Książki

Jesús Silva: «Nowa Era powtarza pierwszą pokusę z Księgi Rodzaju: będziecie jak bogowie»

Jesús María Silva explica qué buscan los jóvenes en las nuevas espiritualidades y cómo puede la Iglesia responder a esa sed de trascendencia desde el encuentro personal con Cristo.

Teresa Aguado Peña-19 listopada 2026-Czas czytania: 6 minuty
Jezus Silva

Astrologia, tarot, mindfulness Inne praktyki duchowe New Age zyskały popularność wśród młodych ludzi, którzy szukają odpowiedzi na pragnienie transcendencji, którego nie zawsze znajdują w swoim otoczeniu. Co kryje się za tym zjawiskiem i jakie zagrożenia niesie ono dla wiary chrześcijańskiej?

Jesús María Silva Castignani, ksiądz, pisarz i ewangelista cyfrowy znany jako @elpadrejesus, Porusza te kwestie w swojej najnowszej książce pt., Będziecie jak bogowie. Korzenie, błędy i zagrożenia Nowej Ery. Proboszcz parafii w Madrycie i autor ponad piętnastu książek, Silva od lat towarzyszy młodym ludziom i zastanawia się nad wyzwaniami ewangelizacji we współczesnej kulturze.

W wywiadzie tym wyjaśnia, dlaczego te duchowości są atrakcyjne, ostrzega przed ich konsekwencjami i wskazuje, w jaki sposób Kościół może odpowiedzieć na duchowe poszukiwania nowych pokoleń.

Dlaczego ruch New Age jest szczególnie atrakcyjny dla młodszych pokoleń?

– Ponieważ odpowiada na pragnienie, które jest całkowicie realne. Młodzi ludzie są spragnieni transcendencji, tajemnicy, sensu. Żyją w kulturze, która dała im wszystko oprócz tego: materialny komfort, niekończącą się rozrywkę, tożsamość na żądanie. A jednak czują, że czegoś im brakuje, że jest coś więcej, że płaski świat, który im zaoferowano, nie prowadzi do niczego ważnego.

New Age nadchodzi w tym momencie i mówi im: «Tak, jest coś więcej, czego możesz dotknąć, poczuć, doświadczyć już teraz, bez zobowiązań, bez wiary w Boga, który cię o coś prosi». To idealnie dopasowana oferta dla pokolenia wychowanego na rynku i konsumpcjonizmie. Duchowość jako produkt wolnego wyboru, bez dogmatów, bez instytucji, bez posłuszeństwa. Nie dziwi mnie, że to działa.

Czy my, katolicy, jesteśmy wystarczająco atrakcyjni dla młodych ludzi? Co jest nie tak?

– Kilka rzeczy. Po pierwsze, bardzo często przedstawialiśmy Ewangelię jako kodeks moralny, a nie jako żywą osobę. Młody człowiek, który przychodzi do wiary, szukając Chrystusa i znajduje listę zakazów, niewiele więcej.

Drugim powodem jest to, że nie potraktowaliśmy poważnie pragnienia autentycznego doświadczenia duchowego. New Age oferuje doświadczenia, doznania, coś, co można «odczuć». Propozycja chrześcijańska ma coś nieskończenie przewyższającego: modlitwę kontemplacyjną, sakramenty, adorację eucharystyczną, świętych, osobiste spotkanie z Chrystusem. Ale tych rzeczy trzeba się nauczyć, przeżyć i przekazać z człowieka na człowieka. I tu mamy ogromną lukę w przekazie.

Trzeci, i być może najważniejszy, punkt jest taki, że myliliśmy ewangelizację z niedrażnieniem ludzi. A Ewangelia drażni ludzi, zawsze tak było, a kiedy przestaje drażnić ludzi, to dlatego, że rozwodniliśmy jej treść, dostosowując ją do aktualnych gustów.

Czy po tylu latach towarzyszenia młodym ludziom zauważyłeś zmianę w ich podejściu do duchowości?

