\n\n\n
Juan Mari Araluce pochodzi\u0142 z Nocna adoracja<\/a>Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a zorganizowana przez \"arcykap\u0142ana Santa Maria, Wenceslao Mayora Teller\u00eda, kt\u00f3ry 11 wrze\u015bnia 1949 r. obchodzi\u0142 kanoniczn\u0105 koronacj\u0119 Dziewicy z Izaskun\", o kt\u00f3rej opublikowa\u0142 swoj\u0105 histori\u0119 w tym samym roku.<\/p>\n\n\n\nI tam zrobi\u0142 kolejny krok, kiedy w 1961 roku wst\u0105pi\u0142 do Opus Dei (rok p\u00f3\u017aniej jego \u017cona, Mait\u00e9, wst\u0105pi\u0142a do Opus Dei). \"By\u0142a to decyzja, kt\u00f3r\u0105 przemy\u015bla\u0142 i podj\u0105\u0142 z czasem, poniewa\u017c w 1959 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Dzie\u0142a stworzonego przez Josemar\u00ed\u0119 Escriv\u00e1 de Balaguer, za po\u015brednictwem swojej szwagierki Any\" (Letamend\u00eda), pisze.<\/p>\n\n\n\n
Powo\u0142ani do \u015bwi\u0119to\u015bci w zwyczajno\u015bci, w miejscu pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Dla Araluce'a Opus Dei stanowi\u0142o przes\u0142anie religijnego spe\u0142nienia dla rodzic\u00f3w takich jak on\", pisze historyk i dziennikarz. \"Kilkoro z jego dzieci, takich jak Mar\u00eda del Mar i Juan, posz\u0142o w jego \u015blady, a Jos\u00e9, jego sz\u00f3sty syn, zosta\u0142 nawet ksi\u0119dzem, wy\u015bwi\u0119conym w Torreciudad, sanktuarium maryjnym zbudowanym przez Opus Dei w Secastilla (Huesca)\".<\/p>\n\n\n\n
Po nawi\u0105zaniu do beatyfikacji Josemarii Escrivy w 1992 r. przez \u015bw. Jana Paw\u0142a II, p\u00f3\u017aniej kanonizowanego w 2002 r., oraz do jego ksi\u0105\u017cki \"Camino\" (Droga)<\/a>Autor opisuje, \u017ce \"Araluce otworzy\u0142 swoje domy w Tolosa i Estella dla s\u0105siad\u00f3w, aby szerzy\u0107 przes\u0142anie powszechnego powo\u0142ania do \u015bwi\u0119to\u015bci i apostolstwa\" katolik\u00f3w, \"przes\u0142anie, kt\u00f3re przekona\u0142o Araluce'a, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas \u017conaty i mia\u0142 sze\u015bcioro dzieci\". By\u0142o to drugie przes\u0142anie jego spu\u015bcizny. S\u0142uchaj Pana i pod\u0105\u017caj za Nim.<\/p>\n\n\n\nEtyka pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\nBiograf wspomina, \u017ce \"para Araluce pozna\u0142a Josemari\u0119 Escriv\u0119 osobi\u015bcie podczas spotkania, kt\u00f3re dla nich zorganizowa\u0142\". za\u0142o\u017cyciel Opus Dei<\/a> we wrze\u015bniu 1960 r. w Pampelunie, gdzie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 Mait\u00e9, b\u0119d\u0105c\u0105 w ci\u0105\u017cy z jego przedostatnim dzieckiem, Maite, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 urodzi\u0107 w nast\u0119pnym roku\". Autor opowiada r\u00f3wnie\u017c w tym miejscu o obawach i dzia\u0142aniach siostrze\u0144ca, Francisco (Patxi) Letamend\u00eda, \"Ortzi\", kt\u00f3ry rozmawia\u0142 ze swoim wujem Juanem Mari i jego bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\nW rozdziale zatytu\u0142owanym \"Etyka pracy\" profesor Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua ko\u0144czy t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, nawi\u0105zuj\u0105c do w\u0142\u0105czenia Juana Mari Araluce, ju\u017c jako przewodnicz\u0105cego Rady Prowincji Guip\u00fazcoa, do rady powierniczej Szko\u0142y In\u017cynierii Uniwersytetu Nawarry (obecnie Tecnun) oraz wsparcia dla Wy\u017cszego Instytutu Studi\u00f3w Sekretarskich i Administracyjnych (ISSA), za\u0142o\u017conego w 1963 roku.<\/p>\n\n\n\n
\"W podej\u015bciu polegaj\u0105cym na wprowadzeniu Boga do spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego w celu jego przemiany, fundamentalne znaczenie mieli m\u0119\u017cczy\u017ani, ale tak\u017ce kobiety, w zwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach pracy\", zauwa\u017ca autor, pod\u0105\u017caj\u0105c za ideami \"Josemarii de Escriv\u00e1\" (sic), \"w zrozumieniu, \u017ce Opus Dei powinno by\u0107 wspierane, \"poniewa\u017c w samym swoim rdzeniu, w zwyk\u0142ej pracy, w praca zawodowa<\/a> sprawowany po\u015br\u00f3d \u015bwiata\". Oto trzecie przes\u0142anie dobrze wykonana praca<\/a>Jego u\u015bwi\u0119cenie pasowa\u0142o do niego i jego \u017cony.<\/p>\n\n\n\nDiputaci\u00f3n de Guip\u00fazcoa, Consejo del Reino (Rada Kr\u00f3lestwa)<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJe\u015bli chodzi o jego spu\u015bcizn\u0119 polityczn\u0105, \"by\u0142 architektem przywr\u00f3cenia porozumienia gospodarczego, interpretuj\u0105c fueros jako istotny element przywr\u00f3conej monarchii po \u015bmierci Franco\", podsumowuje autor. Po przewodniczeniu Radzie Prowincji Guip\u00fazcoa, w marcu 1971 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do Rady Kr\u00f3lestwa: prokuratorzy w Kortezach wybrali go na jednego z dw\u00f3ch swoich przedstawicieli w najwy\u017cszym organie doradczym g\u0142owy pa\u0144stwa, 86 g\u0142osami za i \u017cadnym przeciw.<\/p>\n\n\n\n
Rada Kr\u00f3lestwa, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 17 cz\u0142onk\u00f3w, w tym Araluce, by\u0142a odpowiedzialna za przekazanie kr\u00f3lowi Juanowi Carlosowi w dniu 3 lipca 1976 r. listy kandydat\u00f3w na premiera Hiszpanii. Kr\u00f3l wybra\u0142 Adolfo Su\u00e1reza zamiast Silvy Mu\u00f1oza i L\u00f3peza Bravo.<\/p>\n\n\n\n
Znaczenie \u015bmierci Juana Mari Araluce, trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, nikomu nie umkn\u0119\u0142o, a nawet pojawi\u0142o si\u0119 w The Washington Pot i The New York Times, \"podkre\u015blaj\u0105c umiarkowane usposobienie zmar\u0142ego i jego obron\u0119 zdecentralizowanej koncepcji terytorialnej\", pisze biograf. Ale tutaj wolimy zako\u0144czy\u0107 z niekt\u00f3rymi z jego dzieci i wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\"Czyste sumienie bez nienawi\u015bci\".<\/strong><\/h2>\n\n\n\nWspominaj\u0105c swojego ojca i wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w rodzinie w tamtych latach, Juan Araluce Letamend\u00eda powiedzia\u0142 Omnes: \"Min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci osiem lat. Moja matka zmar\u0142a spokojnie 14 lat temu, w towarzystwie dziewi\u0119ciorga dzieci i 25 wnuk\u00f3w. \u017badne z nich nie zna\u0142o swojego dziadka. Kiedy pytaj\u0105 mnie, jak sobie radzili\u015bmy, odpowiadam, \u017ce nie potrafi\u0119 tego wyja\u015bni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\"Jeste\u015bmy dumni, \u017ce odziedziczyli\u015bmy po naszych rodzicach czyste sumienie bez nienawi\u015bci i wiar\u0119, kt\u00f3ra prowadzi nas do zaufania Opatrzno\u015bci, kt\u00f3ra splata nasze \u017cycie z ci\u0105g\u0142ymi i cz\u0119sto niewyt\u0142umaczalnymi zwrotami akcji. Ale po 48 latach spogl\u0105dasz wstecz i zdajesz sobie spraw\u0119, \u017ce wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o, ma znaczenie. Jak mawiaj\u0105 Francuzi, '<\/em>tout se tient\", wszystko pasuje\".<\/p>\n\n\n\nJego siostra Maite, wspomniana powy\u017cej, jest przewodnicz\u0105c\u0105 Stowarzyszenia Ofiar Terroryzmu. Tak wi\u0119c opisa\u0142<\/a> do swojego ojca nie tak dawno temu: \"Mojemu ojcu uda\u0142o si\u0119 zabra\u0107 nas ze sob\u0105 do Madrytu, kiedy tylko pozwala\u0142 nam na to kalendarz szkolny lub uniwersytecki. Nauczy\u0142 nas nawet biega\u0107 w biegu byk\u00f3w w Estelli, gdzie sp\u0119dzali\u015bmy lato. By\u0142 niezwykle hojn\u0105 osob\u0105, my\u015bl\u0105c\u0105 o innych i \u015bwietnym rozm\u00f3wc\u0105. By\u0142 tak\u017ce \u015bwietnym s\u0142uchaczem. Wiedzia\u0142, jak s\u0142ucha\u0107\".<\/p>\n\n\n\n
