Rodzice świętej Katarzyny Labouré mieli 17 dzieci, z których 10 przeżyło. Katarzyna była ósmą, która przeżyła. Po niej nastąpiły jej siostra Tonina i Auguste, najmłodsze, bardzo chorowite dziecko. Jej matka zmarła 9 października 1815 roku.
Od 12. roku życia przejęła obowiązki domowe, łącząc ciężką pracę z intensywnym życiem modlitwy, poświęcenia i współczucia dla ubogich. Od najmłodszych lat czuła powołanie do życia zakonnego, wspierane przez tajemniczy sen w którym ksiądz, którego później rozpoznał jako świętego Wincentego a Paulo, ogłasza mu Boży plan.
Mimo sprzeciwu ojca, Katarzyna wytrwała i ostatecznie wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w 1830 roku. W domu macierzystym w Paryżu miała wizje świętego Wincentego, a przede wszystkim objawienia Matki Boskiej, które dały początek Cudownemu Medalikowi. Można je zobaczyć tutaj. wiadomości Matki Bożej.
Utrzymywał swoje wystąpienia w tajemnicy.
Święta Katarzyna prosiła o pozostanie w ukryciu. Tylko jej spowiednicy znali prawdę o objawieniach, a ona odmawiała publicznego uznania. W 1831 roku, rok później, została przydzielona do hospicjum w Enghien, gdzie spędziła 46 lat, pracując w kuchni, mleczarni, kurniku, pralni i jako tragarz.
W ostatnich miesiącach 1876 roku, już osłabiona, spokojnie ogłosiła swoją śmierć, która nastąpiła 31 grudnia. Dopiero wtedy publicznie ujawniono, że była wizjonerką Cudownego Medalika, i rozpoczął się spontaniczny, powszechny hołd dla niej. Została beatyfikowana w 1933 roku, a kanonizowana w 1947 roku.
Powszechne oddanie
Liczni święci i błogosławieni nosili Cudowny Medalik lub przybywali, aby modlić się do Matki Boskiej od Cudownego Medalika na Rue du Bac. Wśród nich są święci: Jan Vianney, proboszcz z Ars; Jan Gabriel Perboyre; błogosławiony Fryderyk Ozanam; Bernadetta Soubirous; i Joanna Beretta Molla. Wśród nich są również: Jan Henry Newman, Teresa z Lisieux, Maksymilian Kolbe, Matka Teresa, Josemaría Escrivá, Ojciec Pio, Misjonarze, Jan Paweł II, José Brochero i inni.





