Bazyliki, sanktuaria, kościoły kolegiackie... co wyróżnia poszczególne miejsca kultu?

Bóg jest wszędzie, nie będąc Bogiem w każdym z tych miejsc lub w ich całości. Tak więc wierzący, który chce mieć do czynienia z Bogiem, którego czuje się stworzeniem i którego kocha, zawsze będzie mógł mieć z Nim do czynienia, gdziekolwiek się znajduje.

W rzeczywistości "miejsce", w którym człowiek ma do czynienia z Bogiem, znajduje się w jego duszy, w głębi jego serca, gdzie On mieszka, będąc Czystą Miłością. To jest "miejsce" par excellence, by się z Nim spotkać.

Oczywiście takie traktowanie będzie się różnić w zależności od wewnętrznego usposobienia każdej osoby, a także okoliczności, które mu towarzyszą. Radzenie sobie z Bogiem w stanie łaski nie jest tym samym, co radzenie sobie z Nim w stanie grzechu lub radzenie sobie z Nim w konwulsyjnym i niespokojnym środowisku - co jest możliwe - lub w spokojnym i zrelaksowanym.

Prawdą jest jednak, że miejsce zewnętrzne, środowisko, pomaga nam spotkać Boga i traktować Go z większą głębią, pobożnością, skupieniem i pobożnością. Mamy na myśli miejsca święte, w których oprócz osobistego spotkania z Bogiem, mogę to uczynić również poprzez liturgię, czyli celebrację Bożych misteriów. 

Świątynie poświęcone kultowi

Są to fizyczne święte miejsca wspólnego kultu, liturgii, publicznej celebracji modlitwy i sakramentów, które stanowią rdzeń naszej katolickiej wiary. 

Są one zawarte w kanonach 1205 i następnych Kodeksu Prawa Kanonicznego, które regulują dobra doczesne Kościoła, w tym ich zarządzanie, nabywanie, przechowywanie i zbywanie. Ustanawiają one normy zarządzania dobrami kościelnymi, zarówno materialnymi, jak i niematerialnymi, oraz sposób ich wykorzystania dla dobra Kościoła i jego celów.

Te święte miejsca są poświęcane i błogosławione przez ordynariusza, zwykle biskupa, co zostanie odnotowane w protokole; więc nie jest to każde miejsce, które wierny uważa za miejsce kultu.

Oczywiście tylko to, co sprzyja oddawaniu czci, pobożności, jest dozwolone w świętym miejscu, a to, co nie jest zgodne ze świętością tego miejsca, jest zabronione.

Kościół

Jest to święty budynek przeznaczony do kultu Bożego, wspólnej modlitwy i sprawowania sakramentów, zwłaszcza Eucharystii. 

Do jego budowy, która będzie zgodna z przepisami liturgicznymi i sztuką sakralną, wymagana jest wyraźna pisemna zgoda miejscowego biskupa, który pobłogosławi go i, jeśli to konieczne, umieści go pod patronatem Matki Boskiej lub świętego. 

Wierni mają prawo wejść do kościołów na uroczystości i modlitwę, aby spotkać się z Bogiem w ciszy i skupieniu, którego należy oczekiwać.

Wspólnoty zakonne lub konwentualne mogą posiadać własny kościół w obrębie klasztoru, zwany "świątynią konwentualną", który służy jako miejsce kultu dla wspólnoty zakonnej, a także dla wiernych, którzy chcą do niego uczęszczać.

Parafia i kościół parafialny

Jest to wspólnota wiernych zgromadzonych wokół kapłana, który czyni biskupa diecezjalnego obecnym w tym miejscu. Wspólnota odprawia nabożeństwa, udziela sakramentów i modli się w kościele parafialnym, któremu przewodniczy proboszcz.

Proboszcz parafii jest zasadniczo odpowiedzialny za udzielanie chrztu, bierzmowania w przypadku niebezpieczeństwa śmierci, udzielanie Wiatyku i namaszczenia chorych, asystowanie przy ślubach, odprawianie pogrzebów, błogosławienie chrzcielnicy w okresie wielkanocnym oraz sprawowanie Eucharystii w niedziele i święta.

Zazwyczaj parafia powinna mieć charakter terytorialny, ale w stosownych przypadkach może mieć charakter personalny ze względu na obrządek, język lub narodowość wiernych na danym terytorium lub z innego właściwego powodu.

