W moich latach misyjnych w Peru, siewowi zawsze towarzyszy\u0142y \u0142zy, o czym wie rolnik, kt\u00f3ry w pocie czo\u0142a otwiera bruzdy w ziemi i starannie umieszcza ziarno, aby broni\u0107 je przed niekorzystnymi wiatrami! G\u0142oszenie Ewangelii Chrystusa nie by\u0142o \u0142atwe - praca misyjna nigdy nie by\u0142a \u0142atwa - poniewa\u017c musia\u0142a obejmowa\u0107 tak wiele aspekt\u00f3w: zdrowie, edukacj\u0119, katechez\u0119, opiek\u0119 nad dzie\u0107mi, troskliw\u0105 opiek\u0119 nad kobietami z marginesu, ochron\u0119 chorych, obron\u0119 ziem, wsp\u00f3lnot i ludzi, kt\u00f3rzy, jak si\u0119 wydaje, utracili prawo do godno\u015bci ludzkiej, kt\u00f3r\u0105 wszyscy mamy.... <\/p>\n\n\n\n
W g\u0142\u0119bi serca uznaj\u0119 nasze w\u0142asne ograniczenia. Mogli\u015bmy zrobi\u0107 wi\u0119cej, z\u0142agodzi\u0107 g\u0142\u00f3d, choroby, \u015bmier\u0107 tych, kt\u00f3rzy byli blisko nas, kt\u00f3rzy \u017cyli obok nas, kt\u00f3rzy cierpieli w cichych nocach swojego \u017cycia b\u00f3l, kt\u00f3ry ledwie mogli\u015bmy odkry\u0107. <\/p>\n\n\n\n
27 grudnia 1978 roku zainaugurowali\u015bmy i pob\u0142ogos\u0142awili\u015bmy nowy cmentarz \"San Martin de Porres\" w Puerto Maldonado. Stary cmentarz sta\u0142 si\u0119 zbyt ma\u0142y. Ju\u017c rok p\u00f3\u017aniej by\u0142em na tyle ciekawy, \u017ce odwiedzi\u0142em cmentarz. W mojej g\u0142owie wyry\u0142 si\u0119 obraz prawdziwego lasu krzy\u017cy. By\u0142em przyt\u0142oczony, gdy policzy\u0142em bia\u0142e krzy\u017ce, kt\u00f3rych groby delikatnie strzeg\u0142y szcz\u0105tk\u00f3w dzieci: 376 bia\u0142ych krzy\u017cy - tylko w jednym roku, i to w ma\u0142ym mie\u015bcie! Policzy\u0142em te\u017c czarne krzy\u017cyki, te z doros\u0142ych: 92. Dzi\u015b, gdy przemierzam swoje lata na terenie wikariatu, kt\u00f3ry Pan mi powierzy\u0142, czuj\u0119 pewnego rodzaju wyrzuty sumienia. By\u0107 mo\u017ce gdyby\u015bmy w\u0142o\u017cyli w to wi\u0119cej wysi\u0142ku, gdyby\u015bmy byli lepszymi kap\u0142anami, gdyby \u017cycie tych cennych dzieci by\u0142o bardziej zakorzenione w naszych osobistych i wsp\u00f3lnotowych uczuciach, nie umar\u0142yby i nadal przynosi\u0142yby rado\u015b\u0107 naszemu \u017cyciu.<\/p>\n\n\n\n
Uznaj\u0119, \u017ce mogli\u015bmy zrobi\u0107 wi\u0119cej w szerokich dziedzinach, jakie oferowa\u0142o nam \u017cycie duszpasterskie. Powinni\u015bmy byli cz\u0119sto wi\u0119cej m\u00f3wi\u0107, a mniej milcze\u0107, zw\u0142aszcza w obliczu niepokoj\u0105cych problem\u00f3w naszego narodu. Zapach kwiatu pomara\u0144czy, kt\u00f3ry co roku wdziera\u0142 si\u0119 do naszego \u017cycia w lesie, ulotni\u0142 si\u0119 z wiatrem; s\u0142owa nie. Stracili\u015bmy pi\u0119kne okazje: w codziennych aspektach \u017cycia wiernych, zakonnik\u00f3w, \u015bwieckich. By\u0142y to ich \u017cycia, nasze \u017cycia, \u017cycia naszych ludzi. Dzi\u015b, przed Bogiem, wierz\u0119, \u017ce by\u0107 mo\u017ce, gdyby mieli dobrego pasterza, osi\u0105gni\u0119cia by\u0142yby bardziej zadowalaj\u0105ce. Czasami my\u015bl\u0119, \u017ce byli\u015bmy na skraju \u015bmierci z pragnienia, kiedy ju\u017c dotarli\u015bmy do \u017ar\u00f3d\u0142a krystalicznie czystej wody. <\/p>\n\n\n\n