Praktycznie na oczach swojej rodziny<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pi\u0119cioro dzieci, Juan, Ignacio, Javier, Jos\u00e9 i Maite, pospieszy\u0142o schodami w d\u00f3\u0142\", a podczas gdy ksi\u0105dz by\u0142 w stanie udzieli\u0107 ofiarom ostatnich obrz\u0119d\u00f3w, a karetka zaj\u0119\u0142a si\u0119 eskort\u0105, wsadzili ojca do samochodu i postanowili zabra\u0107 go do Nuestra Se\u00f1ora de Ar\u00e1nzazu Residence, dzi\u015b szpitala w Donostii. Oko\u0142o trzeciej po po\u0142udniu stwierdzono jego zgon.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142 to taki sam szok, jaki ni\u017cej podpisany prze\u017cy\u0142 przy innych zab\u00f3jstwach. Na przyk\u0142ad, dwa lata p\u00f3\u017aniej, Jos\u00e9 Mar\u00eda Portell 28 czerwca 1978 r., kilka miesi\u0119cy przed referendum konstytucyjnym 6 grudnia, kiedy dw\u00f3ch terroryst\u00f3w zastrzeli\u0142o go z broni maszynowej przed jego domem w Portugalete.<\/p>\n\n\n\n
Jego \u017cona Carmen Torres, kt\u00f3ra us\u0142ysza\u0142a strza\u0142y ze swojego domu i wysz\u0142a na balkon ze swoimi dzie\u0107mi (5), by\u0142a w stanie zej\u015b\u0107 na ulic\u0119 i obj\u0105\u0107 go, zanim przyjecha\u0142y karetki pogotowia. Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua, autor biografii Araluce'a, wielokrotnie cytuje Portella w swojej ksi\u0105\u017cce.<\/p>\n\n\n\n
Profil<\/strong><\/h2>\n\n\n\nPraca na temat postaci Araluce autorstwa Juana Jos\u00e9 Echevarr\u00edi, profesora Uniwersytetu Carlosa III, kt\u00f3ry pracowa\u0142 dla El Pa\u00eds i CNN+, liczy ponad 600 stron i mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest to r\u00f3wnie\u017c dog\u0142\u0119bne \u015bledztwo w sprawie karlizmu, Montejurry, spo\u0142ecze\u0144stwa baskijskiego i ETA.<\/p>\n\n\n\n
\"To znacznie wi\u0119cej ni\u017c biograficzne przywo\u0142anie kogo\u015b, kto by\u0142 przede wszystkim dobrym cz\u0142owiekiem\", pisze w prologu Jon Juaristi. To \"wspania\u0142y portret cz\u0142owieka, czas\u00f3w i kraju, to prawdziwa historia, a nie \"opowie\u015b\u0107\", \"narracja\", \"pami\u0119\u0107\" czy jakakolwiek inna haniebna maska k\u0142amstwa i tego, co szlachta biskajska nazywa\u0142a w \u015bredniowieczu \"calo\u00f1a\", oszczerczych kalumnii wylewanych na zmar\u0142ych\", dodaje profesor i eseista Juaristi, kt\u00f3ry wcze\u015bnie i przelotnie nale\u017ca\u0142 do ETA pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n\n\n\n
Fundacja, przebaczenie<\/strong><\/h2>\n\n\n\nPo ataku \"moja matka by\u0142a 56-letni\u0105 wdow\u0105 z dziewi\u0119ciorgiem dzieci. Moja starsza siostra (Mar\u00eda del Mar) i ja byli\u015bmy jedynymi, kt\u00f3rzy uko\u0144czyli studia uniwersyteckie. Ja, druga z rodze\u0144stwa, mia\u0142am 23 lata, a nasza najm\u0142odsza siostra dziewi\u0119\u0107. Z dnia na dzie\u0144 ca\u0142y tw\u00f3j \u015bwiat si\u0119 wali\", powiedzia\u0142 Juan Araluce Letamend\u00eda w rozmowie z Omnes.<\/p>\n\n\n\n
\"Od pierwszej chwili moja mama, z hartem ducha niewyt\u0142umaczalnym z czysto ludzkiego punktu widzenia, m\u00f3wi\u0142a nam, \u017ce 'musimy by\u0107 szcz\u0119\u015bliwi, bo tata jest w niebie, \u017ce jeste\u015bmy chrze\u015bcijanami i \u017ce musimy wybacza\u0107'. To by\u0142 fundament, na kt\u00f3rym opiera\u0142a si\u0119 ca\u0142a rodzina.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a to pierwsza wiadomo\u015b\u0107 z dziedzictwa jego ojca, Juana Mari, kt\u00f3ry by\u0142 zagro\u017cony na r\u00f3\u017cne sposoby i formy, wraz ze swoj\u0105 rodzin\u0105. Przebaczenie<\/a>. Autor biografii odnotowuje to przed i na ostatniej stronie ksi\u0105\u017cki: przypuszczalnie nie przez przypadek:<\/p>\n\n\n\n\"Mait\u00e9 Letamend\u00eda powiedzia\u0142a \"Informe Semanal\" TVE: \"Jeste\u015bmy bardzo szcz\u0119\u015bliwi, \u017ce mamy go, Juana Mari, w niebie, a on pomaga nam stamt\u0105d (...). Wybaczam wszystkim, kt\u00f3rzy go zabili i chcemy, aby nienawi\u015b\u0107 si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (...). Modlimy si\u0119 za nich wszystkich i wybaczamy im z ca\u0142ego serca\".<\/p>\n\n\n\n
Odej\u015bcie od nienawi\u015bci i braku wolno\u015bci<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pozostali\u015bmy w San Sebasti\u00e1n przez kolejny rok, ale we wrze\u015bniu 1977 r. ca\u0142a rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Madrytu. Moja matka nie chcia\u0142a, aby jej dzieci dorasta\u0142y w atmosferze nienawi\u015bci, strachu i braku wolno\u015bci, tak jak to mia\u0142o miejsce w tamtych latach w Kraju Bask\u00f3w\", dodaje Juan Araluce.<\/p>\n\n\n\n
\"M\u00f3j ojciec by\u0142 z zawodu notariuszem. Ca\u0142a rodzina \u017cy\u0142a z jego pracy. \u015awiadomy tego, co mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107, mawia\u0142, \u017ce je\u015bli co\u015b mu si\u0119 stanie, zabierze ze sob\u0105 klucz do spi\u017carni. Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Chrze\u015bcija\u0144ski \u015bwiatopogl\u0105d<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJuan Mari Araluce i Maite Letamend\u00eda pobrali si\u0119 13 czerwca 1949 r. w ko\u015bciele San Vicente M\u00e1rtir w San Sebasti\u00e1n, chocia\u017c ona nieformalnie powiedzia\u0142a, \u017ce by\u0142 \"nudziarzem\", jak m\u00f3wi biograf. Para Araluce mieszka\u0142a w gipuzkoa\u0144skim mie\u015bcie Tolosa przez prawie dwie dekady. \"To by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze lata ich \u017cycia, w kt\u00f3rych wychowali dziewi\u0119cioro dzieci\", od Mar\u00edi del Mar do Marty, m\u00f3wi autor, bez w\u0105tpienia opieraj\u0105c si\u0119 na zeznaniach ich dzieci i przyjaci\u00f3\u0142. W niedziele para wychodzi\u0142a na obiad z dwiema parami bliskich przyjaci\u00f3\u0142, jedn\u0105 karlistowsk\u0105, a drug\u0105 nacjonalistyczn\u0105\".<\/p>\n\n\n\n
