W tę ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzimy uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. Dzisiejsze czytania nie precyzują, czy świętujemy króla, pasterza czy sędziego, ale dają nam wyobrażenie o wielkości i rozległości panowania Chrystusa. Jezus, Król, ukazuje się dziś jako Sędzia, królując z tronu, niczym pasterz oddzielający owce od kozłów. Ten sam obraz pojawia się w pierwszym czytaniu, zaczerpniętym z Księgi proroka Ezechiela.
Głównym przesłaniem dzisiejszych czytań jest to, że pewnego dnia spotkamy Chrystusa, naszego Króla, Pasterza i Sędziego, twarzą w twarz. Ujawniają one również kryteria, według których będziemy sądzeni, tożsamość Sędziego i miejsca, w których możemy Go spotkać.
Pierwszą rzeczą, której uczymy się z Ewangelii, jest to, że będziemy sądzeni według naszej miłości, wyrażonej zarówno w naszych konkretnych czynach, jak i zaniedbaniach. Czytamy w Ewangelii:“Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście mi jeść, byłem spragniony, a nie daliście mi pić.”Te słowa są uderzające, ponieważ Pan potępia tych ludzi nie tylko za zło, które wyrządzili, ale także za dobro, którego nie uczynili. Ich grzechem jest zaniedbanie. Widzieli, lub mogli dostrzec, potrzeby innych, ale nie odpowiedzieli miłością. Często jesteśmy bardziej świadomi zła, które czynimy, niż dobra, którego nie czynimy. Łatwo rozpoznajemy krzywdzące słowo, akt nieuczciwości lub umyślne przewinienie. Ale jak często myślimy o osobie, której nie pomogliśmy, o cierpieniu, które zignorowaliśmy, lub o słowie zachęty, które mogliśmy ofiarować, ale postanowiliśmy milczeć? Dzisiaj jesteśmy zaproszeni, aby nie ignorować potrzeb innych i nie pozwolić, aby nasze zaniedbania determinowały nasze wieczne przeznaczenie.
Drugie ważne nauczanie dotyczy tożsamości samego Sędziego. Najbardziej uderzającym aspektem tej Ewangelii jest kryterium, według którego Chrystus będzie nas sądził: nasza reakcja na ubogich, bezbronnych i cierpiących. On utożsamia się z najmniejszymi ze swoich braci i sióstr. To królowanie naznaczone jest głęboką pokorą. Jeśli Chrystus utożsamia się z cierpiącymi, to nasze spotkania z potrzebującymi stają się okazją do spotkania z Nim.
Tu, na ziemi, mamy okazję spotkać Tego, który będzie naszym Sędzią na końcu czasów. W naszej relacji z cierpiącymi braćmi i siostrami spotykamy Chrystusa Sędziego, Chrystusa Króla. I wreszcie doświadczymy tego, o czym pisze św. Josemaría Escrivá w… To Chrystus, który przechodzi obok: "Pan nie będzie naszym Sędzią, ale naszym przyjacielem, bratem, miłością.".





