Cz\u0142owiek istnieje dzi\u0119ki drugiemu. Nikt nie daje istnienia samemu sobie. To pierwszy krok do zaakceptowania siebie jako istoty zale\u017cnej, a nie autonomicznej.<\/p>\n\n\n\n
Pierwsz\u0105 reakcj\u0105 na t\u0119 \u015bwiadomo\u015b\u0107 zale\u017cno\u015bci powinna by\u0107 wdzi\u0119czno\u015b\u0107. To przyj\u0119cie daru. Wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wymaga zatem z jednej strony radykalnej samowiedzy \u2013 poznania \u017ar\u00f3d\u0142a w\u0142asnego bytu \u2013 a z drugiej strony wolno\u015bci akceptacji siebie. A ja akceptuj\u0119 siebie jako dar stworzony. Wdzi\u0119czno\u015b\u0107 jest zatem, jak powiedzia\u0142 G.K. Chesterton, najwy\u017csz\u0105 form\u0105 my\u015blenia. I zaryzykowa\u0142bym stwierdzenie, \u017ce to nie tylko spos\u00f3b my\u015blenia, ale przede wszystkim spos\u00f3b bycia. Jestem wdzi\u0119czny (albo nie jestem).<\/p>\n\n\n\n
Jako istota stworzona, kt\u00f3ra akceptuje i jest akceptowana, cz\u0142owiek r\u00f3wnie\u017c daje i daje z siebie. Dawanie jest odpowiedzi\u0105 stworzonej, osobowej istoty. Dawa\u0107 to akceptowa\u0107 byt. Dawanie jest sposobem wyra\u017cania wdzi\u0119czno\u015bci za dar, kt\u00f3rym jest. Daj\u0119 swoj\u0105 akceptacj\u0119. Akceptacja siebie jest najbardziej radykalnym i najswobodniejszym aktem. Akceptacja siebie to wolno\u015b\u0107 osobista. Akceptacja siebie najpierw, aby potem dawa\u0107 z siebie; poniewa\u017c aby dawa\u0107, trzeba akceptowa\u0107, a aby dawa\u0107 z siebie, jest niezb\u0119dnym warunkiem akceptacji siebie.<\/p>\n\n\n\n
Jeste\u015bmy akceptacj\u0105 i dawaniem. Je\u015bli cz\u0142owiek jest istot\u0105, kt\u00f3ra daje, poniewa\u017c akceptuje siebie, to zdolno\u015b\u0107 do dawania manifestuje mi\u0142o\u015b\u0107. Je\u015bli najwy\u017cszym wyrazem osoby jest dawanie (dawanie siebie), to podkre\u015bla to, kim jeste\u015bmy: kocha\u0107. A kochanie r\u00f3\u017cni si\u0119 od mi\u0142o\u015bci. Kochanie to czasownik, mi\u0142o\u015b\u0107 to rzeczownik. Kochanie wp\u0142ywa na istot\u0119 osobow\u0105, mi\u0142o\u015b\u0107 wp\u0142ywa na jej istot\u0119. Kochanie jest transcendentalne, mi\u0142o\u015b\u0107 jest istotna. Mo\u017cna zatem powiedzie\u0107, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest osobowa, poniewa\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 jest dzia\u0142aniem, dawaniem, ale nie bytem. <\/p>\n\n\n\n
Przyj\u0105\u0107 dar, kt\u00f3rym jeste\u015bmy, to zaakceptowa\u0107 siebie jako istoty, zaakceptowa\u0107 siebie jako osoby. To jest istota pierwotnej, wrodzonej wolno\u015bci. <\/p>\n\n\n\n
Co cz\u0142owiek mo\u017ce da\u0107? Cz\u0142owiek mo\u017ce da\u0107 sw\u00f3j czas, rady, \u017cycie, prac\u0119 itd. To, co cz\u0142owiek daje, to jego mi\u0142o\u015b\u0107, to, kim jest. Ale jego mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest jego zdolno\u015bci\u0105 do kochania. Mi\u0142o\u015b\u0107, to, co mo\u017cna da\u0107, tkwi w sferze czyn\u00f3w. Ludzka mi\u0142o\u015b\u0107 to reagowanie na to, kim jeste\u015bmy; to odpowiedzialno\u015b\u0107: reakcja, kt\u00f3ra jest jednocze\u015bnie odwzajemnieniem. Ludzie nie s\u0105 pasterzami Bytu, jak powiedzia\u0142 Heidegger, lecz raczej tymi, kt\u00f3rzy reaguj\u0105 na \u015bwiat, tymi, kt\u00f3rzy go doskonal\u0105 (lub pogarszaj\u0105).<\/p>\n\n\n\n
A jak reagujemy? Czynami. To w\u0142a\u015bnie tutaj rodzi si\u0119 etyka, jako podejmowa\u0107 w\u0142a\u015bciwe kroki<\/em> Od siebie do osoby. Dzie\u0142a nie s\u0105 osobiste, lecz istotne. Etyka to nie antropologia, lecz to trwa<\/em> Jej. Mi\u0142o\u015b\u0107 nale\u017cy do sfery etyki, ludzkiego dzia\u0142ania, a nie do antropologicznego, osobistego porz\u0105dku. Mi\u0142o\u015b\u0107 nadaje sens dzia\u0142aniu. Bycie jest na pierwszym miejscu. Dzia\u0142anie jest na ko\u0144cu. Dlatego kultura, to, co wnosi ludzko\u015b\u0107, nie mo\u017ce by\u0107 na pierwszym miejscu. Mi\u0142o\u015b\u0107 tworzy kultur\u0119. Mi\u0142o\u015b\u0107 umo\u017cliwia mi\u0142o\u015b\u0107. Tylko ci, kt\u00f3rzy kochaj\u0105, daj\u0105, tylko ci, kt\u00f3rzy wnosz\u0105. Mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest pierwsza. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest pierwsza. Bezokolicznik to dzia\u0142anie. A dzia\u0142anie jest pierwsze; to czasownik, bezokolicznik.<\/p>\n\n\n\n Ale osoba nie jest czasownikiem, lecz przys\u0142\u00f3wkiem. B\u00f3g jest czasownikiem, jest kocha\u0107 (mi\u0142o\u015b\u0107 i mi\u0142o\u015b\u0107 w Bogu s\u0105 jednym i tym samym, w cz\u0142owieku nie). B\u00f3g jest mi\u0142o\u015bci\u0105 (1 Jana 4:8).<\/p>\n\n\n\n Co oznacza, \u017ce osoba ludzka jest przys\u0142\u00f3wkiem? Oznacza to, \u017ce osoba ludzka jest Opr\u00f3cz<\/em>. Co wi\u0119cej, jest to przys\u0142\u00f3wek potwierdzaj\u0105cy. Cz\u0119sto jest r\u00f3wnie\u017c klasyfikowany jako przys\u0142\u00f3wek dodawania lub ilo\u015bci. S\u0142u\u017cy do dodawania informacji do tego, co ju\u017c zosta\u0142o powiedziane, w znaczeniu podobnym do \u00abr\u00f3wnie\u017c\u00bb lub \u00abopr\u00f3cz tego\u00bb. Oznacza to, \u017ce \u201eadem\u00e1s\u201d towarzyszy innej informacji. Dlatego mo\u017cemy powiedzie\u0107: Opr\u00f3cz<\/em> my\u015ble\u0107, Opr\u00f3cz<\/em> aresztowa\u0107, Opr\u00f3cz<\/em> robi\u0107, Opr\u00f3cz<\/em> czu\u0107, Opr\u00f3cz<\/em> operacji i Opr\u00f3cz<\/em> Boga. By\u0107 Opr\u00f3cz<\/em> Oznacza to, \u017ce cz\u0142owiek jest istot\u0105 nienasycon\u0105, niespokojn\u0105, nigdy niesko\u0144czon\u0105, zawsze d\u0105\u017c\u0105c\u0105 do czego\u015b wi\u0119cej. Dlatego posiada poczucie niesko\u0144czono\u015bci, bo zawsze jest miejsce na rozw\u00f3j, a mi\u0142o\u015b\u0107 osobista to umo\u017cliwia.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0142o\u015b\u0107 wymaga drugiej osoby. Nie ma czego\u015b takiego jak mi\u0142o\u015b\u0107 samotna czy samotna. Dlatego kochanie i wsp\u00f3\u0142istnienie oznaczaj\u0105 w zasadzie to samo. Cz\u0142owiek nie istnieje. \u015awiat, wszech\u015bwiat, istnieje, ale nie cz\u0142owiek. Cz\u0142owiek wsp\u00f3\u0142istnieje. I wsp\u00f3\u0142istnieje z Bogiem, z innymi lud\u017ami i z wszech\u015bwiatem. Otwiera si\u0119 na wszystkie istoty, nawi\u0105zuj\u0105c z nimi relacj\u0119, mierz\u0105c si\u0119 z ich poziomami bytu. W ten spos\u00f3b, Opr\u00f3cz<\/em> W odniesieniu do Boga oznacza to bycie synem, relacj\u0119 synostwa i synostwo Bo\u017ce. <\/p>\n\n\n\n Na stronie Opr\u00f3cz<\/em> w odniesieniu do innych m\u0119\u017cczyzn to jest braterstwo,<\/em> braterska relacja mi\u0142o\u015bci. Opr\u00f3cz<\/em> w odniesieniu do \u015bwiata jest to udoskonalenie, personalizacja, a dok\u0142adniej hiperteleologizacja. Ta ostatnia relacja Opr\u00f3cz<\/em> Relacja ze \u015bwiatem jest zwi\u0105zana z misj\u0105 ludzko\u015bci, by go upi\u0119ksza\u0107, czyni\u0107 lepszym, bardziej ludzkim, bardziej osobistym. Hiperteologizacja to osobisty akt nadania wy\u017cszego celu \u015bwiatu i samym ludziom, wyniesienia ich ponad ich naturalne ograniczenia. Poj\u0119cie to zak\u0142ada przekroczenie czystej teleologii czy cnoty (hiperformalizacja), aby po\u015bwi\u0119ci\u0107 ludzkie mo\u017cliwo\u015bci aktowi ofiarowania siebie i humanizacji kosmosu. Ostatecznie chodzi o uczynienie \u015bwiata domem, w kt\u00f3rym rozkwita braterstwo i pokrewie\u0144stwo.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" El hombre es un ser existente por otro. Nadie se da la existencia a s\u00ed mismo. Este es el primer comienzo para aceptarse como ser dependiente, no aut\u00f3nomo. La primera reacci\u00f3n ante este conocimiento de ser dependiente deber\u00eda ser la gratitud. Se acepta un don. Por eso la gratitud exige por un lado conocimiento radical […]<\/p>\n","protected":false},"author":2425,"featured_media":64238,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[47],"tags":[],"class_list":["post-64237","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-firmas"],"yoast_head":"\n