PodpisyRenata Milán Morales

Godność kapłana i przyszłość powołań

Mentalność postrzegania księdza jako tymczasowej postaci w parafii maskuje utylitarną wizję, która zaciemnia jego prawdziwą tożsamość. Odkrycie na nowo jego godności i niezastąpionej roli jest niezbędne dla pielęgnowania wspólnoty i wspierania nowych powołań.

20 listopada od 2026 r.-Czas czytania: 3 minuty
Kapłan

Zjawiskiem, z którym zetknąłem się wielokrotnie, zarówno w parafiach Europy Zachodniej, jak i wśród parafian w różnych miejscach, jest tendencja do sprowadzania znaczenia księdza do postaci przejściowej w naszych wspólnotach. Widać to wyraźnie w zdaniu, które, o dziwo, słyszymy częściej, niż nam się wydaje: «Ksiądz odejdzie, ale my zostaniemy tutaj».

To zdanie szepcze się na korytarzach zbyt wielu parafii. Ci, którzy je wypowiadają, zazwyczaj szukają poczucia przynależności, sposobu na potwierdzenie stabilności wspólnoty w obliczu relokacji diecezjalnych. Pomimo tego pozornie nieszkodliwego powodu, ukryty jest symptom ekstrapolacji na Kościół logiki tymczasowości, która dominuje w naszym świecie. To ta sama mentalność, z jaką małżeństwo jest dziś postrzegane przez pryzmat: «cóż, nigdy nie wiadomo, może kiedyś się rozwiedziecie». W odniesieniu do parafii, my, parafianie, przyjmujemy rolę stałych właścicieli domu, a księdza sprowadzamy do roli tymczasowego zarządcy, elementu funkcjonalnego, który jest tu dzisiaj, a jutro zobaczymy.

To prawda, że często za tym «zostajemy tutaj» kryje się rana. Wiele społeczności doświadczyło pospiesznych przesiedleń, sprzecznych ze sobą co kilka lat stylów duszpasterskich lub księży, którzy przybywają, by zniszczyć to, co było wcześniej, nie słuchając żywej pamięci o miejscu. To historyczne znużenie tworzy okop obronny. Ale zrozumienie zmęczenia społeczności to jedno, a uzasadnienie permanentnej postawy przemijania to zupełnie co innego.

Nikt nie pomyślałby, że mąż naprawdę kocha swoją żonę, traktując ją jak zwykłą pomoc domową, podczas gdy jego własne życie toczy się na uboczu. Podobne zjawisko ma miejsce w różnych wspólnotach parafialnych, a ta perspektywa ma bezpośredni wpływ na kryzys powołań. O ile bowiem powołania są rozpoznawane dzięki wiernemu świadectwu kapłanów, o tyle utylitarna postawa parafian może ostatecznie prowadzić do odrzucenia lub dezorientacji.

Dzisiaj, w miarę jak analizy demograficzne agencji takich jak Raporty rzymskie, Pojedynczy ksiądz często służy kilku kościołom jednocześnie i jest przytłoczony logistyką. Ku swojemu rozczarowaniu, nie może być tak obecny w codziennych interakcjach, jak by chciał. I tu właśnie pojawia się rozdźwięk: nieśmiały młody człowiek, lub taki, którego serce skrywa subtelne tęsknoty, obserwuje przytłoczonego księdza, pędzącego od jednego zadania do drugiego. Nie mogąc poznać go osobiście z powodu tego braku bliskości, młody człowiek w końcu go mitologizuje. Postrzega go jako postać odległą, niemal mityczną lub jako niedostępnego administratora. A ta karykatura jest całkowicie sprzeczna z prawdziwym powołaniem, które rozpalił w nim Duch Święty.

Tu właśnie pojawia się to, co moglibyśmy nazwać ‘dysforią powołaniową’: wszyscy tracą równowagę. Z jednej strony świeccy, którzy mylą współodpowiedzialność z zajmowaniem miejsc w kościele lub sprowadzaniem parafii do przestrzeni społecznej; z drugiej – tajemnica kapłaństwa ukryta za murem papierkowej roboty i pośpiechu.

Aby rozbić to skrzywione zwierciadło, my, parafianie, mamy cenną misję, wykraczającą daleko poza zwykłą administrację: na nowo odkryć i chronić godność kapłana. Kiedy my, świeccy, dojrzale przyjmujemy na siebie odpowiedzialność w świecie i w codziennym kierowaniu wspólnotą, przywracamy naszym kapłanom należne im miejsce. Zdejmując z nich ten mityczny pryzmat czy chłodny dystans biurokraty, pozwalamy młodemu człowiekowi, który być może od dawna rozważał osobiste powołanie, odkryć kryjącego się za nim człowieka z krwi i kości: człowieka przystępnego, skupionego na tym, co święte, z jego ograniczeniami, ale radykalnie poświęconego Bogu. I właśnie w tym autentycznym spotkaniu, wolnym od instytucjonalnych karykatur, młody człowiek może wreszcie dostrzec swoje odbicie i zrozumieć, że to powołanie nie jest nieosiągalnym ideałem, ale możliwym zobowiązaniem.

Bo gdy przyjrzymy się bliżej schematowi organizacyjnemu jakiejkolwiek parafii, zasadnicze pytanie pozostaje: Kto będzie spowiadał?

Możemy powierzyć rachunkowość najlepszemu ekonomiście w okolicy, a katechezę błyskotliwym teologom, ale żaden świecki nie może konsekrować Eucharystii ani wypowiedzieć w półmroku konfesjonału słów, które podtrzymują świat: «Ja odpuszczam tobie grzechy twoje». Kapłan nie jest wśród nas ze względu na operacyjny podział zadań, ale ze względu na ontologię: jest żywą ikoną Oblubieńca, człowiekiem wybranym spośród ludzi, aby stać się mostem do wieczności.

W gruncie rzeczy to, co naprawdę definiuje księdza, to nie jego umiejętności menedżerskie, ale to, co wnosi dzień po dniu. Jest pasterzem, który siada i słucha wątpliwości młodego człowieka w kościelnej ławce, tym, który trzyma za rękę chorego w najciemniejszej godzinie, czy tym, który jedna nas z Bogiem w konfesjonale. Jego obecność jest niezastąpiona. Szanowanie jego tożsamości, chronienie jego czasu na to, co najważniejsze, i pozwolenie mu być ojcem i przewodnikiem to najlepszy sposób, by troszczyć się o naszą wspólnotę i otworzyć drzwi tym, którzy pewnego dnia zajmą jego miejsce przy ołtarzu.

AutorRenata Milán Morales

Dziennikarz.

Biuletyn informacyjny La Brújula Zostaw nam swój e-mail i otrzymuj co tydzień najnowsze wiadomości z katolickim punktem widzenia.