Tej nocy cie\u0144 by\u0142 niczym innym, jak tylko wylewem wewn\u0119trznego p\u0142omienia. Brat Jan od Krzy\u017ca, otulony habitem, kt\u00f3ry ledwie \u0142agodzi\u0142 ch\u0142\u00f3d klasztoru, le\u017ca\u0142 z oczami otwartymi niczym g\u0142\u0119bokie studnie w swojej mrocznej celi. Sen, owo mi\u0142osierdzie zm\u0119czonych cia\u0142, wzgardzi\u0142 nim z niemal liturgiczn\u0105 oboj\u0119tno\u015bci\u0105. \u015aciany, bia\u0142e, przywodz\u0105ce na my\u015bl szkieletowy odcie\u0144 \u015bmierci, nie oferowa\u0142y ukojenia poza swoj\u0105 grobow\u0105 cisz\u0105 i nawet skrzypienie robaczywego drewna ani daleki szept kt\u00f3rego\u015b z braci na warcie nie mog\u0142y rozproszy\u0107 intensywno\u015bci tej pozornie bezcelowej czuwania. Jakby jego dusza, t\u0119skni\u0105ca za S\u0142owem, kt\u00f3re by j\u0105 wyla\u0142o, odmawia\u0142a spoczynku pod panowaniem zmys\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
W tej cichej godzinie, gdy cia\u0142o nie stawia \u017cadnych \u017c\u0105da\u0144, a \u015bwiat zdaje si\u0119 o sobie zapomina\u0107, zakonnik rozwa\u017ca\u0142 \u2013 a mo\u017ce s\u0142ysza\u0142 w sobie, jak kto\u015b, kto nie pami\u0119ta, czy \u015bni, czy si\u0119 modli \u2013 \u017ce noc to co\u015b wi\u0119cej ni\u017c brak s\u0142o\u0144ca: to aktywna obecno\u015b\u0107 Ukochanego. I ta kontemplacja by\u0142a wystarczaj\u0105cym preludium, by delikatny wietrzyk w\u015blizgn\u0105\u0142 si\u0119 przez szpar\u0119 w oknie, sugeruj\u0105c mu z wymown\u0105 subtelno\u015bci\u0105, \u017ce by\u0107 mo\u017ce to nie bezsenno\u015b\u0107 nie pozwala\u0142a mu zasn\u0105\u0107, \u017ce by\u0107 mo\u017ce ten rodzaj dr\u017cenia, zbyt wznios\u0142ego, by uzna\u0107 je za bezwstydne, by\u0142 jednym z tych, kt\u00f3re rodz\u0105 si\u0119 w g\u0142\u0119bi duszy, gdy wie, \u017ce B\u00f3g na ni\u0105 patrzy. Tam, w nago\u015bci swojej ma\u0142ej celi, bez \u015bwiat\u0142a pr\u00f3cz tego, kt\u00f3re p\u0142on\u0119\u0142o w jego piersi, zrozumia\u0142, \u017ce dusza nie \u015bpi, poniewa\u017c nie chce przesta\u0107 kocha\u0107, i \u017ce ka\u017cdy odpoczynek, kt\u00f3ry nie pochodzi od Ukochanego, jest jedynie ukojeniem fa\u0142szywym.<\/p>\n\n\n\n
Koguty nie zd\u0105\u017cy\u0142y jeszcze przerwa\u0107 ciszy powietrza, gdy niebo zacz\u0119\u0142o si\u0119 rozdziera\u0107 na tafle indygo. Wtedy brat Juan wsta\u0142 i usiad\u0142 na s\u0142omianym sienniku, jakby na kogo\u015b czeka\u0142. Nie modli\u0142 si\u0119 s\u0142owami ani nawet my\u015blami: to jego czuwanie sta\u0142o si\u0119 modlitw\u0105. Ch\u0142\u00f3d kamienia przeszywa\u0142 jego stopy, lecz na twarzy malowa\u0142 si\u0119 spok\u00f3j nie z tego \u015bwiata. A gdy noc odesz\u0142a, z nie\u015bmia\u0142o\u015bci\u0105 tych, kt\u00f3rzy wyznali tajemnic\u0119, wyszepta\u0142 \u2013 g\u0142osem, kt\u00f3rego \u017cadna dusza w klasztorze nie chcia\u0142a s\u0142ysze\u0107, ale kt\u00f3ry musia\u0142 by\u0107 rykiem i rado\u015bci\u0105 w sali tronowej Baranka \u2013 \u201cNazw\u0119 t\u0119 noc pi\u0119knem, bo w niej moja dusza sta\u0142a si\u0119 niebem\u201d.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Aquella noche, la sombra no era sino un desborde de la llama interior. Fray Juan de la Cruz, envuelto en el sayal que apenas mitigaba el fr\u00edo del convento, yac\u00eda con los ojos abiertos como pozos hondos en su celda umbrosa. El sue\u00f1o, esa clemencia de los cuerpos fatigados, lo hab\u00eda desde\u00f1ado con una esquivez […]<\/p>\n","protected":false},"author":3140,"featured_media":55901,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[549,548],"tags":[8],"class_list":["post-55899","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-evangelizacion","category-foco","tag-santos"],"yoast_head":"\n