– Tak, bardzo jasne. Kiedy zaczynałem pracę z młodzieżą, większość z nich przychodziła z resztkami chrześcijańskiego wychowania, a problemem była spójność ich życia, kontrast między tym, w co wierzyli, a tym, jak żyli.

Dziś przybywa wielu, którzy nie mają chrześcijańskich wzorców do naśladowania, ale którzy prowadzą bardzo intensywne, choć całkowicie zdezorientowane, poszukiwania duchowe. Próbowali tarota, mindfulness, Poprzez astrologię, kryształy czy jakąś formę wschodniej medytacji, przeżywają oni prawdziwe duchowe doświadczenia, w niektórych przypadkach takie, których nie potrafią ubrać w ramy odniesienia. Przybywają w pewnym sensie bardziej głodni, ale też bardziej zdezorientowani. A to wymaga zupełnie innego rodzaju opieki duszpasterskiej niż ta, którą otrzymałem.

Czy praktyki New Age, takie jak mindfulness «Czy sami chrześcijanie mają »zanieczyszczać” swój sposób modlitwy?

„To jeden z tematów, które poruszam w książce najdokładniej, bo odpowiedź na nie jest złożona i ważne jest, by unikać zarówno alarmizmu, jak i naiwności”. mindfulness W wersji klinicznej, jako technika zarządzania stresem oparta na uważności, wywiera realny wpływ na układ nerwowy, niezależny od jakiegokolwiek światopoglądu. Trzeba to uznać.

Problem zaczyna się, gdy mindfulness Przedstawiana jest jako ścieżka duchowa, jako medytacja wyzbywania się siebie, której celem jest rozpuszczenie siebie w ciszy, eliminacja myśli zamiast kierowania ich ku Bogu.

Chrześcijańska modlitwa jest w swojej istocie oparta na relacji: jest „Ty”, do którego się zwracam, osoba, która mnie słucha i mi odpowiada. mindfulness W wersji uduchowionej jest dokładnie odwrotnie: jaźń, która jest samowystarczalna w swojej głębi. To rzeczywiście może zniekształcić modlitwę, jeśli nie rozumie się tej różnicy.

Widziałem wspólnoty religijne, w których mindfulness Stopniowo wkraczała na scenę jako «uzupełnienie», a z biegiem lat adoracja eucharystyczna i lectio divina zanikły. Nie jest to proces natychmiastowy; jest stopniowy i dlatego trudniej go dostrzec.

Jakie są największe zagrożenia, jakie niesie ze sobą Nowa Era?

– Wymieniam je w książce zasadniczo w pięciu punktach. Pierwszym z nich jest synkretyzm, który rozpuszcza wiarę: stopniowo mieszają się ze sobą wierzenia niezgodne z Ewangelią, aż nie pozostanie nic, co dałoby się rozpoznać jako chrześcijańskie.

Drugim jest złudzenie bycia bogiem: «będziecie jak bogowie» – to dosłownie pierwsze pokusa z Księgi Rodzaju, a New Age powtarza je, używając innego języka.

Trzecia droga prowadzi do okultyzmu, a w poważniejszych przypadkach do duchowego ucisku. Nie każdy, kto praktykuje jogę, kończy sesję przywoływania duchów, ale ścieżka ta ma wewnętrzną logikę i stopniowy postęp.

Czwartym jest uszkodzenie psychiczne: duchowy narcyzm, który generuje narastający egocentryzm, niezdolność do budowania autentycznych relacji z innymi. Piątym zaś jest relatywizm moralny: jeśli nie ma osobowego Boga objawiającego prawdę, nie ma obiektywnej prawdy, którą należałoby szanować, a to ma bardzo bezpośrednie konsekwencje dla życia moralnego.

Astrologia jest bardzo popularna wśród młodych ludzi. Sprawdzanie horoskopu wydaje się nieszkodliwe. Więc w czym problem?

– Pierwszy problem jest teologiczny: przypisywanie gwiazdom wpływu na przeznaczenie lub osobowość człowieka jest formą determinizmu, która jest sprzeczna z wolnością i godnością osoby, na co Katechizm wyraźnie wskazuje jako na coś, co należy odrzucić.