Ci, kt\u00f3rzy siali we \u0142zach... Jezus z Nazaretu zapowiedzia\u0142 swoim uczniom smutek, jaki ich czeka wraz z Jego m\u0119k\u0105 i \u015bmierci\u0105. Gdy rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 kataklizm pasji, op\u0142akiwali, patrz\u0105c, jak Chrystus jest pojmany, maltretowany, doprowadzony do nieprawego procesu, pot\u0119piony i ukrzy\u017cowany. Patrzyli, jak dla doko\u0144czenia ogromnej niesprawiedliwo\u015bci jeden z \u017co\u0142nierzy wbija w\u0142\u00f3czni\u0119 w Jego bok, szukaj\u0105c os\u0142abionego serca Jezusa. By\u0142o, w ten pi\u0105tek, wiele ukrytych i cichych \u0142ez tych, kt\u00f3rzy patrzyli na koniec Mistrza, Pana \u017bycia. Nie zas\u0142u\u017cy\u0142 na to, by tak to si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Siewy trwa\u0142y nadal: \"Je\u017celi ziarno pszenicy nie wpadnie w ziemi\u0119 i nie obumrze, pozostaje bezowocne; ale je\u017celi obumrze, przynosi wiele owoc\u00f3w\".<\/em> (J 12,24). I Mistrz odszed\u0142 wcze\u015bniej, a jego cia\u0142o zosta\u0142o pogrzebane, by z niezwyk\u0142\u0105 si\u0142\u0105 powsta\u0107 ponownie przed zdumionym wzrokiem uczni\u00f3w. A ci panowie byli gigantami siewu \u0142ez.<\/p>\n\n\n\n Pole misyjne jest otoczone ogromnym p\u0142otem z cierni. Trudno jest porusza\u0107 si\u0119 po tych kr\u0119tych drogach; \u017cycie na polu misyjnym jest trudne. My wszyscy, misjonarze, musieli\u015bmy pracowa\u0107, cierpie\u0107. Robili\u015bmy to z entuzjazmem, bo wierzyli\u015bmy, \u017ce pewnego dnia odmieni to los naszych zmarginalizowanych braci i si\u00f3str. W tym \u017cyciu nie ma sukcesu bez ci\u0119\u017ckiej pracy, nie ma post\u0119pu bez ofiarnego wysi\u0142ku. I wybrali\u015bmy trudn\u0105 drog\u0119, przemierzaj\u0105c niesamowite \u015bcie\u017cki, zabiegaj\u0105c o \u015brodki, stawiaj\u0105c w\u0142asne zdrowie jako zabezpieczenie, pracuj\u0105c z poczuciem misyjnej uczciwo\u015bci, patrz\u0105c z wiar\u0105 na studni\u0119, kt\u00f3r\u0105 mo\u017ce kiedy\u015b znajdziemy, by ugasi\u0107 pragnienie \u017cycia, kt\u00f3re by\u0142o w posiadaniu s\u0142abych. Nasze \u017cycie by\u0142o rozleg\u0142ym polem, na kt\u00f3rym trzeba by\u0142o sia\u0107 we \u0142zach. I zasiali\u015bmy nadzieje, wieczno\u015b\u0107, iluzj\u0119 na \u017cniwa, pie\u015bni \u015bwi\u0119towania, przewidywan\u0105 rado\u015b\u0107. Siali\u015bmy marz\u0105c o \u017cniwach, cz\u0119sto ze \u0142zami w oczach i w sercu, bo \u017ceby m\u00f3c \u015bpiewa\u0107 z prawdziw\u0105 rado\u015bci\u0105 trzeba p\u0142aka\u0107. Ale czuli\u015bmy pasj\u0119. Gdy w naszym lesie zacz\u0105\u0142 pada\u0107 deszcz, wszystko wype\u0142ni\u0142 zielony zapach kie\u0142k\u00f3w. Przychodzi\u0142a fala chmur i k\u0142ad\u0142a si\u0119 na zielonym kocu, przekszta\u0142caj\u0105c kolory w pos\u0142a\u0144c\u00f3w spokoju. Byli\u015bmy tego \u015bwiadkami wiele razy. Za wszystko, co wycierpieli\u015bmy i prze\u017cyli\u015bmy, dzi\u0119kuj\u0119 Bogu.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" En mis a\u00f1os misioneros en el Per\u00fa, la siembra estuvo siempre rodeada de l\u00e1grimas. \u00a1C\u00f3mo lo sabe el campesino que abre, con sudor, los surcos en la tierra y coloca la simiente con cuidado para defenderla de los vientos adversos! No fue f\u00e1cil el anuncio del evangelio de Cristo -nunca ha sido f\u00e1cil el trabajo […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[47,54],"tags":[538,35],"class_list":["post-8433","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-firmas","category-tribuna","tag-america","tag-misiones"],"yoast_head":"\n