Papież dał zielone światło beatyfikacji 11 męczenników nazizmu i komunizmu

W uroczystym akcie pamięci papież Leon XIV zatwierdził męczeństwo – z nienawiści do wiary – jedenastu księży katolickich, którzy padli ofiarą prześladowań ideologicznych w latach 40. i 50. XX wieku. Wśród nich są słudzy Boży Jan Świerc i ośmiu towarzyszy, profesów zakonnych z Towarzystwa Salezjańskiego św. Jana Bosko, zamordowanych w obozach koncentracyjnych w 1940 roku. Auschwitz (Polska) i Dachau (Niemcy) w latach 1941–1942, a także księży diecezjalnych Jana Buli i Václava Drboli, którzy ponieśli śmierć męczeńską w latach 1951–1952 w Igławie (wówczas Czechosłowacja).

Męczennicy salezjańscy

Dziewięciu zostało aresztowanych i zamordowanych «in odium fidei», ponieważ byli księżmi. 27 czerwca 1941 roku w obozie koncentracyjnym Auschwitz rozstrzelano księży Jana Świerca, Ignacego Dobiasza, Franciszka Harazima i Kazimierza Wojciechowskiego. Ignacy Antonowicz zmarł 21 lipca 1941 roku w wyniku maltretowania, jakiego doznał tego dnia.

5 stycznia 1942 roku ksiądz Ludwik Mroczek zmarł po torturach i licznych operacjach. 14 maja 1942 roku Karol Golda został stracony w Auschwitz za udzielenie sakramentu spowiedzi niemieckim żołnierzom. 7 września 1942 roku Włodzimierz Szembek zmarł w wyniku złego traktowania w Auschwitz.

Ostatecznie 30 maja 1942 roku ksiądz Franciszek Miśka został zamordowany w obozie koncentracyjnym Dachau (Niemcy) po doznaniu tortur i maltretowania.

Męczennicy komunizmu

Jednocześnie papież dał zielone światło na uznanie męczeństwa Jana Buli i Václava Drboli, księży diecezjalnych, którzy stali się ofiarami czechosłowackiego reżimu komunistycznego w latach 1951–1952.

Václav Drbola został stracony 3 sierpnia 1951 roku w Igławie w wyniku procesu politycznego. Jan Bula został skazany i powieszony 20 maja 1952 roku, również w Igławie. Obaj księża zostali fałszywie oskarżeni o spisek związany z tzw. “procesem Babic”, sfabrykowanym przez państwo aktem oskarżenia mającym na celu kryminalizację działalności religijnej i wierności katolickiej.

Religijność na wsi

Auschwitz-Birkenau, symbol nazistowskiego ludobójstwa, w którym zginęło 1,1 miliona ludzi (w tym milion Żydów), był również miejscem odosobnienia dla tysięcy katolików, głównie Polaków, Romów i homoseksualistów. W latach 1940–1945 do kompleksu deportowano co najmniej 464 duchownych i 35 zakonnic.

Mimo że SS – organizacja szczególnie antychrześcijańska – surowo zabraniała wszelkiej działalności religijnej i posiadania przedmiotów kultu religijnego, wiara przetrwała w ukryciu. Muzeum Auschwitz-Birkenau dokumentuje liczne świadectwa ukazujące, jak więźniowie, ryzykując surowe kary (takie jak 25 batów), zdołali utrzymać życie sakramentalne.

Odprawiano tajne msze (szczególnie w Dachau, gdzie przemycano hostie i wino). W Auschwitz słuchano dyskretnych spowiedzi, często przy ścianach bloków, przynosząc więźniom «głęboką ulgę i pocieszenie».

Za zgodą matek, obozowe położne chrzciły noworodki, które miały niewielkie szanse na przeżycie. Odbył się nawet ślub, podczas którego ksiądz więzień pobłogosławił parę przez drut kolczasty oddzielający obozy.

Więźniowie tworzyli także grupy, które w październiku odmawiały różaniec, a także organizowały nabożeństwa majowe ku czci Matki Boskiej.

To życie wiary, pielęgnowane przez takie postacie jak ojciec Maksymilian Kolbe (który spowiadał Władysława Lewkowicza) i położna Stanisława Leszczyńska (która ochrzciła Adama i wiele innych dzieci), nie tylko niosło ukojenie umierającym, ale także ukazywało siłę ludzkiego ducha w obliczu barbarzyństwa. Wiara, w sercu obozu zagłady, dawała świadectwo nierozerwalności życia duchowego i jednostki.