30 lipca 2025 roku wsiadłem do samolotu lecącego do Hawany na Kubie, skąd miałem kontynuować podróż do diecezji Pinar del Río, gdzie miałem pełnić funkcję proboszcza i administratora dwóch parafii. Chociaż byłem już wcześniej na Kubie, nie wiedziałem, czego się spodziewać, ponieważ kraj ten nieustannie się zmienia i ewoluuje każdego dnia.
Małe parafie, żywa wiara i mało dzieci
Dotarłem do pierwszego celu: parafii Świętej Rodziny, położonej w dzielnicy Majka. Jest to mała parafia, położona w zmarginalizowanej okolicy, z przewagą dorosłych i bardzo małą liczbą dzieci.
W rzeczywistości, ku mojemu zaskoczeniu, trzeba było wyjść na ulicę, odebrać dzieci i poprosić je, żeby zawiozły nas do swoich domów i zapytały rodziców, czy możemy je przyjąć na lekcje katechizmu. To bardzo specyficzny sposób na znalezienie katechumenów. Zostałem tam przyjęty przez parę, która rok wcześniej zawarła związek małżeński w kościele: on był administratorem parafii, a ona asystentką katechetyczną, choć często to ona bezpośrednio prowadziła lekcje katechizmu.
Drugą parafią, której miałem okazję towarzyszyć podczas tego trzymiesięcznego pobytu, była parafia św. Franciszka z Asyżu. Była ona wyjątkowa, ponieważ dom został zakupiony z myślą o funkcji kościoła, w oczekiwaniu na pozwolenie władz na budowę odpowiedniej świątyni. Podobnie jak w poprzedniej wspólnocie, większość parafian stanowili starsi ludzie i było niewiele dzieci.
Byłem pod wrażeniem działalności charytatywnej obu parafii, które prowadziły jadłodajnię, w której trzy razy w tygodniu serwowano posiłki ludziom znajdującym się w jeszcze trudniejszej sytuacji niż zwykle.
Miłosierdzie pośród niepewności
Imponujące było to, jak ludzie, którzy musieli martwić się o wodę, prąd i jedzenie, potrafili znaleźć czas i środki, by pomóc innym, którzy potrzebowali więcej niż oni. To było dla mnie wyzwaniem i wymagało większego zaangażowania, ponieważ miałem komfort i poczucie bezpieczeństwa, których oni nie mieli.
Tak zrozumiałem, że moja rola polegała tam przede wszystkim na byciu obecnym, słuchaniu, towarzyszeniu i dawaniu radości i nadziei. Nie zawsze było to łatwe, ponieważ w wielu przypadkach nie było sposobu na ucieczkę od niepewności, w której żyli. Jednak gdy nadszedł czas świętowania lub okazania solidarności, oddawali się całkowicie, kierując się mottem: “Dzisiaj dla ciebie, jutro dla mnie”.
Manuel, konkretna twarz nadziei
Ta bezinteresowna myśl ucieleśniała się w konkretnej osobie: Manuelu, prostym i skromnym człowieku, który bywał w jadłodajni dla ubogich w Mayka. Był nauczycielem, a później został wysłany jako żołnierz do Angoli – doświadczenie, które głęboko go naznaczyło i pozostawiło po sobie lekką zająkliwość. Mimo to zachował wielkie i hojne serce.
Pewnej niedzieli Manuel przybył do parafii i w trakcie konsekracji podszedł do ołtarza i zaczął ze mną rozmawiać. Ponieważ nie był łatwy do zrozumienia, ludzie prosili go, żeby usiadł. Pod koniec mszy podszedł do mnie, żeby przeprosić i powiedział po prostu: “Ojcze, jestem głodny”.
Moją natychmiastową reakcją było poszukanie czegoś, czym mógłbym go nakarmić, co jest całkiem normalne, gdy odczuwa się współczucie. Jednak prawdziwa lekcja przyszła od niego. Następnego dnia Manuel wrócił do parafii z dwoma kawałkami owoców, które ktoś mu dał i chciał dać je mnie, żebym i ja miał co jeść. Chociaż powiedziałem mu, że to nie jest konieczne, nalegał. Potem odwrócił się, krzyknął: “Błogosławieństwo, księże!” i odszedł.
Manuel zawsze był wdzięczny i nie lubił wykorzystywać dobroci innych, co powinno być powszechne w naszym codziennym życiu. Dlatego módlmy się za naszych kubańskich braci i siostry, którzy przeżywają trudne chwile, aby ich serca zawsze były otwarte na współczucie.
Kapłan.