\"\u015awiatopogl\u0105d Araluce'a by\u0142 religijny\", pisze autor, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 t\u0105 kwesti\u0105, kluczow\u0105 dla Araluce'a i jego rodziny, w kilku rozdzia\u0142ach, wplataj\u0105c inne historie. B\u0119d\u0105c notariuszem w mie\u015bcie Gipuzkoa, \"chrze\u015bcija\u0144stwo nadal znajdowa\u0142o si\u0119 w centrum jego egzystencji, co ujawnia jego noc po\u015blubna, z obrazem Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem\". Matka Bo\u017ca Fatimska<\/a>\".<\/p>\n\n\n\nBarruntos, rodzina i powo\u0142anie do Opus Dei<\/strong><\/h2>\n\n\n\nTam Juan Mari zabra\u0142 swoj\u0105 najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0119 do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Santa Mar\u00eda i mieszkali w czwartki eucharystyczne. \"Araluce pomaga\u0142 swoim dzieciom w odrabianiu lekcji przed wyj\u015bciem do kancelarii notarialnej. Ch\u0142opcy uczyli si\u0119 w Escolapios (...), a dziewczynki w szko\u0142ach jezuickich. Juan, najstarszy syn Araluce'a, mia\u0142 w szkole koleg\u0119 Francisco (Patxi) Arratibela, \"kt\u00f3ry zosta\u0142 zamordowany przez ETA\" wiele lat p\u00f3\u017aniej, w 1997 r., podkre\u015bla autor.<\/p>\n\n\n\n
Juan Mari Araluce pochodzi\u0142 z Nocna adoracja<\/a>Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a zorganizowana przez \"arcykap\u0142ana Santa Maria, Wenceslao Mayora Teller\u00eda, kt\u00f3ry 11 wrze\u015bnia 1949 r. obchodzi\u0142 kanoniczn\u0105 koronacj\u0119 Dziewicy z Izaskun\", o kt\u00f3rej opublikowa\u0142 swoj\u0105 histori\u0119 w tym samym roku.<\/p>\n\n\n\nI tam zrobi\u0142 kolejny krok, kiedy w 1961 roku wst\u0105pi\u0142 do Opus Dei (rok p\u00f3\u017aniej jego \u017cona, Mait\u00e9, wst\u0105pi\u0142a do Opus Dei). \"By\u0142a to decyzja, kt\u00f3r\u0105 przemy\u015bla\u0142 i podj\u0105\u0142 z czasem, poniewa\u017c w 1959 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Dzie\u0142a stworzonego przez Josemar\u00ed\u0119 Escriv\u00e1 de Balaguer, za po\u015brednictwem swojej szwagierki Any\" (Letamend\u00eda), pisze.<\/p>\n\n\n\n
Powo\u0142ani do \u015bwi\u0119to\u015bci w zwyczajno\u015bci, w miejscu pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Dla Araluce'a Opus Dei stanowi\u0142o przes\u0142anie religijnego spe\u0142nienia dla rodzic\u00f3w takich jak on\", pisze historyk i dziennikarz. \"Kilkoro z jego dzieci, takich jak Mar\u00eda del Mar i Juan, posz\u0142o w jego \u015blady, a Jos\u00e9, jego sz\u00f3sty syn, zosta\u0142 nawet ksi\u0119dzem, wy\u015bwi\u0119conym w Torreciudad, sanktuarium maryjnym zbudowanym przez Opus Dei w Secastilla (Huesca)\".<\/p>\n\n\n\n
Po nawi\u0105zaniu do beatyfikacji Josemarii Escrivy w 1992 r. przez \u015bw. Jana Paw\u0142a II, p\u00f3\u017aniej kanonizowanego w 2002 r., oraz do jego ksi\u0105\u017cki \"Camino\" (Droga)<\/a>Autor opisuje, \u017ce \"Araluce otworzy\u0142 swoje domy w Tolosa i Estella dla s\u0105siad\u00f3w, aby szerzy\u0107 przes\u0142anie powszechnego powo\u0142ania do \u015bwi\u0119to\u015bci i apostolstwa\" katolik\u00f3w, \"przes\u0142anie, kt\u00f3re przekona\u0142o Araluce'a, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas \u017conaty i mia\u0142 sze\u015bcioro dzieci\". By\u0142o to drugie przes\u0142anie jego spu\u015bcizny. S\u0142uchaj Pana i pod\u0105\u017caj za Nim.<\/p>\n\n\n\nEtyka pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\nBiograf wspomina, \u017ce \"para Araluce pozna\u0142a Josemari\u0119 Escriv\u0119 osobi\u015bcie podczas spotkania, kt\u00f3re dla nich zorganizowa\u0142\". za\u0142o\u017cyciel Opus Dei<\/a> we wrze\u015bniu 1960 r. w Pampelunie, gdzie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 Mait\u00e9, b\u0119d\u0105c\u0105 w ci\u0105\u017cy z jego przedostatnim dzieckiem, Maite, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 urodzi\u0107 w nast\u0119pnym roku\". Autor opowiada r\u00f3wnie\u017c w tym miejscu o obawach i dzia\u0142aniach siostrze\u0144ca, Francisco (Patxi) Letamend\u00eda, \"Ortzi\", kt\u00f3ry rozmawia\u0142 ze swoim wujem Juanem Mari i jego bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\nW rozdziale zatytu\u0142owanym \"Etyka pracy\" profesor Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua ko\u0144czy t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, nawi\u0105zuj\u0105c do w\u0142\u0105czenia Juana Mari Araluce, ju\u017c jako przewodnicz\u0105cego Rady Prowincji Guip\u00fazcoa, do rady powierniczej Szko\u0142y In\u017cynierii Uniwersytetu Nawarry (obecnie Tecnun) oraz wsparcia dla Wy\u017cszego Instytutu Studi\u00f3w Sekretarskich i Administracyjnych (ISSA), za\u0142o\u017conego w 1963 roku.<\/p>\n\n\n\n
\"W podej\u015bciu polegaj\u0105cym na wprowadzeniu Boga do spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego w celu jego przemiany, fundamentalne znaczenie mieli m\u0119\u017cczy\u017ani, ale tak\u017ce kobiety, w zwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach pracy\", zauwa\u017ca autor, pod\u0105\u017caj\u0105c za ideami \"Josemarii de Escriv\u00e1\" (sic), \"w zrozumieniu, \u017ce Opus Dei powinno by\u0107 wspierane, \"poniewa\u017c w samym swoim rdzeniu, w zwyk\u0142ej pracy, w praca zawodowa<\/a> sprawowany po\u015br\u00f3d \u015bwiata\". Oto trzecie przes\u0142anie dobrze wykonana praca<\/a>Jego u\u015bwi\u0119cenie pasowa\u0142o do niego i jego \u017cony.<\/p>\n\n\n\nDiputaci\u00f3n de Guip\u00fazcoa, Consejo del Reino (Rada Kr\u00f3lestwa)<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJe\u015bli chodzi o jego spu\u015bcizn\u0119 polityczn\u0105, \"by\u0142 architektem przywr\u00f3cenia porozumienia gospodarczego, interpretuj\u0105c fueros jako istotny element przywr\u00f3conej monarchii po \u015bmierci Franco\", podsumowuje autor. Po przewodniczeniu Radzie Prowincji Guip\u00fazcoa, w marcu 1971 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do Rady Kr\u00f3lestwa: prokuratorzy w Kortezach wybrali go na jednego z dw\u00f3ch swoich przedstawicieli w najwy\u017cszym organie doradczym g\u0142owy pa\u0144stwa, 86 g\u0142osami za i \u017cadnym przeciw.<\/p>\n\n\n\n
Rada Kr\u00f3lestwa, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 17 cz\u0142onk\u00f3w, w tym Araluce, by\u0142a odpowiedzialna za przekazanie kr\u00f3lowi Juanowi Carlosowi w dniu 3 lipca 1976 r. listy kandydat\u00f3w na premiera Hiszpanii. Kr\u00f3l wybra\u0142 Adolfo Su\u00e1reza zamiast Silvy Mu\u00f1oza i L\u00f3peza Bravo.<\/p>\n\n\n\n
