Inicjatywy

Ad Laudem: służyć Bogu, dbając o jego dom

Silvia Casado y Eli Canela impulsan Ad Laudem, un proyecto de evangelización digital que ayuda a descubrir el sentido de la liturgia y a cuidar el culto y el patrimonio de las parroquias.

Teresa Aguado Peña-20 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 4 minuty

La riqueza de la liturgia es inmensa. Y comprenderla puede ayudar a vivir la fe de una forma más plena. Projekt Ad Laudem nació de esta convicción y de una inquietud por acercar dicha riqueza a todas las personas y poner ese conocimiento al servicio de la Iglesia a través de las redes sociales. 

Silvia Casado, encargada de la gestión general del proyecto, explica que la idea surgió, en primer lugar, de un interés personal por transmitir toda esa sabiduría práctica que tradicionalmente se encontraba en libros especializados sobre liturgia y ceremonias. En ellos se explicaba, por ejemplo, el uso y el cuidado de los lienzos, los objetos litúrgicos o los distintos elementos del templo. La intención era trasladar ese conocimiento al entorno digital para que cualquier comunidad pudiera beneficiarse de él.

A partir de esa idea inicial, el proyecto fue ampliando su alcance. Además de ofrecer consejos prácticos sobre el cuidado del patrimonio litúrgico, Eli Canela, encargada de la gestión de redes, explica que sintieron la necesidad de profundizar en el sentido de la liturgia. Por eso comenzaron a publicar contenidos que ayudan a comprender qué es la Misa, por qué se celebra y cuál es su significado, apoyándose en textos de santos, Padres de la Iglesia y autores contemporáneos. De esa forma, el objetivo final de Ad Laudem es ayudar a cuidar la liturgia en todas sus dimensiones: no solo la material, sino también la espiritual, favoreciendo que los fieles aprendan a vivir la Misa con mayor profundidad.

Silvia y Eli afirman que su experiencia en Ad Laudem les ha mostrado una realidad esperanzadora. Explican que, durante el proceso de investigación del proyecto, descubrieron un gran amor y conocimiento entre quienes se dedican al cuidado de los templos y del culto divino. Sin embargo, consideran que ese saber no siempre llega a los fieles que participan en la celebración, por lo que existe una oportunidad para acercar ese patrimonio de conocimiento a todos los que asisten a Misa.

“Algunas personas descubren aspectos del significado de la Misa al conocer otras formas de celebración, como el rito anterior al Concilio Vaticano II, aunque la reforma litúrgica quiso precisamente facilitar que el pueblo entendiera y participara más plenamente en la celebración”comenta Silvia. A su juicio, más que cambiar la liturgia, lo que hace falta es explicar mejor el sentido de cada gesto, símbolo y momento de la Misa.

Un deseo de profundizar

Las impulsoras de Ad Laudem explican también que esta convicción surgió de un amplio trabajo de campo. Entrevistaron a alrededor de 50 sacerdotes, sacristanes y otros responsables del culto de diversos países para conocer cuáles eran sus necesidades. Muchas de las personas consultadas les trasladaron el deseo de contar con una mayor formación sobre el valor de lo sagrado, el significado de los símbolos y el sentido de la liturgia. Esa demanda fue decisiva para ampliar el proyecto e incorporar contenidos formativos.

Las impulsoras de Ad Laudem subrayan, además, que su principal preocupación no es el número de seguidores, sino la utilidad del contenido que ofrecen: “si el proyecto ayuda aunque sea a una sola persona a comprender mejor la liturgia y acercarse más a Dios, nuestro objetivo ya está cumplido” afirma Eli. Su misión es poner sus conocimientos al servicio de la Iglesia.

¿Se ha perdido el sentido de lo sagrado?

Al preguntarles si hoy se ha perdido el sentido de lo sagrado, las impulsoras de Ad Laudem responden con optimismo. Aseguran que perciben un gran respeto por la liturgia y un deseo sincero de comprender mejor el significado de sus gestos, ritos y símbolos. Para ellas, el reto no es la falta de reverencia, sino la falta de formación.

También destacan el interés que estos temas despiertan, especialmente entre los jóvenes en redes sociales. Explican que contenidos sobre el canto gregoriano, el incienso o el simbolismo litúrgico han sido de los más vistos, lo que refleja un deseo de profundizar en la fe: “muchas personas buscan respuestas sobre el sentido de la Misa, los sacramentos y la liturgia, y que ahí existe un espacio formativo que aún no está suficientemente cubierto”. 

¿Qué se descuida más en la liturgia?

Ante la pregunta sobre los aspectos más descuidados de la liturgia, las responsables de Ad Laudem evitan un enfoque crítico y prefieren centrarse en la formación. Explican que, tras entrevistar a sacerdotes y sacristanes, detectaron un especial desconocimiento sobre el cuidado de los lienzos litúrgicos -purificadores, corporales y palias-, que están en contacto con el Cuerpo y la Sangre de Cristo. Por ello dedicaron uno de sus primeros vídeos a explicar su correcta limpieza según la normativa de la Iglesia.

También señalan que muchos deterioros del patrimonio parroquial se deben a la falta de formación, no a la falta de respeto. En cuanto a la Misa, recuerdan que, más allá de estilos o sensibilidades, lo esencial es que la celebración conduzca al encuentro con Cristo y mantenga a Dios en el centro, evitando tanto el formalismo como el espectáculo.

Znaczenie szkoleń

Al preguntarles cómo puede la formación litúrgica ayudar a vivir más profundamente la fe, ambas responden desde su propia experiencia personal. Silvia explica que fue un curso de liturgia el que transformó por completo su manera de participar en la Misa: “Comprender que la Eucaristía es celebrada por toda la Iglesia -la que peregrina en la tierra y la que ya está en el Cielo- me hizo descubrir que cada fiel tiene un papel activo en la celebración”. Gracias a ese conocimiento, dejó de contemplar la Misa como un conjunto de ritos a vivirlos como una participación real en el sacrificio de Cristo.

Eli recuerda una experiencia similar durante unas catequesis dirigidas a padres de niños de Primera Comunión. Después de una sencilla sesión para explicar el significado de la Misa, varios asistentes les confesaron que les habría gustado recibir esa formación mucho antes. Así pudo ver que muchas personas desean comprender mejor la liturgia, pero simplemente nunca han tenido la oportunidad de recibir una explicación.

En esa misma línea, Eli explica que muchos de los contenidos que publican responden a preguntas aparentemente sencillas -como el significado de un momento de silencio, el sentido de determinadas oraciones o el porqué de algunos gestos litúrgicos-, pero que pueden transformar la manera de vivir la celebración. 

Ad Laudem quiere ser, ante todo, una herramienta al servicio de la Iglesia. Está pensado para ayudar tanto a sacerdotes y sacristanes como a cualquier fiel interesado en comprender y cuidar mejor la liturgia. Más allá de adquirir conocimientos, Eli y Silvia coinciden en que la formación litúrgica consiste en descubrir el sentido de los sacramentos y de la oración de la Iglesia, favoreciendo una vivencia más plena de la fe.

Więcej

¿Dónde empieza la belleza?

La belleza nace de nuestra manera de mirar y puede transformar la percepción de la realidad, el encuentro con los demás y el cuidado de la dignidad humana.

19. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

¿Por que vemos, escuchamos, tocamos…? Sabemos hoy que los sentidos capturan estímulos físicos o químicos específicos y los convierten en un lenguaje eléctrico que el cerebro descodifica. Ningún sentido imprime o transporta percepciones.

La prioridad del uso de los sentidos ha pasado evolutivamente del olfato y el oído a la vista, que se ha convertido en el sentido dominante. Incluso la estructura ósea de la cara sufrió un cambio radical, se achicó el hocico y los ojos se adelantaron. La vista desarrolló una visión del color avanzada y el cerebro humano reasignó sus áreas de procesamiento.

Los sentidos y la percepción

Esta maravillosa máquina -a la que llamamos cuerpo-, de la que depende la vida humana, nos da la posibilidad de conocer lo que le rodea, pero además de sentir y expresar a través de ella. El estímulo exterior es procesado por el cerebro, evaluado emocionalmente y finalmente relacionado con el significado y el reconocimiento.

A finales de 1990, los estudios de neuroestética ponen en diálogo filosofía, arte y ciencia, permitiendo observar algunos de estos procesos mediante técnicas de imagen cerebral. El neurobiólogo Semir Zeki ha estudiado la relación entre percepción y belleza. Sus investigaciones muestran que la experiencia de lo bello implica áreas relacionadas con la recompensa, la memoria y el procesamiento emocional. 

Cuando la belleza despierta

Podríamos decir que la experiencia comienza cuando algo llama nuestra atención, tratamos de comprenderlo y, cuando se produce una conexión, aparece el placer de haber encontrado un sentido. A cada una de estas experiencias cada quien le asigna -consciente o inconscientemente- un valor. 

La belleza es, en primer lugar, el resultado de una valoración. Es cierto que existen componentes universales de la belleza, vinculados a determinados patrones que resultan atractivos para muchas personas y que nuestro cerebro parece procesar con mayor facilidad. Por ejemplo, la admiración por la naturaleza ha sido, en todos los tiempos y culturas, un factor común.

Desde esta perspectiva, la belleza no reside únicamente en el objeto que contemplamos. Tiene lugar también en nosotros. Es una experiencia en la que aquello que vemos se encuentra con nuestra memoria, sensibilidad e historia.

Asimismo lo que en una cultura se considera armónico puede resultar extraño en otra. La belleza, entonces, no depende exclusivamente de la perfección de una forma. Hay elementos objetivos que pueden favorecer nuestra percepción de lo bello -la simetría, el equilibrio, la armonía-, pero también intervienen nuestra memoria y herencia. Miramos desde lo que somos.

Zeki ha medido de forma cuantitativa la actividad neuronal asociada a los juicios estéticos y morales y plantea una relación entre ambas experiencias. Nuestro cerebro puede reaccionar ante la belleza de una obra de arte, pero también ante la belleza que reconocemos en un gesto humano. Un acto de bondad puede suscitar admiración.

Belleza y bondad

La belleza, cuando se comprende de verdad, puede ser una forma de cuidado. Cuidar la belleza de la vida cotidiana, de los espacios que habitamos o de nuestros propios gestos es también una manera de cuidar la dignidad humana. Lo bello no sería solamente aquello que contemplamos, sino también aquello que nos invita a tratar con amor la realidad y a los demás.

Ante el desbordamiento que provoca lo bello, y allí donde las palabras no llegan a transmitir lo que el hombre siente, aparece el lenguaje del arte. La manera de representar lo bello habla de una forma de mirar la realidad. El arte contemporáneo nos ha mostrado que también puede haber belleza en lo roto, en lo incierto y en aquello que inicialmente nos incomoda. A veces, la belleza no está en la perfección de las cosas, sino en su capacidad para revelar una verdad.

Desde la tradición clásica y el pensamiento cristiano, lo bello, lo bueno y lo verdadero han mantenido una relación estrecha. Pero quizá convenga no convertir esa relación en una fórmula cerrada. La belleza no consiste en buscar el reflejo de nuestros propios cánones, sino en aprender a mirar al otro hasta descubrir en él una verdad que todavía no sabíamos ver. 

La mirada que se deja transformar por la belleza puede atravesar la diferencia sin negarla y convertir el encuentro con el otro en una forma de reconocimiento. En ese movimiento, de la contemplación al encuentro, la belleza puede ayudarnos a comprender quiénes somos y a reconocer, en el otro y en el mundo, la huella de su Creador.

AutorPeca Macher

Peca Macher es arquitecta y curadora de arte, fundadora de Präsenz, un proyecto que integra arte, educación y liderazgo consciente a través de la pausa, la mirada y la escucha. Con más de 25 años de experiencia en gestión y reflexión cultural, escribe e investiga sobre memoria, experiencia estética y el arte como herramienta de transformación personal y social. Es autora del libro Präsenz. El arte como herramienta de transformación humana y educativa.

Więcej
Watykan

Centrum Studiów Papieża Leona XIV będzie zapewniać szkolenia w zakresie życia publicznego i dobra wspólnego.

Formacja do życia publicznego i politycznego, rozumiana jako służba dobru wspólnemu, jest centralnym punktem Międzynarodowego Centrum Studiów im. Papieża Leona XIV, wspieranego z Florencji przez Zakon św. Augustyna we Włoszech i na całym świecie. Ojciec Święty określił jego działalność jako “misję nadziei”.

Redakcja Omnes-19. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

W piątek Ojciec Święty przyjął w Watykanie członków “Międzynarodowego Centrum Studiów Papieża Leona XIV”, organizacji zajmującej się badaniami i produkcją kulturalną, która powstała w październiku 2025 r. z inicjatywy Zakonu Świętego Augustyna, aby promować postać i nauczanie Leona XIV oraz kształcić się w życiu publicznym dla dobra wspólnego.

Jestem im za to szczególnie wdzięczny – powiedział w swoim liście papież Augustianów. Mowa, Mając na uwadze wagę refleksji i krytycznego myślenia w budowaniu cywilizacji miłości, do której Społeczna Nauka Kościoła wnosi wielki wkład.

Szeroki dialog i relacje oparte na współpracy: “zawsze idziemy razem”

Papież podkreślił, że od samego początku ceniłem gotowość Centrum do angażowania się w “szeroki dialog” z uniwersytetami, instytucjami akademickimi, organami publicznymi, społeczeństwem obywatelskim, instytucjami kościelnymi i sieciami stowarzyszeń, wspierając relacje współpracy i wymiany na szczeblu krajowym i międzynarodowym. 

To zaangażowanie jest widoczne we współpracy z Wydziałem Teologicznym Włoch Środkowych i Papieskim Instytutem Patrystycznym Augustinianum, o którym również wspomniano w statucie założycielskim Centrum. “Sekret tkwi w tym, by zawsze iść razem, nie wykluczając spotkań, nawet z tymi, którzy są inni i zdają się myśleć, mówić lub działać inaczej” – stwierdził Ojciec Święty.

Papież Leon XIV pozdrawia prałata Luisa Marína de San Martín OSA, prefekta Dykasterii ds. Służby Miłosierdzia (@Vatican Media).

Praca świeckich, zakonników i zakonnic w społecznej nauce Kościoła

«Wkład Społecznej Nauki Kościoła ma również ten ludowy korzeń, o którym nie wolno nam zapominać” – kontynuował Papież. “Jej reinterpretacja Objawienia chrześcijańskiego we współczesnych warunkach społecznych, pracowniczych, ekonomicznych i kulturowych byłaby niewyobrażalna bez świeckich, którzy stawiali czoła wyzwaniom swoich czasów. Obok nich pracowali zakonnicy i zakonnice, świadkowie Kościoła, który oddalał się od utartych szlaków”.”

Papież Leon XIV dodał, że zmieniające się czasy, w których żyjemy dzisiaj, “jeszcze bardziej czynią nieustanną interakcję między ochrzczonymi a Magisterium, między obywatelami a ekspertami, między ludźmi a instytucjami” (Adhortacja apostolska). Dilexi te , 82). Niech Wasze Centrum Studiów będzie zachętą do tego przedsięwzięcia, które wymaga pionierów i animatorów, zwłaszcza gdy ryzyko przeważenia nieufności i rezygnacji jest wysokie.

Budowanie relacji opartych na solidarności, sprawiedliwości i pokoju

“Ryzykując płynięcie pod prąd” – kontynuował Następca Piotra – “jego misja nadziei polega na propagowaniu we Włoszech i na całym świecie edukacji w życiu publicznym i politycznym Rozumiane jako służba dobru wspólnemu, odpowiedzialność wobec wspólnoty i budowanie relacji opartych na solidarności, sprawiedliwości i pokoju. A zatem przeciwieństwo rezygnacji!.

Co więcej, jak podkreślił Papież Franciszek, przemawiając we Florencji, powiedział: “Nie ma autentycznego humanizmu, który nie traktuje miłości jako więzi między ludźmi, czy to międzyludzkiej, intymnej, społecznej, politycznej czy intelektualnej” (Mowa na Piątą Krajową Konwencję Kościoła Włoskiego, 10 listopada 2015 r.). 

Miłość zobowiązuje do budowania

Augustyńska refleksja leżąca u podstaw jego inicjatywy ma wiele do zaoferowania w obecnym kontekście międzynarodowym, stwierdził Papież, “dla zrozumienia miłości jako zasady odnowy w życiu osobistym, gospodarczym i politycznym. Miłość jednoczy, by wyzwalać, jednoczy, by rodzić i zobowiązuje do budowania”.

Jeśli spojrzymy na historię w świetle Ukrzyżowany i Zmartwychwstały [...] – kontynuował – “nie interpretujemy teraźniejszości jako zamkniętego przeznaczenia, ale jako pole otwarte na osobiste i zbiorowe nawrócenie” i “wierzymy w moc Królestwa, które wyrasta z małości ziarnka gorczycy” (Wspaniała ludzkość, 210). 

“Eksperci w nowości Boga”

“Bądźmy ekspertami w nowości Boga: nie w tym, co olśniewa swoją szybkością i skutecznością, lecz w tym, co On działa w ciszy, uwalniając stary świat z jego ślepych zaułków i otwierając ścieżki, którymi możemy wspólnie podążać ku Jego miastu” – zakończył Leon XIV, nawiązując do znanego dzieła św. Augustyna ‘Miasto Boże”.

AutorRedakcja Omnes

Ekologia integralna

85% kobiet, które chcą dokonać aborcji, rezygnuje po wysłuchaniu i otrzymaniu wsparcia

Ocho de cada diez mujeres que contactaron con REDMADRE en 2025 pensando en abortar, continuaron adelante con su embarazo al encontrar el apoyo que buscaban. El 70% eran desempleadas y casi el 80% extranjeras. 437 de las 60.111 mujeres embarazadas que contactaron, afirmaron sufrir maltrato.

Redakcja Omnes-19. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

En 2025 solicitaron apoyo a RedMadre 60.111 mujeres. El 85,40% de las que pensaban abortar continuaron adelante con el embarazo al encontrar el apoyo que necesitaban ante las dificultades surgidas por la gestación. El 69,98% estaban desempleadas, casi el 80% eran extranjeras, y la mayoría tenían entre 30 y 39 años.

Son datos que acaba de hacer públicos esta Red solidaria de apoyo a la mujer, RedMadre, que cumplió el año pasado 18 años acompañando a mujeres embarazadas en situación de vulnerabilidad a causa de su embarazo –más de medio millón ya–, y que ha construido desde 2007 una red de apoyo que cuenta actualmente con 37 Asociaciones REDMADRE y más de 50 sedes en España. 

Las principales necesidades de las mujeres que solicitaron en 2025 acompañamiento a esta Red fueron: orientación e información (el 100%), acompañamiento emocional (56,19%), acompañamiento en el trauma post aborto (37,60%) y apoyo en la búsqueda de empleo (24,19%). En lo material, el 51,83% necesitó pañales y el 28,33% productos de alimentación.

Además, 437 mujeres expresaron sufrir maltrato, el 63% de ellas psicológico y el 20,82% físico. El 16,02% fueron derivadas a recursos especializados en Violencia de Género.

Amaya Azcona: “Los apoyos públicos a la mujer embarazada son insuficientes”

“La evolución de RedMadre en estos 18 años, en los que hemos acompañado a 502.889 madres”, señala Amaya Azcona, directora general de la Fundación REDMADRE, “muestra que los apoyos públicos a la mujer embarazada, y en especial a la que se encuentra en situación de vulnerabilidad, son insuficientes. Una vez más pedimos a las Administraciones públicas que hagan un análisis profundo de la maternidad y generen medidas de apoyo realistas, concretas y eficaces”.

El perfil de la mujer que acudió a Fundación RedMadre en 2025 ha sido: de nacionalidad extranjera (79,52%), de entre 30 y 39 años (47%) y de 18 a 29 años (44,22%), desempleada (69,98%), con apoyo familiar (62,30%) y con apoyo de su pareja (59,12%). 

La evolución de esta Red muestra que cada vez son menos las mujeres españolas que piden apoyo ante un embarazo imprevisto y que aún el 40,88% de mujeres que afrontan un embarazo imprevisto no tiene el apoyo del padre del hijo que espera.

Taller en la delegación de Las Rozas de REDMADRE Madrid (@RedMadre).

Cómo contactaron

La Memoria de actividades de 2025 destaca la consolidación de la presencia de REDMADRE en cada provincia: 44.507 mujeres lo hicieron directamente a la Asociación RedMadre de su ciudad y 15.604 contactaron con la Fundación a través de email (2.000 correos recibidos) o llamada de teléfono (6.859) y WhatsApp (6.745), desde donde se les derivó a la Asociación de la Red de su ciudad.

La labor de RedMadre ha sido realizada por 1.093 voluntarios en toda España, y gracias a las donaciones privadas, de particulares y empresas, y a los crecientes convenios de colaboración suscritos con diversas instituciones para consolidar y crear nuevas iniciativas. “El objetivo es ofrecer un mejor acompañamiento a la mujer embarazada y seguir construyendo una sociedad que proteja y valore la maternidad”, aseguran.

Aborto en España

Según datos del Ministerio de Sanidad, en 2024, último año del que se tienen datos oficiales, el número de IVE (Interrupciones voluntarias del embarazo en terminologia oficial, es decir, abortos) sigue en ascenso en España, hasta situarse en 106.172, tres mil setenta y cinco más que los 103.097 de 2024. En 2015 la cifra oficial fue de 94.188.

AutorRedakcja Omnes

Świat

5 myślicieli na temat totalitaryzmu

Ekspansja demokratyczna chyli się ku upadkowi. Jesteśmy świadkami globalnego regresu demokracji, w którym autokracje (92) przewyższają liczebnie demokracje (87). Profesor Ana Marta González omawia niektóre idee wielkich myślicieli, takich jak Hannah Arendt, Tocqueville, Popper i Weil, mające na celu zapobieganie totalitaryzmowi.

Francisco Otamendi-18. 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

Kilka dni temu nagle natknąłem się na wpis na temat sieci X, w którym napisano następującą rzecz: "Jedyną przeszkodą dla bałwochwalstwa totalitaryzmu jest autentyczne życie duchowe. Jeśli dzieci nie przyzwyczają się do myślenia o Bogu, staną się faszystami lub komunistami z potrzeby poświęcenia się czemuś» (Simone Weil).

Przykuło to moją uwagę i stanowiło genezę tych wersów o wykorzystaniu władzy i totalitaryzmie. Skontaktowałem się z autorką tego krótkiego tekstu, Aną Martą Gonzalez (@anamartagg), profesor filozofii moralnej na Uniwersytecie Nawarry, i wspomniałem o pomyśle przedstawienia kilku filozofów/myślicieli, którzy rozważali totalitaryzm, a ona napisała kilka wersów.

Ponadto Ana Marta González jest od 2016 r. członkiem zwyczajnym Papieskiej Akademii Nauk Społecznych, a w tym roku zorganizowała w Rzymie sesję plenarną Akademii, oświadczenie końcowe Jak widać, papież Leon XIV skierował do nich orędzie na temat “zastosowania władzy: demokracji, legitymizacji i przekształcania porządku międzynarodowego”. tutaj.

Doszliśmy do porozumienia co do myślicieli. Ostatecznie profesor skupił się na Hannah Arendt, Tocqueville'u, Popperze i Simone Weil. Dodałem niemiecko-koreańskiego filozofa Byung-Chul Hana, którego zobaczycie poniżej.

Kościół nie może pozostać bierny i obojętny 

Czy Kościół może wypowiedzieć się przeciwko totalitaryzmowi, czy też pogrąża się w skomplikowanej sytuacji? Odpowiedź pochodzi z tego miesiąca od Leona XIV w jego komentarzu do konstytucji Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II: Kościół nie może pozostać bierny ani obojętny na to, co dzieje się na świecie, lecz “jest powołany, by kroczyć z ludzkością” – stwierdził 2 września. 

“Nie można pozostać “bezstronnymi obserwatorami”“ – dodał. Wierzący są wezwani do wzięcia na siebie ciężaru cierpienia swoich braci i sióstr, ”zwłaszcza tych, którzy są uciskani przez niesprawiedliwość, dyskryminację i przemoc”.

A co się dzieje na świecie? Niewątpliwie wiele rzeczy, o których sam Papież pisał w “Wspaniała ludzkość”Jednym z nich jest fakt, że na całym świecie liczba autokracji (92) przewyższa liczbę demokracji (87), a my żyjemy w czasach globalnego regresu demokracji.

Tylko 7 procent światowej populacji żyje w ustrojach demokratycznych

Obecnie “tylko 7 proc. żyje w reżimach, które można uznać za w pełni liberalne demokracje, podczas gdy 74 proc. żyje w autokracjach; wiele z tych reżimów, które nazywają siebie demokracjami, nie spełnia niektórych z ich podstawowych kryteriów” – zauważono w raporcie V-Dem Institut, cytowanym w deklaracji końcowej Akademii Nauk Społecznych.

W tym samym oświadczeniu podkreślono, że “przekonaliśmy się nie tylko, że demokracja nie jest osiągnięciem nieodwracalnym, ale także, że przejście od demokracji do autorytaryzmu nie zawsze objawia się nagłym i gwałtownym przewrotem w stylu wojskowego zamachu stanu. Choć nadal ma to miejsce w niektórych krajach, częściej odbywa się to poprzez stosowanie istniejących procedur, osłabianie systemu i sprawowanie władzy bez konstytucyjnych mechanizmów kontroli i równowagi ani ograniczeń etycznych”.

Simone Weil.

Alerty od myślicieli

Jak wspomniano, ci myśliciele “oświetlają krajobraz z różnych perspektyw”, jak twierdzi filozofka Ana Marta González. Są to:. 

1. Alexis de Tocqueville “‘Mówi o ”łagodnym despotyzmie“ i ”ostrzega przed niebezpieczeństwami reżimu, który ceni równość, nie oferując przeciwwagi w postaci wolności poprzez uczestnictwo obywateli«” – podkreśla González.

W tym sensie “jest on, jego zdaniem, klasycznym liberałem, choć wskazuje na ideę, którą Arendt rozwija na swój sposób: atomizacja społeczeństwa, brak więzi osłabia wolność jednostek, czyni je bezbronnymi wobec władzy państwa…”.

Ogólnie rzecz biorąc, według różnych autorów propozycje Tocqueville (1805-1859) W obliczu totalitaryzmu opierają się na wolności zrzeszania się, instytucjach pośredniczących, decentralizacji, prasie i udziale obywatelskim.

Arendt: “ten ”System totalitarny dąży do całkowitej dominacji”.”

2 i 3. Hannah Arendt (o Simone Weil), zdaniem profesor Any Marty González, “mogliby nadal mówić: wyrywa (jednostki) z korzeniami, czyni je podatnymi na propagandę…  

Cytat z Weil (1909-1943), “Wziąłem to dokładnie z jego książki ”Taking Roots“” – zdradza profesor. „Termin „totalitaryzm” był używany w latach dwudziestych XX wieku w odniesieniu do faszyzmu, a później do porównywania go z nazizmem i komunizmem”.  

Dla Arendt (1906-1975), Totalitaryzm to nie tylko wyjątkowo okrutna dyktatura. Tyran może eliminować przeciwników, rządzić arbitralnie, znosić wolności i narzucać posłuszeństwo, ale nadal rządzi ludźmi, których chce podporządkować. 

Z kolei “Arendt mówi o tym, jak system totalitarny czyni ludzi «zbędnymi» i wymiennymi. Uważa, że ten rodzaj reżimu jest specyficznie nowoczesny; zakłada wykorzenienie mas, wszechogarniające ideologie, nowoczesne techniki organizacyjne, biurokrację i propagandę. Charakterystyczną cechą systemu totalitarnego jest dążenie do całkowitej dominacji nad wszystkimi sferami życia” – wyjaśnia filozof.

Karla Poppera w 1990 r. (Lucinda Douglas-Menzies, Wikimedia Commons).

4. Karl Popper (1902-1994) Napisała ‘Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie’ nieco przed Arendt i Weil, ale “jej podejście jest inne: z epistemologicznego punktu widzenia po prostu stwierdza, że nikt nie ma wystarczającej wiedzy, aby racjonalnie zaprojektować całość społeczną... dlatego nasz styl życia musi pozostawić otwarte drzwi dla krytyki i reformy instytucji” – podkreśla naukowiec.

Popper krytykuje społeczeństwa zamknięte i broni społeczeństw otwartych; “ale ważne jest, aby nie mylić społeczeństw otwartych z społeczeństwami wyrwanymi z korzeniami, które krytykuje Weil”. Inni autorzy wspominają o stopniowych reformach, które Popper nazywał fragmentaryczną inżynierią społeczną, w przeciwieństwie do rewolucyjnych utopii.

5. Byung-Chul Han (1959-), Niemiecki filozof pochodzenia południowokoreańskiego, laureat Nagrody Księżniczki Asturii w dziedzinie komunikacji i nauk humanistycznych za rok 2025, koncentruje się nie tyle na klasycznym totalitaryzmie, co na współczesnych formach kontroli, samoeksploatacji, inwigilacji, obowiązkowej transparentności, sieciach i manipulacji uwagą. Jego propozycje, jak widać, tutaj, Są one zgodne z ideą odzyskiwania wewnętrznej wolności, kontemplacji i przestrzeni niepodlegających cyfrowej kontroli.

Byung-Chul Han napisał na przykład, że “dzisiejsze społeczeństwo uzależnione to społeczeństwo bez uwagi. Percepcja jest kontrolowana przez uzależnienie i dopaminę. Uzależnienie i uwaga to siły przeciwstawne”. Lub też: “Media społecznościowe wykorzystują uzależniające algorytmy, aby uzależniać ludzi, kontrolować ich i kierować nimi. Smartfon to cyfrowa maszyna do uzależnień”.

AutorFrancisco Otamendi

Ewangelizacja

Siostra kardynała Van Thuana poszła do spowiedzi, a on tam był po drugiej stronie!

Poco después de que el venerable François-Xavier Nguyen Van Thuan fuera ordenado sacerdote en Vietnam en 1953, su hermana menor entró en un confesonario sin darse cuenta de que su hermano, más tarde cardenal, estaba sentado tras la mampara. Así lo cuenta Élisabeth Nguyen.

OSV / Omnes-18. 2026 roku-Czas czytania: 5 minuty

– Courtney Mares, OSV News, Roma

Más de siete décadas después del suceso, cuando la Iglesia Católica conmemora el 24 aniversario de la muerte del cardenal vietnamita el 16 de septiembre, ese encuentro inesperado sigue siendo uno de los recuerdos más preciados que guarda su hermana menor, Élisabeth Nguyen Thi Thu Hong, y uno que cambió para siempre la forma en que ella se acerca al sacramento de la confesión.

“No sabía que estaba detrás del confesonario, así que fui a confesarme, y era él”, dijo Nguyen Thi Thu Hong, 22 años menor que su hermano, en una entrevista con OSV News a principios de este año. Al reconocer su voz, le preguntó si pensaba contarles a sus padres lo que ella le había confesado.

“Cuando estoy detrás de esto con mi estola, soy Jesús”

Élisabeth dijo que jamás olvidará la respuesta del entonces padre Van Thuan: “Cuando estoy detrás de esto con mi estola, soy Jesús. Así que puedes contarle a Jesús todo lo que quieras”.

“Ese fue mi momento más hermoso con él”, dijo.

Prometió rezar por su hermano cuando se ordenara sacerdote

También recordó un momento anterior, antes de la ordenación de su hermano, cuando él la cuidaba de niña. Paseando juntos por un jardín, él le contó que pronto se ordenaría sacerdote y le preguntó qué podía hacer para ayudarlo a ser un buen sacerdote. Ella prometió rezar por él. En aquel entonces, no imaginaba cuánto necesitaría su hermano esas oraciones en las décadas venideras.

13 años de prisión sin juicio ni sentencia

Kardynał Van Thuan, venerable por la Iglesia Católica y en proceso de canonización, es conocido por haber soportado heroicamente 13 años de prisión bajo el gobierno comunista de Vietnam. 

Fue arrestado el 15 de agosto de 1975, cuatro meses después de que el Papa Pablo VI le nombrara arzobispo coadjutor de Saigón, actual Ciudad Ho Chi Minh. Estuvo detenido sin juicio ni sentencia, pasando nueve años en aislamiento y cuatro más en campos de reeducación.

Durante su encarcelamiento, celebró Misa en secreto, utilizando hostias de contrabando y vino que le enviaban en botellitas etiquetadas como “medicamento para el dolor de estómago”. 

Escribió breves reflexiones espirituales en trozos de papel que fueron copiados a mano y distribuidos entre los católicos vietnamitas; posteriormente, estos textos se recopilaron en el libro “El camino de la esperanza”.

El venerable cardenal François-Xavier Nguyen Van Thuan, de Vietnam, en una fotografía del año 2000. Fallecido en 2002, fue detenido por el gobierno comunista vietnamita en 1975 y pasó 13 años en prisión. (Foto de OSV News/Archivo de CNS, Neil Jacobs).

El segundo de nueve hijos

Nacido el 17 de abril de 1928 en Phú Cam, en la arquidiócesis de Hue, Van Thuan fue el segundo de nueve hijos en una familia con una larga tradición de mártires cristianos. En 1967, se convirtió en el primer obispo vietnamita de Nha Trang. 

Tras su liberación de prisión en 1988, fue expulsado de Vietnam en 1991 y se estableció en Roma. Posteriormente, formó parte del Consejo Pontificio Justicia y Paz, del que fue presidente en 1998, y fue nombrado cardenal por el papa Juan Pablo II en 2001. Falleció en Roma el 16 de septiembre de 2002, tras una larga lucha contra el cáncer. El papa Francisco lo declaró venerable en 2017.

W komunikat con motivo del 24 aniversario de su muerte, el 16 de septiembre, los postuladores que supervisan la causa de canonización del Cardenal Van Thuan afirmaron que la fecha “nos invita a reconocer cómo su testimonio sigue siendo relevante para la Iglesia y para el mundo actual”.

Se aferraba a la esperanza

“El cardenal Van Thuan no solo hablaba de esperanza: se aferró a ella cuando, humanamente hablando, todo parecía perdido”, dijeron los postuladores, añadiendo que su vida demuestra que “la historia puede cambiar de verdad cuando incluso una sola persona se toma en serio el Evangelio y la dignidad de todas las personas”.

El equipo de postulantes, Waldery Hilgeman, Paolo Daviè, Claudia Di Lorenzi, el padre Hubertus Blaumeiser y Maria do Sameiro Freitas, también celebró que el Papa León XIV citara al cardenal Van Thuan en su encíclica “Wspaniała ludzkość” de este año, incluyéndolo entre los testigos que encarnaron “la esperanza del Evangelio y la dignidad de la persona humana” en condiciones difíciles.

El cardenal Van Thuan es conocido por las generaciones posteriores a través de sus libros, entre los que se incluyen “Cinco panes y dos peces”, “Oraciones de esperanza, palabras de valor” y “El camino de la esperanza: un evangelio desde la prisión”.

50 aniversario del libro ‘El camino de la esperanza’

Sus postuladores también celebraron que una biografía del cardenal escrita por su hermana, presentada en Roma en marzo en una conferencia titulada “François-Xavier Nguyen Van Thuan: Testigo de la esperanza”, conmemorara también el 50 aniversario de la publicación de “El camino de la esperanza”.

Varios cardenales que conocieron a Van Thuan compartieron recuerdos en esa conferencia. El cardenal Luis Antonio Tagle recordó haber estado sumamente nervioso al pronunciar un discurso ante obispos asiáticos en Filipinas en 1995, tras lo cual el cardenal Van Thuan lo animó.

Cardenal Tagle: “No había en él rastro de amargura ni de odio”

“El obispo dijo: ‘Soy el arzobispo Francisco Javier Nguyen, de Vietnam, que actualmente presto servicio en el Vaticano’. Sentí como si me hubiera caído un rayo. Era la persona de la que tanto había oído hablar. Ahora estaba frente a mí, consolándome, tranquilizándome, dándome fuerzas”, recordó el cardenal Tagle.

“Nos sentamos. Me contó su historia. Era por la tarde. Me llamó la atención que, mientras recordaba experiencias dolorosas e incluso humillantes, su voz permanecía tranquila y su rostro sereno. No había en él ni rastro de amargura ni de odio”, añadió.

Apoyó a los refugiados vietnamitas “en todo el mundo”

El cardenal Michael Czerny, prefecto emérito del Dicasterio para el Servicio del Desarrollo Humano Integral, recordó cómo el cardenal Van Thuan pasó sus primeros años en Roma realizando una “labor impresionante en apoyo de los refugiados vietnamitas en todo el mundo, tanto a nivel humano como espiritual, promoviendo una red de ayuda internacional y una amplia gama de iniciativas”.

El cardenal surcoreano Lazarus You Heung-sik, prefecto del Dicasterio para el Clero, quien conoció personalmente al cardenal Van Thuan, lo describió como “un hombre de gran gentileza, serenidad y libertad interior” que evangelizó incluso en prisión. Relató el testimonio de uno de los antiguos guardias del cardenal, quien posteriormente fue bautizado y afirmó que conocer al futuro cardenal había sido “el encuentro más importante de mi vida”.

“Soy feliz aquí, en esta celda, donde crecen hongos blancos”

En la conferencia de marzo, la hermana del cardenal Van Thuan también describió cómo su familia, entonces refugiada en Sídney, Australia, se enteró en 1976 de que su hermano mayor había sido trasladado a aislamiento, noticia que hizo llorar a su madre. 

Durante ese período de aislamiento en la prisión de Phú Khánh, el cardenal Van Thuan escribió, en la fiesta del Santo Rosario: “Soy feliz aquí, en esta celda, donde crecen hongos blancos sobre mi estera, porque Tú estás aquí conmigo, porque quieres que viva aquí contigo. Mucho he hablado en mi vida: ahora ya no hablo. Es tu turno de hablarme, Jesús; te escucho”.

——————-

Courtney Mares es editora del Vaticano para OSV News. Síguela en X, @catholicourtney

Esta información se ha publicado originariamente en OSV News, y pueden consultarla tutaj.

AutorOSV / Omnes

Ewangelizacja

Barro en manos de Dios: Isaac Delgado y la misión digital

Isaac Delgado es un joven costarricense que, tras un profundo despertar espiritual a través del rosario, fundó Lutum Católico, un proyecto de evangelización digital en Instagram que cuenta con 185.000 seguidores.

Juan Carlos Vasconez-18. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

Isaac Manuel Delgado Murillo es un joven costarricense de 23 años que se encuentra finalizando su carrera de Administración de Negocios. Su verdadera pasión y el trabajo que ocupa sus días giran en torno a ambiciosos proyectos de evangelización digital. Aunque creció en un hogar católico, donde le inculcaron los valores cristianos, él mismo reconoce que al principio se trataba de una fe heredada.

El punto de inflexión hacia un encuentro personal con Dios comenzó con una devoción muy tradicional: el rezo del Rosario. Al intentar rezarlo a solas por primera vez, se dio cuenta de que realmente no sabía cómo hacerlo. “Creo que fue el peor Rosario que he rezado, pero también el que con el corazón más sincero recé”, confiesa con humor y sencillez, recordando cómo se saltó partes y se confundió. 

A pesar de los tropiezos, la gracia hizo su trabajo: “sentí ese amor de una Madre, y que cada vez que lo rezaba me acercaba más a su Hijo”. Esa experiencia cimentó su convicción de que la fe no habría crecido igual sin ese inicio, confirmando que “el rosario cambia vidas y es un hábito que poco a poco te va llevando a más y más”.

Aquel mismo día, sintió un llamado profundo y abrumador a formar un grupo de jóvenes para compartir la fe, movido por la preocupación de ver a muchas personas de su edad totalmente alejadas de la Iglesia. Lleno de inquietudes, se sentó a escribir temas y dinámicas, soñando originalmente con un proyecto presencial. Sin embargo, al invitar a sus amigos cercanos, la respuesta fue nula: “nadie se quiso sumar”. Tampoco tuvo éxito al proponerlo a amistades católicas que había conocido en internet.

Trabajar sin desánimo

Lejos de desanimarse, Isaac decidió abrir una cuenta en Instagram para compartir todo el material que había guardado sobre las historias de los santos y la inmensa riqueza de la Iglesia. 

Su esperanza era que, al utilizar un estilo enfocado en los jóvenes, el contenido atrajera a las personas y pudiera nacer un grupo virtual. Así surgió Lutum Católico, un apostolado que lleva a los jóvenes la Palabra de Dios en internet y que toma su nombre de la palabra latina para “barro”. 

Lo que inició en secreto y sin pretensión de llegar a multitudes atrajo rápidamente a numerosos jóvenes, demostrándole que el proyecto superaba sus planes: “estoy 100 % convencido de que esto es algo que viene de Dios”.

Vivir la fe en comunidad

Este rápido crecimiento trajo consigo nuevos retos. Isaac se enfrentó a la tentación de vivir su apostolado en solitario, pero pronto comprendió que “ese caminar debe ser siempre en comunidad”. Al integrarse en iniciativas y redes católicas, descubrió que Dios le tenía preparado un camino haciendo contenido y videos, haciendo amistades invaluables y viajó a lugares que jamás imaginó. “Si el día de hoy mi cuenta desapareciera, realmente creo que no me afectaría, porque ya el regalo lo tengo en todas las amistades”, asegura firmemente.

Esta vocación comunitaria lo ha llevado a traspasar fronteras, colaborando activamente con proyectos como Milagro por México, participando en una red de misioneros digitales y apoyando la organización del evento Hechos 29 en Costa Rica. Un momento cumbre en su trayectoria fue colaborar con el Dicasterio para la Comunicación cubriendo el Jubileo de Misioneros Digitales en Roma. 

Durante una Misa en la Basílica de San Pedro, al ver entrar el cardenal Tagle, su mente viajó a aquel primer rosario en su habitación, constatando maravillado que “los caminos de Dios son un misterio, pero siempre son lo mejor para nosotros”.

Pensando en el legado que desea dejar, Isaac entiende que la misión es un regalo extraordinario, pero advierte que “se puede volver un peligro para quien lleva esta misión, porque durante este camino hay muchas tentaciones”. Por ello, su mayor anhelo es ofrecer una mano amiga a otros evangelizadores, ayudándolos a sortear los obstáculos a partir de sus propios errores y fallas. Haciendo suyas las palabras del Papa Francisco, el joven creador se define como “un pobre pecador a quien Dios le ha tenido mucha misericordia”.

Hiszpania

20.000 entradas gratis para visitar la Sagrada Familia hasta el 20 de septiembre

La Sagrada Familia ofrece 20.000 entradas gratuitas para conocer el templo y seguir de cerca la evolución de las obras durante las fiestas de La Mercè.

Redakcja Omnes-17 de wrzesień de 2026-Czas czytania: < 1 minuta

Coincidiendo con de las fiestas de La Mercè, la Basílica de la Sagrada Familia celebrará un año más sus Jornadas de Puertas Abiertas. En esta edición, se ofrecen 20.000 entradas gratuitas para visitar el templo y conocer el estado actual de las obras.

Las visitas tendrán lugar los días 24, 25, 26 y 27 de septiembre, de 16:00 a 20:00 horas, excepto el sábado 26, cuando el horario será de 15:00 a 18:00 horas. Las entradas se adjudicarán mediante un sorteo abierto. Las personas interesadas pueden inscribirse desde el 14 de septiembre hasta el domingo 20 a las 21:00 horas a través del forma habilitado por la Sagrada Familia. El resultado del sorteo se comunicará a partir del 20 de septiembre.

El recorrido permitirá visitar la fachada del Nacimiento, el interior de la Basílica, el Camino de la liturgia, el museo y la fachada de la Pasión. Además, los visitantes podrán conocer la exposición «La fuerza de un sueño compartido», integrada en el programa conmemorativo del Año Gaudí. A través de fotografías, la muestra repasa algunos momentos clave de la historia de la Sagrada Familia y pone el foco en las personas que han contribuido a mantener vivo el proyecto.

La principal novedad de este año estará en el patio de materiales, donde se expondrán tres esculturas destinadas al exterior de la futura capilla de la Asunción: las figuras de san José Oriol y san Roque, junto con uno de los cuatro ángeles que coronarán la cúpula y sostendrán el manto azul de la Virgen María.

