Kontynuujemy czytanie Ewangelii Mateusza i dziś poznajemy warunki, jakie trzeba spełnić, aby być godnym Chrystusa. Jezus mówi do swoich apostołów:“”Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto miłuje syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”.”.
Przypominamy pytanie, jakie zadaje biskup podczas obrzędu święceń, przed udzieleniem święceń kandydatom: “Scis illos esse dignos?”, “Czy wiesz, czy są tego godne?””To uroczyste i poważne pytanie nie tylko dla tych, którzy przygotowują się do kapłaństwa, ale dla wszystkich, którzy pragną naśladować Chrystusa”.
Czy naprawdę jesteśmy godni Chrystusa? Czy ktokolwiek może być Go prawdziwie godny? I co to znaczy być godnym Chrystusa? Być godnym Chrystusa oznacza kochać Go ponad wszystkich ludzi i wszystko. Oznacza to gotowość wzięcia swojego krzyża i pójścia za Nim, dokądkolwiek nas poprowadzi.
Ta godność implikuje paradoks zarówno kosztu, jak i nagrody. Koszt jest wszystkim, a nagroda jest wszystkim. Jesteśmy powołani, by dać wszystko, aby wszystko zyskać. Jezus mówi:“Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.".
Na pierwszy rzut oka wydaje się to sprzeczne. W codziennym życiu gubienie i odnajdywanie to przeciwieństwa: kiedy coś zostaje zgubione, nie jest już odnalezione; kiedy zostaje znalezione, nie jest już zgubione. Ale w naszej relacji z Bogiem jest odwrotnie. Kiedy tracimy siebie dla Chrystusa, kiedy całkowicie się Jemu oddajemy, wtedy naprawdę odkrywamy, kim jesteśmy. Tylko w Chrystusie w pełni się odnajdujemy. Oto chrześcijański paradoks.
Ten sam paradoks dawania i przyjmowania wyraża się również w temacie gościnności, obecnym zarówno w pierwszym czytaniu, jak i w Ewangelii. Jesteśmy wezwani zarówno do hojnego dawania, jak i do przyjmowania z wdzięcznością. W Ewangelii Jezus mówi do swoich uczniów:“Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.".
Te słowa pięknie ilustruje pierwsze czytanie. Bogata kobieta z Szunem przyjęła proroka Elizeusza w swoim domu. Wdzięczna za gościnność, Elizeusz obiecał jej syna i rzeczywiście urodziła go w następnym roku. Później dziecko nagle zmarło, ale Elizeusz przywrócił je do życia. Hojność tej kobiety została hojnie wynagrodzona. Dzięki gościnności i otwartości na proroka Bożego stała się godna Bożego błogosławieństwa.
Być godnym Chrystusa oznacza zatem żyć z całkowitą hojnością, całkowicie oddając się Bogu. I za każdym razem, gdy oddajemy się Panu, odkrywamy, że On nigdy nie jest gorszy w hojności.





