Ewangelizacja

Abel de Jesús: «Ryzykiem jest oddanie marketingu w służbę influencerom, a nie Ewangelii».»

Abel de Jesús przestrzega przed ryzykiem stawiania marketingu w służbie człowieka zamiast Ewangelii i broni misji cyfrowej skoncentrowanej na ewangelizacji, formacji teologicznej i spotkaniu z Bogiem.

Redakcja Omnes-1 października 2026 roku-Czas czytania: 13 minuty
Abel de Jesús, cyfrowy misjonarz

Abel de Jesús jest teologiem, nauczycielem licealnym i twórcą treści katolickich. Pochodzący z Teneryfy, przekształcił media społecznościowe w przestrzeń ewangelizacji i refleksji teologicznej, nie stroniąc od najbardziej kontrowersyjnych tematów. Ci, którzy śledzą jego losy od dłuższego czasu, znają również wzloty i upadki jego życia, których nigdy nie ukrywał.

W tym wywiadzie porusza kwestie wyzwań misji cyfrowej, granic między ewangelizacją a marketingiem, potrzeby pogłębionej formacji teologicznej oraz ryzyka sprowadzenia wiary do tradycjonalizmu lub sentymentalizmu. Zastanawia się również nad pontyfikatem Leona XIV i jego zdolnością do budowania jedności w Kościele.

W którym momencie stajesz się misjonarzem cyfrowym? Czy jesteś katolickim influencerem, czy osobą katolicką, która tworzy różnego rodzaju treści?

– To temat, który Kościół intensywnie rozwija. Papieskie Magisterium podejmuje ogromne wysiłki, aby zgłębić tę kwestię. Papież Leon XIV poruszył ją niedawno w dokumencie o doniosłym znaczeniu dla Kościoła., Wspaniała ludzkość, gdzie odnosi się do potrzeby posiadania misjonarzy na kontynencie cyfrowym. Definiuje ich jako «hojnych i dojrzałych misjonarzy w służbie ewangelizacji tego kontynentu». Misja cyfrowa nie jest zatem już wynalazkiem, modą czy pustym słowem, lecz ma swoją treść i odpowiada na papieskie wezwanie. Jest to swego rodzaju nowa krucjata, promowana przez Papieża, abyśmy udali się na ten kontynent.

Misja cyfrowa jest bardzo żywa. Termin ten wyraża, czym powinno być tworzenie treści katolickich w mediach społecznościowych: służbą ewangelizacji. I oto ważna różnica: bycie katolikiem i obecność w mediach społecznościowych to nie to samo, co misja cyfrowa.

Misja cyfrowa nie polega na przyjęciu katolickiego stylu życia ani na dawaniu świadectwa bycia katolikiem pośród swoich działań. Ma ona swoją specyficzną naturę: głoszenie Ewangelii. Cyfrowy misjonarz jest misjonarzem. To właśnie Papież i praca Dykasterii ds. Komunikacji pomagają nam zrozumieć. To misjonarz, który posiada cyfrowe wykształcenie, dary i talenty w służbie ewangelizacji, która jest nieustanną ewangelizacją Kościoła.

W Kościele misja jest rozumiana jako dar, będący odpowiedzią na mandat otrzymany od Chrystusa. Jednak misjonarze cyfrowi muszą również zarabiać na życie. Często pojawia się pytanie: czy powinni pobierać opłaty za tworzenie treści misyjnych i ewangelizacyjnych?

„To bardzo delikatna kwestia. Właśnie dlatego, że jest tak nowa, może prowadzić do nieporozumień, a nawet nadużyć. Jeśli połączymy koncepcję influencera z katolicyzmem, możemy skończyć na tym, że marketing będzie służył jednostce, a nie Ewangelii”.

Marketing, rozumiany jako dążenie do zysku ekonomicznego z danej działalności, może być sprzeczny z Ewangelią. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność.

Uważam, że misjonarz cyfrowy, jako misjonarz, nie powinien kierować się zyskiem ani dążyć do pomnażania majątku czy generowania bogactwa poprzez swoją pracę. Przynajmniej, jeśli chodzi o swoją misję cyfrową, powinien żyć w ubóstwie. Inną kwestią jest to, czy otrzymuje darowizny, pomoc lub stypendia, które pozwalają mu kontynuować tę misję z elastycznością, ale i oszczędnością. Może być zmuszony sfinansować podróże, przeprowadzki lub pokryć koszty utrzymania. A jeśli ma rodzinę, tym bardziej.