Las Jornadas de Puertas Abiertas permitirán así acercar a la ciudadanía tanto el patrimonio de la Basílica como la evolución de unas obras que continúan avanzando hacia la culminación del proyecto de Gaudí.

Para más información y consultas: sagradafamilia.org/es/faqs-puertas-abiertas

Zasoby

De «Nostra aetate» a «Un camino de esperanza»: el diálogo interreligioso en una cultura del encuentro

Sesenta años después de la promulgación de la histórica declaración conciliar sobre las relaciones de la Iglesia con las religiones no cristianas, la Santa Sede ofrece un documento de calado teológico y pedagógico, que revisa el legado de «Nostra aetate», evalúa los desafíos del presente y traza las coordenadas futuras del diálogo interreligioso.

Ramiro Pellitero-17 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 5 minuty

El 28 de octubre de 1965, en medio de la efervescencia del Concilio Vaticano II, la Iglesia católica hizo pública la Declaración Nostra aetate «sobre las relaciones de la Iglesia con las religiones no cristianas». Aquel texto breve, pero sumamente audaz, marcó un giro irreversible al afirmar que la Iglesia «no rechaza nada de lo que en estas religiones es verdadero y santo» (NA 2).

Sesenta años más tarde, los Dicasterios para la Doctrina de la Fe, para la Promoción de la Unidad de los Cristianos y para el Diálogo Interreligioso han publicado de forma conjunta la Nota conmemorativa «Un camino de esperanza». El documento, aprobado por el Papa León XIV tras su audiencia con los prefectos y secretarios de los tres dicasterios, no se presenta como un balance burocrático, sino como un manifiesto vivo y urgente para un planeta amenazado por la polarización, el repliegue identitario y las secuelas de la guerra.

Las raíces judías y la memoria imprescindible del Holocausto

La Nota recuerda con precisión periodística e historiográfica que Nostra aetate no nació como un ejercicio académico, sino como una respuesta directa a las atroces consecuencias del antisemitismo y del Holocausto. El documento narra cómo san Juan XXIII, impactado por su providencial encuentro con el historiador judío Jules Isaac y gracias a la mediación de María Vingiani, encargó al cardenal Augustin Bea la redacción de un texto destinado a sanar las relaciones entre la Iglesia y el pueblo judío.

En su desarrollo teológico, la Nota subraya que Jesús era judío y nunca dejó de serlo. Citando la teología del siglo XX, afirma que en la Encarnación el Verbo se hizo «carne judía». Por ello, el diálogo judeocristiano no es una opción diplomática ni una práctica secundaria, sino un elemento intrínseco para que la Iglesia comprenda su propia identidad, y un componente esencial de su misión. 

La alianza de Dios con el pueblo judío es irrevocable (cf. Rm 11, 29). A la vez, el texto mantiene la confesión de Cristo como único Redentor. Aclara que, por tanto, esto no implica sostener dos vías paralelas de salvación, sino reconocer que la religiosidad judía vivida hoy sigue siendo un valor activo que enriquece a los cristianos. «Lo que Jesús aportó al cristianismo como herencia judía forma parte de la estructura teológica del propio cristianismo» (Un camino de esperanza, 11).

Asimismo, el documento renueva la condena del antisemitismo y señala la memoria del Holocausto como una advertencia permanente contra el peligro del odio racial y religioso.

Una sinfonía magisterial: de la «lógica de Asís» al paradigma del poliedro

El texto ofrece un recorrido pedagógico por el magisterio de los últimos seis pontífices, mostrando cómo el diálogo se convirtió en un estilo de vida eclesial:

- San Pablo VI: inauguró la estructura institucional del diálogo al crear el Secretariado para los no cristianos en 1964 y planteó en Ecclesiam suam la metodología de los círculos concéntricos de conversación con el mundo.

- San Juan Pablo II: otorgó visibilidad mundial a esta intuición al convocar el histórico Encuentro de Asís en 1986, donde líderes de diversas religiones oraron por la paz desde sus propias identidades. Articuló las dos exigencias inseparables de la misión: la fidelidad inquebrantable a Jesucristo y la apertura franca al diálogo sincero. En su encíclica Redemptoris missio (1990) reafirmó el valor permanente del mandato misionero. En su visita a la sinagoga de Roma (1986), llamó a los judíos «nuestros hermanos mayores».

- Benedicto XVI: vinculó el diálogo con la exigencia de la razón y la verdad, denunciando que el fundamentalismo y la violencia en nombre de Dios constituyen una falsificación radical de la religión. Consideró a los judíos como «padres en la fe».

- Francisco: impulsó la era de la «fraternidad universal» reflejada en la encíclica Fratelli tutti. Introdujo el modelo del poliedro y estableció una brújula ética para evaluar la autenticidad de cualquier religión: la atención concreta a la persona herida al borde del camino y el cuidado de los más pobres.

- León XIV: ratifica que «quien utiliza el nombre de Dios para legitimar el terrorismo, la violencia o la guerra traiciona su rostro». Propone tres palabras clave para todo diálogo: paz, justicia y verdad.

Luces, sombras y los cuatro niveles del diálogo interreligioso

Con notable realismo, la Nota no esquiva las resistencias existentes. Denuncia la persistencia de prejuicios, la creciente indiferencia en muchos países hacia cualquier forma de espiritualidad, el temor al relativismo doctrinal, el repunte del fundamentalismo, la instrumentalización política de la religión y la grave persecución que sufren muchas comunidades cristianas en el mundo.

Ante todo, reafirma la enseñanza del Concilio en Nostra aetate: «No podemos invocar a Dios, Padre de todos, si nos negamos a comportarnos fraternalmente con algunos hombres, creados a imagen de Dios. […] La Iglesia, por consiguiente, reprueba como ajena al espíritu de Cristo cualquier discriminación o vejación por motivos de raza o color, de condición o religión» (NA, 5).

Por su parte, la presente Nota señala: «El diálogo presupone una clara conciencia de la propia identidad religiosa y cultural, junto con una apertura real a la alteridad, condición indispensable para la convivencia en las sociedades pluralistas. Debe estar libre de ambigüedades, evitando el relativismo y el sincretismo, en el respeto a la máxima identidad y en el compromiso con el máximo diálogo» (Un camino de esperanza, 22).

Frente a las dificultades, el documento pone en valor los frutos cotidianos y silenciosos a través de las cuatro modalidades definidas en el documento Diálogo y anuncio (1991): 1) el diálogo de la vida: la convivencia pacífica entre vecinos de distintas creencias en pueblos y ciudades; 2) el diálogo de la acción: la colaboración en proyectos de justicia, solidaridad y ecología; 3) el diálogo teológico: el intercambio doctrinal riguroso entre expertos; 4) el diálogo de la experiencia religiosa: la comunión contemplativa y espiritual promovida, en este ámbito interreligioso, sobre todo por algunos grupos de monjes y monjas.

En ese mismo documento se subraya que, siendo el anuncio de Cristo el corazón de la misión cristiana, el diálogo interreligioso no solo es compatible con este anuncio, sino que constituye una dimensión esencial y complementaria del mismo, como cauce para el testimonio cristiano.

A esos cuatro niveles se suman logros recientes como la Red de Mujeres para el Diálogo Interreligioso y la apertura al discernimiento fraterno con los seguidores de nuevas experiencias religiosas.

¿Por qué leer esta Nota hoy? Una «pedagogía de la esperanza»

La lectura de «Un camino de esperanza» resulta imprescindible para teólogos, educadores, agentes de pastoral y cualquier lector deseoso de comprender las claves del escenario sociocultural actual. El documento descarta rotundamente la idea de crear una religión mundial sincrética que aplane las diferencias. Por el contrario, invita a auditar nuestras actitudes para pasar de la lógica del aislamiento a la cultura del encuentro.

Este texto demuestra que dialogar no es renunciar a la verdad ni negociar la propia identidad. Es, más bien, el arte de comunicarse con paciencia y coraje, reconociendo en el diferente a un interlocutor y a un compañero de viaje. 

«El diálogo que se abre en la estela de Nostra aetate –dice la Nota– no es un ejercicio meramente teórico, sino un compromiso ético y espiritual compartido, orientado a la paz, a la justicia y a la custodia de la casa común» (Un camino de esperanza, 35). Manifiesta que los creyentes –unidos de alguna manera– son testigos del amor de Dios y que son capaces también del diálogo con todos. 

W odniesieniu do pedagogía del diálogo, supone, ante todo, «una formación profunda en los seminarios, en los institutos teológicos y en los itinerarios pastorales. Ya no basta con proclamar la importancia del diálogo: ahora hay que vivirlo, proporcionar a los fieles las herramientas para participar en él de manera informada, crítica y serena». Entre los factores que favorecen y sostienen el encuentro y el diálogo interreligioso, se citan «el conocimiento de las religiones, la historia de las relaciones interreligiosas, la elaboración de directrices para el diálogo y la promoción de la alfabetización religiosa (religious literacy)» del mismo modo que es necesario integrar la comprensión de las cuestiones culturales y geopolíticas contemporáneas en la formación cristiana (Ibid., 48).

Al recorrer sus páginas, el lector encontrará en este documento un antídoto contra el desencanto y un llamamiento a convertirse en «constructor de puentes y artesano de la paz» en un mundo devastado por la violencia.

Watykan

Kościół na nowo podejmuje dialog i spotkanie między cywilizacjami i religiami

Sesenta años después de la declaración conciliar ‘Nostra Aetate’, que abrió un horizonte de encuentro, respeto y hospitalidad espiritual en el diálogo interreligioso, como dijo León XIV, tres Dicasterios de la Santa Sede han publicado la Nota ‘Un camino de esperanza’, aprobada por el Papa, que renueva y relanza este diálogo

Francisco Otamendi-17 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 7 minuty

El documento es una reflexión conjunta de los Dicasterios para la Doctrina de la Fe, para la Promoción de la Unidad de los Cristianos y para el Diálogo Interreligioso, que repasa, en 60 puntos y 95 notas, aspectos clave y retos esenciales del diálogo interreligioso, cara a los próximos años. La Uwaga, de unos 20 folios, fue aprobada por León XIV el 22 de junio pasado.

El texto aborda “los frutos visibles y silenciosos”, de la declaración Nostra Aetate, firmada por san Pablo VI el 28 de octubre de 1965, las resistencias y malentendidos que persisten, la pedagogía del diálogo en el que hay que profundizar, y las perspectivas y orientaciones para el futuro del diálogo interreligioso.

En su conclusión, de los números 57 a 60, se afirma que la Iglesia católica contempla el camino recorrido con profunda gratitud, “porque ha transformado radicalmente el rostro de las relaciones interreligiosas”, y se subraya que “el mensaje de ‘Nostra aetate’ sigue siendo de gran actualidad”.

“Para que las religiones transformen el mundo, educación renovada en el diálogo”

Sin embargo, la fraternidad entre creyentes de diferentes tradiciones religiosas no es un simple ideal, sino una exigencia moral, espiritual y social, señala el texto. 

Y “ante los retos actuales —extremismos religiosos, migraciones globales, secularización, crisis ecológicas y sociales—, las religiones están llamadas a transformar el mundo y la sociedad para que se conviertan en expresiones fraternas de la voluntad de Dios”.

“Esta tarea pasa necesariamente por una educación renovada en el diálogo, especialmente entre las generaciones más jóvenes, para superar los miedos y los prejuicios y arraigar una verdadera cultura del encuentro”.

Rechazo del antisemitismo

El diálogo judeocristiano no puede considerarse una práctica secundaria para los cristianos, señala el documento, y la “solidaridad con el pueblo judío incluye también la lucha común contra el antisemitismo”. La Nota dedica numerosos puntos (nn. 10 y ss,) a explicar las relaciones con el pueblo judío, y cita a los úlltimos Papas, entre ellos a Benedicto XVI, Francisco, y el Papa León XIV.

La puerta con la inscripción “Arbeit macht frei” (‘El trabajo libera’) se ve el 27 de enero de 2025 en el campo de concentración y exterminio nazi alemán de Auschwitz-Birkenau en Oswiecim, Polonia. (Foto de OSV News/Grzegorz Celejewski, Reuters).

Se recogen com amplitud, por ejemplo, fragmentos de una Audiencia general de 2009 en la que Benedicto XVI dijo:“A la vez que renuevo con afecto la expresión de mi plena e indiscutible solidaridad con nuestros hermanos destinatarios de la Primera Alianza, espero que la memoria del Holocausto impulse a la humanidad a reflexionar sobre el imprevisible poder del mal cuando conquista el corazón del hombre. Que el Holocausto sea, para todos, una advertencia contra el olvido, la negación o el reduccionismo, porque la violencia hecha contra un solo ser humano es violencia contra todos”.

Creciente conciencia crítica ante la islamofobia

Entre otros frutos, el documento destaca “la creciente conciencia crítica ante las manifestaciones de islamofobia, que no distinguen adecuadamente los casos de fundamentalismo y violencia de la convivencia pacífica de los otros creyentes musulmanes que se integran y trabajan en los países que los acogen”. 

“Debemos dar las gracias a las comunidades cristianas que han crecido en un espíritu de acogida y también de mejor conocimiento y estima hacia los creyentes musulmanes”, se señala.

El Papa León XIV acompaña a líderes musulmanes turcos y sus asistentes a la salida de la Mezquita del Sultán Ahmed, también conocida como la Mezquita Azul, tras una visita privada en Estambul, Turquía, el 29 de noviembre de 2025. (Foto CNS/Lola Gomez).

El desafío permanente del diálogo

'Nostra aetate’ sigue inspirando las decisiones pastorales y teológicas de la Iglesia y alimentando ese diálogo con las diversas tradiciones religiosas. Pero los firmantes de la Nota (prefectos cardenales Víctor Manuel Fernández, Kurt Koch y George Koovakad, y secretarios monseñores Armando Matteo, Flavio Pace e Indunil Janakaratne Kodithuwakku Kankanamalage), aseguran en el punto 3 de la Introducción que ese diálogo constituye también “un desafío permanente”.

Y se preguntan: “¿cómo conjugar la fidelidad a la identidad cristiana y la apertura sincera a la alteridad? ¿Cómo vivir concretamente la llamada a una fraternidad universal en sociedades marcadas por una creciente diversidad cultural y religiosa, por la guerra y la violencia, y caracterizadas por un impulso cada vez mayor hacia la secularización?”.

En este documento responden esencialmente a estas cuestiones, esbozando perspectivas de futuro.

“No se trata de fundar una gran religión mundial”

Antes de proseguir de manera casi cronológica, conviene adelantarse a los números 52 y 53, donde la Nota afirma nítidamente, para evitar suspicacias, que “no se trata de fundar una gran religión mundial en la que todas las creencias queden niveladas. Esa posibilidad debe descartarse por respeto a uno mismo y a los demás. Se trata, en cambio, de construir una sociedad fraterna capaz de aceptar las diferencias”.

“Esta intención sigue siendo el núcleo del diálogo interreligioso, tal y como ya lo era en la Declaración Nostra aetate, y en los esfuerzos en este sentido que han caracterizado las décadas posteriores a su promulgación”, añade.

“Dialogar no consiste solo en exponer las propias doctrinas o en comparar las propias visiones del mundo; hoy, frente a quienes fomentan divisiones y preparan conflictos, los creyentes de las distintas tradiciones y, en primer lugar sus líderes, conscientes de sus diferencias irreconciliables, están llamados a buscar, con lucidez y esperanza, las condiciones para una convivencia pacífica”.

Por qué renovar las formas de diálogo

Unas líneas antes, el texto había señalado las causas que “obligan a renovar las formas de diálogo en un mundo en rápida transformación”.

Se habla aquí (n. 52), de “las tensiones identitarias, el aislamiento de las comunidades, las ideologías fundamentalistas, los conflictos con connotaciones religiosas, la manipulación política del hecho religioso, pero también la creciente indiferencia en muchos países hacia cualquier forma de espiritualidad”.

Por consiguiente, “el futuro del diálogo interreligioso exige hoy una reflexión renovada y compromisos especialmente claros”, señala el documento.

El Papa León XIV asistió a una oración cristiana ecuménica en el Coliseo de Roma el 28 de octubre de 2025, antes de unirse a representantes de otras religiones en el exterior para pedir la paz (Foto CNS/Vatican Media).

Transformar mentalidades y evitar malentendidos

Para alcanzar ese objetivo de que las diversas tradiciones, y en primer lugar sus líderes, como se ha visto, puedan “buscar, con lucidez y esperanza, las condiciones para una convivencia pacífica”, el texto considera “necesario llevar a cabo una verdadera transformación de las mentalidades: abandonar las lógicas de defensa, hostilidad o conquista, para adoptar una actitud abierta, benévola y valiente”.

A pesar de los progresos, las dificultades del diálogo permanecen, prosigue la Nota. “En algunos ambientes se sigue dudando de su conveniencia, temiendo un relativismo doctrinal o a una dilución de la identidad religiosa. (…) Algunos aún se preguntan si se trata de un problema pastoral, de un acto de caridad, de un intercambio teológico o de la necesidad de un compromiso político por el bien común” (n. 44).

“Fuera de los límites eclesiales, los malentendidos no son menores (n. 45). En algunas regiones, las relaciones entre creyentes de diferentes religiones son históricamente conflictivas, y el recuerdo de antiguas heridas dificulta la confianza mutua, a pesar de la exhortación de la Declaración Nostra aetate «a que, olvidando lo pasado, ejerzan sinceramente la comprensión mutua» en particular entre cristianos y musulmanes.  

El camino sigue siendo exigente: requiere humildad, valentía y discernimiento, señala el texto (n. 45), y no es menos importante poner de relieve las persecuciones que sufren los cristianos en diversas partes del mundo a manos de grupos religiosos extremistas, se añade.

Plakaty żydowskich artystów z XVIII wieku w Muzeum Żydowskim w Rzymie (zdjęcie z 2010 r., CNS/Paul Haring).

Conclusiones: 4 puntos

Aunque algunas conclusiones de la Nota de los tres Dicasterios se han adelantado ya, conviene sintetizar alguna de ellas.

1. "Es el momento de promover una nueva ética del diálogo: una cultura de la complejidad, de la flexibilidad y de la amistad. Ya no se trata de temer o de mantener a distancia al “otro creyente”, a la otra civilización, a la otra forma de pensar, sino de atreverse al encuentro".

"Las civilizaciones y las religiones pueden, sin duda, entrar en tensión, pero también pueden entrar en resonancia, en una dinámica creativa, sabiendo transformar la diversidad en solidaridad. La alteridad ya no debe vivirse como un obstáculo, sino como un reto que afrontar” (n. 55).

2. Un modelo de diálogo más rico y articulado no solo es, por tanto, deseable para el futuro, sino que ya se encuentra en germen, tanto en el seno de la Iglesia como en sus relaciones con otras tradiciones religiosas. (…). Es en esta interacción donde se construye un futuro común, en el que la paz y la amistad ya no son utopías, sino frutos maduros del encuentro” (n. 56).

3. La Iglesia invita a todos a convertirse en “constructores de puentes, no de muros”, artesanos de la paz y de la fraternidad, capaces de acoger al otro en su diferencia, de reconocer sus riquezas espirituales y de colaborar en la construcción de una sociedad más justa y más humana”.

El texto cita aquí al Papież Leon XIV: “El testimonio de nuestra fraternidad, que espero podamos mostrar con gestos eficaces, contribuirá sin duda a edificar un mundo más pacífico, tal y como desean en lo más profundo de su corazón todos los hombres y mujeres de buena voluntad”.

4. “Es necesario avanzar con determinación en esta dirección, sostenidos por la gracia de Dios y por el tesoro espiritual de las tradiciones religiosas. 'Nostra aetate’, hace sesenta años, “trajo esperanza al mundo que salía de la Segunda Guerra Mundial. Hoy estamos llamados a refundar esa esperanza en nuestro mundo devastado por la guerra y en nuestro entorno natural degradado”.

AutorFrancisco Otamendi

Gospel

El desempleo espiritual: “id también vosotros a mi viña”.  Domingo XXV del tiempo ordinario (A)

Vitus Ntube nos comenta las lecturas del Domingo XXV del tiempo ordinario (A) correspondiente al día 20 de septiembre de 2026.

Vitus Ntube-17 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 2 minuty

En el Evangelio de hoy, Jesús presenta el Reino de Dios mediante la imagen del trabajo. La parábola de los obreros de la viña dirige nuestra atención hacia tres realidades: la llamada de Dios, la naturaleza de nuestro trabajo y la recompensa que Él promete. Sin embargo, cada una de ellas se manifiesta de un modo muy distinto de nuestras expectativas humanas. Por medio del profeta Isaías, el Señor declara: “Cuanto dista el cielo de la tierra, así distan mis caminos de los vuestros, y mis planes de vuestros planes”. La manera de pensar de Dios no es simplemente distinta de la nuestra; es infinitamente más sabia y más llena de amor.

El Evangelio nos revela, ante todo, que Dios quiere que todos trabajen en su viña. No hay lugar para el desempleo espiritual. El dueño de la viña sale repetidamente en busca de trabajadores: al amanecer, a media mañana, al mediodía, a media tarde y casi al final de la jornada. En cada ocasión busca a quienes todavía están desocupados y les dice: “Id también vosotros a mi viña”. El acento de la parábola no recae, en primer lugar, sobre el salario, sino sobre la llamada. Antes de hablar de la recompensa, aparece la invitación de Dios.

La segunda enseñanza se refiere a la actitud con la que trabajamos. Al terminar la jornada, los obreros que habían trabajado desde la primera hora comenzaron a murmurar: “Estos últimos han trabajado solo una hora y los has tratado igual que a nosotros, que hemos aguantado el peso del día y el bochorno”. Lo que al comienzo habían aceptado de buen grado se convierte ahora, a sus ojos, únicamente en “el peso del día y el bochorno”. Ya no contemplan el privilegio de trabajar para el dueño de la viña, sino que se comparan con los demás.

Joseph Ratzinger reflexiona de manera muy hermosa sobre esta parábola. Podemos terminar pareciéndonos a los obreros contratados a primera hora. Cuando descubrieron que quienes habían trabajado poco recibían el mismo salario, dejaron de valorar el privilegio de haber trabajado durante toda la jornada. En lugar de alegrarse por lo que habían recibido, comenzaron a fijarse en lo que recibían los demás. Pero, ¿estaban realmente seguros de que pasar el día sin hacer nada era mejor que pasarlo trabajando? ¿Y por qué su satisfacción con el salario dependía de que los otros recibieran menos?

La parábola no fue contada solamente para describir a aquellos jornaleros; fue contada para nosotros. Siempre que nos preguntamos: “¿Por qué debo vivir la vida cristiana?”, empezamos a pensar como los obreros de la primera hora. Imaginamos que el “desempleo espiritual” —una vida sin oración, sin fe, sin sacrificio y sin compromiso con Dios— es más fácil, más libre y más feliz que la vida en la viña del Señor. Pero, ¿es realmente así? ¿Es una vida sin Dios más plena que una vida vivida en amistad con Él?

Watykan

Kardynał Bustillo: “Musimy odzyskać wartości Ewangelii, aby naprawić życie społeczne”

W tym wywiadzie franciszkanin kardynał François Bustillo, biskup Ajaccio, analizuje, jak głęboko podzielone jest współczesne społeczeństwo zachodnie i proponuje, aby je uzdrowić poprzez głęboki projekt relacyjny.

Javier García Herrería-17 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 7 minuty

En esta entrevista, el cardenal franciscano François Bustillo, obispo de Ajaccio (Córcega), analiza cómo la sociedad occidental contemporánea está profundamente fracturada y propone sanarla mediante un profundo proyecto relacional. Para lograrlo, el autor aboga por desarmar el “tribunal” de la sospecha y el linchamiento en las redes sociales, contraponiendo a este frenesí digital el silencio y la distancia reflexiva de la tradición monástica, que permite juzgar las cosas con calma y proporción.

Bustillo invita a una conversión de la mirada que reemplace el individualismo por el bien común —viendo al otro como un aliado en lugar de una amenaza— y exige un ejercicio de la autoridad política y eclesial basado en la humildad y la escucha, transformando las diferencias en una riqueza colectiva que permita reconstruir de forma conjunta el tejido social dañado.

Usted acaba de publicar Reparación. ¿Una sociedad rota puede sobrevivir?, sobre cómo sanar una sociedad fracturada. ¿Cuál es la tesis del libro?

—Con mucha sencillez, yo diría que comparto lo que decía Max Weber a principios del siglo XX: que estamos en “un mundo desencantado”. No puedo limitarme a constatar que el mundo va mal, que la sociedad va mal, o a hacer una lista de todo lo que no funciona en la sociedad. Mi objetivo —porque soy creyente y soy un hijo de la Resurrección— es decir cómo puede mejorar nuestra sociedad. Y quizás, en este sentido, tenemos que reconocer que, en nuestra sociedad occidental, hemos dejado de lado los valores y los principios del Evangelio.

Por eso, en el libro propongo, de una forma sencilla pero directa, volver a unos principios que hoy no se viven, pero que dan fuerza y solidez a nuestra sociedad: el amor, el perdón, no juzgar, no condenar, dar. Para mí, esos principios del Evangelio no son poesía, son las bases de una sociedad mejor, de una sociedad evangelizada y, porque es evangelizada, civilizada.

En la primera parte del libro apunta que estamos demonizando a políticos y a personas normales en las redes sociales.

—Vivimos en una sociedad en la que, con mucha tranquilidad, a través de las redes sociales y del poder mediático, engendramos polémicas: “Ha dicho, no ha dicho, estoy de acuerdo, no estoy de acuerdo…”. Creo que, en este punto, nuestra sociedad merece y necesita reflexión.

El sistema mediático y, sobre todo, el sistema de las redes sociales, es un mensaje muy básico y de principios muy primarios. Hay una mentalidad más de jueces que de filósofos. Se juzga y se condena sin tener los elementos ni los argumentos, en vez de ser filósofos que, ante las cuestiones, buscan soluciones a partir de una reflexión, no a partir de la emoción.

Efectivamente, somos humanos, no somos robots. Estoy de acuerdo con que tiene que haber emoción, pero hay un déficit de reflexión. Hemos de tomar un tiempo para profundizar sobre ciertos argumentos y no reaccionar de manera impulsiva y, muchas veces, injusta.

En este sentido, ¿qué escenas del Evangelio deberíamos tener más presentes para entender la postura cristiana en estos asuntos?

—Si cito ciertos pasajes del Evangelio es porque, al final, Jesús nos dijo hace dos mil años que tuviéramos cuidado con nuestros juicios. Cuando vemos, por ejemplo, a la mujer adúltera, los hombres de la ley están ya armados, ya la han condenado. Jesús desarma nuestra capacidad de juzgar y condenar sin saber todo. Nos pregunta quién está sin pecado. Parece que estamos en una sociedad en la que están los puros y los perfectos, por una parte, y los demás, por otra. Ese dualismo es peligroso para nuestra sociedad, porque no todo es blanco y negro, ni en la sociedad ni en nuestras vidas.

También vemos otros pasajes del Evangelio, como el de Juan el Bautista y la hija de Herodías: “Quiero la cabeza de Juan el Bautista en una bandeja”. Hoy muchos piden la cabeza de otros, y eso también es peligroso. Por una parte, está la facilidad de “pedir la cabeza de alguien” porque no nos gusta o porque no está de acuerdo con nosotros. Por otra parte, quizás hoy no hay lapidaciones con piedras, pero lapidamos con libros, con tuits, con palabras. Muchas veces, con la escritura, vamos a manchar la dignidad de las personas. En una sociedad dura y violenta hay que recuperar los valores del Evangelio para reparar una vida social pacífica.

«Temos de tomar un tiempo para profundizar sobre ciertos argumentos y no reaccionar de manera impulsiva y, muchas veces, injusta»

Cardenal François-Xavier BustilloObispo de Ajaccio

A quienes se dedican profesionalmente a este mundo de las redes, a los misioneros digitales, ¿qué mensaje les daría?

—Las redes sociales, en sí mismas, son bellas. Pero no hay que idolatrarlas ni tampoco demonizarlas. Son medios para una finalidad: transmitir un mensaje.

Podemos transmitir un mensaje positivo o negativo. He visto que en Francia hay mucha evangelización a través de las redes sociales. Hoy, muchos de los jóvenes que se convierten en Francia y se acercan a vivir el Evangelio pasan por las redes sociales.

Hay que tener en cuenta esa facilidad de las nuevas generaciones para usar las redes sociales, por lo que tenemos que evangelizar ahí también. Hay algunos riesgos, se pueden utilizar mal, pero quizá hay que cambiar de mentalidad ahí también y tener, a través de las redes sociales, no solo palabras de maldición, porque somos duros, sino palabras de bendición.

Al final de las Misas, al final de las celebraciones, hay una bendición. Y, en la etimología, benedire es “decir bien”. Creo que es un reto excepcional para nuestra sociedad: tener palabras que no sean ingenuas, pero que digan cosas buenas de los demás. Para decir lo malo somos muy rápidos, pero para decir lo bueno tenemos mucho pudor y no somos muy libres.

Hay quien puede considerar ingenuos algunos mensajes de la Iglesia referidos a la paz o a la inmigración. ¿Qué piensa de esto?

—Hablé de esto hace tiempo en una entrevista en Francia, quizás con un poco de fuerza. Vivimos en una sociedad que predica el simplismo con el sistema de lubi de Facebook. Estamos unos contra otros y no dejamos de poner etiquetas: soy de derechas, de izquierdas, moderno, carca, qué sé yo… Siempre etiquetas.

Corremos el riesgo de entrar en un sistema tribal, en el que protegemos a los nuestros y atacamos a los que no son como nosotros. La Iglesia católica tiene un mensaje universal. Esa es la originalidad y la potencia de la Iglesia católica.

Nosotros no formamos parte de un club elitista de puros y perfectos, en el que se protege a los nuestros y criticamos a los demás. El aspecto universal abre las fronteras. Yo creo que, en nuestra sociedad occidental, hemos olvidado una forma de catolicidad.

Quizá, en el aspecto más mundano y no católico, se juzga y condena, estando unos contra otros. Los católicos tenemos que estar por encima de eso. No porque seamos mejores, sino porque tenemos un ideal potente. Si no seguimos ese ideal, caemos con mucha facilidad en la ideología, porque todos tenemos ideas: queremos un bien, un ideal noble, pero podemos caer en la ideología. La ideología no tiene corazón. Ahí tenemos que tener cuidado. La Iglesia tiene un mensaje único para salir de las etiquetas. Jesús habla con el corazón apostólico.

Los cristianos no somos clones. ¿Quién podía poner juntos a Mateo, un recaudador de impuestos, y a Simón el Zelote, un nacionalista? Nadie, solo Jesús. Jesús y la Iglesia tienen ese deber de poner juntas a personas que quizá no tienen las mismas ideas, la misma visión. Que seamos distintos no quiere decir que seamos enemigos. Hoy en día, por desgracia y con mucha facilidad, lo que es la distinción o la diferencia, cae en la división. Hay que tener cuidado.

¿Cómo no caer en esta división en temas controvertidos o que se han podido interpretar mal, por ejemplo, en algunos referidos a la pastoral de las personas homosexuales?

—Hay temas que son delicados y difíciles porque, por una parte, para la Iglesia está clarísimo su ideal: el matrimonio es hombre y mujer. Con respecto a la doctrina sobre la homosexualidad, tenemos Amoris laetitia.

Ahora bien, vivimos una realidad, por ejemplo en Francia, con los catecúmenos, sobre todo los jóvenes que vienen a la Iglesia; muchos vienen con un pasado afectivo que no ha sido orientado ni guiado por la Iglesia. Creo, sin ingenuidad ni angelismos, que vamos a vivir un periodo —que me parece normal— en el que los que se acercan a la Iglesia lo hacen con su historia; son las ovejas perdidas, en muchos casos. Lo veo en Francia, gente de 20 o 40 años que viene de otro mundo, que no ha recibido educación religiosa, no conoce a Jesucristo, no conoce el Evangelio, no ha conocido el catecismo. Todo lo que antes para nosotros era «normal», natural, por la educación y la formación en el catecismo, ellos no lo tienen.

Entonces, ¿cómo acoger, sin puritanismo, por una parte, y, por otra, sin banalizar el ideal del Evangelio? ¿Cómo acompañar a estas personas? Por ejemplo, en la cuestión de los divorciados o los que no están casados y viven juntos y, de repente, piden el Bautismo. ¿Qué hacemos? ¿Miramos el pasaporte para ver si son puros y perfectos, y no acogemos a nadie? ¿Decimos que todo va bien, que no importa? Creo que la inteligencia de la Iglesia es la pastoral, también ad personam.

Es decir, hay que tener en cuenta qué está viviendo cada persona y conocer el derecho canónico y la moral. Hemos de preguntarnos luego: ¿cuál es el derecho canónico?, ¿cuál es la moral?, ¿por dónde pasa el bien para esta persona? Y ahí tenemos y vivimos una fase delicada para ajustar. Estamos creando ahora una base nueva, que no tenemos en Francia, para que desde la infancia tengamos una educación y sepamos lo que está bien, lo que no está bien, los principios, etcétera.

«Corremos el riesgo de entrar en un sistema tribal, en el que protegemos a los nuestros y atacamos a los que no son como nosotros. La Iglesia católica tiene un mensaje universal»

Cardenal François-Xavier BustilloObispo de Ajaccio

En su libro habla de la educación. Sin embargo, hay algunos colegios católicos en los que apenas se cuida la formación doctrinal, moral y sacramental, pero sí la social.

—Yo creo que eso es parte de la grandeza de la Iglesia católica, que dentro de ella hay tendencias progresistas y conservadoras. Eso nos salva de una forma de sectarismo.

Siempre habrá un sector de la sociedad católica que diga: “hay que ser más así”, “hay que tener más clara la doctrina, la moral”. Y otros que dirán: “bueno, hay que ser más abiertos”. Lo que tenemos que evitar es lo que hemos visto con sufrimiento en Francia: que haya un sector que se separe de la Iglesia y ordene cuatro obispos sin mandato pontificio.

El 8 de mayo de 2025, cuando León XIV fue elegido y salió al balcón de la basílica de San Pedro, habló de unidad y de paz. ¿Cómo trabajamos dentro de la Iglesia por la unidad y por la paz? ¿Cómo trabajamos para evitar que haya una forma de dureza que nos separe?

Que haya tendencias distintas en la Iglesia, para mí, no es un problema. Lo importante es que no se dogmatice, como en los años 70, 80 y 90 del siglo pasado en Francia, cuando algunos que se decían modernos y abiertos, entendían esto como que cada uno hiciera lo que le diera la gana, que para celebrar Misa bastaba con una estola. A partir de 2010, tenemos a otro sector que pasa al extremo opuesto.

¿Cómo evitar estas divisiones? A veces, a quienes son más rígidos, les digo que tengan cuidado, no vaya a ser que dentro de 40 años vayan a tener la reacción opuesta, con curas que vayan a celebrar como en los años 70.

¿Cómo, con la inteligencia, la sabiduría y la experiencia de la historia, evitamos estos extremos? ¿Cómo evitamos la fractura de la Iglesia en Francia el pasado mes de julio? Creo que la Iglesia en Francia hoy ha buscado un equilibrio bastante sano.

En su libro habla mucho del cambio que debemos realizar, tanto creyentes como no creyentes, para tener una visión más social. ¿Esta conversión pasa por el confesionario?

—La Confesión ahora está de moda en Francia. Tenemos un trener para la alimentación, para el deporte, para la opinión pública… Para todo. En Francia está volviendo un poco a descubrirse la Confesión como ese espacio de intimidad en el que creces humanamente.

En la Confesión, muchos han puesto el foco solo en el aspecto moral y no en el aspecto espiritual: en cómo es tu relación con Dios, cómo creces interiormente, cómo eres mejor… Eso es lo que parece más interesante en la Confesión. Hay que descubrir este sacramento como un espacio en el que crecemos espiritualmente y luchamos por comportarnos de manera coherente con nuestra fe.

Książka

Tytuł: Reparación
Autor: Cardenal François Bustillo
Redakcja: Słowo
Strony: 158
Watykan

Papież wzywa do szacunku wobec wszystkich ludzi, przeciwników i osób odmiennych, bez żadnej dyskryminacji.

En su catequesis sobre la Constitución Gaudium et spes, del Concilio Vaticano II, y con la lectura del Genesis de la creación del hombre, León XIV ha pedido respetar a toda persona, promoviendo la vida y rehuyendo todo lo que atente contra ella, y respetar a los enemigos y a los diferentes.

Francisco Otamendi-16 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 4 minuty

La Audiencia general de este miércoles, con un recorrido previo del Santo Padre en el papamóvil para saludar a miles de romanos y peregrinos presentes en la Plaza de San Pedro, ha tenido una impronta familiar. Varios de los lectores en diversas lenguas han felicitado al Papa por su cumpleaños, y por su onomástica de mañana jueves 17, en el que la Iglesia celebra a san Roberto Belarmino.

Peregrinos de Nazaret, de París…

Además, si el miércoles pasado hubo traducción al croata, esta vez se ha incorporado el eslovaco. El Papa ha saludado en particular al grupo de peregrinos de París, y a los procedentes de la parroquia de la Anunciación en Nazaret. 

Y se ha referido a santos de otros países, como san Estanislao de Kostka. “Saludo cordialmente a los polacos, en particular a los peregrinos y a los seminaristas de la diócesis de Płock, junto con su obispo, que han seguido los pasos de San Estanislao Kostka desde Viena, pasando por Dillingen, hasta Roma”

“En el año del tercer centenario de su canonización junto con Luis Gonzaga”, ha dicho el Santo Padre, “no dejemos de rezar por los jóvenes, para que, por intercesión de estos santos patronos, no tengan miedo de tomar decisiones valientes en su vida, poniéndose al servicio de Dios y del prójimo”.

Una sola familia humana

W jego katecheza, el Pontífice ha continuado reflexionando sobre la Constitución pastoral Gaudium et spes, diciendo: “quiero proponer el tema de la comunidad humana. El Concilio nos recuerda que Dios “ha querido que los hombres constituyan una sola familia y se traten entre sí con espíritu de hermanos” (GS 24). 

Riesgo de delegar en los algoritmos

El desarrollo tecnológico, la difusión de los medios de comunicación y de las redes sociales, el siempre creciente recurso a la inteligencia artificial, abren nuevas posibilidades, derribando barreras y distancias, ha continuado el Papa.

Pero por otro lado, las relaciones tienden a convertirse en cada vez menos personales, más virtuales, y “se corre el riesgo de acostumbrar a delegar en los algoritmos decisiones que corresponden solo a la conciencia humana”. 

En este contexto, el Papa recordaría después que “estos días, muchos países latinoamericanos celebran su fiesta nacional. Pidamos al Señor que, valorando la identidad de nuestra patria, el Evangelio nos abra la mente y el corazón para reconocer que somos parte de un proyecto divino más grande, que somos parte de la familia humana creada por Dios”.

Que las relaciones sociales tengan profundidad personal

Con estas premisas, el Santo Padre ha subrayado: “Hacer que las relaciones sociales tengan sustancia real y profundidad personal es, en este sentido, la contribución que la comunidad cristiana se propone ofrecer”.

Más adelante, siguiendo con el hijo de la familia humana, León XIV ha recordado en Trybunał Sprawiedliwości el magisterio de Gaudium et Spes: la diversidad de las personas y de los pueblos en el mundo no debe ser considerada como un peligro o una amenaza, sino como potencialidad de enriquecimiento y de crecimiento.

Abrirse a compartir y al cuidado

Es necesario, por tanto, “abrirse cada vez más a la lógica de la reciprocidad, del compartir y del cuidado, como sucede también entre los diferentes miembros del cuerpo humano (cfr 1 Cor 12,21-25)”.

Al mismo tiempo, recordando la definición sintética de “bien común” (“condiciones de la vida social que hacen posible a las asociaciones y a cada uno de sus miembros el logro más pleno y más fácil de la propia perfección” ”, ha insistido el Papa en algunas “consecuencias prácticas de máxima urgencia”.

El respeto a la persona humana

Es el primer aspecto que ha recordado León XIV, según Gaudium et spes: el respeto de la persona humana.

– “Cuanto atenta contra la vida -homicidios de cualquier clase, genocidios, aborto, eutanasia y el mismo suicidio deliberado”; 

El papa León XIV bendice a un bebé antes de su audiencia general semanal en la Basílica de San Pedro en el Vaticano, el 19 de agosto de 2026. (Foto de CNS/Vatican Media).

 – “cuanto viola la integridad de la persona humana, como, por ejemplo, las mutilaciones, las torturas morales o físicas, los conatos sistemáticos para dominar la mente ajena”; 

–” cuanto ofende a la dignidad humana, como son las condiciones infrahumanas de vida, las detenciones arbitrarias, las deportaciones, la esclavitud, la prostitución, la trata de blancas y de jóvenes; o las condiciones laborales degradantes, que reducen al operario al rango de mero instrumento de lucro, sin respeto a la libertad y a la responsabilidad de la persona humana:  todas estas prácticas y otras parecidas son en sí mismas infamantes» (ibid.)”.

Respeto a los adversarios y a los que piensan o actúan de forma diferente

La segunda consecuencia es, ha señalado el Papa, “el respeto y el amor también por los adversarios o por los que tienen formas de pensar y de actuar diferentes de los propios (cfr GS, 28).

Y en tercer lugar: la igualdad fundamental de todos los hombres que exige justicia social. Dice el Documento: “Toda forma de discriminación en los derechos fundamentales de la persona, ya sea social o cultural, por motivos de sexo, raza, color, condición social, lengua o religión, debe ser vencida y eliminada por ser contraria al plan divino” 

Finalmente, como ha recordado en lengua inglesa, los padres conciliares exhortan a superar la mentalidad individualista y a asumir una actitud de responsabilidad y participación (cfr GS, 30-31).

La humanidad es una “comunidad de personas”

Queridos hermanos y hermanas, ha concluido este punto el Sucesor de Pedro, esta visión de la humanidad como “comunidad de personas” es un legado valioso que nos ha dejado el Concilio Vaticano II. 

Valorar los proyectos sociales y políticos en base a la dignidad de la persona 

Esta concepción de “familia humana” y de “comunidad de personas”, nos “ayuda a todos nosotros a realizar un discernimiento personal y comunitario, para valorar con responsabilidad los proyectos sociales y políticos de hoy, en base a los criterios de la dignidad de la persona humana, de la justicia social y de la libre participación en la construcción del bien común”, ha señalado el Papa en sus palabras finales. 

Porque el futuro de la humanidad, ha concluido, “depende del compromiso de cada uno para colaborar con Dios y con los hermanos a construir un mundo más humano (cfr GS, 30)”.

AutorFrancisco Otamendi

El arte de no soltar un zapatazo: convertir la molestia en amor

Ofrecer al Señor las molestias cotidianas puede transformar la irritación hacia quienes nos incomodan en una oportunidad para crecer en caridad y paz interior.

16 de wrzesień de 2026-Czas czytania: < 1 minuta

¿No te ha pasado que tienes en tu entorno: familiar, amigos, compañeros de trabajo… que tiene una antena especial porque cada vez que abres la boca suele darte caña cuando das una opinión o un comentario?

Después de tantas veces, decides callar por tu salud mental o por obsequiar a dicha persona con un zapatazo o cualquier arma de destrucción masiva que tengas a mano.

Finalmente optas por tu salud mental y le miras a los ojos, sacas una sonrisa y a otra cosa.

Pero seamos sinceros: la diplomacia por pura contención tiene fecha de caducidad. Te puede durar varios días. Al tercer día le mandas a paseo con la mayor cortesía que te queda en el cuerpo.

¿Cómo puedes salir victorioso cuando hayan pasado tres, treinta o trescientos días? 

Ofreciéndole al Señor esta situación por aquella persona que te quita la paz (probablemente sea sin querer, como otras veces harías lo mismo) como diría san Josemaría en el punto 173 de Camino: «Esa palabra acertada, el chiste que no salió de tu boca; la sonrisa amable para quien te molesta; aquel silencio ante la acusación injusta; tu benévola escucha a los pesados y a los impertinentes; el pasar por alto cada día, a los que conviven contigo, un detalle y otro chabacano… Esto, con perseverancia, sí que es sólida mortificación interior.»

