Niewidzialne nagrody

Przyznaję, że uwielbiam liczby: ankiety, rankingi i listy, które mówią nam, kto “jest najlepszy”. Pociągają mnie konkretne fakty, takie, które zdają się dawać nam pewność i pomagają mi podejmować decyzje spokojnie, bez ulegania subiektywizmowi. Ale w życiu – takim, którego nie da się zmieścić w arkuszu kalkulacyjnym – Excel—a zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci, narażamy się na ryzyko. I to poważne.  

W Chile zbliża się koniec roku, a wraz z nim sezon nagród, dyplomów i egzaminów wstępnych na studia. Wszystko kręci się wokół uznania: życie mierzy się stypendiami, doskonałymi ocenami i medalami, które ważą więcej ze względu na dumę, jaką budzą, niż ze względu na ich metalową zawartość. Czy dzieci, które otrzymują te nagrody, na nie zasługują? Prawdopodobnie tak. I ich rodzice również, ponieważ za każdym osiągnięciem kryje się cichy wysiłek i bezwarunkowa miłość.  

Ale może warto spojrzeć na drugą stronę: stronę porażki, braku wyboru, niesprawiedliwości, która czasem wkrada się pośród oklasków. Czy dałeś z siebie wszystko, a i tak nie zostałeś wybrany? Czy byłeś najlepszy, a ktoś inny zgarnął medal? Czy czułeś się upokorzony, bo ci nie zaufali? 

Boli. Oczywiście, że boli. Ale ile się nauczyłeś w tym procesie? Czy zdałeś sobie sprawę, że podróż może być cenniejsza niż zdjęcie na końcu? InstagramCzasem ten cios wymierzony w naszą próżność jest także lekcją wolności: uczymy się, jak mniej polegać na opiniach innych i jak podjąć ryzyko z otwartym sercem.  

Może to temat na rozmowę po obiedzie. Niech nasze dzieci wiedzą, że dyplom może nie wisieć na ścianie, ale miłość rodziny na zawsze pozostanie w ich duszach. Bo ostatecznie to nagroda, której nikt nie widzi, ale która jaśnieje w historii każdego z nas niż jakikolwiek medal.