Porwanie na oczach dziecka

Meksyk, 1986. Podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej młody Miguel i jego siostra María bawią się z innymi dziećmi w Finca Esmeralda, niegdyś prosperującej plantacji kawy. Dorośli, których ciągle obserwują w kłótniach, walczą o poprawę sytuacji ekonomicznej i wyciągnięcie swoich dzieci z ubóstwa. Pewnego dnia Miguel odkrywa Felipe, porwanego chłopca, w piwnicy opuszczonego domu.

Sześcioodcinkowy miniserial wyprodukowany przez Netflix, będący adaptacją powieści Io non ho paura włoskiego pisarza Niccolò Ammanitiego. W 2003 roku doczekała się już adaptacji filmowej pod tym samym tytułem, wyreżyserowanej przez Gabriele Salvatore. Choć zarówno powieść, jak i film rozgrywają się we Włoszech w 1978 roku, to ich meksykańska adaptacja z 1986 roku jest szczególnie godna uwagi. Twórcy filmu wyraźnie rozróżniają świat dzieci, charakteryzujący się niewinnością, uczciwością i szczerością, od świata dorosłych, przepełnionego egoizmem i małostkowością. miniserial Opisuje przebudzenie się tych dzieci wobec zła i odpowiedź na nie w sposób prawdziwie cnotliwy.

Nie boję się Zawiera wiele elementów z klasycznych filmów dla nastolatków, takich jak: Goonies, ET. lub niedawne Stranger Things, Prezentuje przygody, które celebrują heroizm i wartość przyjaźni. Ale jednocześnie obnaża mroczne sytuacje graniczące z horrorem, z nutą thriller Zarówno śledztwo w tej sprawie, jak i cierpienie porwanego chłopca stanowią centralny punkt fabuły. Zniszczona plantacja kawy, otoczona rozległymi lasami mglistymi, w których łatwo się zgubić, stanowi idealne tło dla akcji i to właśnie tam widać zmagania z adaptacją. Co więcej, akcja rozgrywa się podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, ukazując marzenia i niewinność dzieci z niecierpliwością śledzących mecze, podczas gdy cały kraj wpatruje się w ekran, a porywacze realizują swój złowrogi plan.

Sześć odcinków jest bardzo dobrze skonstruowanych, z konkretnymi przeskokami czasowymi, które dają widzowi pełny obraz porwania. Gra aktorska, zwłaszcza dzieci, jest bardzo przekonująca. Niestety, zakończenie mogłoby rozwiązać wszystkie wątki, zamiast pozostawiać tak wiele pytań bez odpowiedzi, i pokazać ostateczną sytuację każdej postaci.