Al ofrecer ese esfuerzo al Señor y transformarlo en un acto de caridad hacia quien molesta, la «sonrisa» deja de ser una máscara de contención y se convierte en una herramienta real de paz interior y sobre todo, conseguirás con la gracia de Dios, amar a aquella persona tal y como es.

AutorMiguel Pedro Gil Calvo

Padre de 6 hijas. Maestro de Audición y Lenguaje e hijo de padres sordos (CODA). Mi historia personal y profesional se entrelazan en una única vocación: romper barreras de comunicación

Świat

Las cuestiones sobre la vida llevan a la reflexión a Inglaterra y Alemania

Tras la Marcha por la Vida de miles de personas en Londres el pasado día 5, el Parlamento británico rechazó el día 11 el proyecto de ley sobre suicidio asistido por 270 votos a favor y 286 en contra, una mayoría de 16 votos. Inglaterra reflexiona, y pronto lo harán Colonia y Berlín en Alemania el día 19.

Francisco Otamendi-16 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 6 minuty

La Marcha de los defensores por la vida en Inglaterra el pasado 5 de septiembre, junto a intensas contramanifestaciones de los defensores del aborto, y a los pocos días, el rechazo parlamentario del proyecto de ley de suicidio asistido –técnicamente, sobre adultos con enfermedades terminales (cuidados al final de la vida)–, han mostrado que las cuestiones relacionadas con la vida se están convirtiendo en un tema importante, incluso central, en la vida pública británica.

Así se expresaron participantes en la Marcha anual organizada por el grupo Pro Vida March For Life UK, que recibieron un mensaje de aliento y la bendición del Papa León XIV.

Además, quince obispos se unieron a los manifestantes en una muestra de apoyo a la vida no nacida, mientras que un grupo de contramanifestantes interrumpió la Misa de apertura, y tuvieron que ser desalojados, informó Edward Pentinz National Catholic Register.

Manifestantes enmascarados y ruidosos 

La codirectora de la marcha, Isabel Vaughan-Spruce, apreció “más oposición” que en marchas anteriores, incluyendo la interrupción de la misa inaugural en la catedral de Westminster.

Los manifestantes, la mayoría enmascarados, acompañaron buena parte de la concentración, haciendo ruido deliberadamente para ahogar las voces de los oradores provida, informó el mismo medio. 

La Policía Metropolitana de Londres fue criticada por permitirles protestar tan cerca del escenario de la Marcha por la Vida y ubicarse en Parliament Square, justo enfrente, donde provocaron más disturbios.

Isabel Vaughan-Spruce, codirectora de la Marcha por la Vida 2026 en Londres (OSV News photo/Simon Caldwell).

Las protestas, “no necesariamente algo malo”, según Vaughan-Spruce

Vaughan-Spruce no consideró las protestas “necesariamente algo malo», según el Register. A su juicio, son “un indicio de que el aborto se está convirtiendo en un tema público cada vez más relevante”.

“Durante demasiado tiempo ha existido una extraordinaria complacencia en torno al aborto en Gran Bretaña”, afirmó. “Se le ha tratado como algo que simplemente debía aceptarse. Pero eso parece estar cambiando”.

Sobre la gran asistencia, Vaughan-Spruce, que lleva años rezando frente a clínicas de aborto y actualmente afronta un proceso judicial, afirmó que la marcha demostró que “la gente está aceptando culturalmente” ser provida, «encontrar el valor para desafiar la cultura del silencio que ha rodeado el aborto durante tanto tiempo”.

Miles de defensores de la vida salen a las calles de Londres el 5 de septiembre de 2026. (Foto: @Edward Pentin, National Catholic Register).

Rechazo del Parlamento al proyecto de ley de suicidio asistido

Pocas fecha más tarde, el 11 de septiembre, el Parlamento rechazó en segunda lectura el proyecto de ley sobre el suicidio asistido por 270 votos a favor y 286 en contra, una mayoría de 16 votos, como se ha informado.

Declaraciones del arzobispo de Liverpool

El arzobispo de Liverpool, John Sherrington, obispo responsable de asuntos relacionados con la vida en la Conferencia Episcopal de Inglaterra y Gales, ha expresado su agradecimiento a quienes escribieron a sus diputados para impedir que el proyecto de ley sobre adultos con enfermedades terminales (cuidados al final de la vida avanzara en el Parlamento.

El arzobispo Sherrington también expresó su agradecimiento a las organizaciones de defensa de los derechos de las personas con discapacidad y a los profesionales del derecho y la salud por alzar la voz colectivamente para defender “la dignidad y la santidad de toda vida”.

Una sociedad compasiva: apoyar a las personas en circunstancias difíciles

A lo largo de este debate, hemos defendido que nuestra respuesta a quienes afrontan enfermedades graves, discapacidades o los desafíos de la vejez debe basarse en la solidaridad, el cuidado y el respeto, ha señalado el arzobispo Sherrington.

“La verdadera medida de una sociedad compasiva reside en su disposición a apoyar a las personas en circunstancias difíciles, en lugar de alentarlas a poner fin a sus vidas”. 

Sherrington ha elogiado también a los familiares, amigos, cuidadores y profesionales de la salud, que demuestran cada día “una generosidad extraordinaria al acompañar y apoyar a quienes sufren”.

Su dedicación nos recuerda el valor de las relaciones humanas y nuestra responsabilidad compartida de cuidarnos unos a otros, especialmente en los momentos más vulnerables de la vida, ha subrayado.

El nuevo primer ministro británico, Andy Burnham, da la bienvenida al personal durante la inauguración oficial del número 10 Norte de Heron House en Manchester, el 24 de julio de 2026. (Foto de OSV News/James Speakman, pool vía Reuters).

Mayor acceso a una atención paliativa

A su juicio, y lleva años manteniendo la misma postura, “Seguimos convencidos de que la forma más eficaz de afrontar el sufrimiento al final de la vida es mediante un mayor acceso a una atención paliativa y al final de la vida de excelencia. Garantizar que dicha atención esté disponible para todos los que la necesiten puede ayudar a las personas a experimentar consuelo, dignidad y apoyo en sus últimos días”.

Que todos los enfermos y débiles encuentren consuelo en el apoyo de sus seres queridos y en el amor de Dios, que trasciende todo sufrimiento. Pido a la comunidad católica, ha concluido el arzobispo, “que continúe orando por nuestros legisladores, para que velen por que nuestras leyes siempre defiendan la dignidad de la vida humana”.

Marchas en Colonia y Berlín (Alemania)

En Alemania, el 19 de septiembre tendrán lugar, simultáneamente en Berlín y en Colonia, sendas Marchas por la Vida, a las que el movimiento provida ha ofrecido su apoyo.

Organizadas por la Asociación Federal por el Derecho a la Vida, las marchas cuentan con un amplio apoyo de las iglesias. Por parte católica, el obispo Dr. Rudolf Voderholzer (Ratisbona), el obispo auxiliar Dr. Josef Graf (Ratisbona), y el obispo emérito Gregor Maria Hanke OSB (Eichstätt), quien presidirá junto con el pastor Albrecht Weißbach la ceremonia de bendición del viaje, acudirán a Berlín. 

Otros purpurados, como el cardenal Rainer Maria Woelki, arzobispo de Colonia, han enviado mensajes de apoyo a las manifestaciones en las dos ciudades, para defender la dignidad de la vida humana desde la concepción y abordar cuestiones como el aborto, el suicidio asistido, la gestación subrogada y las pruebas prenatales no invasivas (NIPT).

Cardenal Rainer Maria Woelki (©CNS/Paul Haring).

Cardenal Woelki, de Colonia: cultura de la vida

El cardenal Rainer Maria Woelki, arzobispo de Colonia, ha escrito: 

“La Asociación Federal por el Derecho a la Vida defiende una cultura de la vida, de la atención y de la ayuda concreta. Su objetivo no es juzgar a las mujeres y familias en situación de necesidad, sino ofrecerles perspectivas y apoyo. Su objetivo es también no marginar a las personas que se encuentran al final de su vida ni hacerles sentir que son una carga, sino brindarles dignidad, cercanía y atención, hasta su último aliento”.

“Todos ustedes, los que hoy participan en la Marcha por la Vida 2026”, continúa el cardenal Woelki, “dan un rostro a esta causa. Su presencia es una declaración pública contra la indiferencia y a favor de una sociedad en la que todas las personas sean bienvenidas. Que esta marcha envíe una señal contundente a nuestras ciudades, a la política y a la sociedad, a nuestras comunidades y, sobre todo, a nuestros propios corazones: Doy las gracias a la Federación Federal por el Derecho a la Vida por su labor perseverante y a todos ustedes por su valiente compromiso. Que Dios los bendiga a ustedes y a su servicio por la vida”.

Posturas variadas

Estos días se han posicionado sobre las Marchas algunos dirigentes de otras iglesias cristianas, y colectivos diversos.

Por ejemplo, Augoustinos de Alemania, metropolita ortodoxo, ha expresado el apoyo de los cristianos ortodoxos alemanes a las dos marchas. Y Friedhelm Holthuis, presidente de la Federación de Iglesias Pentecostales Libres, también ha enviado un saludo.

Sin embargo, el colectivo Pro-Choice-Bündnis Köln ha convocado para el mismo 19 de septiembre una manifestación contra el Marsch für das Leben (Marcha por la Vida), calificándolo de movimiento contrario al derecho al aborto y a la autodeterminación reproductiva.

En Berlín, la LAG Säkulare Grüne (sector laicista de los Verdes) ha llamado igualmente a participar en la manifestación por la “autodeterminación sexual”, paralela a la marcha provida.

AutorFrancisco Otamendi

Stany Zjednoczone

Rhonda Gruenewald: “Rozpoznawanie swojego powołania nie jest zarezerwowane dla nielicznych; to droga każdego ochrzczonego”.”

Desde que empezó su labor, la organización Vocation Ministry ha visto nacer vocaciones por todo Estados Unidos, demostrando que Dios sigue llamando a las personas para que trabajen en su Iglesia, pero la respuesta individual requiere muchas veces el apoyo y oración de toda la comunidad.

Javier García Herrería-16 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 10 minuty

Rhonda Gruenewald es la fundadora y presidenta de Vocation Ministry, una organización sin ánimo de lucro estadounidense cuya misión es promover las vocaciones por todo Estados Unidos, trabajando mano a mano con las diócesis.

La labor de esta institución comenzó en 2011, y desde entonces han constatado que la promoción de vocaciones es un esfuerzo de toda la comunidad católica que da auténticos frutos desde el primer momento.

Si bien prestan especial atención a las vocaciones sacerdotales, Vocation Ministry quiere animar a los católicos a descubrir su vocación sea cual sea, desde la vida religiosa hasta el matrimonio.

En esta entrevista, Rhonda Gruenewald habla sobre el trabajo de la organización, el impacto que ha tenido desde su inicio en las vocaciones sacerdotales y la importancia de unir a toda la Iglesia en este esfuerzo.

¿Qué necesidad específica identificó en las parroquias y diócesis que le llevó a crear esta iniciativa?

—Al principio no me di cuenta de que hubiera una necesidad. Uno de nuestros sacerdotes, recién ordenado, el P. Víctor Pérez, me pidió ayuda para reavivar un comité parroquial de vocaciones en la iglesia católica Santa Cecilia en Houston, Texas. En nuestra primera reunión dijo: “Esta es una de las actividades más importantes que podríamos estar haciendo en nuestra parroquia, y todas las parroquias deberían estar haciéndolo”. Así que, cuando fui a casa a buscar recursos para promover las vocaciones, encontré muy poco. ¿A qué se debía esto? Mi suposición era que todas las parroquias promovían las vocaciones, pero ese no era el caso.

Fue más tarde, después de escribir Hundredfold: A Guide to Parish Vocation Ministry (Cien por uno: Guía para el ministerio parroquial de vocaciones), lanzar VocationMinistry.com e impartir talleres de capacitación por toda Norteamérica, cuando descubrí que solo entre el 10 % y el 20 % de las parroquias promueven intencionadamente las vocaciones por sí mismas. Eso tenía que cambiar.

¿Cuáles son los mayores mitos o errores que cometen las comunidades al intentar fomentar las vocaciones?

—El primer mito es que fomentar las vocaciones es una inversión a largo plazo que no dará frutos durante décadas. Si bien construir una verdadera cultura vocacional es ciertamente una misión a largo plazo, hemos descubierto que cuando una parroquia o diócesis comienza a orar intencionadamente por las vocaciones, a invitar personalmente a los jóvenes a discernir y a involucrar a toda la comunidad en la promoción vocacional, la respuesta puede llegar mucho antes de lo que la gente espera.

Dios llama cada día en cada parroquia. A menudo, lo que ha faltado no es la llamada de Dios, sino nuestra invitación.

Hemos visto esto repetidamente a través de nuestras colaboraciones con diócesis de toda Norteamérica. En la arquidiócesis de Hartford, solo tres seminaristas ingresaron en la formación durante los tres años anteriores a colaborar con Vocation Ministry. Durante los tres años siguientes, tras implementar una estrategia vocacional intencionada y ofrecer capacitación, 27 hombres ingresaron al seminario.

La diócesis de Dallas dio la bienvenida a 12 nuevos seminaristas este año, tras haber recibido solo a dos cuando comenzamos a colaborar juntos en 2024. En la diócesis de Austin, 56 hombres ingresaron al seminario durante los cuatro años posteriores a la implementación de una estrategia vocacional intencionada, en comparación con los 25 de los cuatro años anteriores.

Estos ejemplos nos recuerdan que cuando la Iglesia crea intencionadamente un terreno fértil para las vocaciones, Dios a menudo bendice esos esfuerzos de maneras extraordinarias.

El segundo mito es que todo el mundo ya entiende lo que es una vocación. En realidad, muchos católicos oyen la palabra “vocación” y piensan únicamente en el sacerdocio o en la vida religiosa. La Iglesia enseña algo mucho más amplio. Cada persona recibe primero la llamada universal a la santidad, la llamada a conocer, amar y servir a Dios. A partir de ahí, Dios nos invita a cada uno a vivir esa llamada a través de nuestra vocación primaria, ya sea el matrimonio sacramental, el sacerdocio o la vida consagrada.

Una de las mayores oportunidades para la Iglesia es simplemente ayudar a los católicos a comprender que discernir la vocación de Dios no es solo para unos pocos elegidos; es el camino de cada persona bautizada. 

En general, ¿cuál es el estado actual de la sucesión sacerdotal en los Estados Unidos?

—El estado de la sucesión sacerdotal en los Estados Unidos sigue siendo uno de los mayores desafíos pastorales de la Iglesia, pero no carece de esperanza.

Nuestra investigación muestra que el número total de sacerdotes activos, seminaristas y ordenaciones sacerdotales ha estado disminuyendo durante años. Entre 2015 y 2024, los sacerdotes diocesanos activos disminuyeron un 12 %, los seminaristas un 22 % y las ordenaciones sacerdotales un 29 %.

La preocupación más profunda es el relevo generacional. Durante el periodo 2014-2023, ni una sola diócesis del Nivel 1 (aquellas que atienden a más de 750.000 católicos) ordenó suficientes sacerdotes para mantener su número actual de sacerdotes diocesanos. Solo 16 diócesis en todo el país, todas pertenecientes a los Niveles 2 al 4, ordenaron de manera constante suficientes sacerdotes en la última década para sostener o hacer crecer su población sacerdotal.

Sin embargo, la historia no es simplemente de declive. Dios no ha dejado de llamar a hombres al sacerdocio. Las pruebas son claras de que algunas diócesis están cultivando las vocaciones de manera excepcional. Lugares como Wichita, Lincoln, Nashville, Bismarck, Springfield y otros demuestran que las vocaciones sacerdotales saludables son posibles, incluso en la cultura actual.

La verdadera pregunta ya no es si las vocaciones sacerdotales son posibles. La pregunta es: ¿qué están haciendo de manera diferente estas diócesis y cómo puede el resto de la Iglesia aprender de ellas?

Destaca que las diócesis rurales y más pequeñas (como Wichita, Lincoln, Nashville y Bismarck) lideran en tasas de ordenación que superan su tasa de relevo. ¿Qué diferencia a estas diócesis de las grandes áreas metropolitanas como Nueva York o Los Ángeles?

—Nuestra investigación descubrió que la diferencia principal no es la geografía: es la accesibilidad.

Las diócesis más pequeñas generalmente permiten que los sacerdotes conozcan a su gente personalmente. Un joven que discierne el sacerdocio tiene muchas más probabilidades de mantener conversaciones significativas con su párroco, servir a su lado en el altar o ser invitado personalmente a considerar una vocación.

En nuestra actualización de 2025, introdujimos en el informe que realizamos sobre este tema el Índice de Disponibilidad Sacerdotal, que mide qué tan accesibles son los sacerdotes en función del número de feligreses y parroquias a las que atienden. Las diócesis del Nivel 1 tienen un Índice de Disponibilidad Sacerdotal promedio de solo 29, mientras que las diócesis del Nivel 4 tienen un promedio de 62, más del doble. Esa diferencia importa.

El sacerdote promedio en una gran diócesis metropolitana atiende a casi 7.000 feligreses, mientras que los sacerdotes en las diócesis más pequeñas atienden a aproximadamente 1.200.

Cuando un sacerdote es responsable de miles de feligreses, múltiples ministerios, grandes equipos de trabajo, escuelas y amplias tareas administrativas, resulta mucho más difícil construir las relaciones personales que a menudo conducen a una vocación.

¿Cómo influye la proporción de feligreses por sacerdote en la capacidad de acompañar y guiar a los jóvenes que disciernen su vocación?

—Este puede ser el hallazgo más significativo de toda nuestra investigación.

En ambos informes publicados, una correlación se sitúa de forma constante por encima de las demás: cuantos menos feligreses atiende cada sacerdote, mejor suele ser el rendimiento de una diócesis en el cultivo de las vocaciones sacerdotales.

El discernimiento ocurre en la relación.

Rara vez los jóvenes deciden ingresar al seminario porque vieron a un sacerdote celebrar la Misa a lo lejos. Con mayor frecuencia, responden porque un sacerdote los conocía, los animó, los invitó a servir, respondió a preguntas difíciles o simplemente pasó tiempo con ellos.

Cuando los sacerdotes se ven desbordados entre miles de feligreses o varias parroquias, disponen naturalmente de menos tiempo para ese tipo de acompañamiento personal. Nuestro informe original descubrió incluso que las diócesis donde los sacerdotes atienden a más de 4.000 o 4.500 feligreses luchan constantemente por lograr tasas de ordenación sólidas.

Por eso es tan importante el Índice de Disponibilidad Sacerdotal. Ayuda a los obispos a comprender que la promoción vocacional no se trata únicamente de tener una oficina de vocaciones o celebrar eventos. Se trata también de crear las condiciones para que los sacerdotes tengan el tiempo y la libertad de guiar personalmente a los jóvenes.

En muchos casos, los sacerdotes inspiran a nuevos sacerdotes. Cuando un joven tiene acceso regular a un sacerdote gozoso y santo que lo conoce por su nombre, la posibilidad de una vocación sacerdotal se vuelve real. Se necesitan más oportunidades para entablar relaciones auténticas entre sacerdote y discípulo, porque ahí es donde la mayoría de las veces comienzan las vocaciones.

En las diócesis con mayor éxito vocacional, ¿qué importancia tienen prácticas como la Adoración Eucarística continua o las Horas Santas centradas específicamente en las vocaciones?

—Aunque no existen datos nacionales que registren cuántas parroquias ofrecen Adoración Eucarística perpetua u Horas Santas específicas por las vocaciones, ha surgido un patrón claro a través de mi experiencia trabajando con diócesis de toda Norteamérica.

Durante la última década, he hablado con miles de sacerdotes en más de 80 diócesis de Norteamérica. Durante estos talleres, a menudo pido a los sacerdotes que levanten la mano si su parroquia ofrece Adoración Eucarística, ya sea perpetua, semanal o mensual. En algunas diócesis, solo un sacerdote levanta la mano cuando pregunto por la Adoración perpetua. Aunque esto es anecdótico y no científico, a menudo revela algo importante: si nos tomamos en serio rezar por más vocaciones, también debemos ser intencionados en crear oportunidades para esa oración.

Jesús mismo nos dio la primera estrategia vocacional: “La mies es abundante, pero los obreros son pocos. Rogad, pues, al Dueño de la mies que envíe obreros a su mies” (Lc 10, 2). La oración no es simplemente una estrategia más entre muchas: es el fundamento de todo esfuerzo vocacional fecundo.

Na stronie Vocation Ministry, animamos a cada parroquia a comenzar por ahí. La Adoración Eucarística, las Horas Santas por las Vocaciones y la oración de intercesión regular invitan a los feligreses a unirse a Cristo en la oración por los futuros sacerdotes y religiosos. Podemos implementar excelentes programas, eventos e iniciativas, pero si no están arraigados en la oración, les costará dar frutos duraderos.

Existe una fuerte presencia de vocaciones en comunidades con escuelas católicas sólidas, educación en el hogar (homeschooling) y liturgias bien preparadas. ¿Qué papel desempeña el entorno cultural y educativo en el fomento de un “terreno fértil”?

—Las vocaciones saludables rara vez ocurren por accidente. Crecen donde la fe católica se vive, se celebra y se transmite intencionadamente de una generación a otra.

Las escuelas católicas sólidas, las comunidades de educación en el hogar, los programas parroquiales de formación en la fe y las liturgias reverentes contribuyen a crear un terreno fértil porque sumergen a los jóvenes en una auténtica cultura católica. Ayudan a los niños y a las familias a comprender que cada persona bautizada tiene una vocación y que descubrir la llamada de Dios es una parte normal de la vida cristiana.

Pero esos elementos se vuelven aún más fecundos cuando se conectan a través de un ministerio parroquial de vocaciones intencionado. Un ministerio parroquial de vocaciones ayuda a unir los esfuerzos de la parroquia promoviendo la oración por las vocaciones, capacitando a las familias para hablar de la llamada de Dios en casa, apoyando a los sacerdotes a invitar a los jóvenes a discernir, involucrando a las escuelas católicas y a los líderes catequéticos, y garantizando que la conciencia vocacional se convierta en parte de la vida de la parroquia, no solo en algo que se destaca una vez al año.

La calidad de la liturgia también desempeña un papel importante. Una celebración de la Misa piadosa y reverente atrae a las personas a un encuentro con Cristo, y a menudo es en esos momentos cuando los corazones se abren más a escuchar Su llamada. Del mismo modo, las escuelas católicas y las comunidades de educación en el hogar pueden brindar más oportunidades para que los jóvenes conozcan a sacerdotes, religiosas, religiosos y matrimonios fieles que transmiten gozo, cuyo testimonio hace que cada vocación sea visible y alcanzable.

Sin embargo, tal vez la mayor influencia sea la familia. Los padres son los primeros directores vocacionales de sus hijos. Cuando las familias fomentan la generosidad hacia la voluntad de Dios, cuando las parroquias promueven intencionadamente una cultura de las vocaciones, y cuando las escuelas y los programas de formación en la fe refuerzan ese mensaje, toda la comunidad se convierte en un terreno fértil donde las vocaciones pueden florecer.

El informe aborda la dinámica en las comunidades hispanas e inmigrantes. ¿Cuáles son las principales barreras o desafíos únicos para fomentar las vocaciones en estas comunidades cada vez más significativas?

—Una de las mayores oportunidades para el futuro de la Iglesia en los Estados Unidos se encuentra dentro de nuestras comunidades hispanas e inmigrantes. Estas familias suelen poseer un profundo amor por la fe católica, fuertes lazos familiares y un generoso espíritu de servicio, cualidades todas que proporcionan un terreno fértil para las vocaciones.

Los desafíos no son la falta de fe o de generosidad. Más bien, a menudo son de carácter cultural, relacional y práctico.

Es comprensible que muchas familias inmigrantes den una gran prioridad a la estabilidad financiera y al logro educativo tras haber realizado importantes sacrificios para construir una vida mejor para sus hijos. Aunque valoran profundamente a la Iglesia, el sacerdocio o la vida consagrada pueden no ser inicialmente el camino que imaginaban para su hijo o hija. Una parte importante del ministerio vocacional consiste en acompañar a las familias a medida que descubren que su mayor esperanza no es simplemente que sus hijos cumplan sus propios sueños, sino que abracen con gozo la voluntad de Dios para sus vidas. Ayudar a los padres a descubrir la belleza, el propósito y el gozo de una vocación al sacerdocio o a la vida consagrada puede transformar la manera en que animan y apoyan a sus hijos.

La representación también importa. Cuando los jóvenes ven a sacerdotes, seminaristas y religiosos que comparten su idioma, su cultura y sus experiencias de vida, es más probable que se imaginen respondiendo a la llamada de Dios. Invertir en una promoción vocacional adaptada culturalmente y acompañar a las familias en su lengua materna puede marcar una diferencia significativa.

Otro desafío es simplemente extender una invitación personal. Muchas parroquias hispanas e inmigrantes son dinámicas y están en crecimiento, pero también suelen ser muy grandes. Los sacerdotes y los líderes parroquiales pueden verse sobrecargados, lo que dificulta entablar las relaciones personales que con frecuencia llevan a un joven a considerar una vocación. 

Un mensaje de esperanza: a la luz de las estadísticas y del declive en muchas regiones, ¿por qué está convencida de que la crisis de vocaciones no es un problema de falta de llamada de Dios, sino de la respuesta del ecosistema eclesial?

—Porque Dios no ha dejado de llamar. La Iglesia nunca debe dejar de invitar.

Esa convicción se ha fortalecido aún más tras trabajar con más de 80 diócesis en toda Norteamérica. Hemos visto diócesis que experimentaron años de disminución de vocaciones comenzar a recibir nuevos seminaristas tras fomentar intencionadamente una cultura donde la oración por las vocaciones, la invitación personal, los testimonios gozosos y el ministerio parroquial de vocaciones se convirtieron en prioridades. Dios ya estaba llamando. La Iglesia se volvió más intencionada al ayudar a las personas a escuchar y responder a Su voz.

El Papa Benedicto XVI captó esto de manera hermosa cuando se dirigió a los obispos de los Estados Unidos en 2008. Les recordó que “la capacidad de cultivar las vocaciones al sacerdocio y a la vida religiosa es un signo cierto de la salud de una Iglesia local”i że “nos corresponde a todos nosotros suscitar una respuesta generosa y libre a esa llamada”.

Por eso mantengo la esperanza. Las estadísticas nos muestran dónde están los desafíos, pero también revelan que algunas diócesis están experimentando un crecimiento notable. Esas diócesis nos recuerdan que la crisis vocacional no es inevitable. Cuando la Iglesia crea intencionadamente un terreno fértil donde se pueda escuchar la llamada de Dios, más personas responden con generosidad.

Nuestra confianza no está en la demografía ni en las tendencias. Está en la fidelidad de Dios, que continúa llamando, y en la responsabilidad de la Iglesia de crear las condiciones donde esa llamada sea escuchada, nutrida y acogida con gozo.

Hiszpania

La escuela de Hadjadj ya está en marcha en Madrid

El proyecto de formación Incarnatus Est de Fabrice Hadjadj ha comenzado su primer curso con más de treinta alumnos.

Niepokalany Sancho-15 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 3 minuty

Incarnatus Est ya no es un proyecto. El pasado lunes 7 de septiembre, la escuela de formación humanística dirigida por el filósofo francés Fabrice Hadjadj recibió en su sede de Boadilla del Monte (Madrid) a los alumnos de su primera promoción. La jornada inaugural comenzó con una conferencia del propio Hadjadj y concluyó con la misa presidida por el obispo de Getafe, monseñor Ginés García Beltrán, cuya diócesis respalda institucionalmente la iniciativa.

Desde su presentación en Madrid, en febrero de este año, hasta la apertura han pasado apenas siete meses. En ese tiempo, la escuela ha completado casi la capacidad de sus instalaciones: más de treinta alumnos, con una edad media de 24 años. El perfil es variado. Hay bachilleres que buscan un año de asentamiento antes de la universidad, graduados en filosofía, ingeniería o arquitectura que quieren completar su formación, y también profesionales que han decidido hacer un paréntesis laboral para ganar perspectiva.

“La respuesta de los candidatos ha sido entusiasta”, señala Miguel Gabián, uno de los impulsores de la iniciativa. “Los más de treinta alumnos de la primera promoción, españoles e hispanoamericanos, demuestran que existe una fuerte demanda para el estudio de las humanidades, especialmente en un mundo confuso donde la IA lo altera todo”.

Una escuela de vida

Durante nueve meses, los alumnos vivirán en régimen de internado en la sede de la escuela (un antiguo convento) al modo de los colegios universitarios medievales en los que los estudiantes residían junto al maestro. El programa combina el estudio de la filosofía, la teología, la antropología, la literatura y la historia con teatro, canto, trabajo manual, vida litúrgica y acompañamiento personal: tres dimensiones ⎯vida intelectual, espiritual y fraterna⎯ que el proyecto concibe como inseparables. 

A ello se suma un plan de viajes y peregrinaciones que arranca con el Camino de Santiago y continúa por Covadonga, Guadalupe o Zaragoza. El lema que acompaña al proyecto desde sus inicios resume la intención: “Ser una escuela de vida no solo para aprender algo, sino para convertirse en alguien”.

Gracias al convenio firmado en julio con la Universidad Francisco de Vitoria, los estudiantes cursarán el Minor en Antropología Filosófica y Teológica, un título propio de 60 ECTS compuesto por asignaturas del Grado en Humanidades. Una vez a la semana se desplazarán al campus de la UFV para compartir actividades académicas con profesores y alumnos de ese grado.

El claustro de Incarnatus Est incluye, junto a Hadjadj, a Rémi Brague, Salvador Antuñano, Higinio Marín, Juan Manuel de Prada, María Calvo o Elena Postigo, entre otros profesores de universidades españolas e internacionales. El coste mensual del curso ronda los 2.300 euros entre matrícula, alojamiento en pensión completa y viajes; para los candidatos con menos recursos, la escuela ha creado un Fondo de ayudas a la formación sostenido por donantes.

De Friburgo a Boadilla

Al frente de la escuela está Fabrice Hadjadj, filósofo, escritor y dramaturgo francés, que durante trece años dirigió el Instituto Philanthropos de Friburgo (Suiza) y que se ha trasladado a Madrid con su familia para dirigir personalmente el proyecto. Incarnatus Est nace, de hecho, de la fascinación de sus impulsores por la labor de Hadjadj en Philanthropos y del deseo de plantar esa semilla en el mundo hispano.

En la presentación de febrero, Hadjadj describió el espíritu de la escuela con una imagen que ha hecho fortuna: “Se habla mucho de la batalla cultural. Colocan soldados delante del jardín para protegerlo. Pero, mientras tanto, las plantas se marchitan, lo que queremos ante todo es formar jardineros de la cultura”.

Con la llegada de los primeros alumnos, esa intuición empieza a tomar cuerpo en la vida cotidiana de la escuela: estudiar, convivir, trabajar y rezar juntos.

AutorNiepokalany Sancho

Comprensión lectora

¿Cómo afectará esta pandemia de falta de comprensión lectora a la forma en que la Palabra de Dios cala en los corazones de los hombres y de las mujeres de hoy?

15 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 3 minuty

La comprensión lectora de nuestros niños y jóvenes ha alcanzado el peor resultado de la historia en el informe PISA. No caeré en la tentación de decir que son peores que nosotros porque, reconozcámoslo, esto ya no es solo un problema de los jóvenes, nos alcanza a todos.

La cultura digital ha impuesto una nueva forma de enfrentarnos a un texto. No es que ya no leamos –quizá incluso leamos muchas más horas entre chats, noticias que nos llegan al móvil, comentarios en redes, etc.–, sino que lo hacemos de una forma superficial impidiendo que la información nos cale. La lectura, para que aproveche, necesita su tiempo, su espacio, su contexto vital. 

Ahora, mientras vamos en el metro tratando de leer en el móvil un libro de autoayuda con técnicas para reducir el estrés, nos interrumpe una notificación con la última hora de nuestro diario de cabecera sobre el ataque a un buque en el estrecho de Ormuz entre cuyos párrafos nos entremeten módulos publicitarios explicando las bondades de aquel nuevo pan para bocadillos mientras que, por el chat de padres del colegio, alguien pregunta si algún compañero se ha llevado por error el libro de historia de su hijo. Así pues, por la noche, mientras tratamos infructuosamente de conciliar el sueño practicando la técnica de Ormuz, recordamos que no hemos revisado la mochila de nuestro hijo por si se llevó por error el bocadillo de su compañero a la vez que se nos viene a la mente aquella preciosa ilustración sobre batallas navales que venía en nuestro libro de historia del instituto. Un cacao mental, vamos.

La lectura apresurada, compulsiva, que busca solo la curiosidad, el impacto, el no perderse nada de lo que está pasando ya sea en nuestro círculo más cercano, ya en el mundo mundial, nos deja sin posibilidad de aprehender nada. Horas de lectura que por un ojo nos entran y por el otro (con perdón) nos salen, sin aprovecharnos en absoluto. Nuestro cerebro, nuestro espíritu, son como tierra reseca, agostada, sin agua. Viene un torrente digital de datos, pasa por encima, pero enseguida se vuelve a secar. Para convertirse en tierra fértil y dar fruto, es necesario que esas ideas caigan como rocío, como llovizna sobre la hierba, como orvallo sobre el césped. 

Y ahora que cito los salmos, ¿cómo afectará esta pandemia de falta de comprensión lectora a la forma en que la Palabra de Dios cala en los corazones de los hombres y de las mujeres de hoy? Hay que recordar que muchos santos se encontraron con el Señor y experimentaron la conversión gracias a lecturas espirituales que, por supuesto, comprendieron y dejaron que tocara realmente sus vidas. 

Entre los más famosos, san Ignacio de Loyola que, durante una larga convalecencia por una herida de guerra, para pasar el tiempo, pidió que le trajeran libros de caballerías a los que era aficionado. Resultó que en aquella casa solo había «un Vita Christi y un libro de la vida de los santos en romance», como él mismo cuenta. Se aficionó a estas lecturas y, «poco a poco, Dios se fue metiendo en mi alma, y de caballero valeroso de un señor terreno pasé «a heroico caballero del Rey Eterno, Jesucristo”».

¿Y qué decir de san Agustín, que tras escuchar una misteriosa voz infantil que le decía «toma y lee” abrió las escrituras al azar y encontró concretamente en una carta de san Pablo lo que llevaba buscando toda su vida sin saberlo y que no era otra cosa que a Cristo? Así lo contó él en su libro las Wyznania, obra que siglos después caería en manos de santa Teresa de Jesús y cuya lectura fue clave para su conversión y su cambio de vida; vida que, a su vez, fue recogida en una autobiografía que, tras ser leída por la profesora de filosofía judía Edith Stein la llevó a exclamar: “¡Esta es la verdad!”. Se convirtió, pues, al cristianismo llegando luego a los altares con el nombre de santa Teresa Benedicta de la Cruz. La cadena de conversiones que la lectura (bien comprendida) de la Palabra de Dios y de las vidas de los santos han dejado y siguen dejando es infinita.

No seré yo quien demonice las aplicaciones para rezar los salmos o leer el Evangelio en el móvil, pues las uso a diario y pueden ser un medio muy útil, pero estaría bien que revisáramos si es la mejor manera de enfrentamos a esos textos y en qué contexto lo hacemos. Tenemos que buscar tiempo, tenemos que buscar espacios para que la Palabra de Dios, que «es viva y eficaz, más tajante que espada de doble filo» y las lecturas espirituales no nos resbalen como si fueran el enésimo mensaje de felicitación de cumpleaños de un grupo de Whatsapp, sino que de verdad se claven en nuestro corazón porque nos va la vida en ello. ¿Comprende?

AutorAntonio Moreno

Dziennikarz. Absolwent Nauk o Komunikacji oraz licencjat z Nauk o Religii. Pracuje w diecezjalnej delegaturze ds. mediów w Maladze. Jego liczne "wątki" na Twitterze dotyczące wiary i życia codziennego cieszą się dużą popularnością.

Watykan

Biblioteka Watykańska – świadectwo otwartości kulturowej Kościoła

El aumento del patrimonio bibliográfico y su producción documental, han movido a León XIV a disponer la construcción de un nuevo edificio para el Archivo y la Biblioteca Vaticana, testimonio de la apertura cultural de la Iglesia. El Papa inauguró la exposición “AQVA. Catástrofe y Maravilla” en la misma Biblioteca.

Francisco Otamendi-15 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 3 minuty

La decisión de nuevos espacios para el Archivo y la Biblioteca Vaticana fue prevista por el Papa Francisco, que identificó la zona extraterritorial del Letrán como lugar idóneo.

Sin embargo, un Quirógrafo del Pontífice firmado el 14 de septiembre, revela que en los últimos meses han surgido nuevas oportunidades para crear nuevos espacios dentro del Estado de la Ciudad del Vaticano, y el área elegida por el Papa ha sido la denominada «Fuente del Autoparco» y sus alrededores.

De modo que la construcción de un nuevo edificio para el Archivo Vaticano y la Biblioteca Vaticana tendrá lugar ahí, distribuyendo el espacio equitativamente entre las dos instituciones, reservando una parte para otros servicios del Estado de la Ciudad del Vaticano.

Con este fin, según ha dispuesto el Santo Padre, el Archivo Apostólico Vaticano y la Biblioteca Apostólica Vaticana, como entidades fundadoras y promotoras, van a constituir una fundación instrumental vaticana. Mientras tanto, la Biblioteca Vaticana seguirá utilizando los espacios de almacenamiento que actualmente ocupa en el Pontificio Seminario Mayor Romano.

Una sala de lectura de la Biblioteca Vaticana en el Vaticano el 14 de septiembre de 2026. (Foto de CNS/Lola Gómez).

Antigua y nueva apertura cultural

Por otra parte, el Papa León XIV ha visitado este lunes la Biblioteca Apostólica Vaticana con ocasión de la inauguración de la exposición ‘AQVA. Catástrofe y maravilla’. En su Mowa, el Pontífice ha alentado a los miembros de la Biblioteca Apostólica a dar testimonio de “la antigua y nueva apertura cultural de la Iglesia”, ha informado la Santa Sede.

“Por primera vez como Pontífice, visito la Biblioteca Vaticana, siguiendo los pasos de mis predecesores”, ha dicho el Pontífice. “Esto pretende ser un signo de la cercanía y el aprecio del Papa por la misión de los Archivos Apostólicos y la Biblioteca Apostólica, al servicio del desarrollo y la difusión de la cultura, en beneficio de la Iglesia y de toda la humanidad”.

El Papa León XIV sopla una vela en la Biblioteca Vaticana, al tener lugar el acto el día de su 71 cumpleaños (@VATICAN MEDIA).

El Papa y la Providencia: “Mi madre era bibliotecaria, y hoy estoy aquí”

Al iniciar sus palabras, el Papa manifestó que “Dios, en su providencia y a veces con cierto humor, siempre nos recuerda que está con nosotros. Muchos de ustedes quizás no sepan que mi madre (Mildred) era bibliotecaria, y hoy estoy aquí, en el día de mi cumpleaños, precisamente para saludarlos a todos”.

Luego, el Santo Padre saludó a las autoridades y el personal que trabaja en estas dos Instituciones vaticanas, así como a algunos invitados y benefactores, a quienes expresó su profunda gratitud, según zgłosiła Vatican News. Posteriormente, siguiendo los pasos de sus predecesores quienes visitaron la Biblioteca Vaticana, el Pontífice señaló que, esta visita pretende ser una muestra de la cercanía y el aprecio del Papa por la misión del Archivo Apostólico y de la Biblioteca Apostólica, al servicio del desarrollo y la difusión de la cultura, en beneficio de la Iglesia y de toda la humanidad.

La Biblioteca del Papa: un corazón, con sístole y diástole

¿Cómo describir la Biblioteca del Papa?, prosiguió el Papa. “Utilizaré una metáfora: la Biblioteca Apostólica es un corazón. El latido simboliza la vida y resulta de dos movimientos opuestos, la sístole y la diástole: concentración y relajación, un movimiento hacia el centro y otro hacia la periferia. La Biblioteca Apostólica también se mantiene viva en la medida en que conserva su propia sístole y diástole.

La sístole: “Que la Biblioteca Apostólica siga siendo un lugar de gran intimidad, tranquilidad, respeto y cuidado”. (…)

La diástole: “La apertura y amplitud de espíritu de esta Biblioteca se evidencian en sus orígenes humanísticos: no solo obras de teología, sino también de literatura, filosofía, astronomía, física, matemáticas, geografía, botánica, zoología, medicina, historia, derecho, arte y economía”.

“Volúmenes escritos en otros contextos religiosos”

“No solo libros europeos y cristianos, sino también volúmenes escritos en otros contextos religiosos, de todos los rincones del mundo. Y esto fue muchos siglos antes de que esta sensibilidad se convirtiera en compartida universalmente”. 

Con este estilo, concluyó León XIV, “la Biblioteca Apostólica da testimonio de la antigua y nueva apertura cultural de la Iglesia. La serie de exposiciones que hoy comienza también lo confirma”.

AutorFrancisco Otamendi

Zasoby

La belleza como camino hacia Dios

El placer estético no se agota en la simple contemplación desinteresada, sino que actúa como un umbral que aviva en el ser humano el deseo de una plenitud mayor. A diferencia de las formas finitas del arte o la naturaleza, este dinamismo encuentra su sentido último al transformarse en el encuentro con una Belleza viva que trasciende la efímera satisfacción del instante.

Rafael Ramonet-15 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 7 minuty

Existe un tipo de placer que se distingue de todos los demás por su extraña pureza: el que produce la contemplación de lo bello. No promete nada, no exige nada, no deja resaca. A diferencia del placer de poseer o de consumir, la fruición estética se agota en el puro mirar, escuchar o contemplar, sin apetito de apropiación. Es, podríamos decir, un placer «sano» incluso en sentido literal: quien contempla una puesta de sol, una sinfonía o un rostro amado no sale dañado de esa experiencia, sino sereno, más despierto, agradecido. Pero esta misma gratuidad plantea una pregunta que no es solo estética, sino existencial: ¿se agota la belleza en el instante del éxtasis, o es ese instante la puerta de un nuevo camino por recorrer?

Un placer sin motivo aparente

Kant llamó a esta experiencia «placer desinteresado»: un agrado que no depende de la utilidad del objeto ni de su posesión, sino de la pura contemplación de su forma.

Esta característica -la ausencia de interés, de codicia, de finalidad práctica- es lo que hace del placer estético algo cualitativamente distinto del placer sensual o del bienestar material. No buscamos nada del atardecer que contemplamos; simplemente nos basta con que sea. Y, sin embargo, ese «bastar» es engañoso, porque quien ha sentido de verdad la intensidad de un momento bello sabe que, paradójicamente, nunca basta del todo: se desea que dure, se querría «entrar» en la música, permanecer para siempre ante el cuadro, ante el conjunto escultórico que arranca lágrimas de una alegría tan intensa que ninguna razón alcanza a explicarla.

Hay, en la experiencia más plena de la belleza, un extraño desasosiego mezclado con la plenitud.

¿Camino o punto final? De Platón a Agustín

La intuición de que lo bello sensible no es un punto final, sino el primer peldaño de un ascenso tiene ya una formulación clásica en Platon. W Bankiet, en el discurso que Sócrates atribuye a la sacerdotisa Diotima de Mantinea, se describe la célebre «escala del amor»: el alma que ama comienza amando un cuerpo bello, pero si su amor está bien orientado, asciende luego a la belleza de todos los cuerpos, después a la belleza de las almas y las acciones justas, más tarde a la belleza de las leyes y del conocimiento, hasta alcanzar finalmente la contemplación de la Belleza en sí misma: algo que no nace ni perece, que no es bello en un momento y feo en otro, sino bello siempre y por sí mismo, del que participan todas las cosas bellas sin que esa participación lo aumente ni lo disminuya. Diotima llega a describirla como «algo maravillosamente bello por naturaleza». Ya en Platón, por tanto, la belleza sensible funciona como escalón, no como meta: cada cuerpo o alma bella es un peldaño necesario, pero quedarse detenido en él sería malograr el propio movimiento que la belleza inicia.