Znaczenie \u015bmierci Juana Mari Araluce, trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, nikomu nie umkn\u0119\u0142o, a nawet pojawi\u0142o si\u0119 w The Washington Pot i The New York Times, \"podkre\u015blaj\u0105c umiarkowane usposobienie zmar\u0142ego i jego obron\u0119 zdecentralizowanej koncepcji terytorialnej\", pisze biograf. Ale tutaj wolimy zako\u0144czy\u0107 z niekt\u00f3rymi z jego dzieci i wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\"Czyste sumienie bez nienawi\u015bci\".<\/strong><\/h2>\n\n\n\nWspominaj\u0105c swojego ojca i wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w rodzinie w tamtych latach, Juan Araluce Letamend\u00eda powiedzia\u0142 Omnes: \"Min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci osiem lat. Moja matka zmar\u0142a spokojnie 14 lat temu, w towarzystwie dziewi\u0119ciorga dzieci i 25 wnuk\u00f3w. \u017badne z nich nie zna\u0142o swojego dziadka. Kiedy pytaj\u0105 mnie, jak sobie radzili\u015bmy, odpowiadam, \u017ce nie potrafi\u0119 tego wyja\u015bni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\"Jeste\u015bmy dumni, \u017ce odziedziczyli\u015bmy po naszych rodzicach czyste sumienie bez nienawi\u015bci i wiar\u0119, kt\u00f3ra prowadzi nas do zaufania Opatrzno\u015bci, kt\u00f3ra splata nasze \u017cycie z ci\u0105g\u0142ymi i cz\u0119sto niewyt\u0142umaczalnymi zwrotami akcji. Ale po 48 latach spogl\u0105dasz wstecz i zdajesz sobie spraw\u0119, \u017ce wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o, ma znaczenie. Jak mawiaj\u0105 Francuzi, '<\/em>tout se tient\", wszystko pasuje\".<\/p>\n\n\n\nJego siostra Maite, wspomniana powy\u017cej, jest przewodnicz\u0105c\u0105 Stowarzyszenia Ofiar Terroryzmu. Tak wi\u0119c opisa\u0142<\/a> do swojego ojca nie tak dawno temu: \"Mojemu ojcu uda\u0142o si\u0119 zabra\u0107 nas ze sob\u0105 do Madrytu, kiedy tylko pozwala\u0142 nam na to kalendarz szkolny lub uniwersytecki. Nauczy\u0142 nas nawet biega\u0107 w biegu byk\u00f3w w Estelli, gdzie sp\u0119dzali\u015bmy lato. By\u0142 niezwykle hojn\u0105 osob\u0105, my\u015bl\u0105c\u0105 o innych i \u015bwietnym rozm\u00f3wc\u0105. By\u0142 tak\u017ce \u015bwietnym s\u0142uchaczem. Wiedzia\u0142, jak s\u0142ucha\u0107\".<\/p>\n\n\n\n
Praca na temat postaci Araluce autorstwa Juana Jos\u00e9 Echevarr\u00edi, profesora Uniwersytetu Carlosa III, kt\u00f3ry pracowa\u0142 dla El Pa\u00eds i CNN+, liczy ponad 600 stron i mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest to r\u00f3wnie\u017c dog\u0142\u0119bne \u015bledztwo w sprawie karlizmu, Montejurry, spo\u0142ecze\u0144stwa baskijskiego i ETA.<\/p>\n\n\n\n
\"To znacznie wi\u0119cej ni\u017c biograficzne przywo\u0142anie kogo\u015b, kto by\u0142 przede wszystkim dobrym cz\u0142owiekiem\", pisze w prologu Jon Juaristi. To \"wspania\u0142y portret cz\u0142owieka, czas\u00f3w i kraju, to prawdziwa historia, a nie \"opowie\u015b\u0107\", \"narracja\", \"pami\u0119\u0107\" czy jakakolwiek inna haniebna maska k\u0142amstwa i tego, co szlachta biskajska nazywa\u0142a w \u015bredniowieczu \"calo\u00f1a\", oszczerczych kalumnii wylewanych na zmar\u0142ych\", dodaje profesor i eseista Juaristi, kt\u00f3ry wcze\u015bnie i przelotnie nale\u017ca\u0142 do ETA pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n\n\n\n
Fundacja, przebaczenie<\/strong><\/h2>\n\n\n\nPo ataku \"moja matka by\u0142a 56-letni\u0105 wdow\u0105 z dziewi\u0119ciorgiem dzieci. Moja starsza siostra (Mar\u00eda del Mar) i ja byli\u015bmy jedynymi, kt\u00f3rzy uko\u0144czyli studia uniwersyteckie. Ja, druga z rodze\u0144stwa, mia\u0142am 23 lata, a nasza najm\u0142odsza siostra dziewi\u0119\u0107. Z dnia na dzie\u0144 ca\u0142y tw\u00f3j \u015bwiat si\u0119 wali\", powiedzia\u0142 Juan Araluce Letamend\u00eda w rozmowie z Omnes.<\/p>\n\n\n\n
\"Od pierwszej chwili moja mama, z hartem ducha niewyt\u0142umaczalnym z czysto ludzkiego punktu widzenia, m\u00f3wi\u0142a nam, \u017ce 'musimy by\u0107 szcz\u0119\u015bliwi, bo tata jest w niebie, \u017ce jeste\u015bmy chrze\u015bcijanami i \u017ce musimy wybacza\u0107'. To by\u0142 fundament, na kt\u00f3rym opiera\u0142a si\u0119 ca\u0142a rodzina.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a to pierwsza wiadomo\u015b\u0107 z dziedzictwa jego ojca, Juana Mari, kt\u00f3ry by\u0142 zagro\u017cony na r\u00f3\u017cne sposoby i formy, wraz ze swoj\u0105 rodzin\u0105. Przebaczenie<\/a>. Autor biografii odnotowuje to przed i na ostatniej stronie ksi\u0105\u017cki: przypuszczalnie nie przez przypadek:<\/p>\n\n\n\n\"Mait\u00e9 Letamend\u00eda powiedzia\u0142a \"Informe Semanal\" TVE: \"Jeste\u015bmy bardzo szcz\u0119\u015bliwi, \u017ce mamy go, Juana Mari, w niebie, a on pomaga nam stamt\u0105d (...). Wybaczam wszystkim, kt\u00f3rzy go zabili i chcemy, aby nienawi\u015b\u0107 si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (...). Modlimy si\u0119 za nich wszystkich i wybaczamy im z ca\u0142ego serca\".<\/p>\n\n\n\n
Odej\u015bcie od nienawi\u015bci i braku wolno\u015bci<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pozostali\u015bmy w San Sebasti\u00e1n przez kolejny rok, ale we wrze\u015bniu 1977 r. ca\u0142a rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Madrytu. Moja matka nie chcia\u0142a, aby jej dzieci dorasta\u0142y w atmosferze nienawi\u015bci, strachu i braku wolno\u015bci, tak jak to mia\u0142o miejsce w tamtych latach w Kraju Bask\u00f3w\", dodaje Juan Araluce.<\/p>\n\n\n\n
\"M\u00f3j ojciec by\u0142 z zawodu notariuszem. Ca\u0142a rodzina \u017cy\u0142a z jego pracy. \u015awiadomy tego, co mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107, mawia\u0142, \u017ce je\u015bli co\u015b mu si\u0119 stanie, zabierze ze sob\u0105 klucz do spi\u017carni. Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Chrze\u015bcija\u0144ski \u015bwiatopogl\u0105d<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJuan Mari Araluce i Maite Letamend\u00eda pobrali si\u0119 13 czerwca 1949 r. w ko\u015bciele San Vicente M\u00e1rtir w San Sebasti\u00e1n, chocia\u017c ona nieformalnie powiedzia\u0142a, \u017ce by\u0142 \"nudziarzem\", jak m\u00f3wi biograf. Para Araluce mieszka\u0142a w gipuzkoa\u0144skim mie\u015bcie Tolosa przez prawie dwie dekady. \"To by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze lata ich \u017cycia, w kt\u00f3rych wychowali dziewi\u0119cioro dzieci\", od Mar\u00edi del Mar do Marty, m\u00f3wi autor, bez w\u0105tpienia opieraj\u0105c si\u0119 na zeznaniach ich dzieci i przyjaci\u00f3\u0142. W niedziele para wychodzi\u0142a na obiad z dwiema parami bliskich przyjaci\u00f3\u0142, jedn\u0105 karlistowsk\u0105, a drug\u0105 nacjonalistyczn\u0105\".<\/p>\n\n\n\n
\"\u015awiatopogl\u0105d Araluce'a by\u0142 religijny\", pisze autor, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 t\u0105 kwesti\u0105, kluczow\u0105 dla Araluce'a i jego rodziny, w kilku rozdzia\u0142ach, wplataj\u0105c inne historie. B\u0119d\u0105c notariuszem w mie\u015bcie Gipuzkoa, \"chrze\u015bcija\u0144stwo nadal znajdowa\u0142o si\u0119 w centrum jego egzystencji, co ujawnia jego noc po\u015blubna, z obrazem Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem\". Matka Bo\u017ca Fatimska<\/a>\".<\/p>\n\n\n\nBarruntos, rodzina i powo\u0142anie do Opus Dei<\/strong><\/h2>\n\n\n\nTam Juan Mari zabra\u0142 swoj\u0105 najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0119 do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Santa Mar\u00eda i mieszkali w czwartki eucharystyczne. \"Araluce pomaga\u0142 swoim dzieciom w odrabianiu lekcji przed wyj\u015bciem do kancelarii notarialnej. Ch\u0142opcy uczyli si\u0119 w Escolapios (...), a dziewczynki w szko\u0142ach jezuickich. Juan, najstarszy syn Araluce'a, mia\u0142 w szkole koleg\u0119 Francisco (Patxi) Arratibela, \"kt\u00f3ry zosta\u0142 zamordowany przez ETA\" wiele lat p\u00f3\u017aniej, w 1997 r., podkre\u015bla autor.<\/p>\n\n\n\n