Wielu świeckich jest misjonarzami cyfrowymi. W tym sensie wspólnoty powinny być dla nich hojne finansowo, ponieważ mają oni również zobowiązania rodzinne. Gdyby nie otrzymali tego wsparcia finansowego w formie składek lub darowizn, musieliby zrezygnować z misji. To również oznaczałoby stratę dla Kościoła. Dlatego to wsparcie jest zapewnione. Sam otrzymuję darowizny i chętnie je przyjmuję.

Można nawet ustalić opłaty, ale trzeba być bardzo ostrożnym. Pobieranie opłat za prowadzenie szkoleń teologicznych, do których się przygotowało, ukończyło formalne studia i poświęciło czas i wysiłek, to nie to samo, co pobieranie wysokiej opłaty za dzielenie się świadectwem wiary. To drugie mogłoby stanowić rodzaj duchowej symonii.

Nie wiem, czy można to uznać za przestępstwo kanoniczne, ale pobieranie opłat za dzielenie się darem otrzymanym od Ducha Świętego, takim jak wiara, budzi we mnie wiele wątpliwości moralnych. Z drugiej strony, rozumiem pobieranie opłat za nauczanie na uniwersytecie. Jeśli Ty i inni profesorowie nauczacie w ramach swojej działalności zawodowej, rozsądne jest, abyście otrzymywali takie samo wynagrodzenie jak inni pracownicy.

Czy uważasz, że my, którzy nie zajmujemy się misją cyfrową, dobrze rozumiemy tę kwestię?

– Wciąż jest trochę wahania. Zawsze pamiętam słowa św. Pawła: «Kto nie pracuje,«że on nie je«Pracował z bardzo apostolskimi wspólnotami, gdzie misja była w pewnym sensie częścią ich pracy. Trudno nam jednak znaleźć równowagę między tym, by nie przekształcać tego w osobiste wzbogacenie, a pobieraniem uczciwej ceny, mieszczącej się w naszych możliwościach”.

Kluczowe jest rozróżnienie między specjalistą ds. komunikacji cyfrowej, influencerem lub twórcą treści, który jest jednocześnie katolikiem, a misjonarzem cyfrowym. To dwie różne rzeczy. Problem pojawia się, gdy się ze sobą przeplatają. Jesteś specjalistą ds. komunikacji; masz odpowiednie wykształcenie, doświadczenie i podejmujesz szereg obowiązków zawodowych, kościelnych lub instytucjonalnych. Wymaga to wynagrodzenia, ponieważ wykonujesz działalność zawodową. Co więcej, to jest twoja działalność zawodowa i to ona pozwala ci utrzymać dzieci. To jest całkowicie uzasadnione.

Zupełnie inną kwestią jest zadanie sobie pytania, na czym polega twoja misja cyfrowa i w którym momencie przestajesz działać jak profesjonalista, a zaczynasz jak misjonarz. W takim przypadku pobieranie opłat za misję cyfrową byłoby równie niemoralne, jak pobieranie opłat za misję w ogóle.

Wyobraź sobie kogoś mówiącego: «Jadę na misję do Afryki» lub «Jadę do Azji». Jeśli zamierzają ewangelizować i żądają 8000 euro za przemówienie, musimy zadać sobie pytanie, jaki jest tego sens. Misja łączy pracę humanitarną i ewangelizację w nierozerwalnym akcie głoszenia Ewangelii. To coś, co otrzymujesz i dajesz darmo, w akcie całkowitego i radykalnego oddania swojego życia służbie Ewangelii. To właśnie znaczy być misjonarzem.

Termin «cyfrowy» w ogóle nie zmienia charakteru misji. Kiedy pobierasz 8000 euro za misję cyfrową, powinieneś zastanowić się, co by się stało, gdybyś, jadąc do Ugandy, aby ewangelizować w miejscu, gdzie nie znają Chrystusa, pobierał od ludzi, którym zamierzasz głosić Ewangelię, wygórowane opłaty, ponieważ cieszysz się pewnym prestiżem. Wtedy sama natura ewangelizacji ulega wypaczeniu i wypaczeniu.