Drugi problem jest bardziej praktyczny i być może pilniejszy: astrologia służy jako brama. Nikt nie wchodzi w świat okultyzmu z dnia na dzień. Zaczyna się od horoskopów «dla zabawy», potem od horoskopów urodzeniowych «aby lepiej poznać siebie», a potem od tarota «jako narzędzia do refleksji», a ścieżka ta ma logikę, która prowadzi dalej, niż się początkowo wydawało.

Trzeci problem, z którym najczęściej spotykam się w pracy duszpasterskiej, polega na tym, że astrologia kształtuje u młodych ludzi przekonanie, że ich tożsamość jest determinowana przez coś zewnętrznego. «Jestem taki, bo jestem Skorpionem». To dokładne przeciwieństwo antropologii chrześcijańskiej, która głosi, że tożsamość wynika z bycia dzieckiem Boga, że jesteś powołany po imieniu, że jesteś wyjątkowy i wolny. Astrologia zamyka człowieka w pudełku. Chrystus wyciąga go z każdego pudełka.

Definiujesz siebie jako cyfrowego ewangelistę i wykorzystujesz sztuczną inteligencję w swojej pracy duszpasterskiej. W jaki sposób nowe technologie mogą pomóc, nie zastępując tego, co niezbędne?

– Technologie to narzędzia i, jak wszystkie narzędzia, ich wartość zależy od tego, kto ich używa i do czego służą. Sztuczna inteligencja pomaga mi zarządzać korespondencją, przygotowywać materiały i publikować treści w sposób bardziej spójny. Ale wiara jest przekazywana z człowieka na człowieka poprzez relacje, towarzyszenie i sakramenty.

Żaden algorytm nikogo nie ochrzci, żaden podcast nie wysłucha niczyjej spowiedzi, żaden filmik na TikToku nie udzieli nikomu rozgrzeszenia. Media społecznościowe pozwalają mi dotrzeć do ludzi, którzy nigdy nie postawiliby stopy w kościele, którzy nigdy nie umówiliby się na spotkanie z księdzem, którzy czegoś szukają i nagle trafiają na treść, która zadaje im niespodziewane pytanie. I to jest dar. Ale funkcja tych treści jest zawsze ta sama: doprowadzić ich do osobistego spotkania z Chrystusem, a nie je zastąpić.

Jakie są, według Ciebie, klucze do ewangelizacji we współczesnym świecie?

– Pierwsze i najważniejsze: dawać świadectwo, że spotkanie z Chrystusem przemienia konkretne życie. Nie teorie, nie przemówienia. Życie.

Po drugie: zacznij od pragnienia. Ludzie nie przychodzą, by usłyszeć odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie zadali. Musisz nawiązać kontakt z tym, czego już szukają, z bólem, który już odczuwają, z pustką, którą już czują. New Age robi to bardzo dobrze i my, chrześcijanie, powinniśmy się od tego uczyć.

Trzecia: umiejętność angażowania się w kulturę, nie stając się kulturą. Korzystanie z mediów społecznościowych bez bycia przez nie wykorzystywanym. Mówienie językiem naszych czasów bez poddawania się ich światopoglądowi. To najtrudniejsza do utrzymania i najbardziej niezbędna równowaga.

I czwarta, której najtrudniej było mi się nauczyć: cierpliwość. Prawdziwe nawrócenia nie dzieją się w trzyminutowym filmie. Dokonują się w długim procesie, z udziałem prawdziwych ludzi, którzy ci towarzyszą, z kryzysami, wątpliwościami i niepowodzeniami. Cyfrowy ewangelista może być pierwszym ogniwem w tym łańcuchu, ale musi wiedzieć, że nie jest ani jedynym, ani najważniejszym.

Biuletyn informacyjny La Brújula Zostaw nam swój e-mail i otrzymuj co tydzień najnowsze wiadomości z katolickim punktem widzenia.