Juan Mari Araluce pochodzi\u0142 z Nocna adoracja<\/a>Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a zorganizowana przez \"arcykap\u0142ana Santa Maria, Wenceslao Mayora Teller\u00eda, kt\u00f3ry 11 wrze\u015bnia 1949 r. obchodzi\u0142 kanoniczn\u0105 koronacj\u0119 Dziewicy z Izaskun\", o kt\u00f3rej opublikowa\u0142 swoj\u0105 histori\u0119 w tym samym roku.<\/p>\n\n\n\nI tam zrobi\u0142 kolejny krok, kiedy w 1961 roku wst\u0105pi\u0142 do Opus Dei (rok p\u00f3\u017aniej jego \u017cona, Mait\u00e9, wst\u0105pi\u0142a do Opus Dei). \"By\u0142a to decyzja, kt\u00f3r\u0105 przemy\u015bla\u0142 i podj\u0105\u0142 z czasem, poniewa\u017c w 1959 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Dzie\u0142a stworzonego przez Josemar\u00ed\u0119 Escriv\u00e1 de Balaguer, za po\u015brednictwem swojej szwagierki Any\" (Letamend\u00eda), pisze.<\/p>\n\n\n\n
Powo\u0142ani do \u015bwi\u0119to\u015bci w zwyczajno\u015bci, w miejscu pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Dla Araluce'a Opus Dei stanowi\u0142o przes\u0142anie religijnego spe\u0142nienia dla rodzic\u00f3w takich jak on\", pisze historyk i dziennikarz. \"Kilkoro z jego dzieci, takich jak Mar\u00eda del Mar i Juan, posz\u0142o w jego \u015blady, a Jos\u00e9, jego sz\u00f3sty syn, zosta\u0142 nawet ksi\u0119dzem, wy\u015bwi\u0119conym w Torreciudad, sanktuarium maryjnym zbudowanym przez Opus Dei w Secastilla (Huesca)\".<\/p>\n\n\n\n
Po nawi\u0105zaniu do beatyfikacji Josemarii Escrivy w 1992 r. przez \u015bw. Jana Paw\u0142a II, p\u00f3\u017aniej kanonizowanego w 2002 r., oraz do jego ksi\u0105\u017cki \"Camino\" (Droga)<\/a>Autor opisuje, \u017ce \"Araluce otworzy\u0142 swoje domy w Tolosa i Estella dla s\u0105siad\u00f3w, aby szerzy\u0107 przes\u0142anie powszechnego powo\u0142ania do \u015bwi\u0119to\u015bci i apostolstwa\" katolik\u00f3w, \"przes\u0142anie, kt\u00f3re przekona\u0142o Araluce'a, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas \u017conaty i mia\u0142 sze\u015bcioro dzieci\". By\u0142o to drugie przes\u0142anie jego spu\u015bcizny. S\u0142uchaj Pana i pod\u0105\u017caj za Nim.<\/p>\n\n\n\nEtyka pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\nBiograf wspomina, \u017ce \"para Araluce pozna\u0142a Josemari\u0119 Escriv\u0119 osobi\u015bcie podczas spotkania, kt\u00f3re dla nich zorganizowa\u0142\". za\u0142o\u017cyciel Opus Dei<\/a> we wrze\u015bniu 1960 r. w Pampelunie, gdzie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 Mait\u00e9, b\u0119d\u0105c\u0105 w ci\u0105\u017cy z jego przedostatnim dzieckiem, Maite, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 urodzi\u0107 w nast\u0119pnym roku\". Autor opowiada r\u00f3wnie\u017c w tym miejscu o obawach i dzia\u0142aniach siostrze\u0144ca, Francisco (Patxi) Letamend\u00eda, \"Ortzi\", kt\u00f3ry rozmawia\u0142 ze swoim wujem Juanem Mari i jego bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\nW rozdziale zatytu\u0142owanym \"Etyka pracy\" profesor Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua ko\u0144czy t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, nawi\u0105zuj\u0105c do w\u0142\u0105czenia Juana Mari Araluce, ju\u017c jako przewodnicz\u0105cego Rady Prowincji Guip\u00fazcoa, do rady powierniczej Szko\u0142y In\u017cynierii Uniwersytetu Nawarry (obecnie Tecnun) oraz wsparcia dla Wy\u017cszego Instytutu Studi\u00f3w Sekretarskich i Administracyjnych (ISSA), za\u0142o\u017conego w 1963 roku.<\/p>\n\n\n\n
\"W podej\u015bciu polegaj\u0105cym na wprowadzeniu Boga do spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego w celu jego przemiany, fundamentalne znaczenie mieli m\u0119\u017cczy\u017ani, ale tak\u017ce kobiety, w zwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach pracy\", zauwa\u017ca autor, pod\u0105\u017caj\u0105c za ideami \"Josemarii de Escriv\u00e1\" (sic), \"w zrozumieniu, \u017ce Opus Dei powinno by\u0107 wspierane, \"poniewa\u017c w samym swoim rdzeniu, w zwyk\u0142ej pracy, w praca zawodowa<\/a> sprawowany po\u015br\u00f3d \u015bwiata\". Oto trzecie przes\u0142anie dobrze wykonana praca<\/a>Jego u\u015bwi\u0119cenie pasowa\u0142o do niego i jego \u017cony.<\/p>\n\n\n\nDiputaci\u00f3n de Guip\u00fazcoa, Consejo del Reino (Rada Kr\u00f3lestwa)<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJe\u015bli chodzi o jego spu\u015bcizn\u0119 polityczn\u0105, \"by\u0142 architektem przywr\u00f3cenia porozumienia gospodarczego, interpretuj\u0105c fueros jako istotny element przywr\u00f3conej monarchii po \u015bmierci Franco\", podsumowuje autor. Po przewodniczeniu Radzie Prowincji Guip\u00fazcoa, w marcu 1971 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do Rady Kr\u00f3lestwa: prokuratorzy w Kortezach wybrali go na jednego z dw\u00f3ch swoich przedstawicieli w najwy\u017cszym organie doradczym g\u0142owy pa\u0144stwa, 86 g\u0142osami za i \u017cadnym przeciw.<\/p>\n\n\n\n
Rada Kr\u00f3lestwa, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 17 cz\u0142onk\u00f3w, w tym Araluce, by\u0142a odpowiedzialna za przekazanie kr\u00f3lowi Juanowi Carlosowi w dniu 3 lipca 1976 r. listy kandydat\u00f3w na premiera Hiszpanii. Kr\u00f3l wybra\u0142 Adolfo Su\u00e1reza zamiast Silvy Mu\u00f1oza i L\u00f3peza Bravo.<\/p>\n\n\n\n
Znaczenie \u015bmierci Juana Mari Araluce, trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, nikomu nie umkn\u0119\u0142o, a nawet pojawi\u0142o si\u0119 w The Washington Pot i The New York Times, \"podkre\u015blaj\u0105c umiarkowane usposobienie zmar\u0142ego i jego obron\u0119 zdecentralizowanej koncepcji terytorialnej\", pisze biograf. Ale tutaj wolimy zako\u0144czy\u0107 z niekt\u00f3rymi z jego dzieci i wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\"Czyste sumienie bez nienawi\u015bci\".<\/strong><\/h2>\n\n\n\nWspominaj\u0105c swojego ojca i wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w rodzinie w tamtych latach, Juan Araluce Letamend\u00eda powiedzia\u0142 Omnes: \"Min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci osiem lat. Moja matka zmar\u0142a spokojnie 14 lat temu, w towarzystwie dziewi\u0119ciorga dzieci i 25 wnuk\u00f3w. \u017badne z nich nie zna\u0142o swojego dziadka. Kiedy pytaj\u0105 mnie, jak sobie radzili\u015bmy, odpowiadam, \u017ce nie potrafi\u0119 tego wyja\u015bni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\"Jeste\u015bmy dumni, \u017ce odziedziczyli\u015bmy po naszych rodzicach czyste sumienie bez nienawi\u015bci i wiar\u0119, kt\u00f3ra prowadzi nas do zaufania Opatrzno\u015bci, kt\u00f3ra splata nasze \u017cycie z ci\u0105g\u0142ymi i cz\u0119sto niewyt\u0142umaczalnymi zwrotami akcji. Ale po 48 latach spogl\u0105dasz wstecz i zdajesz sobie spraw\u0119, \u017ce wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o, ma znaczenie. Jak mawiaj\u0105 Francuzi, '<\/em>tout se tient\", wszystko pasuje\".<\/p>\n\n\n\nJego siostra Maite, wspomniana powy\u017cej, jest przewodnicz\u0105c\u0105 Stowarzyszenia Ofiar Terroryzmu. Tak wi\u0119c opisa\u0142<\/a> do swojego ojca nie tak dawno temu: \"Mojemu ojcu uda\u0142o si\u0119 zabra\u0107 nas ze sob\u0105 do Madrytu, kiedy tylko pozwala\u0142 nam na to kalendarz szkolny lub uniwersytecki. Nauczy\u0142 nas nawet biega\u0107 w biegu byk\u00f3w w Estelli, gdzie sp\u0119dzali\u015bmy lato. By\u0142 niezwykle hojn\u0105 osob\u0105, my\u015bl\u0105c\u0105 o innych i \u015bwietnym rozm\u00f3wc\u0105. By\u0142 tak\u017ce \u015bwietnym s\u0142uchaczem. Wiedzia\u0142, jak s\u0142ucha\u0107\".<\/p>\n\n\n\n