Dużo mówiłeś o misji i niedawno byłeś w Ameryce Łacińskiej na jednym z cyfrowych spotkań misyjnych, które odbyły się tego lata. Zanim zaczęliśmy nagrywać, powiedziałeś mi, że dosłownie odkryłeś Amerykę. Odkryłeś krajobraz, o którym my, w naszej starej Europie, być może wciąż wiemy za mało.

– Mamy tu kryzys powołań i misji, a czasem trudno też znaleźć adekwatną odpowiedź ze strony Kościoła. Być może nie zawsze potrafimy dostosować się do misji, której Bóg wymaga od każdego z nas.

Mówiąc wprost, mam wrażenie, że mamy tu większą podaż niż popyt. Istnieje wiele instytucji, ruchów i grup oferujących weekendowe rekolekcje, kursy szkoleniowe i ćwiczenia duchowe. Znajdujemy mnóstwo możliwości, ale popyt jest niewielki. Zazwyczaj musimy wyjść i znaleźć ludzi, a czasami te same osoby uczestniczą w różnych miejscach. Mówię z Madrytu, który jest uprzywilejowanym miejscem, ponieważ jest tu dużo aktywności katolickiej. W innych miejscach popyt jest praktycznie zerowy.

Natomiast w Kostaryce i południowych Stanach Zjednoczonych, gdzie byłeś, istnieje głęboko chrześcijańskie społeczeństwo, choć nie zawsze w katolickim sensie, a także bardzo silny ruch katolicki. Jest tam ogromne zapotrzebowanie. Ludzie chcą się kształcić i mieć możliwości. Jednak często jest ich ograniczona podaż, ponieważ jest niewielu księży, a oni są bardzo skupieni na sprawowaniu swojej posługi, sakramentach i innych zadaniach. Nie mogą poświęcić czasu na szkolenie i ewangelizację wykraczającą poza nabożeństwa i liturgię. Są przytłoczeni, nie z powodu braku duszpasterskiego zapału. Dlatego ta misja jest tam tak potrzebna i pożądana. A często także misja cyfrowa.

Jestem pod ogromnym wrażeniem wdzięczności, jaką ludzie okazują za te kilka filmów, które wrzuciłem. Mogą być różnej jakości i mniej lub bardziej pouczające, ale są odbierane jak woda w czasie suszy, jak długo oczekiwany deszcz. Mówią: «Dziękuję za to». To naprawdę mnie poruszyło. Jestem bardzo wdzięczny.

W Hiszpanii stoimy obecnie przed wyzwaniem kulturowym, politycznym i religijnym. Katolicyzm znów staje się modny, co ma swoje pozytywne aspekty, ponieważ znacznie ułatwia pracę misjonarzy w dobie cyfrowej. Jednocześnie jednak istnieją zagrożenia. Jednym z nich jest to, że katolicyzm zostanie wykorzystany instrumentalnie w służbie tej przemiany kulturowej. Innymi słowy, to odrodzenie, o charakterze bardziej tradycyjnym lub konserwatywnym, które jest uzasadnione, znajdzie w katolicyzmie poduszkę bezpieczeństwa, na której będzie mógł się oprzeć. Albo też katolicyzm stanie się jedynie fasadą dla tego powrotu do konserwatyzmu, pozbawionego autentycznego zainteresowania Bogiem.

Ostatecznie Bóg używa wszystkiego, poprzez Ducha Świętego, aby dokonać tego, co zechce. Ryzykujemy jednak, że katolicyzm stanie się fetyszem kulturowym, służącym określonym interesom politycznym i ekonomicznym. Do pewnego stopnia tego doświadczyłem.

Istnieje ryzyko, że katolicyzm stanie się religią klasową, religią burżuazyjną, chroniącą określone interesy. To ryzyko musimy rozważyć. Nie chcę dramatyzować, ale musimy być czujni, aby nie dopuścić do ideologizacji wiary. Antidotum na ideologizację wiary jest teologia. Teologia pozwala nam stawiać Ewangelię ponad innymi interesami.

Jak możemy sprostać wyzwaniu formacji w wierze osób przystępujących do Kościoła w społeczeństwie, w którym narastają trudności w rozumieniu i uczeniu się?