Esta misma estructura -la belleza finita como camino, no como destino- reaparece siglos después, en clave muy distinta, en San Agustín de Hipona. En el arranque mismo de sus Wyznania, Agustín formula la que quizá sea una de las frases más citadas de toda la literatura espiritual occidental: «Nos hiciste, Señor, para ti, y nuestro corazón está inquieto hasta que descanse en ti». Esta inquietud no es un defecto del alma, sino su estructura misma: estamos hechos con una capacidad de deseo que ningún bien finito -por hermoso que sea- consigue saciar del todo.

Agustín, que había buscado durante años la belleza en el arte, en la retórica, en el placer de los sentidos, describe ese itinerario con una imagen célebre, dirigida a Dios como Belleza misma: «Tarde te amé, hermosura tan antigua y tan nueva, tarde te amé». Y añade que buscaba la belleza fuera, en las cosas creadas, sin advertir que la verdadera Belleza estaba dentro y por encima de él: «Tú estabas dentro de mí, y yo fuera, y allí te buscaba».

Para Agustín, cada belleza particular -un rostro, una melodía, un paisaje- es hermosa por participación, por reflejo de una Belleza primera de la que toda otra belleza deriva su capacidad de agradar. De ahí que ninguna belleza finita pueda saciar plenamente al que la contempla: no porque sea defectuosa, sino porque su función no es detener el deseo, sino avivarlo y orientarlo.

Entre Platón y Agustín hay, sin embargo, una diferencia: la Belleza en sí platónica es una Forma impersonal, un objeto de contemplación intelectual; la Belleza agustiniana es un Tú, un Dios personal al que se ama y que sale al encuentro del alma que lo busca. El ascenso platónico culmina en visión sin nadie; el agustiniano, en encuentro.

De la obra de arte a la Belleza que es Alguien

Ante una obra de arte, lo que ocurre -por sublime que sea la experiencia- es siempre, en el fondo, un disfrute: contemplamos algo, lo dejamos actuar sobre nosotros, nos deja una huella, pero el cuadro no nos mira de vuelta, la sinfonía no responde a nuestro asombro, el poema no sabe que lo estamos leyendo. Es una belleza pasiva en el sentido preciso de que su acción sobre nosotros no proviene de una voluntad ni de una libertad: es forma, orden, armonía, que nuestra sensibilidad recibe y disfruta, pero que no puede corresponder al amor que suscita. Por eso el placer estético, con toda su hondura, tiene un techo natural: puede conmovernos, elevarnos, incluso arrebatarnos, pero no puede amarnos de vuelta.

Cuando se habla de Dios como camino y término de la belleza, hay que dar un paso más allá de esta analogía artística, porque en Dios la belleza no es una cualidad que se contempla desde fuera, sino una Belleza activa en grado sumo, y activa precisamente sin necesidad de palabra alguna: no hace falta que Dios «diga» nada para que su sola realidad, entrevista aunque sea de manera fugaz e imperfecta a través de lo creado, produzca ese mismo gozo desinteresado que produce una obra de arte y algo más, porque quien es contemplado aquí no es un objeto inerte, sino Alguien que a su vez mira, quiere y sale al encuentro. La diferencia  no está, entonces, en la intensidad del goce estético (que puede ser comparable, incluso mayor, ante una gran obra humana), sino en lo que ese goce permite después: ante el cuadro, el disfrute se agota en sí mismo, por hondo que sea, porque no hay nadie al otro lado a quien responder; ante Dios, el mismo tipo de disfrute -placer desinteresado, gratuito, «sano»- es además la puerta de entrada a una relación personal, porque quien produce ese gozo no es una forma bella, sino Alguien bello sin límite -la Belleza misma-, que ama y espera.

Esto permite formular con más precisión la intuición agustiniana citada más arriba. Cuando Agustín escribe «tarde te amé, hermosura tan antigua y tan nueva», no está describiendo la contemplación de un objeto sublime, sino el reconocimiento de una Persona a la que, sin saberlo, llevaba tiempo buscando a través de todas las bellezas creadas. El itinerario estético -disfrutar de lo bello en el arte, en la naturaleza, en el rostro humano- sería entonces la primera mitad del camino, común a todo ser humano sensible; pero ese camino, si se recorre hasta el final, no desemboca en una Forma más perfecta que contemplar, sino en un Tú con quien se puede tratar. Y esa relación, a diferencia de cualquier obra de arte, es deseada por Él mismo: una relación que permanece, ya instalada fuera del tiempo y del espacio.

La objeción del absurdo

Frente a esta lectura se levanta, con toda su fuerza, la objeción existencialista. Para Sartre, el ser humano es «una pasión inútil»: un deseo de plenitud y de fundamento que nunca encuentra satisfacción porque, sencillamente, no hay nada ahí que lo satisfaga. Camus, por su parte, define lo absurdo como el choque entre la demanda humana de sentido y el silencio indiferente del universo. Desde esta perspectiva, el placer de lo bello no señalaría nada más allá de sí mismo: sería un dato bruto, hermoso pero mudo, que no promete ni remite a nada. Sentir el arrebato ante una obra de arte sería, en esta lectura, un hecho gratuito en el sentido más radical: bello, sí, pero sin destinatario ni promesa.

Es una objeción seria. Pero cabe hacer una pregunta, tomada prestada de un método muy distinto al filosófico: el matemático. Cuando una demostración conduce a un resultado absurdo -una contradicción, un infinito inmanejable-, el matemático no concluye que las matemáticas mismas sean absurdas, sino que revisa las hipótesis de partida: no puede dar por bueno el resultado absurdo, sino concluye que debe haber un error en alguna premisa mal formulada. Podríamos aplicar el mismo procedimiento aquí. Si la hipótesis de partida -que no hay fundamento último, que el deseo humano de sentido es solo un accidente evolutivo sin correspondencia real- conduce a algo tan chocante como que la experiencia más intensa, más gratuita y más «buena» que puede tener un ser humano no significa absolutamente nada, quizá el problema no esté en la experiencia estética, sino en la hipótesis que la enmarca. No es una demostración -el argumento no fuerza lógicamente la conclusión contraria-, pero sí es una invitación legítima a «empezar de nuevo con otras hipótesis», como se hace en matemáticas, en vez de forzar la experiencia para que encaje en un marco que la vacía de sentido. Dicho de otra manera, razono lógicamente bien, llego a un absurdo, lo acepto y lo propongo como fundamento vital. Respetable, pero no parece que se pueda compartir fácilmente, aunque algunos lo hayan hecho.

La belleza como umbral

La pregunta con la que empezábamos – ¿se acaba la belleza en el instante del éxtasis? – no tiene una respuesta que pueda demostrarse desde fuera de la experiencia misma. Lo que sí puede decirse es que la propia estructura de esa experiencia -su gratuidad, su carácter «sano» y desinteresado, y sobre todo esa inquietud que sobrevive incluso al momento de mayor plenitud- resulta más coherente con la lectura de Platón y Agustín que con la conclusión sartriana -lógicamente impecable dentro de su propio sistema, pero que el más elemental sentido común juzga absurda e inaceptable- de que el hombre es una pasión inútil. Un corazón que, tras el instante más pleno, sigue «inquieto», no encaja bien con la idea de que ese instante era ya el final del camino. Encaja mejor con la intuición compartida por ambos: que toda belleza finita -también la de la obra de arte más lograda- es camino y no meta, disfrute que puede convertirse en encuentro; y que recorrerlo hasta el final no es llegar a una forma más perfecta que admirar desde fuera, sino pasar de contemplar lo bello a ser amado por la Belleza misma, es un recorrido que recomiendo vivamente.

AutorRafael Ramonet

Więcej
Watykan

Papież podnosi pensje w Kurii, eliminując cięcia spowodowane pandemią COVID-19

Al revocar los recortes salariales establecidos en 2021 durante el Covid para cardenales, jefes y secretarios de dicasterios, sacerdotes y religiosos de la Curia romana, el Papa León XIV ha aumentado las retribuciones de los altos cargos vaticanos.

Redakcja Omnes-14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 2 minuty

Las medidas de contención salarial adoptadas por el Papa Francisco con la Carta Apostólica «Un Futuro Sostenible» del 23 de marzo de 2021, que fueron necesarias para afrontar el desafío de la pandemia, han quedado derogadas por otra List apostolski, fechada el 1 de septiembre, del Papa León XIV.

En consecuencia, se actualizan los salarios de kardynałowie, jefes y secretarios de dicasterios, clérigos y religiosos del Vaticano, en los mismos porcentajes en que se redujeron. En síntesis, un 10 por ciento para los cardenales, un 8 por ciento para otros superiores, y un 3 por ciento para clérigos y religiosos.

Compromiso de garantizar la sostenibilidad económica

El Papa añade en su Motu Propio que las medidas ya fueron parcialmente modificadas, mediante la derogación del Artículo 3, con el Rescriptum ex Audientia del 16 de junio de 2025. Y tiene “la certeza de que las instituciones de la Santa Sede y del Estado de la Ciudad del Vaticano continuarán, con diversos instrumentos, en su compromiso de garantizar la sostenibilidad económica”.

La disposición ha sido tomada por el Santo Padre tras consultar con la Secretaría de Economía, y “haber examinado cuidadosamente todo”. El Pontífice suprime la norma, aunque no elimina las disposiciones aplicadas mientras la ley estuvo vigente, incluyendo la congelación de los aumentos bienales por antigüedad.

Ministerstwo Gospodarki

Por esta razón, se ha escuchado “la opinión competente de la Secretaría de Economía”, cuyo Prefecto es el laico español Maximino Caballero, “después de haber examinado cuidadosamente todo”.

La medida se establece sin perjuicio de los efectos producidos durante su período de vigencia. Incluidos los efectos producidos por la suspensión de la acumulación de los incrementos bienales de antigüedad a que se refiere el Artículo 5, que permanece definitivamente adquirido.

Las restricciones del Papa Francisco, revocadas 

Las restricciones adoptadas por el Papa Francisco fueron rigurosas, y se debieron en particular a las consecuencia de la pandemia. Ésta había agravado “el déficit que ha caracterizado la gestión económica de la Santa Sede durante varios años, el cual ha impactado negativamente todas las fuentes de ingresos de la Santa Sede y del Estado de la Ciudad del Vaticano”, como se indicó en el Motu Proprio ‘Un Futuro Sostenible’ de 2021.

El Papa Francisco hizo también un odwołanie a revisar el gasto, para evitar medidas todavía más drásticas, como el despido de empleados laicos, padres y madres de familia, como informa la agencia vaticana.

AutorRedakcja Omnes

Watykan

Papież Leon XIV kończy 71 lat!

El primer Papa norteamericano de la historia, León XIV, cumple 71 años en la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz, este 14 de septiembre. Episcopados como los de Perú o España, agustinos de todo el mundo, por ejemplo filipinos, o el prefecto Mons. Luis Marín OSA, han sido de los primeros en felicitarle.

Francisco Otamendi-14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 3 minuty

“Nuestro querido Papa León XIV cumple 71 años. Muchas felicidades Santo Padre. Que el Señor lo guarde, le dé larga vida, lo haga santo en la tierra y no lo entregue a la voluntad de sus enemigos”, escribía hace unas horas en la red X el Prefecto del Dicasterio para el Servicio de la Caridad, el arzobispo Luis Marín de San Martín OSA, que ha contado sus tiempos de convivencia con el P. Robert Prevost, antes de ser elegido Papa.

Aunque León XIV no ha dejado caer nada ni ayer en el Ángelus ni estos días, el orbe católico sabía que hoy es su cumpleaños, entre otras razones, porque ya celebró su primer cumpleaños siendo Papa el año pasado. 

La honda huella de Perú

La Conferencia Episcopal Peruana, que espera al Papa del 11 al 16 de noviembre, le ha enviado un cariñoso saludo: “¡Feliz cumpleaños, Papa León XIV! El Perú lo espera con alegría, cariño y oración”.

Como botón de otras felicitaciones peruanas, está la de Monsefú, con una celebración popular: la localidad de Lambayeque, en Chiclayo, donde el entonces Monseñor Robert Prevost vivió durante años. Allí están preparando un homenaje con marinera y algunos de sus platos favoritos. La prensa peruana lo presenta como una muestra del cariño que conserva la localidad hacia quien fue su obispo.

En junio del año pasado, el Vaticano lanzó el documental ‘León de Perú’, sobre los veinte años del misionero agustino Robert Prevost, hoy León XIV, en tierras peruanas. Son 45’ de testimonios que preparó la dirección editorial del Dicasterio para la Comunicación vaticana, que recorren los pasos de su misión en Perú. ‘De Chicago a Chulucanas, de Chiclayo al Vaticano’, dice una de las canciones de fondo, de Los Bachiches.

De Filipinas, España, México, publicaciones…

Los agustinos filipinos han felicitado a León XIV llamándolo “brother”, hermano, en su 71 cumpleaños. Es especialmente interesante porque se trata de sus hermanos de Orden y refleja el tono más familiar. La noticia ha sido recogida hoy por Philippine Daily Inquirer.

También de Filipinas, le ha llegado al Papa la felicitación de GMA News (Filipinas). La cadena filipina ha publicado hoy una felicitación gráfica: “Blessed 71st Birthday, Pope Leo XIV!”, acompañada de un mensaje de oración y acción de gracias.

El Papa ha visitado España en junio, dejando una estela imborrable, y de aquí le han llegado también al Santo Padre felicitaciones como las de la Conferencia Episcopal Española, Cáritas Diocesana de Madrid, y otras instituciones.

Por lo demás, las felicitaciones personales están siendo numerosas, de modo especial en redes sociales. Por ejemplo, la de Samuel García, gobernador de Nuevo León (México), que ha publicado en X: “Feliz cumpleaños, Papa León XIV @Pontifex_es. Con mucho respeto y admiración le deseo salud, vida y mucha sabiduría…”.

Primer Papa norteamericano

León XIV es el primer papa norteamericano de la historia de la Iglesia, y desde allí felicitan al Papa su ‘Happy birthday’, comenzando por hermanos de su familia.

Recientemente, el catedrático Rafael Navarro Valls ha escrito una reflexión sobre ‘Un Papa americano: la huella de Estados Unidos en León XIV’. En ella escribe que la condición de León XIV como primer Papa nacido en Estados Unidos constituye un acontecimiento histórico de enorme trascendencia, aunque su experiencia pastoral internacional y su prolongada labor en América Latina han configurado un liderazgo claramente universal.

El don de la vida. Una vida para los demás

Cuando la Iglesia felicita al Papa por sus 71 años, no está celebrando solamente que Robert Francis Prevost nació el 14 de septiembre de 1955, comentan fuentes consultadas. “Está dando gracias por una vida que, con el paso de los años, ha adquirido una determinada misión: agustino, sacerdote, misionero en Perú, obispo, cardenal y finalmente sucesor de Pedro”.

“Es decir, celebrar un cumpleaños es celebrar que una persona ha recibido el don de la vida y que ese don, al pasar por los años, se ha convertido también en un don para los demás”.

Otro teólogo dice: San Juan Pablo II escribió en su ‘Carta a las familias’ de 1994 que el recién nacido es un don. Dice: ‘Its existence is already a gift, the first gift of the Creator to the creature’. Es decir: ‘Su existencia es ya un don, el primer don del Creador a la criatura’.

Y desarrolla la idea: un niño se convierte en un don para sus padres, sus hermanos, su familia y, finalmente, para la sociedad. La existencia de una persona no es indiferente: cada nacimiento modifica el mundo porque aparece alguien que antes no estaba”. Lo mismo puede decirse de todo ser humano, concluye.

El Papa León XIV, en su Mowa al Cuerpo Diplomático de este año, dijo entre otras cosas: “La vida, de hecho, es un don inestimable que se desarrolla dentro de una relación comprometida basada en la entrega mutua y el servicio. A la luz de esta profunda visión de la vida como un don que hay que apreciar, y de la familia como su guardiana responsable”, “rechazamos categóricamente cualquier práctica que niegue o explote el origen de la vida y su desarrollo”.

AutorFrancisco Otamendi

Kino

Sabrina y Steven Gunnell: “El Sagrado Corazón no es una devoción del pasado”

Los franceses Sabrina y Steven Gunnell, directores de Święte Serce, hablan sobre una película que bate récords.

Virginia Gil-Nogués-14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 5 minuty

La devoción del Sagrado Corazón de Jesús es una de las más difundidas en la Iglesia, y alcanza cada rincón del planeta. El día 11 se estrenaba en España una película documental con este nombre, Święte Serce, que combina recreaciones históricas y testimonios contemporáneos para acercarse a la figura de Santa Margarita María de Alacoque y el mensaje del Sagrado Corazón de Jesús. Sus directores, Sabrina y Steven Gunnell, de origen francés, han volcado en el filme parte de su propia experiencia de fe. Ambos hablan para Omnes en Madrid, aprovechando la presentación del documental. 

¿Cuál es el origen de esta película? 

-SABRINA: Es la historia de un encuentro. En agosto de 1923, estábamos en el Santuario Notre-Dame du Laus, en los Alpes, en Francia, y yo fui a escuchar el testimonio del padre Marot, antiguo rector de los santuarios de Paray-le-Monial, y de Alicia Beauvisage. Durante todo el tiempo, tenía el corazón latiendo, veía muchas similitudes entre su historia y la nuestra (la de Steven y mía), y comprendí que el Sagrado Corazón de Jesús era realmente nuestra vida desde el principio.

Al terminar, le conté a Alicia que llevaba varios años haciendo películas con mi esposo. Me cogió la mano y me dijo: “He rezado para poder encontrarme con directores cristianos”. En ese momento entendí lo que quería Dios. Esa tarde, en familia, descubrimos que podíamos consagrarnos al Sagrado Corazón, algo que, aunque éramos católicos, desconocíamos. Después, en París, durante dos meses, recibíamos señales concretas del Sagrado Corazón, ya fuera en la vida cotidiana o entrando en una tienda, cuando antes no lo veíamos así. Steven no me contaba lo que veía pero, después de un mes y medio, me dijo: “Creo que estoy viendo muchos Sagrados Corazones”. 

¿Cómo acogieron sus familiares y personas cercanas la noticia de este proyecto? 

-SABRINA: Muchos amigos consideraban que el Sagrado Corazón era un tema antiguo, del que no hablaba nadie y que estaba lleno de polvo, que era del pasado. Pero a nosotros nos interpeló y sentíamos que el Señor nos llamaba a tratarlo. Aunque no sabíamos cómo contar en 90 minutos toda su espiritualidad, que es el corazón de la fe, sentíamos una especie de grito interior que nos empujaba a hacerlo. Entonces Steven tuvo la imagen de la película.

¿Se refiere al cartel? 

-STEVEN: Sí. Frente a los carteles de películas de terror o satánicas que veía en aeropuertos y estaciones, imaginé mostrar a Jesús en todo Su Amor y experimenté muchísima alegría. Y le dijimos que sí. A partir de ese momento, Él nos hizo entender qué íbamos a hacer. 

Este es su noveno documental, la película ha superado ya el millón de espectadores en el mundo y ha tenido distribución en varios países. ¿Esperaban que tuviese tan buena acogida?

-STEVEN: Tardamos más de un año en hacer la película. Y, cuando la terminamos, nuestro distribuidor en Francia nos dijo que el objetivo era llegar a veinte mil entradas, ya que es un documental cristiano, católico, un nicho específico, no para el gran público. Empezó a haber polémicas sobre la película, y nos dimos cuenta de que la televisión francesa no quería carteles, ya que había una cruz y quedaba demasiado confesional, por lo que no les gustaba. No obstante, pusimos carteles, y así muchas personas descubrieron que la película estaba en el cine y empezaron a acudir, por curiosidad.  

Una historia personal

Steven, usted pasó de la fama de un grupo pop a un momento muy oscuro, y de ahí a hacer películas sobre la fe. ¿Hay algo de esa caída que sigue apareciendo, de alguna forma, en las historias que eligen contar?

—STEVEN: Formé parte de la Boys Band Alliage y, de un día para otro, pasé del anonimato a ser rico y famoso. Cuando eso terminó, lo perdí todo. En ese momento de mi juventud había probado la peor de las drogas: la fama, porque trae consigo el poder y la sensación de que durará para siempre. 

No encontraba una salida para mi carrera artística, así que me fui a Inglaterra, donde empecé a cavar mi propia tumba. No dormía bien y estaba mal psicológicamente. Tenía miedo. Desesperado, llamé a mi madre por teléfono, quien me pidió que, antes de hacer cualquier tontería, fuese a descansar a una iglesia. Y, por primera vez en mi vida, la obedecí. 

Fui a una capilla en Londres y allí me quedé dormido en un banco. Hasta entonces, no había podido conciliar el sueño, ni siquiera por las noches. Al volver a casa, en Niza, mi madre me llevó a una iglesia llena de gente y, al contemplar ese espectáculo, encontré un sentimiento de presencia interior, de hallazgo. “Es a Ti a quien estoy buscando desde siempre”, pensé. 

¿Encontraron muchas dificultades para entender lo que Dios les estaba pidiendo a través de la película? 

—STEVEN: Los primeros años de matrimonio fueron difíciles, porque el Señor nos preparaba para la misión. En 2012 tuvimos nuestra primera llamada y descubrimos una alegría enorme detrás de la cámara, para poder contar cómo Dios puede transformar vidas. A partir de ahí, se desencadenó todo y no hemos dejado de crecer. 

Después de mi experiencia en la música, en la que todo el mundo me abandonó, resultaba muy particular e impresionante el don de la sabiduría. Es la misericordia, una vez más. En la película, hay una escena en la que aparece Jesucristo crucificado y, cuando el soldado le clava una lanza en el costado, sale agua del cuerpo inerte de Cristo, lo que simboliza la fuente inagotable de vida divina y misericordia de Dios. Ese corazón del que sale agua es realmente la clave, la solución para poder renovar constantemente el corazón. 

Francia es un país muy marcado por la secularización, ¿creen que ese contexto es, paradójicamente, parte del éxito de la película?

—STEVEN: San Jerónimo decía: “Quien ignora la historia, la vuelve a escribir”. Hace dos mil años, el Señor era rechazado en muchos lugares, pero fue acogido en sitios donde pudo hacer milagros. Siglos más tarde, volvemos a las mismas historias. En Francia y otros países hay fuerzas que se niegan a esa trascendencia, pero yo soy de los que creen que el ser humano es profundamente espiritual, por lo que siempre encuentra el retorno a la fuente, ya que es una búsqueda constante. No creo que el hombre pueda salvar a otro hombre, por eso soy católico, porque es Dios quien me salva. 

¿Creen que la película podría interpelar y, quizás, llevar a la conversión de algún espectador que no conozca esta devoción?

—SABRINA: Somos los primeros espectadores de nuestras películas, hacemos películas que nos hubieran gustado, como adolescentes, en esa época. Recibimos muchos testimonios de personas emocionadas con la proyección, que encuentran un camino de fe donde no se lo esperaban y se hacen preguntas verdaderas que les llevan de vuelta a la fe de su infancia. Tenían esa sensación de que Jesucristo les llamaba y les preguntaba: “¿Has olvidado esa fe?” Es muy conmovedor leer sus historias y comprobar que, tras la película, ya no viven la misa de la misma manera. Ahora oyen los latidos de ese corazón. 

Nosotros estamos aquí para mostrar la Gracia de Dios, y que después Él haga el camino que tenga que hacer en los corazones de la gente. El Sagrado Corazón no es, ni mucho menos, una devoción del pasado.

AutorVirginia Gil-Nogués

Firmy gościnneVictor Torre de Silva

Santos influencers

Internet y las redes sociales están convirtiendo también a los santos en nuevos influencers, acercando su vida y su ejemplo a millones de cristianos.

14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: < 1 minuta

La facilidad que ha traído internet para comunicarnos influye en muchos ámbitos de la Iglesia, desde la comunicación institucional hasta la difusión de devociones de un modo más universal. Dejando a un lado los usos negativos que a veces vemos, sus aspectos positivos son innegables: pensemos solo en cuántas personas pueden escuchar al Papa gracias a estos medios.

Particularmente, esto ha afectado de modo muy positivo al desarrollo de las causas de canonización. Hoy es mucho más fácil difundir la figura de un cristiano cuyo proceso se abre. Vídeos, textos y entrevistas permiten dar a conocer su vida y devoción por todo el mundo. Recientemente he recibido noticias de avances en distintas causas, como el anuncio de la beatificación de Fulton Sheen o los últimos pasos de la causa de Pedro Ballester.

Pensaba estos días que esto supone un paralelismo con lo que sucede en Instagram, TikTok y otras redes con los influencerzy: personas que comparten su vida, sus amistades y sus “trucos” con millones de seguidores que los toman como modelo. Los santos son el gran modelo de santidad para los cristianos, y ahora podemos tenerlos también muy cerca a través de las redes.

Creo que sería una gran idea promover en redes sociales cuentas que compartan la vida de los santos en primera persona, quizá con la ayuda de la inteligencia artificial. Se podrían adaptar sus diarios, anécdotas o consejos para que nos “hablaran” de tú a tú, como si fueran publicaciones de hoy. Estas iniciativas, algunas ya en marcha, pueden ayudar a que los cristianos que usan las redes encuentren entre los influencers que siguen también a los santos. Un buen consejo en la rutina o el ejemplo ante una dificultad puede ser el empujón perfecto para acercarnos más a Cristo.

AutorVictor Torre de Silva

Ekologia integralna

Pomoc matkom po porodzie – kwestia pro-life

Nicole Kristensen recuerda haber afrontado partos difíciles y dificultades en el posparto como madre. Hoy se basa en su experiencia para ayudar a otras mujeres antes, durante y después del parto. Kristensen, propietaria de Holystic Maternity Care, y otras expertas, hablan sobre el acompañamiento posparto.

OSV / Omnes-14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 6 minuty

– Katie Yoder, OSV News

“Aunque tuve dificultades, tener una comunidad fue lo más importante, y eso es una parte fundamental de lo que intento lograr hoy en día como doula”, dijo la doula y coach católica Nicole Kristensen, que presta sus servicios a comunidades en Nueva York y Connecticut.

(Nota de la r: Doula, persona sin funciones sanitarias que acompaña emocional y prácticamente a las mujeres durante el embarazo, el parto y el periodo posterior, sin sustituir la atención de médicos o matronas). 

Kristensenwłaściciel Holystic Maternity Care , y otros expertos en el posparto y líderes católicos han hablado con OSV News sobre el papel de la Iglesia en el apoyo posparto y el acompañamiento a las nuevas madres que están pasando por dificultades.

Sus comentarios surgen en un momento en que las madres están hablando abiertamente sobre las dificultades de la experiencia posparto en medio del mediático juicio de Lindsay Clancy en Massachusetts, que terminó declarándose nulo el 4 de septiembre. El caso ha generado mayor conciencia sobre la psicosis posparto, un trastorno grave de la salud mental materna.

El apoyo posparto es un tema provida

Estos expertos coincidieron en que la Iglesia y los católicos tienen la responsabilidad de participar en el apoyo posparto como una cuestión provida. La Iglesia ya está presente en este ámbito, afirmaron, pero los católicos pueden hacer más. Muchos de ellos destacaron la importancia de la participación parroquial.

Si bien estos expertos provenían de diferentes ámbitos y ministerios, querían que las nuevas mamás que están pasando por dificultades supieran que no están solas.

“La Iglesia tiene un papel importante en el apoyo posparto porque Jesús nos manda cuidar de los más vulnerables, y las mujeres después del parto y sus bebés encajan en esa descripción”, dijo Kat Talalas, subdirectora de comunicaciones provida en la Secretaría de Actividades Provida de la Conferencia de Obispos Católicos de Estados Unidos.

El panorama de la atención posparto

Actualmente, existen diversos recursos nacionales para mujeres que atraviesan dificultades en el posparto. Las mujeres con problemas de salud mental materna pueden comunicarse con la Línea de Ayuda para el Suicidio y las Crisis (988), o con la Línea Nacional de Salud Mental Materna. Otras organizaciones sin fines de lucro que apoyan a las madres en el posparto incluyen Postpartum Support Internacional y el Policy Center for Maternal Health.

Los trastornos de salud mental materna, también conocidos como trastornos de salud mental perinatal, son frecuentes y afectan hasta a una de cada cinco familias en Estados Unidos cada año, según el centro de políticas. El centro señala que la ansiedad y la depresión son las complicaciones más comunes del parto. Sin embargo, este tipo de trastornos no se detectan universalmente ni se tratan adecuadamente.

Según el centro, los síntomas de la depresión posparto incluyen tristeza, dificultad para concentrarse, dificultad para disfrutar de sus actividades favoritas y dificultad para crear un vínculo con el bebé. Los síntomas de la ansiedad materna incluyen miedo extremo, preocupación y nerviosismo.

Tiempo de recuperación, con desequilibrios

Los expertos coincidieron en que la Iglesia debe acompañar a las nuevas madres, especialmente a aquellas que están pasando por dificultades.

“Durante los meses posteriores al parto, todas las mujeres tardan meses, a veces incluso años, en recuperarse por completo”, afirmó Caroline Hartley, enfermera especializada en atención familiar y fundadora de Fiat Integrative Health, una clínica que ofrece atención médica y servicios de salud mental en Franklin, Tennessee. “Se produce un desequilibrio hormonal, se altera el sueño y el aislamiento es frecuente. Aproximadamente una de cada siete mujeres sufre depresión posparto, y casi la mitad nunca recibe un diagnóstico”.

La madre de siete hijos añadió: “Si los católicos desaparecen en ese momento, nuestro testimonio provida estará incompleto”. Muchos de estos expertos y líderes identificaron el apoyo posparto como una cuestión provida.

“Es absolutamente imprescindible, y diría que obligatorio, que el cuerpo de Cristo esté presente para apoyar a las madres y familias en el posparto”, dijo Mary Haseltine, doula católica y madre de siete hijos. 

Algo esencial

Haseltine es también la fundadora de Made for This, que ofrece recursos sobre el embarazo, el parto y el posparto, y autora de “Made for This: The Catholic Mom’s Guide to Birth". 

“Esto no solo forma parte del mandato general del Evangelio de cuidar a los necesitados”, dijo. “Si como Iglesia vamos a pedir a las familias que prometan estar abiertas a la vida como lo hacemos en nuestros votos matrimoniales, y pretender ser un pueblo que valora la dignidad y la belleza de cada vida y construye una cultura de la vida, es esencial”.

Una dedicación que aumenta

Estos expertos reconocieron la participación de la Iglesia en el apoyo posparto, y señalaron los hospitales católicos, los centros de embarazo y las doulas. 

También mencionaron ministerios como Elizabeth Ministry International, un apostolado católico que apoya a las mujeres y las familias durante las alegrías y los desafíos de la maternidad. Y Walking with Moms in Need, una iniciativa parroquial de los obispos estadounidenses que atiende a mujeres embarazadas y madres vulnerables.

“Si bien el programa Caminando con las Madres está dirigido principalmente a mujeres de bajos ingresos, los recursos disponibles y el apoyo que ofrece la parroquia podrían brindarse a cualquier madre que esté pasando por dificultades”, dijo Talalas, de los obispos estadounidenses.

En las diócesis estadounidenses, en las parroquias

Según Talalas, al menos un tercio de las diócesis estadounidenses participan en la iniciativa “Walking with Moms in Need”, y cuentan con parroquias que también participan, aunque añadió que es probable que la cifra sea mayor.

Las parroquias con ministerios de apoyo a madres necesitadas desempeñan un papel activo en el acompañamiento de las madres en el posparto. El ministerio de la parroquia de San Felipe y Santiago en Exton, Pensilvania, donó recientemente artículos de cuidado personal posparto a The 4th Trimester Mommie, una organización sin fines de lucro dedicada a la salud materna.

Oraciones, apoyo entre compañeras, tutoría

Elizabeth Ministry International, con sede en Wisconsin, cuenta actualmente con más de 800 delegaciones registradas. Sus miembros ofrecen oraciones, apoyo mutuo, mentoría, materiales educativos, alimento espiritual y recursos inspiradores. 

Krys Crawley, directora ejecutiva de Elizabeth Ministry Internacional, dijo que su organización espera establecer delegaciones en todas las parroquias del mundo. 

“Nuestra concepción católica de la dignidad humana nos dice que tanto la madre como el niño son infinitamente valiosos”, dijo Crawley, quien también es la fundadora y directora ejecutiva de Life’s Connection, un centro comunitario de salud y educación que brinda apoyo durante el embarazo y el posparto.

Cuidado del bebé y de la madre

Hartley afirmó que Fiat y organizaciones similares adoptan un modelo integral en el que cuidan tanto al bebé como a la madre. Las doulas católicas, como Haseltine y Kristensen, también brindan apoyo a las mujeres antes, durante y después del parto. Ambas ofrecen recursos gratuitos en línea para el posparto. 

Haseltine también ofrece un plan de descanso posparto basado en la Biblia y un directorio de profesionales cristianos del parto para conectar a las mujeres con el apoyo necesario. Kristensen ofrece un libro electrónico para prepararse para un posparto tranquilo y enumera artículos útiles para esta etapa.

Una solución centrada en la parroquia

Sin embargo, estos expertos afirmaron que la Iglesia puede hacer más. Muchos animaron a las parroquias a participar activamente. Recomendaron que las parroquias inicien grupos de apoyo para madres necesitadas y del Ministerio Elizabeth, o que amplíen los que ya existen. Otros sugirieron crear espacios donde las madres puedan conectar, crear comunidad y ayudarse mutuamente.

Muchos aconsejaron organizar sistemas de reparto de comidas y ofrecer cuidado infantil para madres primerizas y familias en crecimiento. Sugirieron contactar regularmente con las madres y mantener una lista de recursos que pudieran serles útiles.

“Uno de los cambios más importantes que la Iglesia puede hacer es no tratar las dificultades posparto como un problema privado, sino apoyar de forma proactiva a las madres”, dijo Hartley. 

“No estás fallando al don que te han dado”

Estos expertos también compartieron consejos para las madres que atraviesan dificultades. Recomendaron que las madres recurrieran a sus familiares, amigos y parroquias. Algunos aconsejaron la oración. Muchos animaron a las madres a no tener miedo ni vergüenza de pedir ayuda. Querían que supieran que la Iglesia y los ministerios católicos desean acompañarlas.

“Si eres una madre primeriza y estás pasando por dificultades, escucha esto: no eres una mala madre y no estás fallando al regalo que te han dado”, dijo Hartley. 

“Amar a tu bebé y sentir confusión, temor, rabia, vacío o falta de conexión pueden coexistir”, añadió. “Eso no significa que seas desagradecida. Significa que tu cuerpo y tu mente han pasado por algo enorme y aún no se han recuperado”.

“Nunca debiste haber tenido que llevar esto sola”.

Hartley y otros instaron a las mujeres que están pasando por dificultades a que se lo cuenten a sus maridos, amigos, sacerdotes, parteras, consejeros y médicos.

“Le dijiste que sí a la vida, y ese sí todavía te incluye a ti y a tus necesidades”, dijo. “Nunca debiste haber tenido que cargar con esto sola”.

——————-

– Katie Yoder es corresponsal de OSV News. Escribe desde Maryland.

– Esta información ha sido publicada originariamente en OSV News, y pueden consultarla tutaj.

—————

AutorOSV / Omnes

Kultura

Científicos católicos: Carlos de Sigüenza y Góngora

Carlos de Sigüenza y Góngora, es de las figuras más representativas de la unión entre fe católica y ciencia moderna en el mundo hispánico.

Ignacio del Villar-14 de wrzesień de 2026-Czas czytania: 2 minuty

Carlos de Sigüenza y Góngora (Ciudad de México, 1645 – 1700), es una de las figuras más representativas de la unión entre fe católica y ciencia moderna en el mundo hispánico.

Proveniente de una familia donde su padre había sido tutor de la familia real en Madrid, estudió con los jesuitas en Tepotzotlán y Puebla, aunque fue expulsado por indisciplina en 1667. Sin embargo, nunca se apartó de la espiritualidad ignaciana y de la fe católica. En 1668 publicó su primera obra, Primavera indiana, dedicada a la Virgen de Guadalupe, y en 1673 sería ordenado sacerdote secular.

Antes de ser ordenado sacerdote ya había estudiado en la Real y Pontificia Universidad de México, donde destacó hasta el punto de obtener la cátedra de matemáticas y astrología (1672), cargo que desempeñó durante veinte años.

Fue además capellán del Hospital del Amor de Dios y cosmógrafo real de Carlos II, para quien elaboró el primer mapa general de la Ciudad de México y diversos planos y proyectos hidráulicos sobre la laguna y el valle, destinados a prevenir inundaciones. Asimismo, participó en expediciones científicas, como la de 1693 al golfo de México y la Florida, donde elaboró las cartas náuticas de Pensacola y del Misisipi.

Sigüenza y Góngora también destacó por su esfuerzo en desligar la superstición de la ciencia. Ante la aparición de un gran cometa en 1680, escribió su Manifiesto filosófico contra los cometas (1681), obra en la que intentaba calmar el temor popular y explicar el científicamente. Más adelante redactó su mejor obra: Libra astronómica y filosófica (1690), que contribuyó astronomía de astrología y a consolidar la ciencia en el mundo hispánico.

También dirigió en 1675 las primeras excavaciones documentadas en Teotihuacán, fundó el primer periódico de la Nueva España, Mercurio Volante, y redactó diversos textos literarios. Para completar, se convirtió en un héroe durante el motín popular de la Ciudad de México de 1692, donde arriesgó su vida para salvar los archivos del Cabildo en un incendio. En sus últimos años recopiló materiales para una historia del México antiguo, en línea con reivindicar el pasado indígena de la región, aunque su muerte interrumpió el proyecto.

AutorIgnacio del Villar

Publiczny Uniwersytet Nawarry. SCS-Hiszpania.

Watykan

Tylko przebaczenie wyzwala – mówi Leon XIV, modląc się za ofiary zamachu z 11 września i o pokój

El perdón es indispensable, sin él no se puede vivir en paz. Sólo el perdón libera y devuelve la luz, ha dicho el Papa este domingo. Tras el rezo del Ángelus, León XIV ha renovado sus oraciones por los fallecidos y heridos en los atentados del 11-S, y ha pedido nuestro compromiso por la paz.

Francisco Otamendi-13. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

Tras el comentario de un Evangelio que habla de un valor fundamental de la vida cristiana: el perdón, el Santo Padre ha recordado en el Angelus que hace dos días se conmemoró el 25 aniversario de los atentados terroristas del 11 de Septiembre en los Estados Unidos de América.

“Renuevo mis oraciones por quienes perdieron la vida y por quienes continúan llorando las heridas de aquel trágico día”, ha dicho el Pontífice. “En un momento en que la violencia y los conflictos afligen a tantos hermanos y hermanas, invito a todos a rezar para que el Señor traiga la paz al mundo entero”. 

El recuerdo del trágico suceso que ocurrió hace 25 años nos impulsa a renovar nuestro compromiso por la paz, que encomendamos a la intercesión de la Virgen María, ha alentado el Sucesor de Pedro.

Valor fundamental de la vida cristiana: el perdón

Desde la ventana del Palacio Apostólico, en un día soleado en Roma, el Papa ha centrado su comentario, como es habitual, en las lecturas de este Domingo XXIV del Tiempo Ordinario.

Jesús enseñó y atestiguó el perdón hasta en la cruz, donde oró al Padre por sus perseguidores con las palabras que todos conocemos: “Padre, perdónalos, porque no saben lo que hacen”. Es un valor fundamental de la vida cristiana.

Así ha comenzado el Papa León XIV su catequesis previa al Ángelus de este domingo.

Jesús a Pedro: perdonar “hasta setenta veces siete”

En el pasaje del Evangelio de hoy, Pedro interroga al Maestro precisamente sobre este tema: “Señor —le pregunta—, ¿cuántas veces tendré que perdonar a mi hermano las ofensas que me haga? ¿Hasta siete veces?” Sus palabras revelan un corazón generoso: el número siete, de hecho, simboliza en la Biblia la plenitud, y “perdonar siete veces” significa perdonar con gran generosidad, ha manifestado el Papa.

La respuesta de Jesús, sin embargo, va más allá: “No te digo que hasta siete veces —afirma—, sino hasta setenta veces siete”, es decir, “más allá de todo límite, sin medida”

El perdón es “indispensable”

A continuación, el Papa ha subrayado que “el perdón es indispensable, sin él no se puede vivir en paz”, ha añadido. “Tarde o temprano, en el corazón y entre las personas, surgen conflictos, acusaciones, rencores y venganzas que destruyen las relaciones, dividen a las familias y desencadenan guerras”. 

Sólo el perdón libera y devuelve la luz, incluso allí donde la pobreza material y moral del hombre, por un momento, ha ensombrecido el horizonte y ha hecho incierto el camino, ha dicho León XIV.

Como un viento favorable 

En su reflexión, el Papa ha comparado el perdón a “un viento favorable”, que “disipa incluso las nubes más densas, hasta que vuelve a dejarnos ver el sol. El mismo san Pedro lo experimentó en varias ocasiones a lo largo de su vida; en particular cuando, tras haber negado y abandonado a Jesús durante la Pasión, al encontrarse con el resucitado a orillas del lago, escuchó una única pregunta: ‘Simón […], ¿me amas?’, acompañada de una invitación: ‘Sígueme’. 

Exactamente como al principio, el día de su primer encuentro, como si nada hubiera pasado. Esta caridad, que olvida y sana, supondrá para el primero de los apóstoles la confirmación de su misión, ha concluido el Santo Padre.

Pedir a la Madre de Misericordia

Pidamos, pues, a la Virgen María, Madre de la Misericordia, ha animado el Papa a los romanos y peregrinos presentes en la Plaza de San Pedro, que nos ayude a “perdonar siempre, incluso cuando resulte difícil dar el primer paso, y a difundir, con valentía y constancia, la luz serena y sanadora del amor que vence al odio y desarma todo rencor”.

AutorFrancisco Otamendi

Książki

«Luz de Luz»: la fe de Nicea que sigue hablando hoy

Un volumen coordinado por Mons. Jesús Rico Pavés reúne a seis especialistas para profundizar en la confesión de fe de Nicea y en la identidad de Jesucristo como verdadero Dios y verdadero hombre.

José Carlos Martín de la Hoz-13. 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

Mons. Jesús Rico Pavés, obispo de Jerez , actualmente es Presidente de la Comisión de Evangelización, Catequesis y Catecumenado de la Conferencia Episcopal Española y, a la vez, ha sacado tiempo para preparar y ejecutar este trabajo de equipo que ahora reseñamos que seguramente dará mucho que hablar en los próximos meses, pues toca algo tan central en la Iglesia como la inolvidable figura de Jesucristo, Hijo de Dios, verdadero Dios y verdadero hombre y, además, lo hacen sus autores de modo novedoso y atractivo.

Ciertamente, siempre comenzamos los aniversarios redondos, como los recientes del  V Centenario de las tesis de Wittenberg de Lutero, el V Centenario de la Escuela de Salamanca, el V Centenario del nacimiento de Felipe II y así sucesivamente, con gran entusiasmo, propaganda, peticiones a los especialistas, etc.

El problema consiste en que los congresos que se realizan en esos centenarios redondos, mesas panel de especialistas, conferencias, etc., sus actas, no llegan a publicarse o aparecen recogidos en las páginas de números monográficos en revistas especializadas que no llegan más que a pequeños cenáculos de gente ya muy enterada en la materia.

Nicea, 1700 años después

El profesor Rico Pavés ha recogido en este magnífico volumen la opinión de seis grandes especialistas del panorama teológico español, en el tratado Trójcy oraz cristología que han redactado sus capítulos en perfecta coordinación de modo que tenemos en este momento un trabajo de síntesis de teología histórica y de historia de la teología bajo el ambicioso título “De la confesión de Fe de Nicea a la Iglesia del siglo XXI”.

Ciertamente, cuando se convocaron los Actos conmemorativos del 1700 aniversario del concilio de Nicea del año 325, todos teníamos en la cabeza los inmensos frutos que se obtuvieron en 1951 cuando se celebraron congresos alrededor del gran Concilio de Calcedonia del 451. Tanto que en estos 75 años últimos hemos podido establecer dos grandes cristologías las precalcedonianas y las calcedonianas. Distinción que ha ayudado enormemente a los investigadores en este tiempo.

