Przedostatnia książka Adriena Candiarda – jego kolejna wkrótce ukaże się po francusku – porusza kwestię szczęścia i powołania w życiu chrześcijańskim. Czyni to w nawiązaniu do zagadkowego epizodu ewangelicznego o Natanaelu i jego spotkaniu z Jezusem. Gdy byłeś pod drzewem figowym, Książka, wydana przez Encuentro, została zaprezentowana na Omnes Forum podczas kolokwium pomiędzy Francuzem dominikaninem a dominikaninem Vicente Niño, moderowanego przez dyrektorkę Omnes, Maríę José Atienzę.
Adrien Candiard (Paryż, 1982) jest obecnie członkiem Dominikańskiego Instytutu Centrów Wschodnich w Kairze. Studiował historię, nauki polityczne i teologię. Opublikował wiele książek o duchowości, odnosząc znaczne sukcesy. Podczas kolokwium zaczął od pytania o szczęście. “Jestem szczęśliwy” – potwierdził. „Najgłębszym powodem jest to, że jestem szczęśliwy, ponieważ czuję, że mogę żyć swoim życiem. Ponieważ mam możliwość poświęcenia swojego życia, mogę żyć dla siebie i dla innych”.
W odpowiedzi na pytania Vicentego Niño (kierownika ds. komunikacji dominikanów w Hiszpanii), Candiard przedstawił tezę, która na pierwszy rzut oka może wydawać się przełomowa: “Powołania konsekrowane nie są Kościołowi potrzebne. Kościół może przetrwać bez braci zakonnych, bez dominikanów, bez jezuitów… Powołania konsekrowane są darem. Bóg ich pragnie. Nie wiemy dlaczego, ale On ich pragnie”.
Ofiara i życie chrześcijańskie
Mówił również o tym, że “życia chrześcijańskiego nie da się zrozumieć bez poświęcenia. Ale to poświęcenie nie oznacza zrujnowania życia”. W tym sensie podkreślał: “Kiedy powodem powołania jest strach, poczucie winy lub brak kapłanów (to idea socjologiczna…), to błąd. Jezus oddał za ciebie życie. A ty chcesz ‘zrujnować’ swoje życie, żeby Mu się przypodobać?”. Kontynuował: “Bóg nie wzywa nas ‘przeciwko’ sobie. Łaska nie sprzeciwia się naturze; ona ją doskonali”. W rzeczywistości, utrzymuje, “Bóg chce, abyśmy byli szczęśliwi i święci, doskonaląc to, kim jesteśmy”.
Jako duchowy przewodnik dla młodych ludzi, Candiard odniósł się do tych, którzy pragną być kimś innym: upodobnić się do “świętego obrazu”. “Ale to nie jest wolność” – twierdził. „Kiedy chcesz być kimś innym, nie jesteś wolny. Boga odnajdujemy w prawdziwym życiu, a nie w naszych ideałach”.
Dla francuskiego dominikanina powołania do kapłaństwa lub życia konsekrowanego “są wyjątkami. Większość ludzi nie doświadcza swojego powołania jako pojedynczej decyzji – jak to się dzieje w tych przypadkach – ale raczej poprzez wiele decyzji”. Wyjaśnił, że “to normalne, że osoba świecka nie jest w stanie nic powiedzieć o swoim powołaniu przez co najmniej pięćdziesiąt lat. Małżeństwo nie jest powołaniem; to stan życia. Ale ich wymiar polityczny, ich stan cywilny, ich życie towarzyskie – wszystko to jest częścią ich powołania…”.
Uważał, że mówiąc o powołaniu, trzeba również mówić o doświadczeniu nieszczęścia. “Nie ma ludzkiego życia bez katastrof: śmierci, chorób, bezrobocia… Niesprawiedliwych rzeczy. Ale musimy mieć miejsce na katastrofy”.
W tym kontekście dodał, że “przeciwieństwem szczęścia jest gorycz. Zamykanie się na możliwość radości, ponieważ życie nie jest wobec nas sprawiedliwe. Musimy jednak zrozumieć, że idealne, spełnione życie nie istnieje”.
Duch Święty działa
Na koniec Candiard podsumował swoje doświadczenie jako przewodnik duchowy: “Zawsze, gdy ktoś mówi mi, że dziesięć lat temu powiedziałem mu coś bardzo ważnego, zazwyczaj nie jest to coś, co uznaję za własne, ani nie jest to mój pomysł. Czasami nawet źle je rozumieją, ale słowa są wolne. A Duch Święty może użyć tych słów bez mojej zgody, by poruszyć dusze” – podsumował.
Prezentacja odbyła się w Forum OMNES, jako działalność Magister Chrześcijaństwa i Kultury Współczesnej z Uniwersytetu Nawarry w Madrycie, na którego kampusie odbyło się spotkanie. Jego sponsorem był Fundacja CARF oraz Sabadell.





