Wiara jest najbardziej widoczna, gdy okoliczności zewnętrzne są najbardziej niesprzyjające. Wiara objawia się, gdy Bóg wydaje się opieszały w odpowiadaniu na nasze modlitwy, a my wciąż w Niego wierzymy. Wiara wyraża się w konkretnych okolicznościach naszego codziennego życia. Zaufanie jest sednem wiary.
Powyższe stanowi podsumowanie tego, co czytania z tej niedzieli mówią nam o wierze, która jest ich głównym tematem. W pierwszym czytaniu prorok Habakuk ośmiela się pytać Boga o niesprawiedliwości, które widzi wokół siebie. Dlaczego Bóg zdaje się mu nie pomagać? Dlaczego jest tyle przemocy? Dlaczego Bóg dopuszcza tyle zła? To pytania, które moglibyśmy sobie dziś zadać.
Ale Pan odpowiada wezwaniem do cierpliwości. Jego odpowiedź, jak mówi, “Jeśli wydaje ci się, że jest późno, czekaj, bo nadejdzie i nie opóźni się.”. A ta gotowość do życia w stanie ufnej cierpliwości to właśnie wiara. Podczas gdy człowiek pyszny ufa sobie, “Sprawiedliwy z wiary swojej żyć będzie”.
Psalm daje nam przykład braku zaufania Izraelitów do Boga: epizody z Meriba i Massa, które mogły być dwoma różnymi miejscami, a być może tym samym, gdzie Izrael “wystawiał na próbę” Boga i wątpił w Niego z powodu braku wody (którą Bóg później zapewnił). Psalmista postrzega ten brak wiary jako zatwardziałość serca: przeciwieństwo zaufania.
Tymoteusz, który wydaje się być onieśmielony zadaniem powierzonym mu przez Pawła jako biskup, zostaje zachęcony przez Apostoła w drugim czytaniu do zaufania łasce, która została mu udzielona, “aby na nowo rozpalić dar Boży” które otrzymał poprzez święcenia biskupie. Paweł ma na myśli, że nawet jeśli nie jesteś w stanie wypełnić danej misji, Bóg może dać ci wszelką łaskę, jakiej potrzebujesz, aby ją wypełnić. Zaufanie temu jest wiarą. Bardziej wierzymy w moc Boga niż w naszą własną słabość. Ponieważ Tymoteusz to uczynił, jest teraz świętym Kościoła.
Na koniec Ewangelia dopełnia lekcję o wierze. Nawet najmniejsza wiara, “jak ziarnko gorczycy””To pozwoliłoby nam czynić wielkie cuda. Jednak wiara ta zazwyczaj nie jest przeżywana poprzez cudowne wydarzenia, ale poprzez wierne wypełnianie zadań związanych z naszą rolą w życiu, wiedząc, że w rzeczywistości, niezależnie od naszej pracy czy roli, wszyscy jesteśmy sługami. Żyjąc wiarą, nie powinniśmy oczekiwać nadzwyczajnych nagród: “Jesteśmy niegodnymi sługami; wykonaliśmy tylko to, co do nas należało”.".