Cuando he visto el título del libro que desea conmemorar el Concilio de Nicea y a la vez profundizar en la doctrina del “Hijo de Dios”, en la unidad y en la santísima trinidad, me ha conmovido el título escogido: “Luz de Luz”.

Ciertamente, para abordar el Concilio de Nicea y estudiar su recepción por los teólogos actuales, no existe una expresión más sintética y lograda que la que utiliza el propio concilio y que quedó reflejada en el Credo Niceno-Constantinopolitano que se reza los domingos en las misas dominicales del orbe católico: “Luz de Luz, Dios verdadero de Dios verdadero, engendrado, no creado, de la misma naturaleza del Padre, por quien todo fue hecho”.

La confesión de la fe en Cristo

En las siguientes líneas vamos a reseñar este trabajo coordinado por Mons, Rico Pavés y encomiamos al lector a que adquiera pronto este magnífico volumen lo lea y saque sus propias líneas de investigación y sobre todo materia de meditación y reflexión sobre la Segunda Persona de la Santísima Trinidad, en la línea de san Atanasio, san Alejandro de Alejandría y sobre todo de san Hilario de Poitiers, pues en el Concilio de Nicea intervino ciertamente el Espíritu Santo y, además, la mayor proporción de obispos en el aula conciliar de toda la historia de la Iglesia. Parecía como si la “comunión de los santos” hubiera querido cerrar definitivamente la cuestión: ni monofisitas, ni docetas, ni nestorianos, ni subordinacionistas: “Dios de Dios, Luz de Luz, engendrado, no creado”.  

Como afirmaba san Pablo en una de sus cartas a la primitiva Iglesia: “la palabra de Dios no está encadenada” (2 Tim 2, 9) y a la vez había que respetar la armonía fe y razón a la vez que la unidad de la Iglesia bajo un solo Pastor, en un solo credo.

La controversia de Arrio

Ciertamente, esta discusión teológica acerca de la conjunción de la unidad de la Santísima Trinidad y la variedad de las tres personas divina, debía haber quedado en manos de los especialistas, mientras el pueblo cristiano seguía creyendo y afirmando en el “Símbolo de los Apóstoles” la unidad de naturaleza y las tres personas (Catecismo de la Iglesia Católica, n. 185).

Como recordamos la figura del sacerdote alejandrino Arrio logró lo que no habían conseguido cuatro siglos de terribles persecuciones: la ruptura de la unidad de la Iglesia. Arrio con sus enseñanzas, canciones pegadizas, llevó la discusión a la calle, al mercado para introducir una enseñanza engañosa, pero “racionalista” es decir para: “Jesús sería perfectísimo, maravilloso, lleno de todas las inmensa cualidades y virtudes y por los méritos de la Pasión y muerte merecería ser llamado Dios, pero en realidad no era dios pues eran entitativamente inferior al Padre”.

Desgraciadamente, los arrianos no aceptaban la redención obrada por Cristo, ni el valor sacrificial de la misa, ni la fuerza sobrenatural de la gracia que llegaría a los cristianos. Además, al afirmar que Jesús sería un gran profeta, pero no Dios, entraría en connivencia con el Islam, que terminaría por asimilar en su seno a los arrianos que todavía quedaban en el siglo VIIII cuando los musulmanes invadieron España poniendo fin al reino visigodo.

Nicea sirvió para encontrar una palabra con la que expresaba que Jesucristo era de la misma naturaleza del padre. El término “homooúsion” era un término adecuado (258) y el acuerdo fue unánime. En el Concilio y objeto de discusión y prudencia antes del concilio y después. Todavía quedaba por mostrar, en la práctica que podría funcionar un término que no estaba en la Sagrada Escritura. Ciertamente, ha funcionado hasta nuestros días y, además, se ha comprobado que otros términos pueden sustituir a los que ahora poseemos, puesto que la “Palabra de Dios no está encadenada”, pero había que comprobarlo. Por ejemplo, la “Palabra Iglesia de Comunión” ha podido convivir con el término “Iglesia pueblo de Dios en marcha”, e incluso sobrepasarla. Finalmente, el concepto de hombre “como relación”, prácticamente se ha impuesto en la antropología teológica.

Jesús Rico Pavés (Coord), Luz de Luz. De la confesión de Fe de Nicea a la Iglesia del siglo XXI, PPC, Madrid 2026, 690 pp.

Luz de Luz. De la confesión de Fe de Nicea a la Iglesia del siglo XXI

Autor: Jesús Rico Pavés (Coord)
Redakcja: PPC
Rok publikacji: 2026
Strony: 690
Więcej
Ewangelizacja

Pięć cnót, które uczyniły Fultona Sheena mistrzem świętości

Zbliżająca się beatyfikacja Fultona Sheena stanowi kolejny krok w kierunku uznania jego życia poświęconego Chrystusowi i służbie Kościołowi.

OSV / Omnes-13. 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

- Jude Andrew Link, dyrektor programowy beatyfikacji Fultona Sheena w St. Louis.

«Jakie cnoty uosabia Sheen?» – to pytanie zadała siostra zakonna, która przygotowywała swoją klasę do rozpoczęcia roku szkolnego. Tutaj, w Peorii w stanie Illinois, jesteśmy już w szkole od kilku tygodni. Ale w innych częściach kraju uczniowie i nauczyciele mieli dopiero pierwsze dni zajęć w tym tygodniu. Ta siostra przygotowywała mural o świętych i cnotach.

Nie przestaję się nad tym zastanawiać. Jego beatyfikacja wskazuje, że Kościół uważa Sheena za człowieka o heroicznych cnotach. Fulton Sheen, który wkrótce miał zostać beatyfikowany, był niewątpliwie człowiekiem wiary. Jego głębokie i osobiste oddanie Jezusowi Chrystusowi przejawiało się w jego słynnym poświęceniu się codziennej Godzinie Świętej.

«Jeśli chcesz poznać Boga» – powiedział – «uklęknij». W dniu swoich święceń kapłańskich Sheen obiecał poświęcić codziennie godzinę świętą, a jego wierność tej obietnicy przygotowała go na przyjęcie owoców wiary teologicznej.

Światło wiary oświeciło jego umysł i dało mu głębokie zrozumienie tajemnic Chrystusa, co następnie wpłynęło na jego nauczanie, głoszenie kazań i pisanie, nadając im moc zrodzoną z Ducha.

Jej siła: modlitwa

Poznał Chrystusa przez studia, ale poznał Go przez modlitwę.

Ta wierność czasami miała wysoką cenę. W «Skarbie w glinie» pisze o tym, jak wiele wysiłku wkładał w to, by dotrzymać codziennego spotkania z Panem, nawet w okresach duchowej posuchy i rozproszenia, albo o tym, jak przypadkowo został zamknięty w kościele w Chicago, wyskoczył przez okno i wpadł do pojemnika na węgiel.

Błogosławiony Pan nagrodził jego wierność w najbardziej wzruszający sposób, przychodząc spotkać się z Sheenem w sposób ostateczny podczas Jego Godziny Świętej 9 grudnia 1979 r., aby poprowadzić swego wiernego ucznia do domu Ojca.

Godzina Święta była kamieniem węgielnym życia Fultona Sheena, miejscem, w którym odnalazł swoją tożsamość, czerpał inspirację do nauczania i zbierał siły do czekającego go zadania. Było źródłem jego godnej podziwu prawości. Pozostawał tą samą osobą, niezależnie od sytuacji czy publiczności, czując się równie swobodnie wśród bogatych i sławnych, jak i wśród sprzątaczki czy zamiatacza ulic.

Miłość bliźniego

Jednak jego opowieści pokazują, że najlepiej czuł się wśród biednych i prostych ludzi. Opowiedział historię zamiatacza ulic w Rzymie, na którym nie zrobiły wrażenia kardynały i biskupi zgromadzeni na Soborze Watykańskim II, a który przypomniał mu, że prosty człowiek, który wykonywał swoją pracę z miłości do Boga, robił coś bardziej wartościowego niż jakiekolwiek «ważne» zadanie podejmowane z innych powodów.

Ta duchowa wizja zaszczepiła w nim głęboki szacunek dla każdego człowieka oraz dla mądrości i uczciwości zwykłego człowieka. Ten szacunek wypływał z miłości do Boga, która pozwalała mu postrzegać każdego człowieka jako brata lub siostrę, z głęboką i praktyczną miłością do bliźniego – miłością, która podsycała jego gorliwość o dusze i podtrzymywała jego działalność kaznodziejską i misyjną.

Sheen, pracowity

Fulton Sheen był znany z ogromnego poświęcenia pracy. Jako profesor uniwersytecki, pod koniec każdego semestru niszczył swoje notatki z wykładów i przepisywał je co semestr, aby móc podejść do materiału z jasnym umysłem.

Poświęcił ponad 30 godzin na przygotowanie się do każdego odcinka telewizyjnego, ćwicząc grę aktorską w kilku językach. Łatwo byłoby przypiąć Sheenowi etykietkę pracoholika, ale być może była to forma ascetyzmu, rodzaj duchowej dyscypliny i oddania obowiązkom, odmowa popadnięcia w samozadowolenie, które może towarzyszyć sukcesowi, oraz arogancja usprawiedliwiająca zaniedbywanie pracy argumentem: «Już wiem, jak to zrobić».

Posłuszeństwo

Wszystkie jego działania — głoszenie kazań, nauczanie, pisanie, występy w radiu i telewizji, praca misyjna — służyły Kościołowi, będąc wyrazem jego niezachwianego posłuszeństwa Chrystusowi i Kościołowi, co ukazywały także jego przełożeni hierarchiczni.

W tym akcie posłuszeństwa jego wizja była jasna i gdy uznał to za konieczne, stanął twarzą w twarz z kardynałem Francisem Spellmanem jako równy sobie. To posłuszeństwo, jak każde posłuszeństwo w pewnym momencie, było dla niego w późniejszych latach próbą ognia, próbą, którą przyjął i przyjął z miłości do Chrystusa i Jego Ciała, Kościoła.

W burzliwych i pełnych zamętu latach 60. i 70. Sheen, dysponując platformą i publicznością, stawiał na dyskrecję, celowo unikając upubliczniania swoich sporów kościelnych. W swojej autobiografii wspomina o nich jedynie mgliście.

Cierpliwość

Jego wiara w Chrystusa, obecnego w Kościele, i posłuszeństwo nawet w obliczu upadku jego członków i przywódców, nadały jego miłości charakter wytrwałości i poświęcenia, który charakteryzuje niekiedy przestarzałą cnotę cierpliwości. Doświadczenia i cierpienia fizyczne w ostatniej dekadzie życia przemieniły go w Chrystusa-ofiarę, czyniąc z niego świadka nieprzemijającej rzeczywistości chrześcijańskiej nadziei.

Nic więc dziwnego, że święty Jan Paweł II powiedział Sheenowi zaledwie dwa miesiące przed swoją śmiercią w 1979 roku: «Jesteś wiernym synem Kościoła». Polski papież dostrzegł w słabym biskupie człowieka, którego całe życie i tożsamość oddane były Chrystusowi i służbie Kościołowi.

24 września następca św. Jana Pawła II, za pośrednictwem swojego przedstawiciela, kardynała Luisa Antonio Tagle, dokona beatyfikacji Fultona Sheena. Tym aktem Kościół, nasza Matka, ofiarowuje nam dar nauczyciela i przewodnika, wskazując, że nauczanie i pisma Sheena mogą nas kształtować w wierze, a jego życie jest wzorem świętości poprzez naśladowanie jego heroicznych cnót. W tym wrześniu, gdy uczniowie wypełniają klasy w całych Stanach Zjednoczonych, katolicy są zaproszeni do poznania nowego nauczyciela w szkole świętości: arcybiskupa Fultona Sheena.

Siostra dominikanka Jude Andrew Link jest członkinią Zgromadzenia Sióstr Dominikanek Maryi, Matki Eucharystii. Wykłada teologię w Peoria Notre Dame High School i jest dyrektorem programowym beatyfikacji Fultona Sheena w St. Louis.

AutorOSV / Omnes

PodpisyEloy Asenjo Carpintero

Odwaga rozeznawania

Leon XIV zachęca młodych ludzi, aby nie bali się swojego powołania i aby w ciszy, w obliczu hałasu świata, szukali głosu Boga.

13. 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

Nawiązując do historycznego i ponadczasowego wezwania «Nie lękajcie się!», którym święty Jan Paweł II zainaugurował swój pontyfikat, papież Leon XIV pozostawił głęboki ślad podczas swojej niedawnej wizyty w Madrycie. Te słowa, wzywające wszystkich do otwarcia szeroko drzwi Chrystusowi, zdawały się nabierać nowego, tętniącego życiem życia na Plaza de Lima, doskonale oddając ducha czuwania modlitewnego, które przeciwstawiało się prądom współczesnego społeczeństwa.

Od pierwszej chwili przesłanie Papieża było bezpośrednie, bez wahania i dwuznaczności. Zwracając się do imponującego tłumu ponad 500 000 młodych ludzi zalewających Paseo de la Castellana, Leon XIV podkreślił pilną potrzebę osobistego zaangażowania. «Nigdy nie bójcie się myśleć o powołaniu» – oświadczył stanowczo w odpowiedzi na pytanie młodej Mariny. Po tym odważnym orędziu natychmiast odpowiedział Fernandowi, przypominając wszystkim zgromadzonym, że małżeństwo i założenie rodziny same w sobie są powołaniem, którego nie należy się obawiać.

Aby pokierować tym wymagającym procesem rozeznawania, Papież podzielił się swoimi wzorcami do naśladowania, budując pomost między nowoczesnością a żywą Tradycją Kościoła poprzez świętych, którzy pomimo upływu wieków wciąż stanowią wyzwanie dla ludzi. Przypomniał, jak postać świętego Augustyna z V wieku i jego egzystencjalna szczerość skłoniły go w młodości do pytania: «Skoro oni byli zdolni, dlaczego ja nie?». Obok świętego z Hippony, podkreślił śmiałość świętego Jana Chryzostoma, giganta IV wieku, którego elokwencja wynikała z absolutnej spójności między tym, co głosił, a tym, jak żył; pasterza, który nie wahał się podnosić głosu przed samym cesarzem w obronie sprawiedliwości.

Spojrzenie Papieża zatrzymało się również na postaciach pochodzenia latynoskiego, o imponujących dokonaniach charytatywnych i zaangażowaniu społecznym. Wspomniał o świętym Tomaszu z Villanovy, XVI-wiecznym augustiańskim reformatorze, znanym jako «Biskup Ubogich», który gorąco nawoływał swoich współbraci do «wytrwałości w modlitwie, życiu w czystości i posłuszeństwie». W tym samym duchu umieścił świętego Torybia de Mogrovejo, misjonarza, który również w XVI wieku gorliwie zwalczał nadużycia i korupcję swoich czasów w Peru. Wszystkie te postacie dowodzą, że świętość nie jest abstrakcyjnym pojęciem wystawionym na pokaz, lecz atrakcyjnym i kontrkulturowym modelem. Są to przykłady, podobnie jak wielu dobrych ludzi żyjących współcześnie, które zachęcają nas do spojrzenia poza nagłówki i odkrycia tego, co papież Franciszek nazywa «świętymi z sąsiedztwa».

Jednak nad Castellaną wisiało wielkie pytanie: jak dostroić się do częstotliwości Boga w świecie przesyconym bodźcami i hiperpołączonym. Odpowiedź Leona XIV na głęboki niepokój poruszony przez młodego Manu była jasna: wewnętrzna cisza. Ojciec Święty ostrzegał przed «rykiem tysiąca głosów» i oszustwami mediów społecznościowych, które propagują kłamstwa i ulotne ideologie, przeciwstawiając je szczeremu poszukiwaniu prawdy. Jak sam powiedział, to w doświadczeniu ciszy decydujemy, które hałasy ignorować, a gdzie prawda pozostaje niezmieniona.

Ta teoretyczna cisza stała się uderzająco namacalna i cielesna, gdy zdecydowana większość tłumu uklękła, by adorować Jezusa w Najświętszym Sakramencie. W scenie niemal nie do pomyślenia, biorąc pod uwagę tempo życia w dużej stolicy, Plac Broni w Limie przeobraził się w nową Betanię. Pośród tłumu powstała przestrzeń absolutnej intymności – podobna do tej, którą Marta, Maria i Łazarz dzielili z Mistrzem – idealna do wylania trosk, cierpień i planów. To intymne i głębokie doświadczenie, dalekie od bycia odosobnioną oazą, powtarza się wielokrotnie w niezliczonych parafiach, gdzie adoracja eucharystyczna jest istotnym elementem ich duszpasterstwa.

To właśnie w tej oazie spokoju nabiera sensu najpoważniejsze i najodważniejsze pytanie, jakie może zadać młody człowiek: «Panie, czego ode mnie chcesz?». Bóg, niczym matki i ojcowie wobec swoich dzieci, zaplanował dla każdego z nas piękną historię. Ostatecznie wezwanie Papieża jest zaproszeniem do egzystencjalnej odwagi, tej samej odwagi, o której wspominał ksiądz, objaśniając Kaplicę Najświętszego Sakramentu i postać Chrystusa w jej ołtarzu niepewnym młodym ludziom. Lekcja, która moim zdaniem jest głęboka zarówno dla wszystkich, którzy byli na Paseo de la Castellana, jak i dla tych, którzy śledzili ją za pośrednictwem mediów, a której ostateczna rekomendacja wciąż mocno rezonuje w mojej pamięci:

«No dalej! Wejdź tam, spójrz na niego i powiedz mu, że go nie kochasz».

AutorEloy Asenjo Carpintero

Aktualności

Ksiądz Arellano: “W sercu Kościoła Barbastro-Monzón, Torreciudad stoi jako prawdziwy symbol nadziei”.”

Esplanada Torreciudad wypełniła się rodzinami, dziećmi i wolontariuszami z całej Hiszpanii, aby wspólnie świętować 34. Dzień Maryjny Rodziny pod hasłem “Spotkanie rodzin wokół Matki”.

Maria José Atienza-12 grudnia 2026 r.-Czas czytania: 7 minuty

Dziekan Trybunału Roty Rzymskiej i pełnomocny komisarz w Torreciudad, Monsignor Alejandro Arellano Cedillo, przewodniczył Maryjnemu Dniu Rodzin w Torreciudad, 34. edycji, w której wzięło udział ok. 7000 osób. 

Wydarzenie to wpisuje się również w złożony proces, który od 2023 roku toczy się w diecezji Barbastro-Monzón, w ramach którego kompleks maryjny przechodził przez szereg konfliktów. Najnowszy z nich miał miejsce zaledwie... 24 godziny przed obchodami tego dnia. Jednakże napięcie, które znalazło odzwierciedlenie w ostatnim oświadczeniu diecezji Barbastro, nie było widoczne w dniu, w którym obecni nawet bili brawo, Ksiądz Arellano Cedillo mianował biskupem Barbastro Monzón. 

Dzień podobny do poprzednich 

Dzień rozpoczął się w południe modlitwą i tradycyjnymi ofiarami od rodzin i różnych lokalnych organizacji. W homilii biskup Arellano nawiązał do obecności wikariusza regionalnego Prałatury w Hiszpanii, Ignacio Barrery, “którego obecność jest dla nas zaszczytem i umacnia więzi naszej wspólnoty kościelnej”, i pozdrowił “rektorów tego kościoła, ojca Ángela Lasherasa i ojca José Mairala”, czyniąc gest jedności między osobami mianowanymi przez Prałaturę a biskupem., geneza obecnej sytuacji w Torreciudad.

“Wiara nie jest doświadczeniem odosobnionym”

Arellano wygłosił homilię pomostową, w której umieścił dzieło i ducha Torreciudad w szerszym kontekście Kościoła powszechnego i lokalnego. W tym kontekście wspomniał o “pasterzach, którzy kierowali diecezją Barbastro-Monzón” i wyraził wdzięczność za przykład “świętego Josemaríi Escrivy, syna tej ziemi, który potrafił odkryć w codziennym życiu miejsce, gdzie Bóg wychodzi nam naprzeciw i przemienia swoją łaską nasze codzienne życie”.

Rodzina i jej rola w życiu Kościoła stanowiły centrum homilii dziekana Trybunału Roty, który przypomniał, że “wiara nigdy nie jest wyizolowanym doświadczeniem ani przygodą, którą podejmujemy sami: każdy otrzymuje historię, więzi, rodzinę i powołanie, które są częścią większej Historii, tej, którą Bóg prowadzi z nieskończoną mądrością i miłosierdziem. 

Podkreślił zatem: “Rodziny chrześcijańskie są częścią żywego łańcucha wiary i łaski, w którym to, co otrzymujemy, staje się darem dla tych, którzy przyjdą później: rodziców, którzy uczą swoje dzieci modlitwy; małżonków, którzy cierpliwie pielęgnują sztukę przebaczania i zaczynania od nowa; dziadków, którzy podtrzymują życie rodzinne modlitwą; młodych ludzi, którzy szczerze szukają woli Bożej. Wszyscy budujecie Kościół”. 

Monsignor Arellano podkreślił również, że “w Nazarecie miłość boska przybrała formę domu. Ale Nazaret był również domem, w którym miłość nauczyła się języka wystawionej na próbę wiary. To właśnie w próbie objawia się prawda o tej trwałej miłości”. 

W tym kontekście – kontynuował – “rodzina przechodzi prawdziwą epokową przemianę” i odniósł się do najczęstszych problemów, z jakimi borykają się dziś rodziny: “samotności przenikającej tak wiele serc, trudności w budowaniu niezniszczalnej miłości, ran tak często znoszonych w milczeniu i pokusy życia tak, jakby Bóg był niepotrzebny”. “W tym kontekście” – podkreślił – “zaproszenie papieża Leona XIV do poświęcenia szczególnej uwagi duszpasterskiej rodzinom, towarzyszenia im w radościach i trudnościach, rozbrzmiewa ze szczególną siłą”. 

Latarnia morska dla rodzin 

Ksiądz prałat Arellano podkreślił znaczenie pracy Torreciudad, zauważając, że “w sercu Kościoła Barbastro-Monzón, Torreciudad stanowi prawdziwy symbol nadziei dla rodzin”. 

Wspomniał również o tysiącach ludzi, którzy co roku nawiedzają Matkę Bożą w nowej świątyni w Torreciudad: “W tej świątyni Maryja przyjmuje swoje dzieci z czułością Matki, która rozumie, pociesza i pozostaje blisko. Tutaj każda rodzina może się od Niej uczyć, jak strzec wiary w trudnościach, ufać, gdy droga staje się trudna, i trwać pod miłosiernym spojrzeniem Chrystusa”. 

Na koniec pełnomocnik ds. Torreciudad zwrócił się z prośbą do “Matki Boskiej Anielskiej z Torreciudad o łaskę zrozumienia, że świętość nie jest dziedzictwem zapisanym w przeszłości, ale żywym powołaniem, które Bóg kieruje do każdego z nas dzisiaj, tu i teraz”.

«Czekamy na papieża w Torreciudad»

Na zakończenie mszy rektor Ángel Lasheras serdecznie podziękował ks. prałatowi Arellano za jego obecność w tym dniu i przekazał mu wiadomość dla papieża Leona XIV: «Bardzo go kochamy i oczekujemy na niego w Sanktuarium, aby mógł je poznać».

Papież Leon XIV ze swej strony udzielił uczestnikom tego dnia błogosławieństwa apostolskiego.

50 lat Torreciudad, tak jak jest ono rozumiane dzisiaj

W tym dniu kompleks maryjny kończy półwiecze istnienia nowego sanktuarium, którego twórcą był św. Josemaría Escrivá, a które zostało zainaugurowane 7 lipca 1975 r. mszą świętą za duszę założyciela Opus Dei, zmarłego kilka dni wcześniej w Rzymie. 

W roli prelegentów na tegorocznej konferencji wystąpią influencerzy Quique Mira i María Lorenzo, założycielki Aute i Proyecto Caná. Para ta poruszy aktualne tematy, takie jak rodzina, młodzież, miłość czy małżeństwo. 

W ciągu dnia zbierano również podstawowe produkty higieniczne przeznaczone dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji, które zostaną rozdysponowane we współpracy z Caritas Diocesana de Barbastro-Monzón. 

Świadectwa wiary: Quique Mira i María Lorenzo

Po mszy świętej rodziny rozeszły się na esplanadzie Sanktuarium na lunch. Później, tuż tam, Quique Mira i María Lorenzo, twórcy treści dla rodzin i założyciele Aute oraz Proyecto Caná, cyfrowego projektu ewangelizacyjnego, podzielili się swoim świadectwem wiary w rozmowie o zalotach, małżeństwie i rodzinie. Młoda para przemawiała do prawie siedmiu tysięcy uczestników Dnia Rodziny Maryjnej w Sanktuarium w Torreciudad, gdzie podzielili się własnym doświadczeniem wiary i opowiedzieli o swojej drodze nawrócenia. 

“Byłam rozczarowana sobą, bo tak bardzo się od siebie oddaliłam, że przestałam być tą samą Marią, którą byłam kiedyś. Oglądając film Na stronie Męka Pańska, ”A dzięki Jego ofierze moje serce się przebudziło i zrozumiałam Miłość Boga“ – powiedziała María Lorenzo, podkreślając, że ”życie wiarą to konkretna relacja z konkretną osobą, którą jest Jezus Chrystus”. 

Quique ze swojej strony wyznał: “W chwili, gdy zacząłem wyciszać swoje życie i wpuściłem do niego Pana, wtedy właśnie zakorzeniła się we mnie nowa definicja Miłości”. 

Zarówno dla niego, jak i dla Marii kluczem do udanego małżeństwa są “trójstronne zaloty”. Quique wyjaśnił to zdaniem swojego kierownika duchowego: “Mery może być kobietą twojego życia, ale Bóg jest Miłością twojego życia”. Młody Katalończyk zapewnił, że jego misją jest poprowadzenie żony do Nieba i że “tylko przyjmując Pana do naszego życia, możemy żyć trójstronnym małżeństwem z Bogiem, ponieważ to On daje nam siłę do miłości”.

Quique i María pragną poprzez swoje świadectwo dotrzeć przede wszystkim do młodszych pokoleń. Cel ten realizowany jest od dwóch lat w ramach obchodów tego Dnia, jak podkreślił dyrektor ds. komunikacji w Torreciudad, José Alfonso Arregui: “Staramy się nadać temu Dniu świeższy styl, ponieważ to jest linia, którą chcemy podążać – linia rodziny.

Duża rodzina

Arregui zaznaczyła, że liczba odwiedzających Sanktuarium w tym dniu zazwyczaj waha się od sześciu do ośmiu tysięcy, a w tym roku jest ich około siedmiu tysięcy. Niektórzy odwiedzają Torreciudad po raz pierwszy, ale dla niektórych rodzin rezerwowanie weekendu we wrześniu na ten cel to już tradycja. Mercedes Valdecantos z Madrytu jest jedną z nich: “Byłam na wszystkich 34 Dniach Modlitwy; nie opuściłam ani jednego” – zapewniła. Główną różnicą, jaką zauważyła w tym roku w porównaniu z poprzednimi latami, jest atmosfera “bardziej spokojna, pogodna i przepełniona głębokim nabożeństwem”. Zapewniła: «Czuję się jak w domu”.

Podobnie jak rodzina Mercedes, rodzina Pabla Fraile uczestniczy w tym wydarzeniu od kilku lat z rzędu. “Jak zawsze, uwielbiam rodzinną atmosferę i nabożeństwo do Matki Boskiej” – skomentował. Chociaż przyjechał z żoną i pięciorgiem dzieci, zazwyczaj dołączają do innych rodzin ze szkół Montealto i El Prado w Madrycie.

Praca wolontariuszy

Fraile podkreślił również skrupulatną pracę ponad dwustu wolontariuszy, którzy dokładają wszelkich starań, aby wszystko przebiegało perfekcyjnie. Oriol Saló, student i wolontariusz z katalońskiego uniwersytetu, zwrócił szczególną uwagę na jeden szczegół: “Ludzie są bardzo radośni, starają się stworzyć dobrą atmosferę i okazać wdzięczność”. Wyjaśnił: “Jesteśmy ramieniem operacyjnym dla osób, które poświęciły cały rok na przygotowanie tego wydarzenia”. Zarówno on, jak i jego współpracownicy byli odpowiedzialni za monitorowanie dostępu do Sanktuarium, organizowanie ofiar przynoszonych przez wiernych oraz wykonywanie zadań praktycznych. 

Jest też wielu doświadczonych wolontariuszy. Tak jest w przypadku Marceli Ruiz, Wenezuelki, która przyjechała z Barcelony i jest przekonana, że to zawsze dobra decyzja: “Wolontariat to fantastyczny pomysł; wspaniale jest obserwować, jak wygląda wydarzenie i jak rodziny się nim cieszą. Widać, że jesteśmy blisko Maryi Dziewicy. Pracujesz tutaj, ale dostajesz tak wiele od ludzi”. 

Cristina Gracia, również wolontariuszka, podkreśliła bardziej apostolski charakter tego Dnia: “To okazja, by przekazać charyzmat Dzieła, żyjąc swoją pracą z jak największą radością i starając się zasłużyć na Niebo”.

Watykan

Watykan ujawnia, że w XXI wieku przybyło ponad 1700 nowych męczenników.

Watykańska Komisja ds. Nowych Męczenników – Świadków Wiary zidentyfikowała już ponad 1700 męczenników XXI wieku. W odniesieniu do ewentualnego wszczęcia procesów beatyfikacyjnych, kardynał Semeraro, prefekt Dykasterii ds. Kanonizacyjnych, stwierdził: “Świętość to nie tylko oficjalna kanonizacja”.

Francisco Otamendi-12 grudnia 2026 r.-Czas czytania: 3 minuty

Komisja ds. Nowych Męczenników – Świadków Wiary, utworzona w Dykasterii ds. Kanonizacji, nieustannie gromadzi informacje o chrześcijanach, którzy oddali swoje życie za Ewangelię na całym świecie w XXI wieku. 

Jeżeli 14 września 2025 roku (w dniu urodzin papieża Leona XIV, który w tym roku kończy 71 lat) Komisja Watykańska mówić Ta sama Komisja szacuje, że w 2026 r. będzie ponad 1700 “nowych męczenników i świadków wiary” – spośród nich będzie ponad 1700 udokumentowanych świadectw.

Komisja Obradom przewodniczy arcybiskup Fabio Fabene, sekretarz Dykasterii ds. Kanonizacyjnych, oraz profesor Andrea Riccardi, wiceprzewodniczący, który w tym tygodniu, wspólnie z kardynałem Semeraro, prefektem Dykasterii, poprowadził specjalne spotkanie, które odbędzie się we wtorek 15 września w Instytucie Patrystycznym Augustinianum w Rzymie, na temat “XXI wiek: nowa era męczenników?”.

Arcybiskup Fabio Fabene, sekretarz Dykasterii ds. Kanonizacyjnych i przewodniczący Komisji ds. Nowych Męczenników, oraz historyk Andrea Riccardi, wiceprzewodniczący Komisji, w Watykanie, 8 września 2025 r. (CNS Photo/Pablo Esparza).

Kardynał Semeraro: “Nie wszyscy święci są kanonizowani”

Często zadawanym pytaniem w tej sprawie jest to, czy wszyscy nowi męczennicy wpisani do Katalogu przygotowywanego i dokumentowanego przez Komisję zostaną kanonizowani.

“Łaska świętości w Kościele objawia się, choć nie wyczerpuje się, w kanonizacjach” – powiedział kardynał Marcelo Semeraro, prefekt Dykasterii ds. Kanonizacji, w swoim liście do biskupów. Mowa.

Aby podkreślić ‘wysoki standard zwyczajnego życia chrześcijańskiego’

“Oczywiście nie można wykluczyć” – dodał kardynał – “że w przypadku niektórych osób wymienionych w Katalogu, po spełnieniu wymaganych warunków, może zostać wszczęte postępowanie beatyfikacyjne i kanonizacyjne. Należy jednak podkreślić ‘wysoki standard zwyczajnego życia chrześcijańskiego’, na który wskazuje św. Jan Paweł II w Novo Millennio Ineunte”., Nr 30 i świętość ‘w zasięgu ręki’, o której papież Franciszek przypomina w Gaudete et Exsultate, Nr 6-8”.

“Antropologiczna wartość chrześcijańskiej świętości”: zdolność do cierpienia dla prawdy

Kardynał Prefekt Marcello Semeraro odniósł się także do “antropologicznej wartości chrześcijańskiej świętości”, która sprowadza się do “zdolności cierpienia za prawdę”.

Uczynił to, cytując Benedykta XVI: “Cierpieć z innymi, dla innych; cierpieć za prawdę i sprawiedliwość; cierpieć z miłości i stać się osobą, która naprawdę kocha: to fundamentalne elementy człowieczeństwa, których porzucenie zniszczyłoby samego człowieka. Ale znów pojawia się pytanie: czy jesteśmy do tego zdolni?”.”

“Potrzebujemy do tego również świadków, męczenników, którzy oddali się całkowicie, aby mogli nam to ukazywać dzień po dniu” (cytat Benedykta XVI). “Potrzebujemy ich, aby nawet w drobnych wyborach codziennego życia przedkładali dobro nad pocieszenie, wiedząc, że właśnie tak naprawdę żyjemy. Powtórzmy: zdolność do cierpienia dla prawdy jest miarą człowieczeństwa» (Spe salvi, nr 39).

Wartość ekumeniczna 

Na zakończenie Kardynał podkreślił ekumeniczny wymiar inicjatywy, której święty Jan Paweł II od początku pragnął dla Komisji. Już w encyklice ‘Ut unum sint’ (1995) napisał: ”W perspektywie teocentrycznej my, chrześcijanie, mamy już wspólne martyrologium. Pokazuje to, jak w głębokim sensie Bóg podtrzymuje komunię między ochrzczonymi w najwyższym wymogu wiary, objawionej w ofierze życia” (n. 84).

Kardynał Prefekt wspomniał w tym miejscu ponownie o papieżu Franciszku, który powołując Komisję w ramach Dykasterii ds. Kanonizacyjnych, podkreślił, że jej praca “pozwoli na umieszczenie męczenników oficjalnie uznanych przez Kościół obok udokumentowanych świadectw – a jest ich wielu – tych naszych braci i sióstr w rozległej panoramie, w której rozbrzmiewa jeden głos chrześcijańskiego męczeństwa”.

Konferencja w przyszłym tygodniu

Konferencja, o której mowa na początku, odbędzie się w Papieskim Ateneum Augustinianum 15 września 2026 r. w dwóch sesjach, których program można znaleźć tutaj tutaj.

16. dnia prelegenci i uczestnicy zostaną przyjęci na specjalnej audiencji przez papieża Leona XIV, który stwierdził: “[…] nie możemy, nie chcemy zapomnieć. Chcemy pamiętać. Czynimy to z przekonaniem, że tak jak w pierwszych wiekach, tak i w trzecim tysiącleciu “krew męczenników jest nasieniem nowych chrześcijan” (Tertulian)”.

AutorFrancisco Otamendi

Cyfrowa ochrona nastolatków. Czy wystarczy odebrać im telefony komórkowe?

Cyfrowe dobrostany nieletnich nie są już postrzegane wyłącznie jako kwestia odpowiedzialności indywidualnej, lecz zaczynają być postrzegane jako odpowiedzialność społeczna.

12 grudnia 2026 r.-Czas czytania: 3 minuty

Kilka miesięcy temu nastolatek zaczął mieć ataki paniki. Przestał dobrze spać, stał się drażliwy i ciągle szukał wymówek, żeby opuścić szkołę. Jego rodzice myśleli, że to tylko chwilowa faza, dopóki nie odkryli, co się naprawdę dzieje.

Na grupowym czacie cyfrowym z kolegami z klasy zaczęli się z niego naśmiewać. Potem pojawiły się memy, krzywdzące komentarze, przerobione zdjęcia i prywatne wiadomości. To, co kiedyś kończyło się wraz z jego odejściem ze szkoły, teraz trwało w jego pokoju, w telefonie, przez całą noc. Nie było miejsca, w którym mógłby czuć się całkowicie bezpiecznie.

Do ich domu dotarło zastraszanie.

Ten przypadek, choć przedstawiony w skrócie, odzwierciedla rzeczywistość, z którą zmaga się wiele rodzin. Media społecznościowe mogą być przestrzenią komunikacji, kreatywności i budowania relacji, ale mogą również nasilać porównywanie się, upokorzenie, presję społeczną i izolację.

Nauka wzywa nas do zwrócenia na to uwagi. Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne ostrzega, że niektóre negatywne doświadczenia w internecie – takie jak dyskryminacja, nienawiść i cyberprzemoc – mogą wiązać się ze wzrostem objawów lęku i depresji u nastolatków. 

Dlatego niedawne doniesienia ze Stanów Zjednoczonych są szczególnie istotne: Meta zawarła porozumienie prawne z władzami wielu stanów w sprawie wprowadzenia nowych środków ochrony dzieci na Facebooku i Instagramie. Obejmują one z góry ustalony dwugodzinny limit dzienny, ograniczenia nocne między północą a 6:00 rano, wyciszanie powiadomień w godzinach szkolnych, ukrywanie “lajków”, ulepszoną weryfikację wieku oraz szerszy zakres kontroli rodzicielskiej. 

Oprócz szczegółów prawnych istnieje przesłanie, którego nie powinniśmy ignorować: cyfrowe dobrostan nieletnich nie jest już postrzegany wyłącznie jako kwestia indywidualnej odpowiedzialności, lecz zaczyna być postrzegany jako odpowiedzialność społeczna.

Ale tutaj pojawia się niewygodne pytanie: czy wystarczy, że platformy ustalą limity?

NIE.

Musimy również odzyskać coś znacznie starszego niż jakakolwiek sieć społecznościowa: życie rodzinne.

Telefon komórkowy nie powinien stać się najważniejszym członkiem naszej rodziny.

Dom musi znów stać się miejscem, w którym możemy rozmawiać bez pośpiechu, patrzeć sobie w oczy, dzielić się zmartwieniami, śmiać się razem, kłócić i godzić. Musimy znów rozmawiać.

Ponieważ nastolatek, który wie, że może zwrócić się do rodziców, gdy coś go boli, dysponuje niezwykle cennym zasobem ochronnym: relacją.

Rozwiązaniem nie jest po prostu odebranie im telefonów. Chodzi o nauczenie ich swobodnego i odpowiedzialnego życia w cyfrowym świecie. A to wymaga nadzoru osoby dorosłej.

Możemy ustalić godziny bez ekranów, szczególnie podczas posiłków i przed snem. Możemy zapobiec pozostawianiu telefonów w sypialni w nocy. Możemy dowiedzieć się więcej o aplikacjach, z których korzystają nasze dzieci, pomóc im w pierwszych cyfrowych doświadczeniach i otwarcie rozmawiać o cyberprzemocy, pornografii, porównywaniu się z innymi, prywatności i presji rówieśniczej.

Ale przede wszystkim możemy ich zapytać:

“Jaka była najlepsza część twojego dnia?”

“Czy było coś, co sprawiło, że poczułeś się źle?”

“Czy ktoś sprawił, że poczułeś się gorszy?”

“Czy coś cię martwi i nie wiesz, jak mi o tym powiedzieć?”

Czasami dziesięciominutowa rozmowa może zapobiec cierpieniu, którego nigdy nie poznamy, jeśli po prostu zapytamy: “Czy już odrobiłeś pracę domową?”

Nauka również potwierdza znaczenie rodziny. Sam Generalny Chirurg Stanów Zjednoczonych podkreślił, że zdrowie psychiczne rodziców i jakość relacji rodzinnych są ściśle powiązane z dobrostanem dzieci. 

A nasza wiara ma nam coś cennego do zaoferowania.

Księga Powtórzonego Prawa przedstawia nam bardzo bliski obraz przekazywania wiary: “Wpoisz je w twoich synów, będziesz o nich mówił, przebywając w domu i idąc drogą” (por. Pwt 6, 6-7).

Ten tekst jest dziś tak aktualny!

“W domu i w drodze”. Nie chodzi tu o okazjonalną edukację, ale o codzienną obecność. Kształtowanie dokonuje się w rozmowie, poprzez przykład, w małych, wspólnych doświadczeniach.

Jezus przypomina nam również o wartości bycia obecnym w życiu innych. Kiedy uczniowie w drodze do Emaus szli zagubieni, podszedł do nich, szedł z nimi i pytał, co się dzieje (por. Łk 24,17).

Być może właśnie to powinniśmy dzisiaj zrobić w stosunku do naszych nastolatków: wyjść z nimi na spacer.

Nie wystarczy monitorować ich ekrany. Musimy poznać ich serca.

Technologia będzie się nadal rozwijać. Pojawią się nowe platformy, nowe algorytmy i nowe sposoby łączenia się. Nie możemy wychowywać naszych dzieci do świata bez technologii. Musimy nauczyć je z niej korzystać, nie pozwalając, by technologia odebrała im to, czego nie zastąpi żaden ekran: prawdziwą przyjaźń, kontakt z ludźmi, odpoczynek, ciszę, zabawę, rozmowę i miłość obecnej rodziny.

Cyfrowe granice są konieczne. Ale istnieje jeszcze ważniejsza granica: żadna sieć społecznościowa nie powinna zastąpić rodziny.

Być może najlepszą ochroną cyfrową, jaką możemy zaoferować naszym nastolatkom, jest wspólne wyłączenie telefonów komórkowych i ponowne rozpoczęcie rozmów.

Musimy znowu porozmawiać.

Hiszpania

Torreciudad: Diecezja Barbastro uważa umowy zawarte z Opus Dei dotyczące wizerunku za nieważne. 

Na dzień przed obchodami 34. Światowego Dnia Rodzin, którym będzie przewodniczył Komisarz Pełnomocny, Biskup Alejandro Arellano, Diecezja Barbastro-Monzón wydała oświadczenie, w którym zakwestionowała istnienie dokumentu, który popiera pozwolenie na przeniesienie figury Matki Bożej Anielskiej z Torreciudad do świątyni zbudowanej w 1975 roku.

Maria José Atienza-11. 2026 r.-Czas czytania: 4 minuty

Diecezja Barbastro-Monzón wydała oświadczenie, które potwierdza działania podjęte niedawno przez obie strony w związku z tym konfliktem. W sierpniu ubiegłego roku biskup Barbastro Oskarżył Opus Dei “zachowania” wizerunku Matki Boskiej, prałatura odpowiedziała z pewnymi wyjaśnieniami dotyczącymi porozumień z diecezją.

Teraz, na dzień przed przybyciem do Torreciudad ks. prałata Arellano, komisarza wyznaczonego przez Stolicę Apostolską w tej sprawie i najwyższego autorytetu we wszystkim, co dotyczy Torreciudad, diecezja opublikowała komunikat, który, zamiast przybliżyć sprawy, jeszcze bardziej je pogłębił. 

Porozumienia z 1962 i 1966 r.

W oświadczeniu wydanym przez diecezję podkreślono, że “w publicznym akcie konstytucji spis emfiteutyczny, wydany 24 września 1962 r. (…) wśród przyjętych zobowiązań wyraźnie ustalono, że ‘nie wyniesiemy obrazu z pustelni’” i wskazuje na potwierdzenie tego faktu w protokole Kapituły Katedralnej. 

Był to rzeczywiście pierwszy kontrakt między diecezją a prałaturą, jednakże ta ostatnia, w swoich różnych formach, oświadczenia, odniósł się do późniejsze porozumienie podpisane w 1966 r., z którym można zapoznać się online. Jest to akt notarialny poświadczający umowę między ówczesnym biskupem diecezjalnym, ks. prałatem Jaime Floresem, a Florencio Sánchezem Bellą, doradcą Opus Dei w tamtych latach, w którym odnotowano, jako drugi punkt umowy – rozszerzającej spis emfiteutyczny z 1962 r. – że “Rada powiernicza Torreciudad odpowiada za budowę i finansowanie nowego sanktuarium, pod warunkiem, że wizerunek Matki Bożej z Torreciudad będzie tam czczony i czczony., jednocześnie zobowiązuje się do jego wybudowania na terenie w pobliżu obecnej pustelni.”. 