– Szczerze mówiąc, nie wiem. Jestem nauczycielem w szkole średniej i jedną z najtrudniejszych rzeczy jest wzbudzenie w ludziach chęci do nauki lub pomoc w zrozumieniu wagi edukacji. Jeśli nie potrafię tego zrobić z moimi uczniami, to naprawdę nie wiem jak. Oferuję szkolenia. A prawda jest taka, że ludzie tego chcą. W głębi duszy myślę, że istnieje pragnienie edukacji.

Często ignorancja teologiczna jest przeszkodą dla wiary. Moglibyśmy myśleć odwrotnie, że teologia nas destabilizuje i sprawia, że wątpimy, ale ja widzę to niemal odwrotnie.

Często wątpliwości teologiczne są tłumione, a człowiek pozostaje w samozadowoleniu. Wszystkie pytania są eliminowane, pozostawiając po sobie bezpieczny, solidny i fałszywie chroniony dyskurs. Ale to nie jest wiara. Szybko staje się ideologią. Buduje się ideologiczne rusztowanie, aby zapobiec zawaleniu się konstrukcji.

Jednak wielu ludzi, bardziej szczerych wobec siebie, zdaje sobie sprawę, że te pytania teologiczne i uzasadnione wątpliwości, które rodzą się w naturalnym procesie wiary, zasługują na odpowiedź. Nie dlatego, że wątpią w miłość Boga, ale dlatego, że chcą odpowiedzieć na tę miłość całym sercem i umysłem. Wymaga to rozwiązania niewiadomych w równaniach, a także odkrycia racjonalności miłości Boga, która została nam dana.

Kiedy wyjaśnimy te kwestie lub rozpoczniemy proces ich wyjaśniania, przeszkody, które uniemożliwiają nam pełne zaangażowanie, znikają. Dlatego jestem bardziej niż kiedykolwiek przekonany, że teologia jest istotną częścią ewangelizacji, a także cyfrowej misji Kościoła. Bez niej, zwłaszcza na rozdrożu kulturowym, na jakim znajduje się Hiszpania, trudno będzie nam prowadzić holistyczną ewangelizację.

Uderzające jest to, że nie unikasz żadnego konfliktu, że angażujesz się w każdą kontrowersję.

„Robię to nie dla misji, ale ze względu na moją osobowość. Nie potrafię odłożyć pytania na później. Jeśli od początku mam wątpliwości co do mojej wiary, nie mogę zaznać spokoju. Nie znajduję spokoju, dopóki nie naszkicuję planu i nie spróbuję zrozumieć, co się dzieje, dlaczego czegoś nie rozumiem lub dlaczego nie potrafię tego wyjaśnić”.

Jeśli ktoś zadaje mi pytanie, na które nie znam odpowiedzi, staję się tym osobiście zafascynowany. Nie robię tego w służbie ewangelizacji. To moje własne zmagania psychologiczne, moje obsesje. Muszę to wiedzieć.

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że czasami pewne tematy mnie fascynują. Zdarza mi się to rzadziej, bo zmierzyłem się już z wieloma zagadnieniami. Kiedy pytanie zostało mi zadane piętnaście razy na piętnaście różnych sposobów, mogę je zgłębić z większym spokojem ducha.

Ale taki już jestem. Nie potrafię unikać kontrowersji, nie tyle ze względu na media społecznościowe, co dlatego, że żyję nimi i się z nich uczę. Dlatego nie mogę się powstrzymać od dzielenia się nimi. Myślę, że to bardzo zdrowe, bo pozwala wielu osobom poruszać kwestie, które mogłyby im być trudne do wyrażenia w innych okolicznościach lub w rozmowie z innymi ludźmi.

Mówiłeś o pytaniach, które zadają Ci ludzie. Jakie pytania mają Twoi obserwatorzy?

«Smutno mi, gdy ludzie zadają mi naprawdę dobre pytania, przesyłają mi aktualne wiadomości lub opowiadają historie, które stanowią wyzwanie teologiczne. Mówią: »Zobacz, co powiedział ten człowiek« albo »Zobacz, co tu wyszło«. Chętnie odpowiem na wszystko”.

W tej chwili ludzie wysyłają mi mnóstwo aktualnych wydarzeń. Mówię im, że chcę odpisać, ale popołudnia mijają i nie mogę.