\"Mait\u00e9 Letamend\u00eda powiedzia\u0142a \"Informe Semanal\" TVE: \"Jeste\u015bmy bardzo szcz\u0119\u015bliwi, \u017ce mamy go, Juana Mari, w niebie, a on pomaga nam stamt\u0105d (...). Wybaczam wszystkim, kt\u00f3rzy go zabili i chcemy, aby nienawi\u015b\u0107 si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (...). Modlimy si\u0119 za nich wszystkich i wybaczamy im z ca\u0142ego serca\".<\/p>\n\n\n\n
Odej\u015bcie od nienawi\u015bci i braku wolno\u015bci<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Pozostali\u015bmy w San Sebasti\u00e1n przez kolejny rok, ale we wrze\u015bniu 1977 r. ca\u0142a rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Madrytu. Moja matka nie chcia\u0142a, aby jej dzieci dorasta\u0142y w atmosferze nienawi\u015bci, strachu i braku wolno\u015bci, tak jak to mia\u0142o miejsce w tamtych latach w Kraju Bask\u00f3w\", dodaje Juan Araluce.<\/p>\n\n\n\n
\"M\u00f3j ojciec by\u0142 z zawodu notariuszem. Ca\u0142a rodzina \u017cy\u0142a z jego pracy. \u015awiadomy tego, co mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107, mawia\u0142, \u017ce je\u015bli co\u015b mu si\u0119 stanie, zabierze ze sob\u0105 klucz do spi\u017carni. Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Chrze\u015bcija\u0144ski \u015bwiatopogl\u0105d<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJuan Mari Araluce i Maite Letamend\u00eda pobrali si\u0119 13 czerwca 1949 r. w ko\u015bciele San Vicente M\u00e1rtir w San Sebasti\u00e1n, chocia\u017c ona nieformalnie powiedzia\u0142a, \u017ce by\u0142 \"nudziarzem\", jak m\u00f3wi biograf. Para Araluce mieszka\u0142a w gipuzkoa\u0144skim mie\u015bcie Tolosa przez prawie dwie dekady. \"To by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze lata ich \u017cycia, w kt\u00f3rych wychowali dziewi\u0119cioro dzieci\", od Mar\u00edi del Mar do Marty, m\u00f3wi autor, bez w\u0105tpienia opieraj\u0105c si\u0119 na zeznaniach ich dzieci i przyjaci\u00f3\u0142. W niedziele para wychodzi\u0142a na obiad z dwiema parami bliskich przyjaci\u00f3\u0142, jedn\u0105 karlistowsk\u0105, a drug\u0105 nacjonalistyczn\u0105\".<\/p>\n\n\n\n
\"\u015awiatopogl\u0105d Araluce'a by\u0142 religijny\", pisze autor, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 t\u0105 kwesti\u0105, kluczow\u0105 dla Araluce'a i jego rodziny, w kilku rozdzia\u0142ach, wplataj\u0105c inne historie. B\u0119d\u0105c notariuszem w mie\u015bcie Gipuzkoa, \"chrze\u015bcija\u0144stwo nadal znajdowa\u0142o si\u0119 w centrum jego egzystencji, co ujawnia jego noc po\u015blubna, z obrazem Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem\". Matka Bo\u017ca Fatimska<\/a>\".<\/p>\n\n\n\nBarruntos, rodzina i powo\u0142anie do Opus Dei<\/strong><\/h2>\n\n\n\nTam Juan Mari zabra\u0142 swoj\u0105 najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0119 do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Santa Mar\u00eda i mieszkali w czwartki eucharystyczne. \"Araluce pomaga\u0142 swoim dzieciom w odrabianiu lekcji przed wyj\u015bciem do kancelarii notarialnej. Ch\u0142opcy uczyli si\u0119 w Escolapios (...), a dziewczynki w szko\u0142ach jezuickich. Juan, najstarszy syn Araluce'a, mia\u0142 w szkole koleg\u0119 Francisco (Patxi) Arratibela, \"kt\u00f3ry zosta\u0142 zamordowany przez ETA\" wiele lat p\u00f3\u017aniej, w 1997 r., podkre\u015bla autor.<\/p>\n\n\n\n
Juan Mari Araluce pochodzi\u0142 z Nocna adoracja<\/a>Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a zorganizowana przez \"arcykap\u0142ana Santa Maria, Wenceslao Mayora Teller\u00eda, kt\u00f3ry 11 wrze\u015bnia 1949 r. obchodzi\u0142 kanoniczn\u0105 koronacj\u0119 Dziewicy z Izaskun\", o kt\u00f3rej opublikowa\u0142 swoj\u0105 histori\u0119 w tym samym roku.<\/p>\n\n\n\nI tam zrobi\u0142 kolejny krok, kiedy w 1961 roku wst\u0105pi\u0142 do Opus Dei (rok p\u00f3\u017aniej jego \u017cona, Mait\u00e9, wst\u0105pi\u0142a do Opus Dei). \"By\u0142a to decyzja, kt\u00f3r\u0105 przemy\u015bla\u0142 i podj\u0105\u0142 z czasem, poniewa\u017c w 1959 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Dzie\u0142a stworzonego przez Josemar\u00ed\u0119 Escriv\u00e1 de Balaguer, za po\u015brednictwem swojej szwagierki Any\" (Letamend\u00eda), pisze.<\/p>\n\n\n\n
Powo\u0142ani do \u015bwi\u0119to\u015bci w zwyczajno\u015bci, w miejscu pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\"Dla Araluce'a Opus Dei stanowi\u0142o przes\u0142anie religijnego spe\u0142nienia dla rodzic\u00f3w takich jak on\", pisze historyk i dziennikarz. \"Kilkoro z jego dzieci, takich jak Mar\u00eda del Mar i Juan, posz\u0142o w jego \u015blady, a Jos\u00e9, jego sz\u00f3sty syn, zosta\u0142 nawet ksi\u0119dzem, wy\u015bwi\u0119conym w Torreciudad, sanktuarium maryjnym zbudowanym przez Opus Dei w Secastilla (Huesca)\".<\/p>\n\n\n\n
Po nawi\u0105zaniu do beatyfikacji Josemarii Escrivy w 1992 r. przez \u015bw. Jana Paw\u0142a II, p\u00f3\u017aniej kanonizowanego w 2002 r., oraz do jego ksi\u0105\u017cki \"Camino\" (Droga)<\/a>Autor opisuje, \u017ce \"Araluce otworzy\u0142 swoje domy w Tolosa i Estella dla s\u0105siad\u00f3w, aby szerzy\u0107 przes\u0142anie powszechnego powo\u0142ania do \u015bwi\u0119to\u015bci i apostolstwa\" katolik\u00f3w, \"przes\u0142anie, kt\u00f3re przekona\u0142o Araluce'a, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas \u017conaty i mia\u0142 sze\u015bcioro dzieci\". By\u0142o to drugie przes\u0142anie jego spu\u015bcizny. S\u0142uchaj Pana i pod\u0105\u017caj za Nim.<\/p>\n\n\n\nEtyka pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\nBiograf wspomina, \u017ce \"para Araluce pozna\u0142a Josemari\u0119 Escriv\u0119 osobi\u015bcie podczas spotkania, kt\u00f3re dla nich zorganizowa\u0142\". za\u0142o\u017cyciel Opus Dei<\/a> we wrze\u015bniu 1960 r. w Pampelunie, gdzie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 Mait\u00e9, b\u0119d\u0105c\u0105 w ci\u0105\u017cy z jego przedostatnim dzieckiem, Maite, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 urodzi\u0107 w nast\u0119pnym roku\". Autor opowiada r\u00f3wnie\u017c w tym miejscu o obawach i dzia\u0142aniach siostrze\u0144ca, Francisco (Patxi) Letamend\u00eda, \"Ortzi\", kt\u00f3ry rozmawia\u0142 ze swoim wujem Juanem Mari i jego bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\nW rozdziale zatytu\u0142owanym \"Etyka pracy\" profesor Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua ko\u0144czy t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, nawi\u0105zuj\u0105c do w\u0142\u0105czenia Juana Mari Araluce, ju\u017c jako przewodnicz\u0105cego Rady Prowincji Guip\u00fazcoa, do rady powierniczej Szko\u0142y In\u017cynierii Uniwersytetu Nawarry (obecnie Tecnun) oraz wsparcia dla Wy\u017cszego Instytutu Studi\u00f3w Sekretarskich i Administracyjnych (ISSA), za\u0142o\u017conego w 1963 roku.<\/p>\n\n\n\n