Powodem tej przeprowadzki był “brak możliwości przyjęcia przez obecny pustelnię pielgrzymów, którzy – zwłaszcza odkąd dzięki Patronatowi otwarto ruch drogowy do Torreciudad – przybywają coraz liczniej, aby modlić się przed czczonym wizerunkiem”. 

Podobnie Opus Dei w Hiszpanii zobowiązało się, że “w nowym sanktuarium wizerunek Matki Bożej z Torreciudad będzie chroniony ze wszystkimi niezbędnymi gwarancjami i będzie tam oddawany czci z godnością i szacunkiem”. 

Jednakże argument ten nie jest do przyjęcia dla diecezji, która w komunikacie stwierdza, że “budowa dużej świątyni obok pierwotnego pustelni, choć może przyczynić się do szerzenia kultu maryjnego, nie może usprawiedliwiać przeniesienia bez odpowiedniego zezwolenia wizerunku Matki Bożej, który należy do mieszkańców Barbastro-Monzón”.” 

Dokument “niewymieniony” w diecezji

Istnienie i ważność umowy udokumentowano 8 września 1966 r. Jednakże biskupstwo Barbastro podważa tę informację, twierdząc, że dokument ten “nie został przekazany tej diecezji, pomimo wielokrotnych próśb”, ani też “nie ma żadnego upoważnienia do usunięcia obrazu z pustelni i trwałego przeniesienia go do nowej świątyni w protokołach Kapituły Katedralnej ani w dokumentacji przechowywanej w archiwach diecezjalnych, ani też żadnej umowy, która obejmowałaby trwałe przeniesienie jego własności lub użytkowania”. 

Własność nie podlega dyskusji

W istocie, ani własność obrazu, ani pustelni nie była w żadnym momencie tego procesu kwestionowana, lecz raczej ważność przeniesienie prawa własności do pustelni (i w związku z tym założenie o jego utrzymaniu) oraz “prawa do ekspozycji i ochrony wizerunku”które są zawarte w punktach 4 i 5 spis emfiteutyczny podpisane przez obie strony w 1962 roku.

W tym nowym oświadczeniu diecezja ponownie kwestionuje legalność tych porozumień i domaga się zwrotu figury do jej pierwotnego pustelni, nalegając, aby diecezja “zezwoliła na jej tymczasowe przeniesienie do kościoła w Torreciudad i innych miejsc, jeśli przemawiają za tym względy duszpasterskie, przy należytej koordynacji i niezbędnych gwarancjach”. Tym samym orzeka się nieważność pierwotnej umowy, na mocy której wystawianie i konserwacja wizerunku pozostały w rękach Opus Dei. 

Po raz kolejny, w tonie bardzo podobnym do oświadczenia wydanego przez biskupa Barbastro-Monzón 31 sierpnia 2026 r., diecezja mówi o “odebraniu prawa”: “Ta diecezja – mała i skromna pod względem zasobów – nie domaga się żadnego przywileju ani nowego prawa, ani nie może zaakceptować faktu dokonanego w odniesieniu do czegoś tak jej drogiego, co należało do niej przez ponad tysiąc lat, aż do odebrania jej pięćdziesiąt lat temu”. Ponadto nawiązuje do rzekomej niemożności dla wiernych z tego regionu nawiedzenia Matki Boskiej w nowym kościele, sugerując, że “mieszkańcy Barbastro-Monzón nie chcą, aby ich Matka odwiedzała; chcą, aby była w domu”. 

Komisarz będzie jutro w Torreciudad.

Opus Dei odmówiło odpowiedzi na to nowe oświadczenie, które opublikowano na 24 godziny przed obchodami jednego z najważniejszych dni w kalendarzu pirenejskiego sanktuarium: Dnia Rodzin, któremu w tym roku będzie przewodniczył pełnomocny komisarz Torreciudad, ks. prałat Arellano Cedillo. 

Obecność tego eksperta w dziedzinie prawa kanonicznego nie jest bez znaczenia, biorąc pod uwagę obecną sytuację w Torreciudad. Dziekan Roty Rzymskiej został mianowany w 2024 roku przez papieża Franciszka komisarzem pełnomocnym dla Torreciudad, udzielając kanonikowi pełni uprawnień i ostatecznej decyzji we wszystkich sprawach dotyczących sanktuarium. 

Arellano zapoznał się i przeanalizował oba stanowiska oraz dokumentację przedstawioną przez obie strony w tej smutnej sytuacji, która trwa już trzy lata. 

Stany Zjednoczone

‘Krzyż w Ground Zero’ i inne historie dotyczące 11 września: “wiara nas wspierała”

11 września 2001 roku, w dniu najgorszego ataku terrorystycznego w historii USA, nie brakowało bohaterskich zespołów ratunkowych stawiających czoła niebezpieczeństwu, ani księży i duchownych, którzy udali się na Ground Zero. Jeden z nich natknął się na krzyż, ‘Krzyż Ground Zero’.’

OSV / Omnes-11. 2026 r.-Czas czytania: 8 minuty

- Kimberley Heatherington, OSV News

Niektóre z opowieści strażaków i ratowników medycznych, a także księży, mnichów i zakonnic, którzy udali się do Strefy Zero 11 września 2001 r., po strasznym ataku terrorystycznym, są dobrze znane, ale inne nie są aż tak znane. 

Pomoc i pocieszenie, jakich udzielili tym, którzy ponieśli druzgocące straty w postaci życia, obrażeń i zaginięć, zasługują na pamięć w 25. rocznicę.

Ojciec Brian Jordan wziął wodę święconą i udał się na miejsce katastrofy.

“Pamiętam to, jakby to było wczoraj” – powiedział ojciec Brian Jordan w wywiadzie dla OSV News.

Franciszkanin z Prowincji Matki Bożej z Guadalupe swojego zakonu, ksiądz jest obecnie proboszczem kościoła św. Franciszka z Asyżu, znajdującego się przy West 31st Street w Nowym Jorku.

Tego ranka ojciec Jordan przebywał w Szpitalu Prezbiteriańskim w Nowym Jorku. Dowiedziawszy się o ataku, wrócił do klasztoru franciszkanów przy 31. Ulicy, należącego do parafii św. Franciszka z Asyżu, gdzie mieszkał, zdecydowany udać się na miejsce katastrofy.

Nie wiedząc na pewno, co znajdzie – choć spodziewał się znaleźć zarówno ofiary, jak i sprawców ataku – wziął wodę święconą i kastet. “Powiedziałem: ‘Pobłogosławię ich jedną ręką, a na wszelki wypadek, gdyby trafili się jacyś źli, pobłogosławię ich drugą’”.

Zanim odszedł, inny zakonnik przekazał mu druzgocącą wiadomość: zmarł jego współbrat, franciszkanin, ojciec Mychal Judge. Mimo to ojciec Jordan wiedział, czego ojciec Judge by od niego oczekiwał: by poszedł i pomógł.

5 października 2006 roku robotnicy budowlani usunęli sześciometrowy krzyż wykonany ze stalowych belek, odnaleziony spod gruzów po atakach z 11 września 2001 roku, które doprowadziły do zawalenia się World Trade Center w Nowym Jorku. (Zdjęcie: OSV News/Chip East, Reuters).

“Wszędzie były ciała i części ciał: pobłogosławiłem je wszystkie”.”

Po zatrzymaniu się w szpitalu St. Vincent’s na Manhattanie, gdzie jedynymi pacjentami byli ludzie poddawani leczeniu z powodu wdychania pyłu po zawaleniu się wież World Trade Center, ojciec Jordan udał się do Ground Zero, gdzie spotkał się ze znajomym kapitanem policji.

“Dał mi maskę; dał mi parę rękawiczek. Powiedział: ‘Ojcze, załóż maskę, załóż rękawiczki i do roboty’. Przeszedłem więc kilka przecznic w tę i z powrotem, a tam leżały ciała i fragmenty ciał. Po prostu je wszystkie pobłogosławiłem”.

16 września Ojciec Jordan odprawił swoją pierwszą Mszę Świętą w Ground Zero i kontynuował odprawianie Mszy Świętej w tym miejscu przez prawie 10 miesięcy.

“Krzyż Ground Zero” na budynku nr 6 World Trade Center 

Aż nagle 23 września wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

“Podszedł do mnie duży, krzepki robotnik budowlany ze związku zawodowego Local 731 i powiedział: 'Hej, Ojcze, chcesz zobaczyć dom Boży?'‘.

“Potem weszliśmy do ruin budynku nr 6 World Trade Center” – wspominał ojciec Jordan. “Miałem ze sobą około 25 strażaków, a robotnik zapytał mnie: ‘Co widzisz, księże, w samym środku?’. Odpowiedziałem: ‘Nie mogę uwierzyć… Widzę krzyż’”.

Dwie przecinające się stalowe belki przecięto w taki sposób, że utworzyły krucyfiks, po tym jak w budynek 6 World Trade Center uderzyły odłamki powstałe podczas zawalenia się Północnej Wieży.

Został on wykopany, umieszczony na betonie i poświęcony.

To imponujące znalezisko stało się znane jako “Krzyż Ground Zero” i ostatecznie trafiło do kolekcji Muzeum i Pomnika 11 Września. Został on odkopany, umieszczony na betonowym cokole i poświęcony. 7 października, na rogu ulic Vesey i West, odprawiono w jego pobliżu mszę świętą.

“Ten moment dał ludziom nadzieję i zachętę” – wyjaśnił ojciec Jordan, który napisał własne wspomnienia – “Krzyż Ground Zero” (Xlibris) – i miał zaszczyt być jego nieoficjalnym strażnikiem.

Strażak z Nowego Jorku uczestniczy we mszy świętej w konkatedrze św. Józefa na Brooklynie w Nowym Jorku, upamiętniającej 21. rocznicę ataków terrorystycznych z 11 września 2022 roku. Biskupi katoliccy USA odprawiają msze święte, modlą się i dzielą refleksjami, upamiętniając w ten sposób 25. rocznicę ataków terrorystycznych z 11 września 2026 roku. (Zdjęcie: OSV News/Gregory A. Shemitz).

Siostra Margaret O'Brien

11 września siostra Margaret O'Brien, siostra miłosierdzia pracująca w systemie opieki zdrowotnej Sióstr Miłosierdzia, przebywała w swoim gabinecie w szpitalu Bayley Seton na Staten Island i informowała kolegę, który właśnie wrócił z urlopu.

“Przyszła jego sekretarka i powiedziała: ‘Właśnie odebrałam telefon. Samolot rozbił się o World Trade Center’” – wspominała siostra Margaret. “Poszliśmy korytarzem do okna, przez które mogliśmy wszystko widzieć, i zdaliśmy sobie sprawę z powagi sytuacji”.

Siostry szybko przygotowały się do wyjazdu do szpitala św. Wincentego, “aby zorganizować pogotowie ratunkowe i opiekę nad pacjentami z urazami” – wyjaśniła siostra Margaret. ”Lekarze byli na miejscu, nosze były, wszyscy czekali przy wejściu, ale po krótkim czasie nikt się nie pojawił”.

W rozmowie telefonicznej ludzie szukają swoich bliskich

Siostra Margaret odebrała telefon alarmowy w centrum operacyjnym szpitala sióstr i odebrała połączenia od osób szukających swoich bliskich.

“Telefon był naprawdę trudny” – wspominała. “Ponieważ ludzie podawali ci nazwisko, a ty sprawdzałaś listę i nie mogłaś ich znaleźć. … To wszystko było bardzo, bardzo emocjonalne i przez pierwsze kilka dni telefon nie przestawał dzwonić”.

“Pamiętam, że byłam bardzo wdzięczna, że mogłam się do czegoś przyczynić, że mogłam pomóc” – powiedziała siostra Margaret, obecnie asystentka prezesa Sióstr Miłosierdzia w Nowym Jorku.

Południowa wieża World Trade Center stanęła w płomieniach po uderzeniu w nią samolotu United Airlines Flight 175 w Nowym Jorku, jak wynika z tego zdjęcia archiwalnego z 11 września 2001 roku. Dwadzieścia pięć lat po atakach terrorystycznych z 11 września, w których zginęło prawie 3000 osób, rodziny katolickie, które straciły wówczas bliskich, przyznały, że wiara pomogła im poradzić sobie ze stratą. (Zdjęcie: OSV News/Sean Adair, Reuters). 

Liczby

Warto pamiętać, że w sumie ataki spowodowały natychmiastową śmierć 2977 osób, w tym 441 ratowników. Według Federalnego Programu Zdrowia World Trade Center, do 30 czerwca zmarło ponad 9000 osób.

Według Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom, jak dotąd u ponad 57 000 ratowników i osób, które przeżyły atak, zdiagnozowano raka związanego z atakiem.

Trauma, najczęstsza

Traumy były stałym elementem dyżurów sióstr, szczególnie w przypadku jednej z koleżanek, która opiekowała się ratownikami wysłanymi na leczenie po wzięciu udziału w akcji ratunkowej w Ground Zero.

“Czasami ludzie rozmawiali, ale przez większość czasu po prostu nie mogli“ – wyjaśniła siostra O’Brien. Jej koleżanka ‘wspominała jedną osobę: była bardzo cicha, a potem powiedziała: ”Mogę unieść ręce i nogi. Ale kiedy podniosłam kamień i zobaczyłam twarz, tylko głowę, roztrzaskaną o ziemię…«”.

“Ona się załamała» – dodała siostra O’Brien.

Ojciec Stephen McGraw: samolot nad naszymi samochodami

Ojciec Stephen McGraw – wówczas ksiądz w diecezji Arlington w stanie Wirginia, tuż za Waszyngtonem – również był świadkiem nieopisanych scen.

Rankiem 11 września, tuż po mszy szkolnej, zmierzał na Narodowy Cmentarz w Arlington, gdzie miał zostać pochowany, gdy popełnił błąd i nie skorzystał z dobrego wyjścia.

“Pamiętam, że około 9:35 po prostu utknąłem w korku, tuż przed Pentagonem”.

Obawiał się, że najprawdopodobniej spóźni się na pogrzeb.

“A potem, bez ostrzeżenia, samolot przeleciał z rykiem tuż nad naszymi samochodami, bardzo, bardzo nisko” – opowiadał ojciec McGraw. “Nie potrafię powiedzieć, który z moich zmysłów został najbardziej dotknięty: poczułem wibracje i ryk samolotu, a słup oświetleniowy został uderzony i spadł na samochód taksówkarza kilka pojazdów dalej”.

Spojrzał w prawo i zobaczył, jak samolot American Airlines Flight 77 rozbił się w Pentagonie.

«Widziałem, jak się rozbił i zniknął, a chwilę po uderzeniu z budynku wybuchła ogromna kula ognia».

Uwaga na ofiary obok Pentagonu

Ponieważ nie miał włączonego radia i nie słyszał, co dzieje się w Nowym Jorku, «po prostu założyłem, że to był straszny, tragiczny wypadek». 

Podróżni zostali sparaliżowani, a ksiądz McGraw wyskoczył z samochodu – z stułą, olejkami do namaszczania i modlitewnikiem w rękach – przekroczył barierę bezpieczeństwa na autostradzie i skierował się na trawnik przed Pentagonem, aby dotrzeć do ofiar.

“Moje przesłanie brzmiało: Jezus jest z tobą‘

“Zasadniczo moje przesłanie do nich brzmiało: ‘Jezus jest z wami’. To samo powtarzałem różnym ofiarom, którym udzielałem posługi» – stwierdził ksiądz McGraw.

Jednej z ofiar, która podała się za katolika – Juanowi Cruzowi, kierownikowi działu księgowości cywilnej w Biurze Asystenta Administracyjnego Sekretarza Armii – udzielono sakramentów.

Inna ofiara – Antoinette Sherman, analityczka budżetowa armii, która później zmarła – leżała twarzą do ziemi na trawie, z poważnymi oparzeniami pleców i tylko jednym butem na jednej stopie. Ojciec McGraw delikatnie założył jej go na stopę na jej prośbę.

“Potem dodała po prostu, być może każdemu, kto mógł ją usłyszeć: ‘Powiedz moim rodzicom, że ich kocham’. A ja zapewniłem ją, że tak zrobię”.

Coroczne wydarzenie “Tribute to Light” rozświetla niebo nad panoramą Dolnego Manhattanu w Nowym Jorku 10 września, w przeddzień 18. rocznicy ataków z 11 września. Każdego roku, dla upamiętnienia rocznicy zamachów, które doprowadziły do zawalenia się wież World Trade Center, dwa promienie światła rozświetlają niebo od zmierzchu do świtu. W atakach w 2001 roku w Nowym Jorku, Waszyngtonie i Shanksville w Pensylwanii zginęło prawie 3000 osób. (Zdjęcie: OSV News/Andrew Kelly, Reuters).

“Widzieliśmy zło w całej jego okazałości, ale także dobro”.”

Ksiądz McGraw – obecnie ksiądz misjonarz i proboszcz w misji Bánica w diecezji Arlington w Republice Dominikańskiej – nie wierzy, że jego nieoczekiwane przeznaczenie było zbiegiem okoliczności.

“Miałem silne poczucie boskiej Opatrzności” – powiedział w wywiadzie dla OSV News. “Miałem tam być”.

“Widzieliśmy zło w najgorszym wydaniu» – powiedział ojciec Jordan. «Ale widzieliśmy też dobro w całej okazałości. Nowy Jork się zjednoczył. Kraj się zjednoczył. Świat się zjednoczył».

Msze i refleksje biskupów w tych dniach

W związku z obchodami 25. rocznicy ataków terrorystycznych z 11 września amerykańscy biskupi katoliccy odprawiają msze, modlą się i dzielą refleksjami, podkreślając potrzebę dążenia do pokoju w obliczu rozdartej rzeczywistości globalnej.

“Minęło dwadzieścia pięć lat od tamtego dnia, a mimo to przerażające obrazy wciąż utkwiły nam w pamięci” – stwierdzili w oświadczeniu ukraińscy biskupi katoliccy w Stanach Zjednoczonych, na czele z metropolitą Filadelfii Borysem A. Gudziakiem. list pasterski Przy okazji opublikowano 4 września informację, że Gina Christian.

“Wiara nas podniosła i podtrzymała”

Arcybiskup Paul S. Coakley z Oklahoma City, przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych, oświadczył w oświadczeniu: komunikat od 9 września, że “wiara nas podniosła i podtrzymała” podczas ataku i po nim.

“W obliczu zaostrzenia się konfliktów na całym świecie odnówmy nasze zobowiązanie do bycia narzędziami pokoju Chrystusa w coraz bardziej podzielonym i skłóconym świecie” – powiedział.

———–


– Kimberley Heatherington jest korespondentką i Gina Christian Jest reporterką multimedialną, pracującą dla OSV News.

– Informacje te opublikowano w OSV News w ciągu ostatnich kilku dni. Można się z nimi zapoznać na przykład:, tutaj.

AutorOSV / Omnes

Świat

Lorenzo Fazzini: “Wyróżnikiem wydawnictw katolickich powinna być ich uniwersalność”

Z okazji stulecia istnienia Watykańskiego Domu Wydawniczego jego dyrektor wydawniczy, Lorenzo Fazzini, wyjaśnia Omnes, co oznacza bycie “wydawnictwem papieskim”: chronić Magisterium, a jednocześnie szerzyć je na cały świat za pośrednictwem tłumaczeń, międzynarodowej współpracy i nowych autorów.

Giovanni Tridente-11. 2026 r.-Czas czytania: 7 minuty

Watykańskie Wydawnictwo (LEV) obchodzi stulecie swojego istnienia. Założone jako instytucja autonomiczna w 1926 roku, ale będące spadkobiercą Drukarni Watykańskiej, założonej przez Sykstusa V w 1587 roku, służyło dziewięciu papieżom i rozpowszechniało ich teksty oraz Magisterium Kościoła na całym świecie. Ta rocznica skłania nas do refleksji nad przeszłością, a jednocześnie do zastanowienia się nad przyszłością książki i obecnością kultury katolickiej we współczesnej debacie.

Osobą kierującą tą zmianą jest Lorenzo Fazzini, dyrektor redakcyjny LEV od 2021 r., po kierowaniu Włoskie Wydawnictwo Misyjne. Dziennikarz, tłumacz i pisarz, Fazzini poświęcił wiele swoich książek spotkaniu wiary, literatury i kultury współczesnej, począwszy od opowieści zebranych w Nowi Chrześcijanie Europy nawet dialogi między wierzącymi a niewierzącymi. Podróż, która doprowadziła go również do eksploracji śladów nieskończoności we współczesnej narracji.

Opublikował również tomy z kardynałem Luisem Antonio Tagle i kardynałem Matteo Marią Zuppim. Jego doświadczenie w wydawnictwie misyjnym pomaga również zrozumieć, dlaczego Fazzini koncentruje się na autorach, doświadczeniach i perspektywach różnych Kościołów na całym świecie, które chciałby, aby były coraz częściej prezentowane w katalogu Wydawnictwa Watykańskiego.

Stulecie zaowocowało już w tym roku szeregiem konkretnych wydarzeń. 7 maja papież Leon XIV przyjął dyrektorów i pracowników LEV w Auli Konsystorza, przypominając wezwanie, jakie Paweł VI skierował do swoich poprzedników w 1976 roku z okazji pięćdziesiątej rocznicy, aby… “Patrzeć w przyszłość, aby dopracować pomysły i programy na przyszłość”.

Tydzień później księgarnia gościła na Międzynarodowych Targach Książki w Turynie cztery spotkania osobistości kościelnych i przedstawicieli świata kultury, w tym debatę algierskiego kardynała Jeana-Paula Vesco z historykiem sztuki Tomaso Montanarim na temat braterstwa. 24 czerwca papież przyjął na audiencji grupę pisarzy z całego świata, w tym noblistę Jona Fosse, Marilynne Robinson, Elizabeth Strout i Érica-Emmanuela Schmitta, a także autorów związanych z samą księgarnią, takich jak Adrien Candiard.

W tym wywiadzie z Omnes, Fazzini wyjaśnia, że bycie “wydawcą papieża” oznacza wykonywanie podwójnego zadania: ochronę tekstów papieskich przed zniekształceniami i instrumentalizacją, a jednocześnie promowanie ich szerszego rozpowszechniania za pomocą tłumaczeń, umów wydawniczych i współpracy międzynarodowej.

Z tej odpowiedzialności wyłania się refleksja nad tożsamością katolickiego świata wydawniczego, powołanego do życia w agorze kulturowej i stawiania czoła, poza wyłącznym zasięgiem wierzących, pytaniom o życie, śmierć, zło, przebaczenie i nadzieję.

Wywiad porusza również kwestię przemian na rynku wydawniczym i nowych możliwości spotkania autorów z czytelnikami, podkreślając potrzebę wyjścia poza język autoreferencyjny. Ujawnia on tym samym profil wydawnictwa, które dąży do zgromadzenia, w samym sercu chrześcijaństwa, głosów i świadectw różnych Kościołów świata i, poprzez książki, do ich ponownego włączenia do Kościoła powszechnego.

Watykańskie Wydawnictwo obchodzi stulecie istnienia, ale jego korzenie sięgają Drukarni Watykańskiej założonej przez Sykstusa V w 1587 roku. Co łączy tamtą historię z dzisiejszą Drukarnią Watykańską?

—Wierzę, że istnieje wspólny mianownik, który dotyczy przekazywania wiary i Ewangelii. Kościół zawsze był na czele głoszenia Chrystusa. Od świętego Pawła, który udał się na ateński Areopag, po Radio Watykańskie pod przewodnictwem Guglielma Marconiego, Kościół wie, że akt przekazywania i głoszenia Chrystusa musi być dokonywany wszelkimi dostępnymi środkami. Dlatego też, gdy tylko wynaleziono ruchomą czcionkę drukarską, wkrótce powstała Watykańska Drukarnia, z której LEV (Ley de l'Étude et de l'Étude et de l'Étude) uniezależniła się w 1926 roku, dokładnie sto lat temu, stając się narzędziem szerszego upowszechniania publikacji w czasach, gdy większa umiejętność czytania i pisania umożliwiła szerszą dystrybucję książki jako przedmiotu.

Niedawno papież Leon XIV przyjął dyrektorów i pracowników LEV, zaznaczając, że w ciągu stu lat służyli oni dziewięciu papieżom. Co konkretnie oznacza bycie “papieskim wydawnictwem”?

—W szczególności oznacza to, że publikacja wszystkich tekstów papieży zależy od wydawnictwa, które z kolei jest częścią Dykasterii ds. Komunikacji. Dlatego codziennie odpowiadamy na liczne prośby o tłumaczenie i publikację tekstów papieży, a także pism urzędów Kurii Rzymskiej. Oznacza to, z jednej strony, promowanie ich jak najszerszego upowszechniania, a z drugiej, kreatywne dbanie o to, aby upowszechnianie tekstów papieskich odbywało się prawidłowo i z szacunkiem.

Na przykład: książka Wolny pod łaską, Pisma Roberta F. Prevosta — czyli teksty papieża Leona XIII z czasów, gdy był przeorem generalnym augustianianów — zostaną opublikowane w Stanach Zjednoczonych przez jednego z największych amerykańskich wydawców., Penguin Random House. Z drugiej strony, z okazji publikacji Wspaniała ludzkość, W związku z najnowszą encykliką papieża Leona XIII otrzymujemy dziesiątki próśb z całego świata o jej przetłumaczenie i publikację.

“Cechą charakterystyczną wydawnictw katolickich powinna być ich uniwersalność. To znaczy, przemawianie do każdego”.

Lorenzo FazziniRedaktor naczelny Wydawnictwa Watykańskiego

Jaka jest największa odpowiedzialność, jeśli chodzi o ochronę i upowszechnianie tekstów Papieża i Magisterium Kościoła?

—Jak mówiłem, chodzi o kreatywną i proaktywną czujność. To znaczy o ochronę i zapobieganie wszelkiemu wykorzystywaniu tekstów papieskich, nawet w celach ekonomicznych. Jednocześnie jednak o zapewnienie, aby słowa papieża, które mają szerzyć Ewangelię, docierały do jak największej liczby osób.

Podam kilka przykładów: List w sprawie roli literatury w edukacji i szkoleniach, Dokument papieża Franciszka jest pierwszym dokumentem papieskim opublikowanym przez duże francuskie wydawnictwo. Gallimard publikuje od ponad stu lat. Co więcej, nasza obecność na międzynarodowych targach książki, takich jak we Frankfurcie, Warszawie, Turynie i innych krajach, pozwala nam nawiązywać kontakty i budować relacje z nowymi wydawcami na całym świecie, nawiązywać kontakty i inicjować współpracę mającą na celu dalszą dystrybucję tekstów LEV.

Postanowili uczcić stulecie, angażując się w intensywną działalność międzynarodową. Co chcą dziś powiedzieć światu o LEV?

—Niech nas nie będzie od nas odwoływać do samych siebie, myśląc jedynie o opowiadaniu światu o LEV; tym, co staraliśmy się osiągnąć poprzez ten międzynarodowy zasięg, jest właśnie ukazanie faktu, że działalność wydawnictwa Stolicy Apostolskiej służy całemu Kościołowi, który ze swej natury jest powszechny, czyli katolicki. I który mówi językami wszystkich narodów, odwołując się do jednego języka, jakim jest Ewangelia. LEV jest jedynie narzędziem tej wielkiej rodziny narodów, jaką jest Kościół, który służy Ewangelii i jej szerzeniu na całym świecie. Dlatego obecność w różnorodnych kontekstach międzynarodowych oznacza gotowość do zapewnienia, aby przesłanie Papieża, Kurii Rzymskiej i autorów, których publikujemy, było dostępne dla wszystkich na świecie.

Wielokrotnie argumentowałeś, że perspektywa religijna powinna być swobodnie i otwarcie obecna we współczesnej sferze publicznej. Jaką rolę może odegrać katolickie wydawnictwo w dzisiejszej debacie kulturalnej?

—Odpowiem anegdotą sprzed około dwudziestu lat. Podczas krótkiego spotkania, jedynego, jakie miałem, z Cesare De Michelisem, założycielem wydawnictwa Marsilio, Słyszałem, jak powiedział do mnie:“Wiecie, nie jestem katolikiem ani osobą wierzącą, ale myślę, że od czasu do czasu powinniśmy słuchać głosu tych, którzy są ‘poza światem’, na przykład biskupów i księży, ponieważ ich perspektywa patrzenia na sprawy ludzkie, pochodząca z zewnątrz, jest z pewnością interesująca.”. Posunąłbym się jeszcze dalej w tym stwierdzeniu, twierdząc, że jeśli nie przejmujemy się wielkimi sprawami (życiem, śmiercią, sensem istnienia, możliwością nadziei w obliczu zła świata, przebaczeniem, pojednaniem...), to czym powinniśmy się przejmować?

Baw się dobrze, aż do śmierci To tytuł słynnego eseju socjologa Neila Postmana. W społeczeństwie spektaklu wydaje się, że jedynym imperatywem jest znalezienie nowych możliwości rozrywki, co, jak nauczał Lorenzo Milani, oznacza… di-vertere, To znaczy, zboczyć ze zwykłej ścieżki. Ścieżki, która, przeciwnie, jest pełna wysiłku, pytań, znaczeń, powiązań i wątpliwości. W tej kwestii redaktor katolicki, tak jak każdy przeciętny katolik, musi zabrać głos, nie z poczucia wyższości, ale dlatego, że otrzymał Słowo objawienia z Nieba, które, co ciekawe, przetrwało dwa tysiące lat. Z pewnością więc ma coś do powiedzenia również dzisiaj!

Kim są dziś czytelnicy LEV i jak bardzo się zmienili w porównaniu z przeszłością? Czy nadal publikują z myślą o wierzących, czy też o innych czytelnikach?

—Ach, chciałbym wiedzieć! Czytelnikami naszych książek są przede wszystkim osoby zainteresowane pogłębianiem swojej wiary poprzez literaturę. Obserwujemy jednak również rosnącą liczbę zagorzałych czytelników, którzy w niektórych naszych esejach znajdują dogodne okazje do zgłębienia perspektyw opartych na wierze w odniesieniu do określonych sytuacji, wydarzeń lub problemów.

Myślę na przykład o historii siostry Azezet Kidane, kombonianki, której życie byłoby świetnym materiałem na film: przygoda życia poświęconego najbiedniejszym z biednych w imię Ewangelii porusza wielu ludzi, niezależnie od ich przynależności religijnej. Albo o biografii takiej jak ta autorstwa Mercè Prats, poświęconej geniuszowi naszych czasów, Teilhardowi de Chardin: książce, która wzbudziła spore zainteresowanie prasy, zwłaszcza niekatolickiej.

Jaki jest cel drukowanej książki dzisiaj na rynku, który notuje straty sprzedaży i wiele księgarni religijnych ma problemy?

—Jak powiedział papież Leon X podczas spotkania z nami, książka jest okazją do spotkania. Możliwości spotkań autorów z czytelnikami lub potencjalnymi czytelnikami szybko się mnożą. Festiwale, wydarzenia, prezentacje, wystąpienia publiczne… dzisiejszy kalendarz stał się niekończącym się ciągiem okazji. To jeden z nowych obszarów, na których wydawca katolicki musi być obecny, aby nie popaść w autoreferencyjny katolicyzm, który oznaczałby śmierć katolickiego przesłania.

“Chciałbym, żeby powstało wydawnictwo, które będzie w stanie zaprezentować nowe głosy z całego świata”.

Lorenzo Fazzini Redaktor naczelny Wydawnictwa Watykańskiego

Czy w związku z tym istnieje jakaś specyfika wydania katolickiego, którą warto zachować?

—Cóż, cechą definiującą powinna być uniwersalność. To znaczy, przemawianie do każdego. Zamiast tego wydaje mi się – powtarzając absolutnie niepoprawną politycznie refleksję teologa Giuliano Zanchiego – że kiedy niewierzący słyszą wierzących mówiących o “swoich sprawach”, słyszą obcy język, który nic dla nich nie znaczy. Tymczasem Jezus mówił o soli, zakwasie, lampach, skarbach, polach, ojcach, matkach… To powinno być cechą definiującą: brak segmentacji. Ani autoreferencyjności. Ale to nie jest łatwe. Niemniej jednak musi to być nasze codzienne zobowiązanie.

Jakie relacje łączą ich z innymi wydawcami? Czy istnieją formy współpracy, wymiany lub wzajemnego wsparcia?

—Mieliśmy już okazję współpracować z różnymi wydawcami, zarówno katolickimi, jak i świeckimi, przy współwydawnictwach tekstów papieży i innych autorów. Mam na myśli kilka książek, które wspólnie wydaliśmy. Solferino Editrice, wydawca Corriere della Sera we Włoszech lub z Edizioni e/o za publikację książki jednego z jej głównych autorów, Érica-Emmanuela Schmitta, lub nadchodzącej książki dla młodych dorosłych autorstwa Adriena Candiarda, naszego wieloletniego autora, którą opublikujemy we współpracy z wydawcą St. Paul's, który ma większe doświadczenie od nas w tym konkretnym sektorze.

Gdybyś miał sobie wyobrazić LEV za dziesięć lat, jak byś chciał, żeby wyglądał? I jakiej cechy nigdy nie powinien stracić?

—Dziesięć lat w dzisiejszym zabieganym świecie to prawie dwa pokolenia! Chciałbym wydawnictwa, które jest coraz bardziej proaktywne w swoich tematach, argumentach i autorach, a przede wszystkim potrafi prezentować nowe głosy z całego świata, wnosić własną wrażliwość, doświadczenie i życie Kościoła do jego centrum, do Rzymu, by następnie szerzyć je w każdym zakątku Kościoła powszechnego.

Ekologia integralna

Nawrócenie ekologiczne: sposób na podziękowanie Bogu Stwórcy

«Dbamy o nasz wspólny dom», Jest to analiza teologiczna przeprowadzona przez Międzynarodową Komisję Teologiczną, która podchodzi do kryzysu ekologicznego z perspektywy trynitarnej i proponuje walkę z «grzechem ekologicznym» poprzez duchową i zmianę stylu życia.

Emilio Chuvieco-11. 2026 r.-Czas czytania: 5 minuty

Na początku września Watykan opublikował interesujący dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej zatytułowany: «Troska o nasz wspólny dom: odpowiedzialna i braterska odpowiedź Bogu Trójjedynemu". 

Sekretarz Komisji, Monsignor Piero Coda, podkreślił w swoim wystąpieniu, że tekst ten ma na celu zaproponowanie refleksji, która zachęci do ponownego odkrycia i docenienia «teologicznych podstaw troski o nasz wspólny dom, nawet po zaistnieniu niezwykle poważnej sytuacji, w której się znajdujemy» (n. 6). 

Struktura dokumentu 

Dokument składa się z trzech rozdziałów: pierwszy analizuje korzenie teologiczne troska o środowisko, Pierwsza z nich, ze szczególnym uwzględnieniem trynitarnego charakteru stworzenia; druga zastanawia się nad pozycją człowieka w relacji do innych stworzeń, podkreślając wagę odzyskania potrójnej relacji egzystencjalnej: z Bogiem, z innymi ludźmi i z resztą stworzeń; trzecia przedstawia punkty, w których wyraźniej ukazuje się istotność «troski o wspólny dom». 

Zgodnie z oczekiwaniami, dokument obszernie odwołuje się do nauczania papieża Franciszka w tej kwestii, a także do nauk innych niedawnych papieży. Tekst zawiera ponad 200 cytatów, obejmujących dokumenty z innych wyznań i tradycji chrześcijańskich, takich jak judaizm, islam, hinduizm, buddyzm, konfucjanizm i religie tubylcze.

Kluczowe punkty dla zrozumienia dokumentu

W tym artykule omówię kilka cytatów z tego dokumentu, które uważam za szczególnie interesujące:

W odniesieniu do ostatecznego przeznaczenia istot nieludzkich, oferuje interesującą refleksję nad komunią wszystkich stworzeń, ukierunkowaną na ich eschatologiczne przeznaczenie, w którym wszystkie będą uczestniczyć, na swój sposób, w nowym stworzeniu: «Dzięki wcieleniu Syna Bożego ta przyszłość nie będzie ograniczona do eschatologicznego obywatelstwa istot ludzkich, lecz będzie miała wymiar i zasięg kosmiczny» (n. 14). A w innym akapicie: «Bóg Ojciec stworzył wszystko w Chrystusie, aby dokonać eschatologicznego spełnienia w Nim i przez Niego. W konsekwencji przeznaczeniem stworzenia jest jego spełnienie w Bogu i jego ostateczne odnowienie, mocą Ducha, w Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał» (n. 36).

Potwierdza ona tradycyjny pogląd chrześcijański, który postrzega stworzenie jako pierwsze objawienie Boga, cytując św. Bonawenturę: «Kiedy wierzący na nowo rozpoznaje w stworzeniach znaki i dary, jako zrozumiałe i dobre, wówczas «wiedza o stworzeniach prowadzi do poznania Stwórcy», które wiąże się ze zdumieniem, wdzięcznością i radością» (n. 28). 

Trynitarny wymiar stworzenia

W tym sensie skupia się na przeglądzie trynitarnego wymiaru stworzenia, opierając się na czterech Doktorach Kościoła: Święty Augustyn, Święta Hildegarda, Święty Bonawentura y Święty Tomasz. Ta część kończy się stwierdzeniem, że «wszelkie stworzenie nosi znamię Trójcy Świętej, przez którą Bóg uobecnia się w swoim dziele. Dlatego relacja ze stworzeniem zawsze implikuje relację ze Stwórcą. Każde działanie na rzecz stworzenia, z natury, choć często nie wprost, ma wymiar religijny». n. 42

W tym trynitarnym duchu przypomina on podstawową potrójną relację człowieka: z Bogiem, z innymi ludźmi i z resztą stworzenia, wskazując także na potrójny współczesny kryzys: «ekologiczny (relacja ze stworzeniem), społeczny (relacja z innymi) i religijny (relacja z Bogiem)».

Przezwyciężenie tego kryzysu «wymaga ożywienia relacji regulowanych dynamiką miłości, daru i bezinteresowności w trzech podstawowych obszarach naszej egzystencji (por. Laudato si’ 10): synowskiej bezinteresowności wobec Boga i osobistej ofiary z własnego życia w Chrystusie dla Jego chwały (Rz 12,1); solidarności i miłosierdzia wobec bliźniego (Łk 10,25-37; Mt 25,31-46); troski o ogród, wspólny dom, w którym Bóg umieścił ludzkość (Rdz 2,15)». n. 39 

Mając na uwadze, że stworzenie nie jest wyłącznie naszą służbą, jak wielokrotnie powtarzano ostatni papieże, W dokumencie stwierdza się, że «nasz wspólny dom nie powstaje z rąk Boga z jedynym celem zapewnienia niezbędnego pożywienia, aby istoty ludzkie mogły rozwinąć swój pełny potencjał w zarządzaniu i korzystaniu z zasobów stworzenia bez ograniczeń (…). W całym stworzeniu istnieje ukierunkowanie na pełnię w Bogu przez Chrystusa (1 Kor 15, 24-28) i w Duchu Świętym, gdzie ostatecznie nastąpi pełne i chwalebne objawienie się Trójjedynego Stwórcy» nr 43. 

Stworzony na obraz i podobieństwo Boga, «normowy i inspirujący wzór ludzkiego działania na rzecz stworzenia znajduje się w samym Bogu, który sprawuje swoją władzę nie w sposób despotyczny, arbitralny i egoistyczny, lecz przez promowanie życia stworzeń (Ps 36,7; por. Ps 145,9; Rdz 7,1-3; Dn 4,11; Syr 18,13; Mdr 11,24) i podtrzymywanie całego stworzenia swoją opieką» n. 78

Jednym z nowatorskich pomysłów zawartych w dokumencie jest podejście do grzech ekologiczny, zaproponowany początkowo, z inną terminologią, przez patriarchę Bartłomieja, a podjęty ponownie przez papieża Franciszka w ostatnich latach jego pontyfikatu. 

Dokument proponuje obecnie «zdefiniowanie grzechu ekologicznego jako działania lub zaniechania przeciwko Bogu, bliźniemu, społeczności i środowisku. Jest to grzech przeciwko przyszłym pokoleniom i objawia się w czynach i nawykach zanieczyszczania i niszczenia harmonii środowiskowej, wykroczeniach przeciwko zasadom współzależności i zerwaniu sieci solidarności między stworzeniami (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 340-344) oraz przeciwko cnocie sprawiedliwości». n. 94.

I daje pewne sugestie, jak go przezwyciężyć: «Ponieważ grzech ekologiczny wpływa na trzy relacje – Boga, człowieka i natury – nawrócenie ekologiczne powinno również uzdrowić wszystkie trzy: Nawrócenie według wiary chrześcijańskiej zaczyna się od spotkania z Jezusem Chrystusem (LS 217), od którego uczymy się: odnosić się do Boga jako jedynego Pana (por. Mt 4, 3-4), do innych ludzi jako do naszych bliźnich (por. Łk 10, 25-37) i do stworzenia jako do dzieła, w którym rozpoznajemy wyraz języka boskiego (por. Mt 6, 26-30)». n. 110. 

W dokumencie krytykuje się dwa skrajne podejścia antropologiczne: z jednej strony uznaje się człowieka za jedyną wartościową istotę w stworzeniu, z drugiej zaś zakłada się, że nie ma on większej wartości niż jakiekolwiek inne stworzenie, odrzucając zarówno drapieżny antropocentryzm, jak i radykalny biocentryzm.

Jako osie konwersja ekologiczna, Sugeruje to refleksję nad znaczeniem Jubileuszu, duchowości i stylu życia. «Zdrowa duchowość zwraca uwagę na konsumpcję osobistą i rodzinną; dąży do jej zrównoważenia. Troszczy się o minimalizację zużycia energii w domu i transporcie. Dąży do zdrowej i ekologicznej diety. Pomaga nam rozeznawać, co kupujemy, ze świadomością, że każdy akt zakupu jest aktem moralnym (CV 66; LS 206). Zachęca nas do praktykowania refleksyjnej samokontroli nad własnym tempem życia i konsumpcji, promując wybór rezygnacji z niektórych produktów i praktyk szkodliwych dla środowiska», nr 117

Po przeanalizowaniu różnych percepcji głównych tradycji religijnych w ramach wspomnianej trójstronnej relacji, podsumowuje on pozytywną postawę, jaką każdy chrześcijanin powinien mieć wobec kwestii środowiskowej, mieszczącej się w tych ramach: «Ta świadomość implikuje uznanie Boskiej suwerenności, dobroci stworzenia i wyjątkowej pozycji człowieka we wszechświecie jako rozmówcy i przedstawiciela samego Boga. Pociąga ona za sobą również uznanie struktur grzechu przeciwko stworzeniu i Stwórcy oraz konieczność nawrócenia na ekologię integralną» (n. 146).

AutorEmilio Chuvieco

Profesor geografii na Uniwersytecie w Alcalá.

PodpisyAlberto Sánchez León

Kochać i kochać. W świetle myśli Leonarda Polo

Akceptacja siebie jako istoty stworzonej, wdzięczność za otrzymany dar i oddanie się innym to kroki, które ukazują człowieka jako istotę powołaną do miłości, współistnienia i czynienia świata bardziej ludzkim miejscem.

11. 2026 r.-Czas czytania: 3 minuty

Człowiek istnieje dzięki drugiemu. Nikt nie daje istnienia samemu sobie. To pierwszy krok do zaakceptowania siebie jako istoty zależnej, a nie autonomicznej.

Pierwszą reakcją na tę świadomość zależności powinna być wdzięczność. To przyjęcie daru. Wdzięczność wymaga zatem z jednej strony radykalnej samowiedzy – poznania źródła własnego bytu – a z drugiej strony wolności akceptacji siebie. A ja akceptuję siebie jako dar stworzony. Wdzięczność jest zatem, jak powiedział G.K. Chesterton, najwyższą formą myślenia. I zaryzykowałbym stwierdzenie, że to nie tylko sposób myślenia, ale przede wszystkim sposób bycia. Jestem wdzięczny (albo nie jestem).

