Święci Serapion Scott i Mikołaj Tavelic, męczennicy, oraz święty Józef Pignatelli

Brat Serapion Scott urodził się około 1178 roku na Wyspach Brytyjskich, jako krewny monarchii szkockiej. Chociaż szczegóły jego dzieciństwa i młodości nie są znane, szybko dołączył do króla Ryszarda Lwie Serce w Trzeciej Krucjacie, walcząc o wiarę i wyzwolenie ziemi Jezusa, jak pisze autor. Zakon Miłosierdzia na swojej stronie internetowej. Następnie pomagał w uwolnieniu jeńców w Palestynie, sam również cierpiał z powodu uwięzienia i aresztu.

Święty Serapion brał udział w bitwach z islamem w Hiszpanii, pod Las Navas de Tolosa w 1212 roku. Kilka lat później spotkał świętego Piotra Nolasco w Daroce i wstąpił do Zakonu Mercedariuszy.

Kierowany miłosierdziem wobec jeńców, dokonał kilku okupów. Jednym z przypisywanych mu czynów był ten z 1229 roku, kiedy to wykupił ponad 150 jeńców u boku świętego Rajmunda Nonnata. Podczas okupu, którego dokonał w 1240 roku wraz z bratem Berenguerem de Bañeres w Algierze, pozostał zakładnikiem. Tradycja przedstawia świętego Piotra Nolaskę błagającego o pomoc dla Odkupiciela. Okup jednak nie nadszedł na czas i został ukrzyżowany, podobnie jak święty Andrzej.

Święty Mikołaj Tavelic i towarzysze, męczennicy w Jerozolimie

Nicholas Tavelic, Deodato de Rodez, Esteban de Cuneo i Piotr z Narbonne, księża Franciszkanie, Zmarli jako męczennicy w Jerozolimie 14 listopada 1391 roku. Pochodzili z różnych prowincji franciszkańskich, takich jak Chorwacja, Akwitania, Genua i Prowansja, i spotkali się w Kustodii Ziemia Święta, powierzone przez Stolicę Apostolską Zakonowi Franciszkanów. 

Po naradach, modlitwach i studiach, przedstawili swoją wiarę chrześcijańską jerozolimskim kadim, ale zostali nakłonieni do przejścia na islam. Gdy odmówili, zakonnicy zostali straceni. Zostali kanonizowani w 1970 roku przez św. Pawła VI.

Święty Józef Pignatelli pracował nad restauracją

José Pignatelli SJ (Saragossa 1737 – Rzym 1811) jest czczony za to, że “udzielał wskazówek i wsparcia jezuitom w bardzo trudnych latach, w których Towarzystwo Jezusowe zostało skasowane” – opowiada Strona internetowa jezuitów. Urodził się w szlacheckiej rodzinie, znany był ze swojego życia duchowego i przyjął święcenia kapłańskie tydzień przed Bożym Narodzeniem w 1762 roku. Następne cztery i pół roku spędził w Saragossie, ucząc dzieci gramatyki, odwiedzając więzienia i opiekując się więźniami oraz osobami skazanymi na śmierć.

Podczas wypędzenia jezuitów z Hiszpanii w 1767 roku wykazał się męstwem i miłością, pomagając swoim wygnanym braciom. Po kasacie Towarzystwa Jezusowego przez papieża Klemensa XIV, niestrudzenie pracował na rzecz jego odbudowy i stał się symbolem wierności i nadziei. Zmarł w Rzymie w 1811 roku, a jego zdrowie stale się pogarszało, trzy lata przed reaktywacją Towarzystwa przez Piusa VII. Został kanonizowany przez Piusa XII w 1954 roku.