\"W podej\u015bciu polegaj\u0105cym na wprowadzeniu Boga do spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego w celu jego przemiany, fundamentalne znaczenie mieli m\u0119\u017cczy\u017ani, ale tak\u017ce kobiety, w zwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach pracy\", zauwa\u017ca autor, pod\u0105\u017caj\u0105c za ideami \"Josemarii de Escriv\u00e1\" (sic), \"w zrozumieniu, \u017ce Opus Dei powinno by\u0107 wspierane, \"poniewa\u017c w samym swoim rdzeniu, w zwyk\u0142ej pracy, w praca zawodowa<\/a> sprawowany po\u015br\u00f3d \u015bwiata\". Oto trzecie przes\u0142anie dobrze wykonana praca<\/a>Jego u\u015bwi\u0119cenie pasowa\u0142o do niego i jego \u017cony.<\/p>\n\n\n\nDiputaci\u00f3n de Guip\u00fazcoa, Consejo del Reino (Rada Kr\u00f3lestwa)<\/strong><\/h2>\n\n\n\nJe\u015bli chodzi o jego spu\u015bcizn\u0119 polityczn\u0105, \"by\u0142 architektem przywr\u00f3cenia porozumienia gospodarczego, interpretuj\u0105c fueros jako istotny element przywr\u00f3conej monarchii po \u015bmierci Franco\", podsumowuje autor. Po przewodniczeniu Radzie Prowincji Guip\u00fazcoa, w marcu 1971 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do Rady Kr\u00f3lestwa: prokuratorzy w Kortezach wybrali go na jednego z dw\u00f3ch swoich przedstawicieli w najwy\u017cszym organie doradczym g\u0142owy pa\u0144stwa, 86 g\u0142osami za i \u017cadnym przeciw.<\/p>\n\n\n\n
Rada Kr\u00f3lestwa, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 17 cz\u0142onk\u00f3w, w tym Araluce, by\u0142a odpowiedzialna za przekazanie kr\u00f3lowi Juanowi Carlosowi w dniu 3 lipca 1976 r. listy kandydat\u00f3w na premiera Hiszpanii. Kr\u00f3l wybra\u0142 Adolfo Su\u00e1reza zamiast Silvy Mu\u00f1oza i L\u00f3peza Bravo.<\/p>\n\n\n\n
Znaczenie \u015bmierci Juana Mari Araluce, trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, nikomu nie umkn\u0119\u0142o, a nawet pojawi\u0142o si\u0119 w The Washington Pot i The New York Times, \"podkre\u015blaj\u0105c umiarkowane usposobienie zmar\u0142ego i jego obron\u0119 zdecentralizowanej koncepcji terytorialnej\", pisze biograf. Ale tutaj wolimy zako\u0144czy\u0107 z niekt\u00f3rymi z jego dzieci i wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\"Czyste sumienie bez nienawi\u015bci\".<\/strong><\/h2>\n\n\n\nWspominaj\u0105c swojego ojca i wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w rodzinie w tamtych latach, Juan Araluce Letamend\u00eda powiedzia\u0142 Omnes: \"Min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci osiem lat. Moja matka zmar\u0142a spokojnie 14 lat temu, w towarzystwie dziewi\u0119ciorga dzieci i 25 wnuk\u00f3w. \u017badne z nich nie zna\u0142o swojego dziadka. Kiedy pytaj\u0105 mnie, jak sobie radzili\u015bmy, odpowiadam, \u017ce nie potrafi\u0119 tego wyja\u015bni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\"Jeste\u015bmy dumni, \u017ce odziedziczyli\u015bmy po naszych rodzicach czyste sumienie bez nienawi\u015bci i wiar\u0119, kt\u00f3ra prowadzi nas do zaufania Opatrzno\u015bci, kt\u00f3ra splata nasze \u017cycie z ci\u0105g\u0142ymi i cz\u0119sto niewyt\u0142umaczalnymi zwrotami akcji. Ale po 48 latach spogl\u0105dasz wstecz i zdajesz sobie spraw\u0119, \u017ce wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o, ma znaczenie. Jak mawiaj\u0105 Francuzi, '<\/em>tout se tient\", wszystko pasuje\".<\/p>\n\n\n\nJego siostra Maite, wspomniana powy\u017cej, jest przewodnicz\u0105c\u0105 Stowarzyszenia Ofiar Terroryzmu. Tak wi\u0119c opisa\u0142<\/a> do swojego ojca nie tak dawno temu: \"Mojemu ojcu uda\u0142o si\u0119 zabra\u0107 nas ze sob\u0105 do Madrytu, kiedy tylko pozwala\u0142 nam na to kalendarz szkolny lub uniwersytecki. Nauczy\u0142 nas nawet biega\u0107 w biegu byk\u00f3w w Estelli, gdzie sp\u0119dzali\u015bmy lato. By\u0142 niezwykle hojn\u0105 osob\u0105, my\u015bl\u0105c\u0105 o innych i \u015bwietnym rozm\u00f3wc\u0105. By\u0142 tak\u017ce \u015bwietnym s\u0142uchaczem. Wiedzia\u0142, jak s\u0142ucha\u0107\".<\/p>\n\n\n\n
Juan Mari Araluce i Maite Letamend\u00eda pobrali si\u0119 13 czerwca 1949 r. w ko\u015bciele San Vicente M\u00e1rtir w San Sebasti\u00e1n, chocia\u017c ona nieformalnie powiedzia\u0142a, \u017ce by\u0142 \"nudziarzem\", jak m\u00f3wi biograf. Para Araluce mieszka\u0142a w gipuzkoa\u0144skim mie\u015bcie Tolosa przez prawie dwie dekady. \"To by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze lata ich \u017cycia, w kt\u00f3rych wychowali dziewi\u0119cioro dzieci\", od Mar\u00edi del Mar do Marty, m\u00f3wi autor, bez w\u0105tpienia opieraj\u0105c si\u0119 na zeznaniach ich dzieci i przyjaci\u00f3\u0142. W niedziele para wychodzi\u0142a na obiad z dwiema parami bliskich przyjaci\u00f3\u0142, jedn\u0105 karlistowsk\u0105, a drug\u0105 nacjonalistyczn\u0105\".<\/p>\n\n\n\n
\"\u015awiatopogl\u0105d Araluce'a by\u0142 religijny\", pisze autor, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 t\u0105 kwesti\u0105, kluczow\u0105 dla Araluce'a i jego rodziny, w kilku rozdzia\u0142ach, wplataj\u0105c inne historie. B\u0119d\u0105c notariuszem w mie\u015bcie Gipuzkoa, \"chrze\u015bcija\u0144stwo nadal znajdowa\u0142o si\u0119 w centrum jego egzystencji, co ujawnia jego noc po\u015blubna, z obrazem Matki Boskiej z Dzieci\u0105tkiem\". Matka Bo\u017ca Fatimska<\/a>\".<\/p>\n\n\n\n Tam Juan Mari zabra\u0142 swoj\u0105 najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0119 do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Santa Mar\u00eda i mieszkali w czwartki eucharystyczne. \"Araluce pomaga\u0142 swoim dzieciom w odrabianiu lekcji przed wyj\u015bciem do kancelarii notarialnej. Ch\u0142opcy uczyli si\u0119 w Escolapios (...), a dziewczynki w szko\u0142ach jezuickich. Juan, najstarszy syn Araluce'a, mia\u0142 w szkole koleg\u0119 Francisco (Patxi) Arratibela, \"kt\u00f3ry zosta\u0142 zamordowany przez ETA\" wiele lat p\u00f3\u017aniej, w 1997 r., podkre\u015bla autor.<\/p>\n\n\n\n Juan Mari Araluce pochodzi\u0142 z Nocna adoracja<\/a>Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a zorganizowana przez \"arcykap\u0142ana Santa Maria, Wenceslao Mayora Teller\u00eda, kt\u00f3ry 11 wrze\u015bnia 1949 r. obchodzi\u0142 kanoniczn\u0105 koronacj\u0119 Dziewicy z Izaskun\", o kt\u00f3rej opublikowa\u0142 swoj\u0105 histori\u0119 w tym samym roku.<\/p>\n\n\n\n I tam zrobi\u0142 kolejny krok, kiedy w 1961 roku wst\u0105pi\u0142 do Opus Dei (rok p\u00f3\u017aniej jego \u017cona, Mait\u00e9, wst\u0105pi\u0142a do Opus Dei). \"By\u0142a to decyzja, kt\u00f3r\u0105 przemy\u015bla\u0142 i podj\u0105\u0142 z czasem, poniewa\u017c w 1959 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Dzie\u0142a stworzonego przez Josemar\u00ed\u0119 Escriv\u00e1 de Balaguer, za po\u015brednictwem swojej szwagierki Any\" (Letamend\u00eda), pisze.