W obliczu obecnych wydarzeń wiele osób staje w obliczu swoistej puszki Pandory. Nagle pojawiają się wątpliwości i wszystko wywraca się do góry nogami. «Zobacz, co powiedział ten ksiądz» albo «Zobacz, co powiedział tamten». I człowiek myśli, że reakcja jest konieczna.

Ludzie zadają najróżniejsze pytania. Niektórzy dzielą się bardzo intymnymi, osobistymi doświadczeniami, które stanowią ogromne wyzwanie. Często żyjemy w bezpiecznym otoczeniu, z naszymi rodzinami. Ale czasami zdarzają się rzeczy, które sprawiają, że wątpisz we wszystko. Zastanawiasz się, jak coś takiego mogło być możliwe lub jak możesz nadal ufać Bogu.

To bardzo trudne sytuacje, które stawiają dylematy teologiczne i wymagają odpowiedzi. Otrzymuję najróżniejsze rzeczy i czasami zastanawiam się, jak zareagować. W takich sytuacjach moja teologia często popada w kryzys. I uważam, że tak właśnie powinno być. Teologia, która nigdy nie była w kryzysie, teologia zadowolona z siebie, może napisać książkę, ale musimy sprawdzić, czy ten podręcznik wytrzyma ciężar rzeczywistości. Być może nie.

Jak sobie radzić z tym kryzysem?

– W moim przypadku na trzy sposoby.

Przede wszystkim, uważnie słuchając. Trzeba słuchać, bo inaczej pozostaniemy na powierzchni. Jeśli ograniczymy się do myślenia o tym, co ludzie powinni myśleć lub mówić, to oznacza śmierć teologii. Nie słuchasz, nie dostrzegasz rzeczywistości i nie rozumiesz głębi ludzkich pytań.

Po drugie, dużo się modląc. Tylko w modlitwie Duch Święty może dać ci wolność niezbędną do stawienia czoła wyzwaniom tych pytań. Nie da się rozwijać teologii bez pokory. Istnieje rodzaj samowystarczalnej pychy, która pragnie trzymać się starych, nieaktualnych odpowiedzi. Zamykasz się na nie, ponieważ zmiana umysłu jest trudniejsza niż zmiana nerek. Zmiana umysłu jest trudna. Czasami nie ma innego wyjścia, jak tylko wytyczać nowe ścieżki, a to można osiągnąć tylko dzięki pokorze, którą otrzymujesz od Ducha Bożego w modlitwie.

Po trzecie, poprzez pilną naukę. Musimy studiować i rozumieć, że rzeczy są bardziej złożone, niż nam się wydaje. Tylko uznając złożoność teologii, możemy poczynić postęp. Jeśli wierzymy, że jest prosta i że sprawy są tak oczywiste, jak nam się wydaje, nigdy nie będziemy w stanie się rozwijać.

Jak interpretuje Pan powrót do tradycjonalizmu religijnego wśród młodych ludzi i wzrost sentymentalizmu w wierze? Jakie pozytywne i negatywne aspekty dostrzega Pan w tych zjawiskach, biorąc pod uwagę ich możliwe korzenie w słabo zrozumianym okresie posoborowym i potrzebę pielęgnowania dialogu między różnymi wrażliwościami Kościoła?

– To zależy od tego, jak zdefiniujemy tradycjonalizm. Jeśli rozumiemy go jako bezkrytyczny powrót do swoistej archeologii liturgicznej, rzutującej pragnienia teraźniejszości na przeszłość, to uważam, że jego źródłem są nadużycia drugiej połowy XX wieku w kwestiach liturgicznych: nadużycia liturgiczne, desakralizacja liturgii i znaczna utrata łacińskiego dziedzictwa duchowego. Ta utrata pozostawiła wielu ludzi z poczuciem opuszczenia.

Projekt Kościoła całkowicie horyzontalnego, opartego na oddolnych wspólnotach, bez hierarchii, porządku i formalnych struktur, poniósł porażkę. W rezultacie ludzie zostali wystawieni na pustkę, na martwe kościoły, pozbawione odnowy powołania i życia wewnętrznego. Zrozumiałe jest zatem, że to, czego pragnie się w teraźniejszości, jest rzutowane na przeszłość.

