La emigración de Costa de Marfil a Europa

Mientras Europa y sus miembros debaten acaloradamente, entre aperturas y rechazos, sobre el cuerpo y la presencia de migrantes, no todos saben que en Costa de Marfil, uno de los países desde donde parte un mayor número de personas, desde hace algunos años se realizan campañas de sensibilización para contrarrestar la migración ilegal. 

Rząd próbował też przekonać ich, by nie wyjeżdżali nielegalnie, proponując mocne komunikaty, np. "Eldorado jest tutaj! Ale Iworyjczycy mają dobre oczy, potrafią rozpoznać, czy raj to błotnista okolica bez kanalizacji i bieżącej wody, gdzie mieszkają w szałasach. 

Obecnie doświadczenia z przeszłości są oferowane jako nowa podstawa, na której można budować bardziej zorganizowane interwencje w celu zwalczania nielegalnej migracji. Jeden z nich nazywa się Nowa Nadzieja, financiada por la UE e implementada por la ONG internacional Avsi ong, con seis organizaciones locales de Costa de Marfil. 

Punktem wyjścia tego projektu są badania naukowe nad tym, kto i dlaczego emigruje z tego afrykańskiego kraju, który dziś ma wysoki wskaźnik wzrostu PKB. Jeden z najciekawszych faktów z badań wskazuje, że 90 % osób, które wyemigrowały i 100 % potencjalnych emigrantów, którzy mieli możliwość wyjazdu, to osoby wykształcone.

Reakcja na to jest dwojaka. Z jednej strony można to łatwo zinterpretować w następujący sposób: ci, którzy studiowali, są bardziej świadomi siebie i chcą starać się o lepsze życie, znaleźć godną pracę. Z drugiej jednak strony podkreśla się, że sama edukacja nie wystarczy, by wspierać rozwój jednostki. Edukacja bez środków do pracy popycha ludzi do chęci ucieczki, do ryzykowania życia na Morzu Śródziemnym i do polegania na handlarzach ludźmi, byle tylko mieć szansę. Prowokacyjnie, czy można by wywnioskować, że zamknięcie wszystkich szkół w Afryce powstrzymałoby napływ migrantów?

Prawda, która wyłania się z wysłuchania świadectwa młodego migranta, który powraca, podobnie jak Claude, do swojej chaty z drewna i plastikowej folii na najbiedniejszym przedmieściu Abidżanu, jest taka, że w sercu każdego człowieka istnieje nieredukowalne pragnienie, które popycha go do znalezienia większego dobra dla siebie i swoich dzieci. To pragnienie jest zdrowe, a wraz z nim każdy projekt pomocowy musi stać się rzeczywistością. Tego pragnienia nie można zdradzić, nie można go nawet uchwycić za pomocą złudnych przekazów, ale trzeba je potraktować poważnie i urzeczywistnić.