<\/p>\n\n\n\n \"Dla Araluce'a Opus Dei stanowi\u0142o przes\u0142anie religijnego spe\u0142nienia dla rodzic\u00f3w takich jak on\", pisze historyk i dziennikarz. \"Kilkoro z jego dzieci, takich jak Mar\u00eda del Mar i Juan, posz\u0142o w jego \u015blady, a Jos\u00e9, jego sz\u00f3sty syn, zosta\u0142 nawet ksi\u0119dzem, wy\u015bwi\u0119conym w Torreciudad, sanktuarium maryjnym zbudowanym przez Opus Dei w Secastilla (Huesca)\".<\/p>\n\n\n\n Po nawi\u0105zaniu do beatyfikacji Josemarii Escrivy w 1992 r. przez \u015bw. Jana Paw\u0142a II, p\u00f3\u017aniej kanonizowanego w 2002 r., oraz do jego ksi\u0105\u017cki \"Camino\" (Droga)<\/a>Autor opisuje, \u017ce \"Araluce otworzy\u0142 swoje domy w Tolosa i Estella dla s\u0105siad\u00f3w, aby szerzy\u0107 przes\u0142anie powszechnego powo\u0142ania do \u015bwi\u0119to\u015bci i apostolstwa\" katolik\u00f3w, \"przes\u0142anie, kt\u00f3re przekona\u0142o Araluce'a, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas \u017conaty i mia\u0142 sze\u015bcioro dzieci\". By\u0142o to drugie przes\u0142anie jego spu\u015bcizny. S\u0142uchaj Pana i pod\u0105\u017caj za Nim.<\/p>\n\n\n\n Biograf wspomina, \u017ce \"para Araluce pozna\u0142a Josemari\u0119 Escriv\u0119 osobi\u015bcie podczas spotkania, kt\u00f3re dla nich zorganizowa\u0142\". za\u0142o\u017cyciel Opus Dei<\/a> we wrze\u015bniu 1960 r. w Pampelunie, gdzie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 Mait\u00e9, b\u0119d\u0105c\u0105 w ci\u0105\u017cy z jego przedostatnim dzieckiem, Maite, kt\u00f3re mia\u0142o si\u0119 urodzi\u0107 w nast\u0119pnym roku\". Autor opowiada r\u00f3wnie\u017c w tym miejscu o obawach i dzia\u0142aniach siostrze\u0144ca, Francisco (Patxi) Letamend\u00eda, \"Ortzi\", kt\u00f3ry rozmawia\u0142 ze swoim wujem Juanem Mari i jego bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\n W rozdziale zatytu\u0142owanym \"Etyka pracy\" profesor Echevarr\u00eda P\u00e9rez-Agua ko\u0144czy t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107, nawi\u0105zuj\u0105c do w\u0142\u0105czenia Juana Mari Araluce, ju\u017c jako przewodnicz\u0105cego Rady Prowincji Guip\u00fazcoa, do rady powierniczej Szko\u0142y In\u017cynierii Uniwersytetu Nawarry (obecnie Tecnun) oraz wsparcia dla Wy\u017cszego Instytutu Studi\u00f3w Sekretarskich i Administracyjnych (ISSA), za\u0142o\u017conego w 1963 roku.<\/p>\n\n\n\n \"W podej\u015bciu polegaj\u0105cym na wprowadzeniu Boga do spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego w celu jego przemiany, fundamentalne znaczenie mieli m\u0119\u017cczy\u017ani, ale tak\u017ce kobiety, w zwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach pracy\", zauwa\u017ca autor, pod\u0105\u017caj\u0105c za ideami \"Josemarii de Escriv\u00e1\" (sic), \"w zrozumieniu, \u017ce Opus Dei powinno by\u0107 wspierane, \"poniewa\u017c w samym swoim rdzeniu, w zwyk\u0142ej pracy, w praca zawodowa<\/a> sprawowany po\u015br\u00f3d \u015bwiata\". Oto trzecie przes\u0142anie dobrze wykonana praca<\/a>Jego u\u015bwi\u0119cenie pasowa\u0142o do niego i jego \u017cony.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli chodzi o jego spu\u015bcizn\u0119 polityczn\u0105, \"by\u0142 architektem przywr\u00f3cenia porozumienia gospodarczego, interpretuj\u0105c fueros jako istotny element przywr\u00f3conej monarchii po \u015bmierci Franco\", podsumowuje autor. Po przewodniczeniu Radzie Prowincji Guip\u00fazcoa, w marcu 1971 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do Rady Kr\u00f3lestwa: prokuratorzy w Kortezach wybrali go na jednego z dw\u00f3ch swoich przedstawicieli w najwy\u017cszym organie doradczym g\u0142owy pa\u0144stwa, 86 g\u0142osami za i \u017cadnym przeciw.<\/p>\n\n\n\n Rada Kr\u00f3lestwa, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 17 cz\u0142onk\u00f3w, w tym Araluce, by\u0142a odpowiedzialna za przekazanie kr\u00f3lowi Juanowi Carlosowi w dniu 3 lipca 1976 r. listy kandydat\u00f3w na premiera Hiszpanii. Kr\u00f3l wybra\u0142 Adolfo Su\u00e1reza zamiast Silvy Mu\u00f1oza i L\u00f3peza Bravo.<\/p>\n\n\n\n Znaczenie \u015bmierci Juana Mari Araluce, trzy miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, nikomu nie umkn\u0119\u0142o, a nawet pojawi\u0142o si\u0119 w The Washington Pot i The New York Times, \"podkre\u015blaj\u0105c umiarkowane usposobienie zmar\u0142ego i jego obron\u0119 zdecentralizowanej koncepcji terytorialnej\", pisze biograf. Ale tutaj wolimy zako\u0144czy\u0107 z niekt\u00f3rymi z jego dzieci i wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Wspominaj\u0105c swojego ojca i wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w rodzinie w tamtych latach, Juan Araluce Letamend\u00eda powiedzia\u0142 Omnes: \"Min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci osiem lat. Moja matka zmar\u0142a spokojnie 14 lat temu, w towarzystwie dziewi\u0119ciorga dzieci i 25 wnuk\u00f3w. \u017badne z nich nie zna\u0142o swojego dziadka. Kiedy pytaj\u0105 mnie, jak sobie radzili\u015bmy, odpowiadam, \u017ce nie potrafi\u0119 tego wyja\u015bni\u0107.<\/p>\n\n\n\n \"Jeste\u015bmy dumni, \u017ce odziedziczyli\u015bmy po naszych rodzicach czyste sumienie bez nienawi\u015bci i wiar\u0119, kt\u00f3ra prowadzi nas do zaufania Opatrzno\u015bci, kt\u00f3ra splata nasze \u017cycie z ci\u0105g\u0142ymi i cz\u0119sto niewyt\u0142umaczalnymi zwrotami akcji. Ale po 48 latach spogl\u0105dasz wstecz i zdajesz sobie spraw\u0119, \u017ce wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o, ma znaczenie. Jak mawiaj\u0105 Francuzi, '<\/em>tout se tient\", wszystko pasuje\".<\/p>\n\n\n\n Jego siostra Maite, wspomniana powy\u017cej, jest przewodnicz\u0105c\u0105 Stowarzyszenia Ofiar Terroryzmu. Tak wi\u0119c opisa\u0142<\/a> do swojego ojca nie tak dawno temu: \"Mojemu ojcu uda\u0142o si\u0119 zabra\u0107 nas ze sob\u0105 do Madrytu, kiedy tylko pozwala\u0142 nam na to kalendarz szkolny lub uniwersytecki. Nauczy\u0142 nas nawet biega\u0107 w biegu byk\u00f3w w Estelli, gdzie sp\u0119dzali\u015bmy lato. By\u0142 niezwykle hojn\u0105 osob\u0105, my\u015bl\u0105c\u0105 o innych i \u015bwietnym rozm\u00f3wc\u0105. By\u0142 tak\u017ce \u015bwietnym s\u0142uchaczem. Wiedzia\u0142, jak s\u0142ucha\u0107\".<\/p>\n\n\n\nBarruntos, rodzina i powo\u0142anie do Opus Dei<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Powo\u0142ani do \u015bwi\u0119to\u015bci w zwyczajno\u015bci, w miejscu pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Etyka pracy<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Diputaci\u00f3n de Guip\u00fazcoa, Consejo del Reino (Rada Kr\u00f3lestwa)<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\"Czyste sumienie bez nienawi\u015bci\".<\/strong><\/h2>\n\n\n\n