Jako istota stworzona, która akceptuje i jest akceptowana, człowiek również daje i daje z siebie. Dawanie jest odpowiedzią stworzonej, osobowej istoty. Dawać to akceptować byt. Dawanie jest sposobem wyrażania wdzięczności za dar, którym jest. Daję swoją akceptację. Akceptacja siebie jest najbardziej radykalnym i najswobodniejszym aktem. Akceptacja siebie to wolność osobista. Akceptacja siebie najpierw, aby potem dawać z siebie; ponieważ aby dawać, trzeba akceptować, a aby dawać z siebie, jest niezbędnym warunkiem akceptacji siebie.

Jesteśmy akceptacją i dawaniem. Jeśli człowiek jest istotą, która daje, ponieważ akceptuje siebie, to zdolność do dawania manifestuje miłość. Jeśli najwyższym wyrazem osoby jest dawanie (dawanie siebie), to podkreśla to, kim jesteśmy: kochać. A kochanie różni się od miłości. Kochanie to czasownik, miłość to rzeczownik. Kochanie wpływa na istotę osobową, miłość wpływa na jej istotę. Kochanie jest transcendentalne, miłość jest istotna. Można zatem powiedzieć, że miłość nie jest osobowa, ponieważ miłość jest działaniem, dawaniem, ale nie bytem. 

Przyjąć dar, którym jesteśmy, to zaakceptować siebie jako istoty, zaakceptować siebie jako osoby. To jest istota pierwotnej, wrodzonej wolności. 

Co człowiek może dać? Człowiek może dać swój czas, rady, życie, pracę itd. To, co człowiek daje, to jego miłość, to, kim jest. Ale jego miłość nie jest jego zdolnością do kochania. Miłość, to, co można dać, tkwi w sferze czynów. Ludzka miłość to reagowanie na to, kim jesteśmy; to odpowiedzialność: reakcja, która jest jednocześnie odwzajemnieniem. Ludzie nie są pasterzami Bytu, jak powiedział Heidegger, lecz raczej tymi, którzy reagują na świat, tymi, którzy go doskonalą (lub pogarszają).

A jak reagujemy? Czynami. To właśnie tutaj rodzi się etyka, jako podejmować właściwe kroki Od siebie do osoby. Dzieła nie są osobiste, lecz istotne. Etyka to nie antropologia, lecz to trwa Jej. Miłość należy do sfery etyki, ludzkiego działania, a nie do antropologicznego, osobistego porządku. Miłość nadaje sens działaniu. Bycie jest na pierwszym miejscu. Działanie jest na końcu. Dlatego kultura, to, co wnosi ludzkość, nie może być na pierwszym miejscu. Miłość tworzy kulturę. Miłość umożliwia miłość. Tylko ci, którzy kochają, dają, tylko ci, którzy wnoszą. Miłość nie jest pierwsza. Miłość jest pierwsza. Bezokolicznik to działanie. A działanie jest pierwsze; to czasownik, bezokolicznik.

Ale osoba nie jest czasownikiem, lecz przysłówkiem. Bóg jest czasownikiem, jest kochać (miłość i miłość w Bogu są jednym i tym samym, w człowieku nie). Bóg jest miłością (1 Jana 4:8).

Co oznacza, że osoba ludzka jest przysłówkiem? Oznacza to, że osoba ludzka jest Oprócz. Co więcej, jest to przysłówek potwierdzający. Często jest również klasyfikowany jako przysłówek dodawania lub ilości. Służy do dodawania informacji do tego, co już zostało powiedziane, w znaczeniu podobnym do «również» lub «oprócz tego». Oznacza to, że „además” towarzyszy innej informacji. Dlatego możemy powiedzieć: Oprócz myśleć, Oprócz aresztować, Oprócz robić, Oprócz czuć, Oprócz operacji i Oprócz Boga. Być Oprócz Oznacza to, że człowiek jest istotą nienasyconą, niespokojną, nigdy nieskończoną, zawsze dążącą do czegoś więcej. Dlatego posiada poczucie nieskończoności, bo zawsze jest miejsce na rozwój, a miłość osobista to umożliwia.

Miłość wymaga drugiej osoby. Nie ma czegoś takiego jak miłość samotna czy samotna. Dlatego kochanie i współistnienie oznaczają w zasadzie to samo. Człowiek nie istnieje. Świat, wszechświat, istnieje, ale nie człowiek. Człowiek współistnieje. I współistnieje z Bogiem, z innymi ludźmi i z wszechświatem. Otwiera się na wszystkie istoty, nawiązując z nimi relację, mierząc się z ich poziomami bytu. W ten sposób, Oprócz W odniesieniu do Boga oznacza to bycie synem, relację synostwa i synostwo Boże.

Na stronie Oprócz w odniesieniu do innych mężczyzn to jest braterstwo, braterska relacja miłości. Oprócz w odniesieniu do świata jest to udoskonalenie, personalizacja, a dokładniej hiperteleologizacja. Ta ostatnia relacja Oprócz Relacja ze światem jest związana z misją ludzkości, by go upiększać, czynić lepszym, bardziej ludzkim, bardziej osobistym. Hiperteologizacja to osobisty akt nadania wyższego celu światu i samym ludziom, wyniesienia ich ponad ich naturalne ograniczenia. Pojęcie to zakłada przekroczenie czystej teleologii czy cnoty (hiperformalizacja), aby poświęcić ludzkie możliwości aktowi ofiarowania siebie i humanizacji kosmosu. Ostatecznie chodzi o uczynienie świata domem, w którym rozkwita braterstwo i pokrewieństwo.

AutorAlberto Sánchez León

Watykan

Leon XIV: “Biskup jest sługą, powołanym do służby wierze ludu”

W czwartek rano, podczas audiencji dla około 200 nowych biskupów, Papież podkreślił, że “biskup jest sługą, powołanym do służby wierze ludu” i że musi na nowo odnaleźć pasję i odwagę, by na nowo głosić Ewangelię.

Francisco Otamendi-10. 2026 r.-Czas czytania: 3 minuty

Dziś rano w Watykanie Ojciec Święty podkreślił ideę “służby” w swojej posłudze nowym biskupom z pięciu kontynentów, uczestniczącym w kursie formacyjnym w Rzymie. Tych 147 biskupów pochodzi z takich krajów jak Indie, Kongo, Papua-Nowa Gwinea, Zimbabwe, Kirgistan i Tajlandia, choć papież w swoim przemówieniu podniósł ich liczbę do 200.

Po zachęceniu wszystkich do śpiewania Veni Creator – ”Myślę, że wszyscy macie kopię. Mam nadzieję, że ktoś ma dziś rano lepszy głos ode mnie… Zacznijmy a cappella” – Papież chciał przypomnieć wszystkim w swoim Mowa Myślą przewodnią jego słów jest służba wierze, Kościołowi.

“Biskup jest sługą” 

“Przede wszystkim coś tak prostego, jak to, czego nie należy brać za pewnik: dar, który otrzymaliście, nie jest dla was samych, lecz po to, by służyć sprawie Ewangelii. Zostaliście wybrani i powołani, by zostać posłani jako apostołowie Pana i słudzy wiary” – oświadczył Leon XIV.

Zanim zacznę z wami braterski dialog, chciałbym na chwilę się nad tym zatrzymać – dodał: “Biskup jest sługą, biskup jest powołany do służby wierze ludu. To coś, co ma związek z naszą tożsamością”.

„Dlaczego zostałem wybrany? Ja przynajmniej zadaję sobie to pytanie” – wyznał papież. 

“Służba nie jest zewnętrzną cechą ani sposobem pełnienia roli. Wręcz przeciwnie, od tych, których Jezus powołuje jako uczniów i głosicieli Ewangelii, a zwłaszcza od Dwunastu, oczekuje się wewnętrznej wolności, ubóstwa w duchu i gotowości do służby zrodzonej z miłości, by ucieleśniać ten sam wybór Jezusa, który stał się ubogim, aby nas ubogacić (por. 2 Kor 8, 9). 

Pokazał nam styl Boga, który nie objawia się nam w mocy, ale w miłości Ojca, który wzywa nas do komunii z Nim – dodał, przypominając słowa św. Augustyna: “Odnośnie święceń biskupich Augustyn stwierdza: ‘Przede wszystkim ten, kto przewodniczy ludowi, powinien rozumieć, że jest sługą wielu’ (Kazanie 340/A, 1)”.

“Pragnienie wielkości” apostołów: Jezus musiał interweniować

Niedługo potem Ojciec Święty przypomniał, że w Apostołach ujawniło się “pewne pragnienie wielkości” (tamże), wobec którego Jezus musiał interweniować jako lekarz, aby ich uzdrowić. 

Przypominamy sobie ostrzeżenie Pana, gdy widzi, jak grupa Dwunastu spiera się o to, który z nich jest największy: “Kto by chciał być wielki między wami, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszy między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich” (Mk 10, 43-44). 

Co to znaczy być sługą? 

Jednocześnie, kontynuował Papież, “musimy dziś zadać sobie pytanie, co to znaczy być sługami wiary ludu. Jakkolwiek ważne i konieczne by to nie było, nie wystarczy mieć świadomość, że nasza posługa jest zakorzeniona w duchu służby, w obrazie Chrystusa”.

W istocie musi się to także odzwierciedlać w stylu apostolstwa, w różnych formach duszpasterstwa i zarządzania, w pragnieniu głoszenia, w sposób tak różny i kreatywny, w zależności od konkretnych sytuacji, w jakich się znajdują”.

Pokorna służba – powiedział papież Franciszek

Papież zacytował tu papieża Franciszka, który powiedział kilkakrotnie: „Jedynym autorytetem, jaki mamy, jest służba, i to służba pokorna!”. Naprawdę ważne jest, abyśmy zastanowili się nad tymi słowami i starali się żyć zgodnie z nimi.

Dlatego proszę was, abyście zawsze byli czujni i postępowali w pokorze i modlitwie, abyście stali się sługami ludu, do którego Pan was posyła” – kontynuował Leon XIV.

“Bliskość powierzonym nam ludziom nie jest strategią oportunistyczną, ale naszym podstawowym warunkiem” – powiedział papież Franciszek (Przemówienie do biskupów biorących udział w kursie szkoleniowym, 12 września 2019 r.).

Pasja i odwaga w głoszeniu Ewangelii

Na zakończenie Papież wspomniał o trudnościach i wezwał do pasji. “Kryzys wiary i jej przekazu, wraz z trudnościami w przynależności do Kościoła i praktyce Kościoła, zachęcają nas do odkrycia na nowo pasji i odwagi do ponownego głoszenia Ewangelii”.

Nie możemy zapominać – dodał Następca Piotra – o “innych wyzwaniach, bardziej kulturowych i społecznych, które dotyczą nas wszystkich, a w szczególności dotyczą niektórych terytoriów: o dramacie wojny i przemocy, o cierpieniu ubogich, o pragnieniu wielu ludzi, by świat był bardziej braterski i wspierający, o wyzwaniach etycznych, które stawiają przed nami pytanie o wartość życia i wolności, a lista z pewnością byłaby dłuższa”.

“Jak uważni pasterze” 

W tym kontekście “Kościół posyła was jako uważnych pasterzy, którzy potrafią dzielić drogę, pytania, niepokoje i nadzieje ludzi; pasterzy, którzy chcą być przewodnikami, ojcami i braćmi dla kapłanów oraz dla sióstr i braci w wierze”.

Na koniec Leon XIV stwierdził, że modli się za nich, “aby nigdy nie zabrakło im wiatru Ducha i aby radość ich Wyświęcenie, Niech niczym delikatny zapach, spłynie również na tych, którym będą służyć. Dziękuję!”.

AutorFrancisco Otamendi

Gospel

Ile razy muszę przepraszać? 24. Niedziela zwykła (rok A)

Vitus Ntube komentuje czytania na 24. Niedzielę zwykłą (A) przypadającą na 13 września 2026 r.

Vitus Ntube-10. 2026 r.-Czas czytania: 2 minuty

Święty Piotr jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych i sympatycznych postaci Ewangelii. Zadaje pytania, które wielu z nas chciałoby zadać, ale być może nie odważylibyśmy się wypowiedzieć. Niczym odważny uczeń, który zabiera głos w imieniu całej klasy, Piotr udziela głosu naszym pytaniom. 

Dzisiejsze czytania koncentrują się wokół przebaczenia: przyjęcia Bożego przebaczenia i ofiarowania go innym. W dzisiejszej Ewangelii Piotr podchodzi do Jezusa i pyta:“Panie, jeśli mój brat zgrzeszy przeciwko mnie, ile razy mam mu przebaczyć? Czy aż siedem razy?".

To również nasze pytanie, choć często formułujemy je inaczej. Spotykamy kogoś, komu myśleliśmy, że wybaczyliśmy, i nagle odkrywamy, że rana wciąż istnieje. Wspomnienia powracają, ból powraca i czujemy, że musimy ponownie wybaczyć. Wtedy zadajemy sobie pytanie: Ile razy muszę wybaczyć, zanim będę mógł naprawdę powiedzieć, że wybaczyłem?

Możemy wielokrotnie ponawiać decyzję o przebaczeniu tej samej osobie lub w tej samej bolesnej sytuacji. Nie oznacza to, że nasze wcześniejsze przebaczenie było fałszywe lub nieszczere; oznacza to po prostu, że serce często potrzebuje więcej czasu, aby podjąć decyzję woli.

Przypowieść odsłania najgłębszy sens przebaczenia. Przebaczamy, ponieważ najpierw zostaliśmy przebaczeni. Bóg zawsze robi pierwszy krok. Jego miłosierdzie poprzedza nasze. Każdy chrześcijański akt przebaczenia jest odpowiedzią na przebaczenie, które już otrzymaliśmy.

Nauka proszenia o przebaczenie jest jeszcze ważniejsza niż nauka przebaczania. Ci, którzy nigdy nie uznają własnej potrzeby miłosierdzia, będą mieli trudności z okazywaniem miłosierdzia innym. Z drugiej strony, ci, którzy często klękają przed Bogiem, świadomi ogromnego długu, jaki im odpuszczono, stopniowo uczą się patrzeć na innych z tym samym współczuciem. Tylko ci, którzy wiedzą, że im odpuszczono, naprawdę potrafią przebaczać.

Możemy zatem odwrócić pytanie Piotra: Ile razy mam prosić o przebaczenie? Aż siedem razy? Odpowiedź Jezusa jest tu równie ważna:“Nie mówię siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy.”To znaczy, bez liczenia. Nigdy nie powinniśmy się męczyć proszeniem Boga o miłosierdzie, bo Bóg nigdy nie męczy się przebaczaniem nam.

Hiszpania

‘Podróż do odkupienia’ – młodzieżowy plan na Jubileusz 2033 roku

Inicjatywa ta zakłada dziewięcioletnią podróż młodych ludzi do Jerozolimy, z Rzymem i Santiago jako poprzednimi etapami.

Niepokalany Sancho-10. 2026 r.-Czas czytania: 2 minuty

Wielki Jubileusz Odkupienia będzie obchodzony w 2033 roku. Kościół pracuje nad inicjatywą ‘Droga do Odkupienia’ (J2R2033), która proponuje podróż, by towarzyszyć i ożywiać młodych ludzi na tej drodze, z trzema kluczowymi wydarzeniami: Rzymem (2025), Santiago de Compostela (2027) i Jerozolimą (2033). Inicjatywa została zaprezentowana na konferencji prasowej w Palencji 7 września.

W prezentacji wzięli udział: ks. prałat Garciandía, wiceprezes Fundacji J2R Fernando Moscardó, koordynator misji Fundacji Mónica Marín oraz wikariusz biskupi ds. głoszenia Słowa Bożego i odpowiedzialny za duszpasterstwo młodzieży w diecezji Pedro Brouilhet.

Dziewięcioletnia podróż do roku 2033

J2R2033 to nie wydarzenie odosobnione, ale dziewięcioletnia podróż, której celem jest przekształcenie tego, co nazywają “pokoleniem zranionych”, w “pokolenie odkupienia”, co można streścić jako “pielgrzymka, ewangelizacja i uzdrowienie”. Program obejmuje również etap pośredni w roku 2030, skupiający się na postaci św. Augustyna, z okazji 1600. rocznicy jego urodzin.

Projekt zakończył już swój pierwszy etap. Po serii lokalnych pielgrzymek po Europie w czerwcu 2025 roku, grupa młodych ludzi z czternastu krajów ogłosiła 1 sierpnia tego roku w rzymskiej bazylice Santa Maria in Trastevere Manifest Młodych Chrześcijan Europy. Dokument zebrał już ponad 250 000 podpisów, w tym samego Leona XIV, który osobiście poparł tę inicjatywę. 

Inicjatywa, która już zyskuje poparcie

‘Projekt ’Podróż do Odkupienia” narodził się ponad dwa lata temu w ramach Sieci Sanktuariów św. Michała Archanioła w Europie, której sanktuarium w Nawarze było wcześniej prowadzone przez biskupa Garciandíę. Od tego czasu projekt zyskał wsparcie Podkomisji Episkopatu ds. Młodzieży i Dzieciństwa Konferencji Episkopatu Hiszpanii, archidiecezji Santiago de Compostela oraz Kościoła w Jerozolimie, gdzie podróż dobiegnie końca. Łaciński Patriarcha, kardynał Pierbattista Pizzaballa, potwierdził, że młodzi ludzie w Ziemi Świętej również pragną wziąć udział w projekcie.

Kolejnym celem będzie Rok Święty Compostela 2027, który, jak przewiduje ks. prałat Garciandía, będzie mobilizacją młodych ludzi wzdłuż szlaków pielgrzymkowych w całej Europie, bez konieczności fizycznego gromadzenia się w Santiago.

AutorNiepokalany Sancho

Więcej
Edukacja

Czas to biznes. Czy szkoła może coś zrobić, aby temu zapobiec?

Papież wzywa rodziny i nauczycieli do ponownego przemyślenia kwestii szkół w obliczu sztucznej inteligencji i zmian technologicznych, nie rezygnując jednak z relacji międzyludzkich.

Álvaro Gil Ruiz-10. 2026 r.-Czas czytania: 4 minuty

Rozpoczyna się nowy rok szkolny i powtarzają się znane sceny. Przygotowywanie szkolnych przyborów, spotkania z okazji nowego roku szkolnego, spotkania z kolegami i koleżankami z klasy, rozpoczęcie zajęć pozalekcyjnych… Tyle emocji, wyciągniętych wniosków i nabytych nawyków, że ta społeczna i edukacyjna rzeczywistość, rok po roku, wywiera głęboki i trwały wpływ na nasze dzieci. Ale czy ten wpływ jest realny? Czy czasy się nie zmieniły? Czy nie mówimy o przestarzałym systemie?

Edukacja i społeczeństwo sprzed wieku, półtora, a nawet dekady, a nawet mniej, niczym nie przypominają dzisiejszego. Zmiany zawsze były nieuniknione, ale obecnie tempo jest zawrotne. Wszystko zmienia się w niezwykłym tempie. To, co było aktualne wczoraj, dziś już nie jest aktualne. Co pozostaje niezmienne? To, co bez wątpienia pozostaje niezmienne, to społeczny, emocjonalny i akademicki wpływ szkoły i wszystkiego, co dzieje się w jej murach, na nasze życie. Jest to jeden z najważniejszych czynników kształtujących naszą przyszłość. Dlatego, jeśli chcemy zabezpieczyć przyszłość naszych rodzin i społeczeństwa, musimy priorytetowo traktować edukację przyszłych pokoleń i być świadomi zmian, których doświadczamy. 

Papież odwiedzi UNESCO

Leon XIV, papież, którego powitano z radością podczas wizyty w Hiszpanii, doskonale zdaje sobie sprawę z kluczowej roli edukacji i szkół. Dowodem na to jest jego zbliżająca się wizyta w UNESCO (Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury). Podczas podróży apostolskiej do Francji, Kościół francuski, rząd francuski i samo UNESCO zaprosiły papieża do odwiedzenia tej międzynarodowej organizacji.

Spotkanie odbędzie się 25 września w Paryżu, w siedzibie głównej, gdzie spotka się z Khaledem El-Enany, dyrektorem generalnym (z którym spotkał się już w czerwcu ubiegłego roku), aby omówić aktualne wyzwania w zakresie sztucznej inteligencji, integralności danych, edukacji i twórczości artystycznej w erze cyfrowej. W programie przewidziano również panele dyskusyjne oraz przemówienie papieża.

Co na ten temat mówi Leon XIV?

Jednakże najwyższy autorytet Kościoła katolickiego rozwinął już swoje przemyślenia na ten temat w swojej najnowszej encyklice, Wspaniała ludzkość. I słusznie, ponieważ porusza kwestie dotyczące rodzin, szkół i całego społeczeństwa. 

Na początek martwi go to, co papież Franciszek nazwał Laudato Si, “Paradygmat technokratyczny» to logika, której algorytm priorytetowo traktuje wydajność, kontrolę i zysk korporacji. Korporacje te opracowują modele biznesowe, które monetyzują uwagę i czas, a mężczyźni i kobiety są towarem. W tym modelu najmłodsi i najsłabiej wykształceni są najsłabsi i najbardziej podatni na uzależnienia i wykorzystywanie. W obliczu tej rzeczywistości Leon XIV zaproponował sojusz między polityką, instytucjami edukacyjnymi i rodzinami. Przykładami są pionierskie propozycje legislacyjne we Francji i Hiszpanii, mające na celu ograniczenie korzystania z mediów społecznościowych przez osoby niepełnoletnie poniżej szesnastego roku życia, tak aby ciężar ten nie spoczywał wyłącznie na rodzinach. 

Papież jasno stwierdza, że największym sprzymierzeńcem rodziców w wychowaniu dzieci jest szkoła. Mają oni podstawowe i niezbywalne prawo do wyboru rodzaju edukacji i kształcenia, jakie otrzymają ich dzieci, zgodnie z własnymi przekonaniami moralnymi, kulturowymi i religijnymi. 

Mówiąc o szkole, mówi także o “nieuniknionych wyzwaniach”, takich jak pokonywanie przeszkód w dostępie do edukacji podstawowej i wyższej. 

Kształcenie myślenia w erze sztucznej inteligencji

Kolejnym wyzwaniem jest zdolność szkoły do dostosowania się do zawrotnego tempa zmian w naszym społeczeństwie, które niemal nieuchronnie wymagają bycia na bieżąco. W obliczu sztucznej inteligencji i innych realiów, Papież proponuje holistyczne kształcenie, obejmujące wszystkie wymiary człowieka, stałe doskonalenie nauczycieli oraz pozytywny dialog z technologią, wykorzystując ją w sposób odpowiedzialny, krytyczny i kreatywny. 

W obliczu nieustannego napływu informacji dostarczanych przez technologię, jesteśmy wezwani do badań, refleksji i rozeznania, aby nie popaść w fragmentaryczne i nieholistyczne rozumienie. Jesteśmy wezwani do autentycznego, krytycznego i kreatywnego myślenia. Jak bowiem mówi Papież, wielu pedagogów coraz częściej mówi o dehumanizacji, ponieważ uczniowie “wiedzą wiele rzeczy”, ale z trudem odnajdują sens swojego życia. 

Aby odzyskać to, czego technologia nie może dać.

Krótko mówiąc, “szkoły nie mają dotrzymywać kroku światu cyfrowemu, lecz oferować to, czego sam świat cyfrowy nie jest w stanie zapewnić: wspólny czas na naukę i solidne relacje”.”

Dlatego refleksja rodzin, społeczności edukacyjnej i społeczeństwa powinna być skierowana na te pytania. Jak mogę zapewnić moim dzieciom lub uczniom autentyczną naukę? Jak mogę pielęgnować głębokie przyjaźnie? Jak mogę promować szacunek i bliskość ze wszystkimi? 

Odpowiedzi na te i inne pytania są bardzo szerokie, ale muszą zostać omówione. Dlatego osoby odpowiedzialne za edukację – przede wszystkim rodzice, a następnie nauczyciele i wychowawcy, a jako osoby odpowiedzialne za dobro wspólne – politycy – są zachęcani do głębokiej refleksji nad tymi kwestiami oraz do proponowania i realizowania inicjatyw na rzecz postępu. A czy istnieje lepszy sposób na rozpoczęcie tego procesu niż uważna lektura i czerpanie z encykliki Leona XIV oraz uważne słuchanie jego przemówienia w UNESCO pod koniec września? W ten sposób zaczniemy przygotowywać się do pomagania dzieciom.  

Kino

Carles Prats: «Na Montserrat nauczyłem się innego sposobu rozumienia czasu»

Po czterech latach spędzonych z mnichami z Montserrat Carles Prats przedstawia ich szczególny sposób postrzegania czasu w filmie dokumentalnym, który stara się pokazać rzeczywistość wspólnoty bez filtrów i osądów: "El temps de Montserrat".

Teresa Aguado Peña-10. 2026 r.-Czas czytania: 6 minuty

Cztery lata filmowania, aby przybliżyć codzienne życie mnichów z Montserrat. Tyle czasu reżyser Carles Prats spędził, odwiedzając klasztor i wychodząc z niego, aby ukształtować swoją wizję. Czas Montserrat («Czas Montserratu»), dokument, który w czasie obchodów tysiąclecia klasztoru stara się pokazać, bez osądów i narracji z offu, codzienne życie wspólnoty benedyktyńskiej. Projekt rozpoczął się przed pandemią i pozwolił zespołowi zaobserwować niezwykłą Montserrat, praktycznie pustą od zwiedzających, a także dotrzeć do miejsc i momentów, które zazwyczaj pozostają niewidoczne dla turystów.

Prats, przyzwyczajony do pracy nad filmami dokumentalnymi o kulturze, filmie i muzyce («Peret i pochodzenie katalońskiej rumby», «Drakula Barcelona» ), przyznaje, że to doświadczenie było szczególnie wzbogacające. Rezultatem jest przemyślane spojrzenie na społeczność, której codzienne życie naznaczone jest modlitwą, pracą i specyficznym pojmowaniem czasu. Film, prezentowany na festiwalu filmowym BCN, będzie miał premierę 10 września podczas specjalnego pokazu zorganizowanego przez… A Contracorriente Films.

Za projektem kryje się osobista historia. Nuria Casaldáliga, szkolna koleżanka Pratsa i siostrzenica biskupa Pere Casaldáligi, była tą, która zainicjowała i doprowadziła do realizacji dokumentu razem z nim. Jej śmierć w styczniu ubiegłego roku dodatkowo czyni go jeszcze bardziej poruszającym. Czas Montserrat w projekcie, któremu reżyser jest szczególnie wdzięczny.

W wywiadzie reżyser opowiada o swoich doświadczeniach z mnichami i o tym, co odkrył na temat życia monastycznego, powtarzalności i innego sposobu pojmowania czasu.

Dlaczego nakręcono film dokumentalny o mnichach z Montserrat?

– Montserrat zawsze był dla mnie bardzo interesującym i inspirującym miejscem. Kilka lat temu przeczytałem esej Neila Postmana, w którym opowiadał o tym, jak wspólnoty benedyktyńskie zarządzają czasem. Posunął się nawet do stwierdzenia, że wygląda to tak, jakby benedyktyni wynaleźli zegar.

Z drugiej strony, stworzenie filmu dokumentalnego o życiu codziennym klasztoru jest naprawdę skomplikowane, ponieważ wymaga otwarcia przed tobą jego bram. Fascynacja klasztorem, sposób, w jaki gospodaruje się czasem, a także możliwość pokazania jego codziennego życia, sprawiły, że Nuria Casaldáliga, która kierowała produkcją, i ja zabraliśmy się do pracy.

W dokumencie szczególny nacisk położono na czas. Czego można się nauczyć z tego, jak ci mnisi zarządzają swoim czasem?

– Nadchodzi taki moment w życiu, kiedy, przynajmniej w moim przypadku, stajesz się bardziej powtarzalny. Jorge Luis Borges powiedział: “Jest taki moment w życiu, kiedy przestajesz czytać i zaczynasz czytać od nowa”.”

W filmie dokumentalnym opat mówi, że powtarzanie prowadzi do zrozumienia siebie i świata. Myślę, że ja również jestem w tym momencie powtarzania, w chwili kontemplacji. Dla mnie było to wzbogacające doświadczenie.

Wspólnota Montserrat jest wyjątkowa. Liczy około 50 mnichów, z których większość ma wyższe wykształcenie, dzięki czemu można znaleźć się w społeczności o zróżnicowanej kulturze pod wieloma względami.

Widząc mnichów śpiewających w bazylice, wyobrażasz sobie obraz, który niewiele ma wspólnego z ich codziennym życiem. Każdy z nich ma swoje obowiązki: jedni zarządzają biblioteką, inni prowadzą schronisko, a jeszcze inni przyjmują pielgrzymów.

Co więcej, wspólnota bardzo się zmieniła. Obowiązuje w niej Reguła Świętego Benedykta, tekst z VI wieku, ale opat dostosowuje ją do współczesnych czasów. Teraz, na przykład, wszyscy mnisi noszą telefony komórkowe i wysyłają sobie nawzajem wiadomości. WhatsApp, co nie miałoby miejsca 200 lat temu.

Można by pomyśleć, że ze względu na sposób, w jaki zarządzają swoim czasem, życie mnichów wydaje się monotonne. Jak odniósłbyś się do tego uprzedzenia?

– Życie zależy od tego, co lubisz, a czego nie lubisz. Na przykład, wyjaśnili, że filozof Kant robił dokładnie to samo każdego dnia. Być może w ostatnich dekadach wypoczynek, wakacje, turystyka, chodzenie do kina czy gry wideo były wysoko cenione. Stąd właśnie wzięła się ta idea.

Ale nie uważam, żeby powtarzanie było złe; wręcz przeciwnie. Z perspektywy medytacji i samopoznania może przynieść pozytywne efekty.

Niektórzy są bardzo niespokojni i nie mogą tam być. Inni natomiast uważają to za satysfakcjonujące. Widziałem, że mnisi to lubią. Ta uporządkowana codzienna rutyna pozwala im prowadzić pełne życie.

Po latach życia w tej wspólnocie, co Twoim zdaniem życie monastyczne może zaoferować dzisiejszemu społeczeństwu, które żyje w coraz szybszym tempie?

– Myślę, że żyjemy w społeczeństwie, które pod pewnymi względami jest powierzchowne. Wszystko zmienia się bardzo szybko, a my przyzwyczailiśmy się do krótkich wiadomości i bardzo fragmentarycznej treści.

Wierzę, że takie zarządzanie czasem i cel, dla którego go wykorzystujemy, przynosi korzyści. W rzeczywistości, historycznie zawsze istniały osoby, które chciały żyć we wspólnocie, w odosobnionych miejscach. 

Wspólnota Montserrat nie jest wspólnotą zamkniętą. Jest silnie powiązana ze światem: są mnisi, którzy nauczają poza klasztorem i uczestniczą w różnych zajęciach, choć nadal przestrzegają benedyktyńskiego rytmu. 

Jednocześnie jednak istnieje ten bardziej introspektywny i medytacyjny model życia monastycznego, który uważam za bardzo pozytywny, zwłaszcza w coraz bardziej frywolnym świecie.

W pewnym momencie filmu jeden z mnichów mówi, że obraz mnicha czytającego w ogrodzie jest zniekształcony. Czy uważasz, że ludzie mają wyobrażenie o życiu monastycznym, które nie odzwierciedla rzeczywistości?

– Tak. Pod wieloma względami rzeczywistość tych mnichów jest zaskakująca. Ten mnich zarządza biblioteką i jest bardzo dyskretny (pojawił się w filmie dokumentalnym, bo nalegał, bo nie zależało mu na rozgłosie). Jego refleksja na temat tego wyidealizowanego obrazu mnicha czytającego książkę pod drzewem wydała mi się bardzo zabawna.

Zaskakujące jest również pochodzenie poszczególnych mnichów. Ten, który jest obecnie dyrektorem muzeum, był szefem bezpieczeństwa IT w amerykańskiej firmie. Ten, który zarządza sanktuarium, był menedżerem Burger Kinga. Inny był ogrodnikiem, a jeszcze inny wykładał na uniwersytecie.

To bardzo różnorodny świat, którego nie sposób sobie wyobrazić przed przybyciem. I tak, te stereotypy istnieją.

Co więcej, kiedy zaczynasz z nimi mieszkać, odkrywasz zupełnie inny rodzaj relacji. Pod koniec dnia mogą się spotykać, żeby poczytać gazetę, omówić mecz piłki nożnej lub zagrać w parchi. Mnisi są zabawni. Jak wszyscy, niektórzy są bardziej towarzyscy, a inni bardziej powściągliwi, ale dla mnie było to bardzo interesujące i wzbogacające doświadczenie.

Czy przeszkadzało ci, że mnisi ujawnili się w ten sposób?

– Trochę czasu nam zajęło, zanim otworzyli nam drzwi. Jeden z najlepszych dokumentów o klasztorze, Wielka cisza, Musiał czekać 18 lat, zanim pozwolono mu filmować. My musieliśmy czekać osiem miesięcy.

Zrozumiesz to, gdy znajdziesz się w klasztorze, ponieważ dla mnichów codzienne życie, codzienne modlitwy i nabożeństwa są ważniejsze niż słuchanie kogoś, kto przyjechał, żeby nakręcić film dokumentalny.

Zdziwiło mnie również, że wszyscy mnisi noszą zegarki. Wyjaśnili mi, że kiedy wchodzą do wspólnoty, opat zbiera ich zegarki i rozdaje je losowo, więc każdy prawdopodobnie otrzyma inny zegarek niż ten, który miał na sobie, gdy przybył.

Mnisi opowiadają o tym, dlaczego porzucili swoje dotychczasowe życie, by wstąpić do klasztoru. Czy było jakieś świadectwo lub osobista historia, która szczególnie Cię poruszyła?

– Szczególnie poruszyła mnie historia opowiedziana przez mnicha, który odwiedził Montserrat, gdy był bardzo młody, podczas wycieczki. Zobaczył mnichów i postanowił dołączyć do wspólnoty.

Aby upewnić się, że jego powołaniem jest życie monastyczne, poprosił o możliwość spędzenia roku poza klasztorem. Otrzymał dom w małej wiosce w Pirenejach.

Mieszkańcy wioski nie ufali mu, ponieważ miał długie włosy i uważali go za hipisa. Kiedy odkryli, że jest mnichem z Montserrat, zaczęli inaczej go postrzegać. Spędził w tej wiosce 19 lat, pracując w polu.

Potem opiekowała się chorą matką, a później ojcem. Minęło kolejne 12 lat. Innymi słowy, planowała wyjechać na rok, a ostatecznie spędziła tam 31 lat, zanim zdecydowała się wrócić do klasztoru.

Wrócił, zapukał do drzwi i powiedział: «Słuchaj, odszedłem 31 lat temu». I znowu został mnichem. Ta historia naprawdę mnie zaintrygowała.

Co jest najbardziej godne podziwu w życiu tych mnichów?

– Podziwiam ich, że doszli do wniosku, że chcą zostać mnichami. Przez jakiś czas wielu próbuje, a niektórzy rezygnują, bo widzą, że życie monastyczne nie jest dla nich.

Uderza mnie również to, jak bardzo życie we wspólnocie jest inne. Dużo myślimy o własności: «Kupiłem to, chcę to, chcę tamto». Tam mentalność jest zupełnie inna. To jak mentalne uwolnienie się od zobowiązań, które stwarza konsumpcjonizm.

Myślę, że jeśli dobrze się z tym obchodzisz, to cię wzbogaca. Montserrat wydał na świat fantastycznych intelektualistów, a publikacje opactwa Montserrat są wspaniałe. Widać, że ludzie, którzy tam byli, w klasztorze, stworzyli absolutnie godne podziwu dzieła.

Pewien mnich powiedział mi, że wydają kwartalnik. Ale powiedział: “Jeśli będzie ukazywał się co pół roku, to nic wielkiego”, bo dla nich najważniejsze jest trzymanie się codziennego harmonogramu. Myślę, że to dobra lekcja: priorytetyzować rzeczy naprawdę ważne. Inne rzeczy przyjdą później.

Więcej
Ewangelizacja

100 lat Światowego Dnia Misyjnego: uruchomiono stronę internetową, aby oddać hołd stuletnim misjonarzom

Światowy Dzień Misyjny (DOMUND) obchodzi swoje 100-lecie. Od 1926 roku święto to jest obecne w społeczeństwie hiszpańskim i znacząco przyczyniło się do ewangelizacji na terenach misyjnych. Z okazji stulecia Papieskie Dzieła Misyjne (PMS) tworzą nową, interaktywną i wizualną stronę internetową, upamiętniającą to stulecie działalności misyjnej.

Redakcja Omnes-10. 2026 r.-Czas czytania: 4 minuty

W tym roku, w 2026 roku, przypada setna rocznica Światowego Dnia Misyjnego, a jego obchody już trwają. Papieskie Dzieła Misyjne przygotowują tegoroczną kampanię, która będzie obchodzona po raz setny 18 października. Papież wybrała jako motto tego Dnia “Jedni w Chrystusie, zjednoczeni w misji”, jak widać na jego Wiadomość Przez cały wrzesień i październik, OMP W artykule zostaną przedstawione informacje na temat różnych inicjatyw zaproponowanych dla uczczenia tej rocznicy w całej Hiszpanii.

W tej chwili OMP oddaje hołd temu stuleciu misyjnemu (1926-2026), innowacyjna sieć z interaktywną, wizualną wycieczką po stu latach istnienia Domund w Hiszpanii (zdjęcia, filmy, puszki na datki…) oraz po terenach misyjnych (porównawcze dane statystyczne, infografiki…).

Choć przyjrzymy się temu bliżej później, tegoroczny Światowy Dzień Misyjny znacząco przyczynił się do ewangelizacji, misji Kościoła: każdego z 36 500 dni tego stulecia ochrzczono średnio 9000 katolików, wybudowano trzy szkoły i parafię... i podjęto wiele innych inicjatyw. 

Po lewej stronie José María Calderón, dyrektor OMP Spain, po prawej Serafín Suárez, misjonarz w Afryce (Flickr / OMP Spain).

Liderzy hojności, pieniędzy i misjonarzy

Czy pamiętasz, jak w dzieciństwie chodziłeś zbierać pieniądze na misje? – pyta OMP Hiszpania. Czy pamiętasz puszki, plakaty, spotkania, filmy?… To było w 1926 roku, kiedy papież Pius XI chciał, aby cały Kościół poświęcił przedostatnią niedzielę października modlitwie za misje prowadzone przez Kościół na terenach misyjnych i współpracy z nimi poprzez… Papieskie Stowarzyszenia Misyjne (OMP). 

Celem było przypomnienie wszystkim ochrzczonym każdego roku o powołaniu do wspierania ewangelizacji aż po krańce Ziemi.

W Hiszpanii zaproszenie Papieża zostało przyjęte z całego serca, wspominają, i co roku organizowano konferencje, świadectwa w szkołach, filmy… “Wszystko to obudziło w naszym kraju ducha misyjnego, który sprawił, że Hiszpanie są dziś przywódcy w hojności, zarówno pieniężnej, jak i misyjnej”.

(@web www.domund100.es).

Specjalna strona internetowa

Aby uczcić stulecie Światowego Dnia Misyjnego, o którym wspomniano powyżej, Papieskie Dzieła Misyjne sięgnęły do swoich archiwów historycznych i udostępniły je na specjalnej stronie internetowej. domund100.es

Strona internetowa składa się z trzech części i ma na celu umożliwienie interaktywnego zapoznania się z historią podróży misyjnej. 

Pierwsza część, “100 lat z Tobą”, Książka koncentruje się na Światowym Dniu Misyjnym w Hiszpanii i prezentuje historyczne zdjęcia różnych inicjatyw z tego dnia, które u wielu osób obudzą nostalgię. 

Przedstawiono wyjaśnienie genezy tego dnia, zaprezentowano plakaty historyczne według roku, upamiętniono kultowe puszki na datki Domund… Na stronie internetowej, oprócz wielu innych treści, zaprezentowano filmy misyjne promowane przez OMP z udziałem takich aktorów, jak Fernando Fernán Gómez czy Sara Montiel.

Owoce Światowego Dnia Misyjnego: 9000 katolików, 3 szkoły, 2 księży… dziennie, przez 100 lat

Papież Pius XI, ogłaszając Światowy Dzień Misyjny, zaangażował wszystkich katolików we wspieranie ewangelizacji na terenach misyjnych, w diecezjach, które zależały od historycznej Propaganda Fide. (obecnie Dykasteria ds. Ewangelizacji). 

W drugiej części specjalnej strony internetowej “100 lat dla nich”, OMP dzieli się owocami działalności misyjnej.

Po gruntownej analizie danych z Roczników Papieskich z lat 1925, 1950, 1975, 2000 i 2025 przedstawiono interaktywne mapy i infografiki, które pozwalają zrozumieć skalę ewangelizacji w ostatnim stuleciu, w którym liczba diecezji misyjnych wzrosła czterokrotnie, a średnio w ciągu ostatnich 100 lat ochrzczono 9000 nowych katolików, wyświęcono 2 księży i konsekrowano 5 sióstr zakonnych, a także utworzono 1 parafię i 3 szkoły.

Obraz interaktywnej mapy świata, która umożliwia zapoznanie się z historią ‘eksplozji misyjnej’ na przestrzeni ostatnich 100 lat dzięki uprzejmości Domund (@web www.domund100.es).

Interaktywna mapa świata

Strona internetowa pokazuje, jak 100 lat temu ewangelizacja została powierzona instytutom i zgromadzeniom zakonnym; i jak w ciągu kolejnych stuleci Kościół zapuścił korzenie, dając początek 1132 diecezjom. Diecezje te, założone przez misjonarzy, nadal wymagają wsparcia całego Kościoła. Interaktywna mapa świata ilustruje ‘eksplozję’ misyjną ostatniego stulecia, z wykładniczym wzrostem zarówno w diecezjach, jak i liczby katolików.

Ewangelizacja w Nakuru (Kenia) (@web www.domund100.es).

Przykładem jest ewolucja Nakuru (Kenia)

Strona internetowa przedstawia jedną z tych diecezji jako przykład tego, co dzieje się jednocześnie na wszystkich terenach misyjnych. W szczególności ukazuje rozwój Nakuru (Kenia), gdzie wsparcie Światowego Dnia Misyjnego pozwoliło na stopniową budowę lokalnego Kościoła (klasztorów, parafii, szkoleń i powołań katechetów, szkół itp.). Znajdują się tam również niepublikowane dotąd czarno-białe zdjęcia misjonarzy, którzy nieśli Ewangelię na pięciu kontynentach w znacznie trudniejszych warunkach niż te, z którymi borykają się obecnie.

Młodzi ludzie w Korei Południowej z Maríą Matos (@web www.domund100.es).

Misjonarze pamiętają o Światowym Dniu Misyjnym

W ostatniej części witryny, “100 lat dla Niego”, Hiszpańscy misjonarze z rozrzewnieniem wspominają, jak zauważa OMP Spain, jak ten dzień towarzyszył im przez lata. Wielu z nich odkryło swoje powołanie dzięki Światowemu Dniu Misyjnemu lub znalazło we wsparciu finansowym i modlitwie siłę do kontynuowania misji. Wydarzenie kończy się modlitwą Światowego Dnia Misyjnego, zaproponowaną przez papieża Leona XIV.

AutorRedakcja Omnes

Watykan

Papież zachęca do zaangażowania się w promowanie godności dzieci Bożych

“Zostaliśmy stworzeni na obraz Boży: starajmy się promować i bronić godności dzieci Bożych światłem i mocą Ewangelii” – zachęcał papież Leon XIV w katechezie o Konstytucji Gaudium et spes podczas środowej audiencji.

Francisco Otamendi-9. dnia 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

Nowością jest specjalne powitanie w języku chorwackim dla licznej grupy wiernych z Ordynariatu Polowego Chorwacji, którzy byli dziś bardzo liczni na placu św. Piotra, a także specjalne powitanie dla włoskich diecezji i parafii oraz asystentów kościelnych Fundacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie, Ojciec Święty Leon XIV kontynuował komentarz do Konstytucji soborowej Gaudium et Spes (GS), której pierwszy rozdział poświęcony jest godności osoby ludzkiej.

