Oda do niepełnosprawności

Niedawno, jadąc do pracy, wsiadłem do zatłoczonego autobusu. Postępowałem zgodnie z rutyną każdego pracownika komunikacji miejskiej: siedziałem cicho, z telefonem w dłoni, z oczami wlepionymi w ekran, mając nadzieję, że nikt mnie nie zaczepi. Nagle usłyszałem głos pasażera, który bez cienia wstydu wykrzykiwał balladę do kobiety o imieniu Jenny: “Jesteś moją miłością” – powtarzał w kółko.

My, niczym sardynki w puszce, staraliśmy się tylko zrobić jedno: stłumić śmiech. Wymieniliśmy spojrzenia, które zdawały się mówić: “Biedactwo, jest niepełnosprawny”. Ale prawda była taka, że wszyscy chcieliśmy zacząć poranek tak szczęśliwie jak on. Przyjechałam do pracy z szerokim uśmiechem na twarzy i powiedziałam kolegom: „W autobusie wydarzyło się coś naprawdę surrealistycznego i to poprawiło mi humor!”.

Mam dwie siostry niepełnosprawne, ale ta przypadłość nadal mnie fascynuje.

Wczoraj obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych i towarzyszyłem mojej siostrze Palomie na turnieju koszykówki organizowanym przez stowarzyszenie Clubamigos. Każdy otrzymał puchar, a pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było rzucenie się w ramiona rodzicom, którzy promienieli radością. Jedyne, co mogłem pomyśleć, to: „Jak dobry jest Pan!”.

Mówią, że Bóg jest artystą i że wszystkie Jego dzieła są doskonałe. Ale ja zawsze uważałem, że przewyższył samego siebie, tworząc takich ludzi. Widząc zło w tak wielu z nas, nasz Ojciec chciał dać nam braci i siostry, w których dostrzegamy tak czystą niewinność, że mówimy: “Chcę być taki jak oni”.

Dlaczego nie miałbym chcieć być kimś całkowicie niewinnym? Kimś radosnym, czułym, prostym, wrażliwym i życzliwym. Przede wszystkim życzliwym. To ludzie, którzy od pierwszego wejrzenia wzbudzają czułość i cieszą się z byle czego. Ludzie, o których po prostu chce się dbać.

Społeczeństwo, w którym żyjemy, odrzuca każdego, kto potrzebuje opieki: dzieci, osoby starsze, a także osoby niepełnosprawne. Ci, którzy nie są samowystarczalni, są mniej cenieni. I to wstyd, że obserwujemy postęp w aborcji, eutanazji i innych tego typu wynalazkach, które mają nas z tego wykorzenić. Gdybyśmy tylko zdali sobie sprawę, że troska to właśnie to, co prowadzi nas do Boga i uszczęśliwia!

Ze wszystkich darów, jakie dał mi Pan, jednym z najcenniejszych są siostry z niepełnosprawnościami. Dla nich są one niewinnymi aniołami, które Bóg postawił na mojej drodze, abym mogła wyjść poza siebie. Dają mi wyzwalające chwile, w których mogę odłożyć na bok piekło życia dla siebie i poświęcić się im, dostrzegając w nich przebłysk Nieba.

Bóg jest w nich, tak jak w wielu innych wokół mnie. Ale jest to bardziej widoczne u kogoś z tym schorzeniem. Dlatego za każdym razem, gdy widzę kogoś z zespołem Downa w metrze lub autobusie, ze słuchawkami na uszach i śpiewającego najgłośniej, jak potrafi, myślę: „Jaki dobry jest Pan, że pozwala mi Go zobaczyć!”.

Otaczajmy się nimi, uczmy się od nich i dbajmy o nie; doceniajmy ich wartość i kochajmy je. Bo to arcydzieła największego artysty wszech czasów.