Jest co\u015b w cz\u0142owieku, co jest decyduj\u0105ce pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem. To co\u015b jest nuklearne i jest, poniewa\u017c w pewien spos\u00f3b nas definiuje, lepiej, opisuje nas. Nie wierz\u0119 w definicje. Wszystkie wydaj\u0105 mi si\u0119 niesprawiedliwe. Raczej zauwa\u017cam opisy lub je odrzucam. Definiowa\u0107 to \u017cy\u0107 na granicy. To decyduj\u0105ce co\u015b w cz\u0142owieku jest poza definicj\u0105, przewy\u017csza j\u0105, poniewa\u017c nie \u017cyje w granicach. Jest to ludzkie serce. Je\u015bli jest co\u015b niesko\u0144czonego w cz\u0142owieku, to jest to jego w\u0142asne serce. <\/p>\n\n\n\n
Ten, kto posiada serce cz\u0142owieka, posiada tego cz\u0142owieka. M\u00f3wimy o najg\u0142\u0119bszej cz\u0119\u015bci cz\u0142owieka. Serce cz\u0142owieka nie jest<\/em> manifestacja. Posiada<\/em> oczywi\u015bcie, ale on sam nie znajduje si\u0119 w sferze manifestacji, w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce jest pierwszy. Serce jest synonimem osoby. Moje serce jest moj\u0105 osob\u0105, moim aktem bycia, moj\u0105 osobist\u0105 istot\u0105, moim osobistym rdzeniem. To co\u015b wi\u0119cej ni\u017c centrum. Jeste\u015bmy w sferze bycia, w sferze dzia\u0142ania. Nie jeste\u015bmy w esencji osoby, kt\u00f3ra jest manifestacj\u0105 ca\u0142ej osoby. Istota i akt bycia w cz\u0142owieku nie s\u0105 uto\u017csamiane. To uto\u017csamienie jest w\u0142a\u015bciwe bosko\u015bci. Bycie cz\u0142owiekiem zak\u0142ada dwoisto\u015b\u0107, dwoisto\u015b\u0107, kt\u00f3ra wzbogaca. Istota jest definiowalna, poniewa\u017c \u017cyje w granicach. Istota nie jest. Dlatego nie jest \u0142atwo pisa\u0107 czy m\u00f3wi\u0107 o bycie osobowym, o jego sercu.<\/p>\n\n\n\n Dietrich von Hildebrand po\u015bwi\u0119ca ca\u0142\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 rozmowie o sercu. Jest to genialna ksi\u0105\u017cka. Scheler, ze swoj\u0105 prac\u0105\u00a0Ordo amoris<\/em>\u00a0wnika g\u0142\u0119biej w znaczenie. Z\u00a0ordo amori<\/em>Scheler odnosi si\u0119 do \"rdzenia cz\u0142owieka jako istoty duchowej\". Bardzo dobrze... ale jednocze\u015bnie rozproszone. Rozproszony, poniewa\u017c pr\u00f3buje powiedzie\u0107 o cnocie, ordo<\/em> amoris<\/em> W kategoriach augusty\u0144skich jest to dzia\u0142anie i bycie w tym samym czasie... Jednak\u017ce dzia\u0142anie nast\u0119puje po byciu. Oznacza to, \u017ce dzia\u0142anie jest manifestacj\u0105 tego, co nie jest manifestacj\u0105, to znaczy intymno\u015bci cz\u0142owieka. Intymno\u015b\u0107, serce, j\u0105dro mo\u017ce by\u0107 zamanifestowane, ale samo w sobie nie jest manifestacj\u0105. Jest przesi\u0105kni\u0119ta byciem, pijana byciem.\u00a0<\/p>\n\n\n\n \"Nasze serce jest zbyt rozleg\u0142e\" - m\u00f3wi Pascal. To prawda... jest zbyt intymne, niezg\u0142\u0119bione. Nie ma granic, poniewa\u017c jest zdolne do mi\u0142o\u015bci. Wygodne jest rozr\u00f3\u017cnienie mi\u0119dzy kochaniem a mi\u0142o\u015bci\u0105. Ta pierwsza jest osobista, ta druga jest esencjonalna. A esencja nie jest osobista. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest osob\u0105. Esencja dzia\u0142a mi\u0142o\u015bci\u0105, ale nie jest aktem. Dlatego mi\u0142o\u015b\u0107 jest ograniczona, mi\u0142o\u015b\u0107 nie ma granic. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest w sferze uczynk\u00f3w, etyki, manifestacji. Ale ja nie jestem moj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, lecz moj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, poniewa\u017c jestem czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c moimi uczynkami. Tym czym\u015b wi\u0119cej jest duch. Duch nie ma ogranicze\u0144. Dusza ma. Dusza i duch nie s\u0105 synonimami. Cz\u0142owiek to nie tylko natura, ale tak\u017ce osoba. Osoba i natura, antropologia i metafizyka nie s\u0105 synonimami. Osoba nie mo\u017ce by\u0107 gorsza od \u015bwiata. Osoba to inny spos\u00f3b bycia. Ale jest to spos\u00f3b bycia tak wy\u017cszy od sposobu bycia \u015bwiata, \u017ce nie mo\u017ce by\u0107 z nim uto\u017csamiany. <\/p>\n\n\n\n