Konstytucja Gaudium et Spes Soboru Watykańskiego II podkreśla, że godność człowieka jest “fundamentem i warunkiem” tych “wartości, które dziś cieszą się najwyższym poważaniem”, ale które nie powinny tracić swego związku ze ‘swoim Boskim źródłem’, aby uniknąć możliwych zniekształceń spowodowanych ‘zepsuciem ludzkiego serca’ (GS, 11).

Papież podkreślił, że droga, która pozwoliła nam uwypuklić podstawowe cechy i prawa ludzkiej godności, stanowi jeden z najważniejszych rozdziałów w historii ludzkości.

Papież ostrzegał jednak w Ogólna publiczność że droga przed nami “nie jest jeszcze skończona i musimy stawić czoła sprzecznościom, starym i nowym, które uniemożliwiają jej pełne zrealizowanie”.

Godność człowieka, dar pochodzący z miłości Boga

Kościół przypomina nam, że godność człowieka wynika z samej istoty osoby, co miałem okazję potwierdzić także w niedawnej encyklice ‘Magnifica humanitas’ – podkreślił Papież: 

“Każda osoba, stworzona z natury do relacji, jest pomyślana i kochana przez Boga, aby wejść w historię komunii z Nim, z innymi ludźmi i ze stworzeniem.

Jej godność nie zależy od zdolności, jakie posiada, od bogactwa ani od roli, jaką odgrywa, ani od dobrych lub złych decyzji, jakie podejmuje, ale jest darem, który ją poprzedza i przewyższa, danym przez Boga jako wyraz Jego miłości, która nigdy nie zawodzi” (n. 50).

Jak stwierdził papież Leon XIV, nieskończona godność istoty ludzkiej ma swoje korzenie w jej tożsamości stworzenia “uczynionego na obraz Boży‘, zdolnego poznać i kochać swego Stwórcę’, a jest to projekt i dar miłości, który przewyższa inne rzeczywistości stworzone, powierzone jego opiece, ”aby nimi rządził i nimi posługiwał się, wielbiąc Boga«.

Najważniejszy fundament to wiara

W wierze możemy zrozumieć ostateczny fundament godności osoby, ponieważ Syn “w samym objawieniu tajemnicy Ojca i Jego miłości objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi i ukazuje mu wzniosłość jego powołania» (n. 22).

Papież Leon XIV pozdrawia wiernych przed Bazyliką Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Rady w Genazzano we Włoszech, na południowy wschód od Rzymu, 7 września 2026 roku, w wigilię święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. (Zdjęcie: OSV News/Simone Risoluti, Vatican Media).

Bycie człowiekiem, relacja z Bogiem i z innymi, dar, którym trzeba się dzielić

Ojciec Święty rozwinął następnie koncepcje relacji i daru. “Osoba zawsze oznacza relację, komunię i uczestnictwo z Bogiem i innymi ludźmi; a zatem synowską relację z Bogiem Ojcem i braterską relację z Chrystusem i ze wszystkimi ludźmi. Wyklucza to izolację opartą na autoreferencjach. Być osobą oznacza postrzegać siebie jako dar, którym można się dzielić, wzrastać i dojrzewać w akceptacji, wzajemności i służbie”.

Godność ta – przypomniał Papież – powierzona jest odpowiedzialności każdego człowieka, ale jednocześnie “wymaga solidarności i wzajemnej troski, przezwyciężając liczne fałszerstwa i manipulacje, które do dziś wypaczają jej postrzeganie i utrudniają jej realizację”.

Trzy wyrażenia: inteligencja, świadomość i wolność

Na zakończenie Leon XIV wskazał na trzy najważniejsze przejawy godności osoby, na które kładzie nacisk konstytucja Gaudium et spes: rozum, który czyni człowieka nienasyconym poszukiwaczem prawdy; sumienie, poprzez które nadaje on jedność i sens swemu życiu; oraz wolność, która sprawia, że jest on odpowiedzialnym protagonistą własnych decyzji.

Te wymiary są ze sobą ściśle powiązane: to w sumieniu prawda zostaje uznana za prawdę, a wolność może doświadczyć jej jako swojego fundamentu i możliwości – powiedział Papież.

Na koniec Papież stwierdził, że “Duch Święty, który daje życie w Chrystusie, czyni nas wolnymi i nieustannie zapewnia nas o naszej godności dzieci Bożych, uwalniając nas od lęku i prowadząc nas ku ostatecznemu celowi (…).

Ostatnie przesłanie: promować i bronić godności człowieka

“Zostaliśmy stworzeni na obraz Boga: zaangażujmy się w promowanie i obronę godności dzieci Bożych światłem i mocą Ewangelii” – zachęcał Następca Piotra, wspominając wczorajsze święto.

Wczoraj obchodziliśmy liturgiczne święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Niech Jej przykład i macierzyńskie wstawiennictwo będą dla was natchnieniem i towarzyszą wam w życiu – powiedział Papież, zanim udzielił błogosławieństwa pielgrzymom i wiernym na placu Świętego Piotra.

AutorFrancisco Otamendi

Aktualności

Leon XIV we Francji. Aby świat miał życie

Francja oczekuje papieża z czterodniową, pięciodniową wizytą, która obejmie Paryż, Saint-Denis, Lourdes i Metz. Leon XIV zastępuje Benedykta XVI, ostatniego papieża, który odwiedził Francję w 2008 roku.

Gonzalo Meza-9. dnia 2026 roku-Czas czytania: 8 minuty

Konferencja Episkopatu Francji (CEF) zebrała się we wtorek w swojej paryskiej siedzibie, aby przedstawić Podróż apostolska papieża Leona XIV do Francji, Od 25 do 28 września. W konferencji prasowej wzięli udział: kardynał Jean-Marc Aveline, arcybiskup Marsylii i przewodniczący Konferencji Episkopatu Francji (CEF); biskup Benoît Bertrand z Pontoise i przewodniczący komitetu organizacyjnego podróży; a także arcybiskup Paryża Laurent Ulrich; biskup Tarbes i Lourdes Jean-Marc Micas; oraz arcybiskup-biskup Metzu Philippe Ballot, a także koordynatorzy logistyczni wizyty papieskiej.

To będzie czterodniowe, pięcioetapowe wydarzenie: siedziba UNESCO, Paryż, Saint-Denis, Lourdes i Metz. Leon XIV będzie dziesiątym papieżem, który odwiedzi Paryż. Ostatnia wizyta papieska odbyła się w 2008 roku, a jej gospodarzem był Benedykt XVI.

Kardynał Jean-Marc Aveline, arcybiskup Marsylii i przewodniczący Konferencji Episkopatu Francji (CEF), powiedział, że przygotowania do tej podróży nie ograniczają się tylko do spraw materialnych. Ważne jest, aby przygotować się do słuchania Papieża i przeżywać to wydarzenie jako dar – dodał.

Kardynał nie chciał uprzedzać treści orędzi, wskazał jednak na ich główny temat: obronę godności człowieka w świetle swojej encykliki “Magnifica humanitas”. 

Biskup Benoît Bertrand z Pontoise, wiceprzewodniczący Konferencji Episkopatu Francji (CEF) i przewodniczący komitetu organizacyjnego, podsumował przygotowania trzema słowami: radość, różnorodność i oczekiwanie. Wyjaśnił, że różnorodność ta obejmuje zarówno duże tłumy, jak i zgromadzenia liczące około pięciuset osób oraz spotkania liczące nie więcej niż dziesięć osób. 

Mówiąc o oczekiwaniach narodu francuskiego, których, jak uważa, jest wiele, i to nie tylko chrześcijan, mówił o umocnieniu wiary, o prowadzeniu drogami misji, o służbie Kościoła maluczkim i ubogim oraz tym, którzy szukają Boga. 

“Ojciec Święty również przybywa do Francji, aby pielęgnować naszą nadzieję, ponieważ bardzo jej potrzebujemy” – powiedział. “Bez wątpienia ta podróż będzie historyczna”.

Aby świat miał życie: motto narodzone na ulicy w Rzymie

Oficjalnym mottem podróży jest “Aby świat miał życie”. Pochodzi ono z szóstego rozdziału Ewangelii św. Jana, z mowy o Chlebie Życia.

Propozycja wyszła od kardynała Aveline’a, a sam Leon XIV osobiście ją zatwierdził. Aveline opowiedział o jej genezie: “Pewnego ranka, idąc z dwoma wiceprzewodniczącymi do Seminarium Francuskiego ulicą antykwariuszy w Rzymie, pogrążyliśmy się w rozmyślaniach. Wtedy przyszedł mi do głowy pomysł: “Aby świat miał życie”. Tej samej nocy napisałem krótki e-mail do papieża. Następnego ranka papież odpowiedział: “Tak, to dobry pomysł”».

Kardynał wyjaśnił, dlaczego uważa to za znaczące: “Ponieważ wyraża w kilku słowach fundamentalną prawdę: słowa Chrystusa: “Ja przyszedłem, aby owce miały życie i miały je w obfitości”. Również dlatego, że definiuje dla wiary chrześcijańskiej, kim jest osoba Chrystusa: “Ja jestem drogą, prawdą i życiem”».

“Prawo do wspomaganego samobójstwa” we Francji

Hasło nie jest błahe. 15 lipca Zgromadzenie Narodowe w ostatnim czytaniu zatwierdziło ustawę ustanawiającą “prawo do pomocy w umieraniu” 291 głosami za, 241 przeciw i 29 wstrzymującymi się, po tym jak Senat odrzucił ją trzykrotnie.

Premier Sébastien Lecornu i przewodniczący Senatu skierowali ustawę do Rady Konstytucyjnej, która 14 sierpnia uznała ją za zgodną z konstytucją, z trzema zastrzeżeniami interpretacyjnymi, w tym z klauzulą sumienia dla farmaceutów i placówek opieki zdrowotnej. Emmanuel Macron ogłosił ją 18 sierpnia, a tekst ukazał się w Dzienniku Urzędowym następnego dnia.

Ustawa otwiera, pod pewnymi warunkami, dostęp do opieki osobom dorosłym z poważnymi i nieuleczalnymi schorzeniami, które zagrażają ich oczekiwanej długości życia. Oczekuje się, że papież podkreśli wagę ratowania życia w Lourdes. 

Katechumeni, francuska niespodzianka

Drugim tłem jest zjawisko, którego sam Kościół francuski się nie spodziewał: stały wzrost liczby dorosłych i nastolatków proszących o chrzest.

Według corocznego badania CEF, opublikowanego 25 marca, w 2026 roku podczas Wigilii Paschalnej ochrzczono 21 386 katechumenów: 13 234 dorosłych i 8152 nastolatków. Stanowi to wzrost o 28% wśród dorosłych i 10% wśród nastolatków w porównaniu z rokiem 2025.

W ciągu dziesięciu lat liczba dorosłych wzrosła trzykrotnie: z 4124 w 2016 r. do 13 234 w tym roku.

Największą grupę stanowią ludzie młodzi w wieku od 18 do 25 lat, z czego 42 to osoby z klasy %, a następnie osoby w wieku od 26 do 40 lat.

Paryż jest przypadkiem szczególnym. Diecezja ta stanowi około 10% katechumenów w kraju i wspiera siedemdziesiąt duszpasterstw studenckich, sześćdziesięciu pięciu seminarzystów i szesnastu nowych księży wyświęconych w 2025 roku. W całej prowincji kościelnej Paryża, obejmującej osiem diecezji Île-de-France, liczba dorosłych proszących o chrzest wzrosła z 1249 w 2021 roku do 3158 w 2026 roku, co stanowi wzrost o 153%.

W odpowiedzi biskupi Île-de-France zwołali w kwietniu 2025 roku synod prowincjonalny pod hasłem “Katechumeni i neofici: Nowe perspektywy życia Kościoła w naszych diecezjach”. Termin «synod» musiał zostać zmieniony, ponieważ liczba uczestników przekroczyła limit ustalony przez prawo kanoniczne. Synod przyjął nazwę Prowincjalnego Zgromadzenia Kościelnego. Został on uroczyście otwarty 31 maja w katedrze Notre-Dame w Paryżu i będzie obradował w trzech sesjach: w październiku 2026 roku, styczniu 2027 roku i maju 2027 roku. 

Dlatego w sobotę rano, 26-go, Leon XIV spotka się w Instytucie Katolickim w Paryżu z członkami zgromadzenia, katechumenami i neofitami. Tam również będzie się modlił przed kilkoma figurami świętych i błogosławionych, które niegdyś znajdowały się w dawnym klasztorze karmelitów.

Paryż: Sześć sekwencji w półtora dnia

Paryski etap jego podróży jest najbardziej złożony. Papież wyląduje na lotnisku Orly w piątek 25 października o godzinie 10:00. Następnie uda się do Pałacu Elizejskiego, aby spotkać się z Prezydentem Republiki i przemówić do przedstawicieli rządu, społeczeństwa obywatelskiego i korpusu dyplomatycznego. O godzinie 15:00 odwiedzi siedzibę UNESCO, gdzie chciał wygłosić przemówienie do społeczności międzynarodowej na temat edukacji.

Następnie przejedzie papamobile trasą długości 2,5 kilometra od kościoła Notre-Dame des Champs do placu Saint-Michel, przez bulwar Montparnasse i bulwar Saint-Michel.   

O godzinie 17:15 papież przewodniczyć będzie nieszporom w katedrze Notre-Dame, w których wezmą udział biskupi, księża, diakoni, zakonnicy, osoby konsekrowane i seminarzyści. Tego samego wieczoru będzie przewodniczył czuwaniu na Stade de France w Saint-Denis, w którym weźmie udział ponad 80 000 młodych ludzi w wieku od 17 do 35 lat. Miejsca zostały zajęte w ciągu kilku godzin od otwarcia rejestracji, a lista oczekujących jest długa. 

W sobotę 26-go, po wizycie w Domu Bakhity, odbędzie się największa uroczystość: msza na Placu Zgody i Polach Elizejskich. Spodziewanych jest ponad 500 000 osób. Organizatorzy spodziewają się, że tłum może przepełnić Łuk Triumfalny.

“Możemy mieć nadzieję, że celebracja Eucharystii będzie silnym znakiem w życiu Kościoła i że ten znak będzie mógł być przekazywany przez naród francuski jako znak jedności» – powiedział arcybiskup Paryża, prałat Laurent Ulrich. Dodał, że te chwile wyrażają jedność, intymność, intymność i pragnienie spotkania, którego znaczenie wykracza daleko poza Kościół.

Lourdes: pielgrzym i pasterz

Wizyta Leona XIV w Lourdes Następuje ona po dwóch objawieniach św. Jana Pawła II w 1983 i 2004 r. oraz objawieniu Benedykta XVI z 2008 r., z okazji 150. rocznicy objawień.

Papież Leon XIV przybędzie na lotnisko Tarbes-Lourdes w sobotę 26-go o 19:05, a następnie odwiedzi Grotę Massabielską. 

Ksiądz prałat Jean-Marc Micas, biskup Tarbes i Lourdes, powiedział, że będzie pielgrzymem wśród pielgrzymów: dotknie skały w grocie, napije się wody, zapali świecę, uklęknie i będzie się modlił w ciszy, tak jak czynią to pielgrzymi. 

Jako proboszcz Kościoła powszechnego będzie przewodniczył niedzielnej porannej mszy na łące przy sanktuarium, a w niedzielny wieczór poprowadzi procesję maryjną z pochodniami.

Jak na miasto liczące nieco ponad 12 000 mieszkańców, spodziewany napływ ludności jest znaczny: 50 000 osób w sobotni wieczór, 150 000 w niedzielny poranek i 25 000 w niedzielny wieczór.

W Lourdes odbędzie się również najbardziej delikatne spotkanie podróży. Papież Leon XIV przyjmie w prywatnej rozmowie siedem ofiar nadużyć seksualnych. 

Ksiądz prałat Pierre-Antoine Bozo, biskup koadiutor La Rochelle i rzecznik CEF, wyjaśnił, że grupa została utworzona w celu osiągnięcia jak największej równowagi.

Metz: inny reżim

Ostatni dzień, poniedziałek 28, odbędzie się w Metz, na skrzyżowaniu granic Francji, Luksemburga i Niemiec. To nie jest przypadkowy wybór. We Francji współistnieją dwa systemy religijne. Podstawowym jest ustawa z 9 grudnia 1905 roku, która ustanowiła rozdział Kościoła od państwa. 

Budynki kultu sprzed tej daty, znacjonalizowane już w 1789 r., pozostały w rękach publicznych: katedry należały do państwa, a kościoły parafialne do gmin.

Drugim, mniej znanym systemem jest konkordat, który reguluje Alzację i Mozelę. Tam ustawa z 1905 roku nigdy nie została zastosowana, ponieważ w tamtym czasie departamenty te należały do Cesarstwa Niemieckiego. Po powrocie do Francji w 1918 roku, obowiązujące prawo zostało utrzymane, w tym konkordat zawarty w 1801 roku między Napoleonem a Piusem VII. Ustawa z 1 czerwca 1924 roku potwierdziła ten wyjątek, a Rada Konstytucyjna podtrzymała ją w 2013 roku.

W praktyce system konkordatowy uznaje cztery wyznania: katolickie, luterańskie, reformowane i żydowskie. Ich duchowni są opłacani przez państwo, a nauka religii jest zapewniona w szkołach publicznych. Metz i Strasburg to dwie diecezje objęte konkordatem, a ich biskupi nadal są mianowani dekretem prezydenckim.

Procedura jest szczególna: Stolica Apostolska proponuje kandydata, prezydent akceptuje go pierwszym dekretem, który jest utrzymywany w tajemnicy, następnie papież udziela inwestytury kanonicznej bullą, a drugi dekret, po zbadaniu przez Radę Stanu, jest publikowany jednocześnie w Dzienniku Urzędowym Francji i w «L'Osservatore Romano». 

Arcybiskup Philippe Ballot z Metzu podkreśla znaczenie tego miejsca: «Mozela to idealne miejsce na przesłanie pokoju. To ziemia, która doświadczyła trzech wojen i dwóch aneksji, i gdzie wczorajsi wrogowie stali się przyjaciółmi» – mówi. «Dlatego jest to możliwe wszędzie tam, gdzie toczy się wojna». Mówi również o mocy przebaczenia poprzez francusko-niemieckie pojednanie i wskazuje, że dzień ten będzie miał wymiar europejski i międzynarodowy.

W Metzu, o godzinie 10:00, Papież przewodniczyć będzie spotkaniu międzyreligijnemu w Centrum Kongresowym im. Roberta Schumana. Sześciu przywódców religijnych odczyta i podpisze z nim wspólną deklarację: kardynał Aveline (katolicy), Christian Krieger (protestanci), naczelny rabin Haïm Korsia (żydzi), Chems-Eddine Hafiz (muzułmanie), prałat Dimitrios (prawosławni) i Antony Boussemart (buddyści). Godzinę później Papież weźmie udział w wydarzeniu «U źródeł Europy dla Pokoju i Jedności».

Hołd dla Roberta Schumana będzie oddawany przez cały dzień. Urodzony w Clausen, na obrzeżach Luksemburga, z ojca pochodzącego z Mozeli i matki pochodzącej z Luksemburga, Schuman był posłem do parlamentu regionu Mozela przez ponad cztery dekady. Mieszkał i zmarł w Scy-Chazelles, na wzgórzach nad Metz, i tam został pochowany. Papież Franciszek ogłosił go czcigodnym.

Po południu papież przejedzie ulicami Metzu papamobile, a o godzinie 16:00 odprawi mszę świętą w katedrze św. Szczepana. Wylot zaplanowano na godzinę 18:30 z lotniska Metz-Nancy-Lorraine.

Wyzwanie logistyczne i ekonomiczne

Całkowite kwoty dają wyobrażenie o skali operacji. Koszt podróży wyniesie 27 milionów euro, sfinansowanych głównie z darowizn; do czasu konferencji prasowej zebrano 5,5 miliona euro. 

W dniach 25 i 26 października w ramach operacji Sentinelle zostanie rozmieszczonych 15 000 policjantów, żandarmów, sił mobilnych i personelu wojskowego. Sam etap paryski zmobilizuje 15 000 ochotników. 

Chociaż państwo francuskie nie będzie dotować tej organizacji, weźmie na siebie odpowiedzialność za bezpieczeństwo wydarzenia, Papieża i jego otoczenia.

Jak Francja przeżywa ten moment?

Atmosfera, którą opisują organizatorzy, jest pełna entuzjazmu i radości. Wiele kościołów we Francji organizuje dni modlitwy i przygotowania duchowego; jednym z takich miejsc jest Bazylika Najświętszego Serca na Montmartre, miejsce wiecznej adoracji od 1885 roku, oraz Narodowe Sanktuarium Miłosierdzia, które organizuje nowennę i dni modlitwy w ramach przygotowań do wizyty papieskiej.

Aveline mówiła o swoim podekscytowaniu rozmachem, jaki wywołała ta wizyta. Odczuwa radość powszechną w całym kraju, a także w mediach społecznościowych. Jej zdaniem świadczy ona o wielkim duchowym pragnieniu Francuzów. 

Kardynał przyznał, że Francja interesuje papieża. Dodał, że wraz z nowym wzrostem liczby neofitów i katechumenów, kraj demonstruje swój opór wobec sekularyzacji. Wspomniał również, że Leon XIV uczy się francuskiego, aby móc się swobodniej wyrażać.

Biskup Pontoise zakończył konferencję prasową otwartym zaproszeniem: wszyscy Francuzi, katolicy czy nie, wierzący czy nie, przybyli, aby powitać i posłuchać papieża Leona XIV w Paryżu, Saint-Denis, Lourdes lub Metz. 

Jak podkreślił arcybiskup Paryża, prałat Laurent Ulrich: Papież przychodzi, «aby zatroszczyć się o naszą nadzieję, bo z pewnością bardzo jej potrzebujemy».

Jestem buntownicza... i moje dzieci nie noszą nowych ubrań na początku roku szkolnego.

"Ujawnię wielką tajemnicę, ale nie pozwól, żeby algorytm się o tym dowiedział (nie sądzę, żeby świat był na to gotowy...). No dobrze, zaczynamy: najlepszym sposobem na oszczędzanie pieniędzy jest... edukacja"."

9. dnia 2026 roku-Czas czytania: 2 minuty

Podnieś rękę, jeśli algorytm nie zasypał Cię promocjami 3 w cenie 2 na artykuły szkolne, voucherem zwracającym 100 001% wydanych pieniędzy i mini-punktami, które pozwolą Ci zaoszczędzić więcej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałeś. Zdradzę Ci wielki sekret, ale nie mów o nim algorytmowi (nie sądzę, żeby świat był na to gotowy...). No dobrze, zaczynamy: najlepszym sposobem na oszczędzanie jest nie wydawanie, a jeszcze lepiej – uczenie dzieci oszczędności. 

Każdy z kredek moich dzieci jest inny i ma swoją historię. Historię. Linijka jest porysowana. Temperówka kryje w sobie wiele historii, będąc świadkiem ostatnich słów ołówka. Unikam kupowania wszystkiego nowego co roku, zostawiając rzeczy, które jeszcze długo będą się przydać. Pod koniec roku szkolnego każę im opróżnić piórniki do pudełka i razem je przeglądamy, czyścimy, segregujemy i wyrzucamy. Szkoły zapewniają listę niezbędnych przyborów szkolnych dla każdego dziecka. A moim największym aktem buntu w dzisiejszych czasach jest kupowanie tylko niezbędnych rzeczy i butów (to moja osobliwość: nie chcę, żeby dzieci stąpały po czyichś śladach, w najdosłowniejszym sensie). 

Kiedy coś się kończy, jest uzupełniane. Kiedy coś stracą, “sprzedaję” im to za kilka centów. Zawsze mam trochę towaru, ale chcę, żeby docenili wartość rzeczy. 

Można by pomyśleć, że są za młodzi, żeby zrozumieć tę ważną wiadomość. Ja też kiedyś uważałem, że to bez sensu, że może przyda się tylko wtedy, gdy będą mieli własne pieniądze. Ale nie. Jesteśmy w idealnym momencie. 

W czerwcu spotkała mnie jedna z tych niespodzianek, które napełniają czystą macierzyńską radością. Muszę kupić nowe zeszyty dla dwójki moich dzieci. Reszta dostaje je ze szkoły, z logo szkoły na okładce. Jedna z tych, które używają tych zeszytów (ma 11 lat), podeszła do mnie, gdy prasowałam z dwoma zupełnie pustymi zeszytami. Powiedziała: “Mamo, zebrałam wszystkie niewykorzystane strony z moich zeszytów i zrobiłam dwa nowe. Sama je oprawiłam: weź je na wypadek, gdyby ktoś inny ich potrzebował”. Czy czułaś to samo? Mała dziewczynka poświęciła czas na usunięcie wszystkich spirali, zebranie niewykorzystanych stron i zrobienie dwóch zeszytów. Oczywiście, jej brat z nich skorzysta, bo udało mi się kupić mu o dwa zeszyty mniej. A najlepsze jest to, że nie żądała niczego w zamian: nie powiedziała: “Czy możesz mi coś kupić za to, co zaoszczędzisz?”. 

Tego lata byłam tematem rozmów na basenie. Poza typowym wyposażeniem matki siedmiorga dzieci – przekąskami, ręcznikiem i dzieckiem – przychodziłam z torbą pełną niedopasowanych skarpetek, dziurawych… i spędziłam wieki na cerowaniu i dopasowywaniu ich. Jeśli skarpetka jest porządna, palce i pięta są łatane, aż stają się praktycznie jak sito. Skarpetki wystarczają na zupełnie nowy artykuł; dają mi dużo do myślenia. Noszenie nowych skarpetek to jedna z największych przyjemności w życiu, ale tak samo jak myśl, że używając rzeczy tak często, jak powinny, posiadam większy skarb niż cokolwiek, co próbuje nam wcisnąć konsumpcjonizm. 

Więcej
Inicjatywy

Konferencje Episkopalne Afryki Zachodniej obchodzą swój pierwszy Dzień Młodzieży

W przesłaniu wideo wysłanym na pierwszą edycję Dni Młodzieży Afryki Zachodniej, w których uczestniczy 16 krajów i które odbywają się w Akrze, stolicy Ghany, papież Leon zwrócił się do młodych ludzi, aby byli “budowniczymi mostów między narodami, kulturami i religiami”.

Francisco Otamendi-9. dnia 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

Dni Młodzieży, które odbędą się w dniach od 7 do 11 września 2026 r. w Akrze (Ghana), to historyczne wydarzenie promowane przez Konferencje Episkopatów Afryki Zachodniej (RECOWA/CERAO), które nawiązuje do doświadczenia Światowych Dni Młodzieży.

W jego wiadomość wideo, W językach francuskim i angielskim Leon XIV celebruje “tę piękną inicjatywę” Konferencji Episkopatów krajów Afryki Zachodniej, “które umieściły młodzież w centrum swoich priorytetów duszpasterskich”.

Jestem przekonany, że te cenne chwile, które wspólnie spędzamy – mówi im Ojciec Święty – “pomogą wam wzrastać w wierze i coraz bardziej wzbogacać się o takie wartości, jak spotkanie i otwartość na innych”.

“Wprowadzać pozytywne zmiany w naszych społeczeństwach”

Jednym z głównych przesłań Papieża, który w kwietniu tego roku wygłosił długie przemówienie, podróż duszpasterska Do czterech krajów afrykańskich (Algierii, Ziemi Świętego Augustyna, Kamerunu, Angoli i Gwinei Równikowej) kieruje swoje wezwanie, by “wspólnie dążyć do pozytywnych zmian w naszych społeczeństwach. Wspólnie dążyć oznacza dbać o to, by nikt nie był marginalizowany, izolowany, wykluczony ani odrzucony”. 

W tym kontekście Leon XIV zachęca młodych ludzi, aby “byli budowniczymi mostów między narodami, kulturami i religiami. Musimy zobowiązać się do życia tak, jak żył Jezus, nasz Mistrz i Pan, który nikogo nie wykluczał ze swojej drogi. Rozpoznawał obecność Boga w tych, którzy żyli na marginesie społeczeństwa, nawet w tych, którzy nie należeli do Jego ludu”.

Logo Pierwszych Dni Młodzieży Afryki Zachodniej w Akrze, stolicy Ghany, od 7 do 11 września 2026 r. (Dykasteria ds. Integralnego Rozwoju Człowieka Stolicy Apostolskiej).

“Jesteście darem Boga, darem Kościoła”

Wcześniej, na początku, Papież zachęcał ich do pójścia naprzód z nadzieją. “W czasach, gdy tak wiele kryzysów zdaje się przesłaniać horyzont, pragnę zachęcić was do wytrwałości, nie tracąc nadziei. Wiem, jak wiele wątpliwości, niepewności, a czasem niepewności może ciążyć na waszych barkach i pokrzyżować wasze plany na przyszłość”.

Ojciec Święty dodaje jednak: “Nie jesteście ofiarną młodzieżą, jak mogłoby się wydawać wielu. W Kościele-Rodzinie Bożej jesteście obecnością Boga, obecnością Kościoła. Jak powiedział Papież Benedykt XVI: “Jesteście bogaci w zalety, energię, marzenia i nadzieje: zasoby, których posiadacie w obfitości! Wasza młodość jest wielkim skarbem nie tylko dla was samych, ale także dla innych, dla Kościoła i dla świata”” (Orędzie na XXV Światowy Dzień Młodzieży, 22 lutego 2010).

“Liczę na Ciebie i ufam Tobie”

Papież Leon X zapewnił następnie młodzież Afryki Zachodniej: “Drodzy młodzi, liczę na was i ufam wam; Kościół ufa wam. Swoimi słowami i czynami przekażcie potężne przesłanie naszemu światu, rozdartemu wojnami i wszelkiego rodzaju konfliktami”.

Porzuć “urojone przyjemności i powierzchowność”

Bądźcie świadkami miłości, sprawiedliwości i pokoju – dodaje Papież. “Nie poświęcajcie swojej cennej młodości na ołtarzu udawanych przyjemności i powierzchowności. W istocie “nasze najgłębsze pytania nie znajdują ani ucha, ani odpowiedzi w niekończącym się przewijaniu telefonów komórkowych, które pochłaniają naszą uwagę, lecz pozostawiają nasze umysły znużone, a serca puste. Nie zaprowadzą nas daleko, jeśli zamkniemy je w sobie lub w zbyt ciasnych kręgach. Spełnienie naszych autentycznych tęsknot zawsze wymaga wyjścia poza siebie” (Orędzie na 40. Światowy Dzień Młodzieży, 7 października 2025 r.).

Papież Leon XIV przybywa na uniwersytet w Jaunde w Kamerunie w kwietniu 2026 r. @CNS photo/Lola Gomez.

Zawierzcie Maryi Dziewicy integralny rozwój ludzki krajów

Na zakończenie Leon XIV polecił młodych ludzi Matce Bożej, Królowej Pokoju, “myśląc szczególnie o tych w waszych krajach, którzy niekiedy stają w obliczu złożonych kryzysów”.

Niech wstawia się u swojego Syna, Jezusa Chrystusa – modli się Papież – “o integralny rozwój ludzki waszych umiłowanych narodów. Na was, duchowieństwo i wszystkich, którzy pracują z młodzieżą, proszę o obfitość łask Bożych”.

Inicjatywa biskupów regionu

Inicjatywa Tego dnia, Dykasteria ds. Integralnego Rozwoju Człowieka (DSDHI) podkreśla, że inicjatywa ta “wynika z pragnienia biskupów regionu, którzy chcą zapewnić młodym katolikom wspólną przestrzeń wiary, spotkań i formacji”.

Wybrany temat “Odwagi!” (J 16,33) stanowi myśl przewodnią pięciu dni, w których uczestniczą liczne delegacje młodzieży z Afryki Zachodniej, biskupi z regionu, goście zagraniczni i oficjalne delegacje.

Burkina Faso zaproponowała spotkanie

Pomysł zorganizowania spotkania młodzieży katolickiej z Afryki Zachodniej zrodził się na prośbę samych młodych ludzi: inicjatywę tę zaproponowało Burkina Faso w 2019 r., a biskupi wyrazili na to zgodę w kolejnym roku, ale wydarzenie musiało zostać przełożone z powodu pandemii – wyjaśnia Dykasteria.

Ojciec Vincent de Paul Boro, pierwszy zastępca sekretarza CERAO, wyjaśnione że spotkanie Celem jest bycie “proroczym znakiem” dla regionu, zdolnym do nawracania młodych ludzi z 16 krajów i pochodzących z różnych kultur i mówiących różnymi językami, “jako protagonistów odnowionego duszpasterstwa młodzieży i świadków jedności na kontynencie naznaczonym napięciami”.

Przedstawiciele Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka (DSDHI) obecni są w Akrze o. Avelino Chico SJ, który wygłosi wideoprzesłanie od nowej prefekt, Siostry Alessandry Smerilli, FMA, oraz emerytowanego prefekta, kardynała Michaela Czernego SJ.

AutorFrancisco Otamendi

Zasoby

Jakie jest pochodzenie modlitwy Anioł Pański?

Modlitwa Anioł Pański, która narodziła się w rytmie średniowiecznych dzwonów, kształtowała się przez wieki, aż stała się jedną z najpowszechniejszych modlitw maryjnych w Kościele.

Teresa Aguado Peña-8. dnia 2026 roku-Czas czytania: 4 minuty

W każdą niedzielę w południe Papież pojawia się w oknie Pałacu Apostolskiego, aby odmówić modlitwę Anioł Pański z wiernymi zgromadzonymi na placu Świętego Piotra. Scena ta stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów w życiu Kościoła. Skąd jednak wzięła się ta modlitwa, która przez wieki wyznaczała rytm dnia chrześcijańskiego? Jej historia zaczyna się w średniowieczu, przy dźwiękach dzwonów klasztorów i klasztorów, i stopniowo kształtowała się, aż stała się modlitwą, którą znamy dzisiaj.

Anioł Pański to katolickie nabożeństwo upamiętniające Zwiastowanie i Wcielenie Jezusa Chrystusa, a szczególnie nawiązujące do momentu z Ewangelii, w którym Archanioł Gabriel ogłasza Maryi Dobrą Nowinę. Stąd jego nazwa pochodzi od pierwszych słów, którymi rozpoczyna się modlitwa w języku łacińskim., Angelus Domini nuntiavit Mariae ("Anioł Pański zwiastował Maryi").

Początki monastyczne i dotyk zachodu słońca

Najwcześniejszy precedens znajduje się we wspólnotach monastycznych z okresu późnego średniowiecza, gdzie dzwony ogłaszały drugą modlitwę po komplecie (części Liturgii Godzin). W XIII wieku zaczął się upowszechniać zwyczaj odmawiania trzech Zdrowaś Maryjo przy dźwięku dzwonu wieczornego. Franciszkanie odegrali ważną rolę w upowszechnianiu tej praktyki. Mniej więcej w czasach świętego Bonawentury, kapituła generalna zakonu, zwołana w 1269 roku, zaleciła tę modlitwę po usłyszeniu dzwonu wieczornego.

Nabożeństwo to wiązało się z tajemnicą Wcielenia, ponieważ trzy Zdrowaś Maryjo wzywały do przypomnienia sobie zwiastowania Maryi przez anioła Gabriela. Ta wieczorna praktyka stopniowo rozpowszechniła się w Europie w XIII i XIV wieku. Dokumenty wskazują, że w pierwszej połowie XIV wieku był to już powszechny zwyczaj.

Od popołudnia do rana i w południe

Praktyka ta wkrótce rozszerzyła się na inne pory dnia. W XIV wieku zaczęło się również upowszechniać dzwonienie dzwonem rano, któremu towarzyszyły trzy Zdrowaś Maryjo. Jedną z najwcześniejszych wzmianek na ten temat można znaleźć w kronice z Parmy z 1318 roku. W ten sposób modlitwa stopniowo nabierała rytmu początku i końca dnia.

Południe zostało włączone później. W XV wieku bicie dzwonów o tej godzinie zaczęło się upowszechniać we Francji, kojarzone zarówno z upamiętnieniem Męki Pańskiej, jak i z prośbą o pokój i opiekę. W 1456 roku, w obliczu groźby inwazji osmańskiej, papież Kalikst III wydał bullę zachęcającą chrześcijan do modlitwy w południe podczas bicia dzwonów, prosząc w ten sposób o pokój i opiekę Bożą. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się następnie na różne części Europy.

W ten sposób trzy pory dnia zostały powiązane z modlitwą maryjną: rano, w południe i wieczorem. Jednak Anioł Pański nie miał jeszcze dokładnej struktury, jaką znamy dzisiaj.

Zdanie przyjmuje obecną formę

Ostateczna konfiguracja była również wynikiem stopniowego procesu. Pierwszy znany dokument, który opisuje strukturę modlitwy Anioł Pański w jej dzisiejszej formie, znajduje się w katechizmie weneckim z 1560 roku, zawierającym trzy wersety biblijne, ich odpowiedzi, Zdrowaś Maryjo i modlitwę końcową.

W 1571 roku papież św. Pius V włączył modlitwę Anioł Pański do Małego Oficjum Najświętszej Maryi Panny (liturgicznego nabożeństwa ku czci Najświętszej Maryi Panny). Później, w 1724 roku, Benedykt XIII w decydujący sposób przyczynił się do jej powszechnego rozpowszechnienia, udzielając odpustów tym, którzy ją odmawiali, publikując dokument “Iniunctae nobis”.

Praktyka ta ewoluowała. W 1742 roku Benedykt XIV zarządził, aby w okresie wielkanocnym modlitwę Anioł Pański zastąpić modlitwą Regina coeli, zachowując te same tradycyjne momenty modlitwy. Ostatecznie, w 1815 roku, papież Pius VII dodał odmawianie trzech Gloria na końcu Angelus w podziękowaniu za dary, którymi Najświętsza Trójca obdarzyła Maryję. Ta ostatnia praktyka jest bardziej powszechna we Włoszech.

Anioł Pański dzisiaj

Modlitwę Anioł Pański tradycyjnie odmawiano trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. Obecnie najbardziej rozpowszechnionym zwyczajem wśród wiernych jest odmawianie jej w południe.

Jak powiedział Jan Paweł II, modlitwa ta «zachęca nas do rozważania tajemnicy Wcielenia, zachęcając chrześcijan, aby w różnych momentach dnia brali Maryję za punkt odniesienia, naśladując Ją w gotowości do realizacji Bożego planu zbawienia».

Zwyczaj ten praktykował także św. Josemaría. Álvaro del Portillo opisał to w: Wywiad o założycielu Opus Dei“Po przeczytaniu poczty, w południe odmawiał modlitwę Anioł Pański. Był to ważny moment w jego dniu, ponieważ oprócz synowskiej rozmowy z Najświętszą Maryją Panną, wyznaczał moment, w którym jego nabożeństwo eucharystyczne zmieniło swój charakter: do tej pory spędzał poranek, dziękując Bogu za odprawioną Mszę Świętą; od modlitwy Anioł Pański zaczynał przygotowywać się do Mszy Świętej, którą miał odprawić następnego dnia».

Dlaczego chrześcijanie modlą się na modlitwę Anioł Pański?

Anioł Pański prowadzi chrześcijan do centralnego momentu Zwiastowania, kiedy Maryja przyjmuje zwiastowanie Archanioła Gabriela i odpowiada swoim «tak» na Boży plan zbawienia. Dzięki Jej posłuszeństwu Syn Boży wciela się i rozpoczyna dzieło Odkupienia.

Modlitwa Anioł Pański jest zatem przypomnieniem tajemnicy Wcielenia i zjednoczeniem się z Maryjnym «tak», ucząc się od Niej ufnego przyjmowania woli Bożej. Jest to również okazja do szukania Jej wstawiennictwa i doświadczania wspólnoty świętych z tak wieloma chrześcijanami, którzy codziennie odmawiają tę modlitwę.

Więcej
Watykan

Papież do seminarzystów: “Piękno oddania życia za Niego i za Kościół”

Seminarzystom, którzy przez lata studiowali i ćwiczyli się w formacji do kapłaństwa, Leon XIV przypomniał, że kluczem do przygotowania do posługi kapłańskiej jest skupienie się na “swojej relacji z Tym, który ich powołał”. Papież widzi w nich “piękno oddania życia za Niego i za Kościół”.

OSV / Omnes-8. dnia 2026 roku-Czas czytania: 3 minuty

– Courtney Mares, OSV News

Papież Leon XIV zachęcał przyszłych księży, aby wykorzystali lata spędzone w seminarium i oparli każdy aspekt swojej formacji na głębokiej, osobistej relacji z Bogiem.

“Sednem doświadczenia seminaryjnego jest «nauka bycia z Mistrzem, Panem Jezusem”” – powiedział papież w przemówieniu. publiczność z włoskimi seminarzystami w Sali Klementyńskiej w Watykanie.

“Każde powołanie rodzi się z głębokiego dialogu z Bogiem, pielęgnowanego w ciszy i modlitwie, co często ma miejsce pomimo niekiedy ogłuszającego hałasu świata” – powiedział Papież.

Bóg “wybrał kogo chciał”

Papież spotkał się z seminarzystami z dwóch seminariów w południowych Włoszech: Regionalnego Seminarium Piusa XI w Apulii i Seminarium Biskupiego w Aversie w Kampanii.

“W świecie tak spragnionym samorealizacji, naprawdę ważne jest, aby podkreślić, że nikt z was, ani nikt z nas, nie jest tu dlatego, że na to zasługuje. Ale tylko z powodu wolnego wyboru dokonanego przez Boga Ojca, znaku i obietnicy bezinteresownej miłości, która zawsze nas wyprzedza i nigdy nie zawodzi” – powiedział papież Leon X do młodzieży.

“Nie ma żadnej rywalizacji, żadnego rankingu i nigdzie nie jest napisane, że wybrał najlepszych: wybierał kogo chciał” – dodał.

Niezbędne w świecie, który żyje w pośpiechu

Papież podkreślił, że czas poświęcony seminarium jest teraz bardziej konieczne że nigdy “w świecie, który żyje w pośpiechu”.

Właśnie dlatego, że żyjemy w zabieganych i hałaśliwych czasach, “potrzebujemy przestrzeni i chwili w życiu, w której możemy nauczyć się być tu i teraz, rozeznawać i pozwolić sobie na rozwój bez skrótów” – powiedział. “Seminarium nie jest odroczeniem misji, ale jej warunkiem wstępnym”.

Nadzieja dla całego Kościoła i piękno oddania życia za Niego

“Drodzy seminarzyści, sama wasza obecność w seminarium jest znakiem nadziei dla całego Kościoła” – powiedział im Ojciec Święty. “Nie mglisty optymizm, ale pewność, że Pan wzywa zawsze, w każdej epoce dziejów i w każdym miejscu”.

“Patrząc na każdego z was, kontempluję cud Boga, który nigdy nie męczy się szeptem do serc młodzi ludzie piękno oddania życia za Niego i za Kościół”.

Dziękuję za Wasze “tak”, a także rodzinom

Papież Leon XIV podziękował młodym mężczyznom za ich “tak” na powołanie Boga i powtórzył, że ich obecność w seminarium jest “znakiem nadziei dla całego Kościoła”.

Ojciec Święty wyraził również “najgłębszą wdzięczność rodzinom tu obecnym. Powołanie nigdy nie rodzi się bez sprzyjającego środowiska i często potrzebuje domu, rodziców, którzy się modlą i potrafią się dzielić. Wam, drogie rodziny, składam wyrazy wdzięczności w imieniu własnym i całego Kościoła”.

Przygotuj się na wysłanie

Zachęcał seminarzystów, aby pamiętali, że są przygotowywani do tego, by głosić światu nowość życia w Chrystusie: “Do rodzin, które ledwo wiążą koniec z końcem, do młodych ludzi po dwudziestce, którzy pakują walizki, by szukać pracy, do osób starszych, które żyją samotnie, do osób zepchniętych na margines i do tych, którzy utracili sens życia”.

“Kapłan jest posłany do wszystkich ludzi, aby głosić wszystkim piękno wiary w Jezusa Chrystusa, dobrą nowinę o naszym zbawieniu” – powiedział Następca Piotra.

———————

– Courtney Mares jest redaktorką działu watykańskiego w OSV News. Obserwuj ją na Twitterze @catholiccourtney.

Informacje te zostały pierwotnie opublikowane w OSV News i można się z nimi zapoznać właśnie tam. tutaj.

AutorOSV / Omnes