Katedra lub kościół katedralny

Katedra to siedziba - katedra - biskupa. Jest to główny kościół diecezji lub kościoła partykularnego, z którego biskup przewodniczy modlitwie, prowadzi nabożeństwa i naucza. Może być nazywana kościołem macierzystym lub głównym, aby podkreślić jej wyjątkowy i główny charakter w diecezji.

W przeciwieństwie do katedry, "kościół kolegiacki" ma strukturę podobną do katedry, choć nie jest siedzibą biskupa.

Bazylika

W swojej grecko-rzymskiej genezie bazylika była ważnym budynkiem publicznym przeznaczonym do funkcji sądowniczych, takich jak sąd, ale z czasem chrześcijanie zaczęli używać jej jako świątyni i do celów liturgicznych.

Papież rzymski ma prerogatywę bycia tytularną głową świątyni bazyliki i może zostać uznany za "głównego": tylko papież może sprawować urząd przy jego ołtarzu, obecnie rzymskie kościoły św. Piotra, św. Jana na Lateranie, św. 

Istnieje również bazylika mniejsza - obecnie jest ich ponad 1500 na całym świecie - która ma na celu wyeksponowanie na ołtarzu głównym pewnych oznak godności papieskiej i jedności ze Stolicą Apostolską i powinna być, podobnie jak bazylika większa, przykładem i odniesieniem dla pozostałych kościołów na danym obszarze.

Sanktuarium

Jest to kościół lub inne święte miejsce, należycie zatwierdzone przez biskupa miejsca, do którego liczni wierni pielgrzymują z określonego powodu pobożności: udają się do sanktuarium, aby oddać cześć konkretnemu obrazowi lub relikwii, uzyskać odpusty lub ze względu na szczególne znaczenie religijne i historyczno-kulturowe tego miejsca.

Mówimy o sanktuarium diecezjalnym, jeśli jest zatwierdzone przez lokalnego biskupa, narodowym, jeśli jest zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu, lub międzynarodowym, jeśli jest uznane za takie przez Stolicę Apostolską.

Niektóre sanktuaria otrzymują pewne łaski, gdy okoliczności miejsca i dobro wiernych, którzy do nich pielgrzymują, sprawiają, że jest to wskazane.

Ermitaż

Jest to mała świątynia, zwykle niewielkich rozmiarów i znajdująca się na obrzeżach ośrodków miejskich, na obszarach wiejskich, która może być wykorzystywana do sporadycznych celów religijnych. Historycznie jest ona związana z postacią pustelnika - stąd jej nazwa - i praktyką życia kontemplacyjnego.

Kaplica

Jest to miejsce kultu Bożego na rzecz jednej lub więcej osób, zwykle o niewielkich rozmiarach, które wymaga odpowiedniego zezwolenia episkopatu na celebracje liturgiczne.

Oratorium

Jest to mały kościół przeznaczony do modlitwy osobistej i wspólnotowej na rzecz wspólnoty lub grupy wiernych. Mogą być w nim odprawiane akty liturgiczne i mogą do niego wchodzić inni wierni, pod warunkiem, że osoba, od której zależy oratorium, wyrazi na to zgodę.

Cmentarze

Cmentarze, na których znajdują się groby, nisze lub kolumbaria, w których składane są prochy w przypadku kremacji zwłok, są również świętymi miejscami pochówku chrześcijan.

W pewnym sensie są to miejsca spotkania z Bogiem, ponieważ są ostatnim miejscem zamieszkałym przez cielesny wymiar dziecka Bożego w momencie jego przejścia do życia wiecznego.

Cmentarze są miejscami pochówku dla chrześcijan, którzy, połączeni z Chrystusem przez chrzest na całą wieczność, oczekują na drugie zmartwychwstanie Chrystusa, kiedy ich dusze połączą się z ich ciałami bez żadnych wad lub możliwości śmierci lub rozkładu.

Pożądane jest, aby kościoły posiadały cmentarze do pochówku swoich wiernych, miejsca już pobłogosławione przez biskupa; jeśli nie jest to możliwe, każde miejsce pochówku powinno otrzymać takie błogosławieństwo.

Często zdarza się, że kongregacje religijne lub niektóre rodziny mają własny cmentarz lub miejsce pochówku na cmentarzach.

Wreszcie, należy zauważyć, że zwykle tylko papież oraz biskupi diecezjalni i kardynałowie mogą być chowani w kościołach na znak sukcesji po apostołach, których reprezentowali za życia.