Wierzę, że ludzkość musi odzyskać wymiar rytualny, ponieważ chrześcijaństwo nie neguje niczego, co ludzkie. Rytuał jest czymś głęboko ludzkim. Nie jest boski: Bóg nie potrzebuje rytuałów. Wynika to, fundamentalnie, z Pisma Świętego. Rytuał jest czymś ludzkim, co pozwala nam zanurzyć się w otchłań Boga poprzez mistyczne i mistagogiczne aspekty, prowadząc nas ku tajemnicy liturgii. Jeśli negujesz ten wymiar, negujesz część tego, co znaczy być człowiekiem.

Ten wymiar rytualny istniał odkąd ludzkość stała się samoświadoma. Dlatego musimy odzyskać powagę, piękno liturgii, muzykę sakralną i architekturę sakralną, która nas uwzniośla; architekturę bardziej wertykalną i teocentryczną. Jeśli to wszystko utracimy, logiczne jest, że powstaną ruchy tradycjonalistyczne i mediewistyczne. Dlaczego? Ponieważ istnieje tęsknota, która pozostaje niespełniona.

Inną możliwością jest popadnięcie w sentymentalizm. Jeśli liturgia nie zaspokaja nas intelektualnie ani emocjonalnie, ponieważ brakuje jej kontemplacji, symboliki i transcendencji, to brakuje jej również tego, co Rudolf Otto nazywa ogromną i fascynującą tajemnicą, świetlistą i urzekającą. Co robimy, gdy to zanika? Zamieniamy liturgię w zbiór uczuć i poszukujemy doświadczeń.

Czekam na aplikację TripAdvisor do doświadczeń religijnych. Jestem przekonany, że w końcu powstanie. Będziemy mogli oceniać doświadczenia pięcioma gwiazdkami: za to, że były światła, za to, że była muzyka, albo za to, że podzielono się pewnymi refleksjami. Poszukujemy i kolekcjonujemy emocjonalne doświadczenia. Ostatecznie oceniamy księży, rekolekcje, ruchy i koncerty. Im bardziej sentymentalne, tym lepiej, bo zaspokajają tę potrzebę.

Ale to tylko kolejny element burżuazyjnej religii. W czwartki chodzę do klubu golfowego, w piątki na jogę, a w soboty czuwam z młodzieżą. To wszystko jest częścią tego samego: potrzebuję doświadczeń, żeby wypełnić tydzień po pracy. Do tego dochodzi niepewność życia, trudności, z którymi się mierzymy, oraz brak marzeń i zainteresowań, częściowo z powodu ekranów. Ostatecznie zostaje tylko sentymentalizm.

Niektórzy powiedzieliby, że to nowe opium dla mas. Sentymentalizm w Kościele rzeczywiście może się nim stać. Dlaczego nie przyjąć również tej krytyki? Nie oznacza to, że powinniśmy krytykować sam wymiar emocjonalny. Każde doświadczenie duszpasterskie musi być zakorzenione w doświadczeniu emocjonalnym. Jeśli ten wymiar zawodzi, cierpi sama struktura doświadczenia wiary.

Patos jest fundamentalną podstawą. Jeśli nie czujesz się kochany, jeśli nie czujesz się mile widziany przez swoją wspólnotę i nie budujesz relacji opartych na przyjaźni, uczuciu, czułości i zrozumieniu, to nie możesz osiągnąć wymiaru kontemplacyjnego ani przyjąć przekonań teologicznych. Problem pojawia się, gdy to uczucie jest pielęgnowane do tego stopnia, że mylisz je z prawdziwym doświadczeniem Boga, które przekracza wszelkie uczucia.

Przypomniał mi się ten fragment Evangelii Gaudium, który jest chyba jednym z najczęściej cytowanych: «Bycie chrześcijaninem nie jest wynikiem wyboru etycznego czy jakiejś wielkiej idei, lecz spotkania z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nowy horyzont, a tym samym decydujące ukierunkowanie». Być może powtarzaliśmy to tak wiele razy, że zapomnieliśmy, co naprawdę oznacza to osobiste spotkanie, twarzą w twarz, z serca do serca.

Jak postrzegasz Leona XIV, zwłaszcza w kontekście jego odnowienia Soboru Watykańskiego II i docenienia liturgii, i czego oczekujesz od jego pontyfikatu?

– Z tego, co widzimy, mam nadzieję, że jego pontyfikat będzie bardzo długi i dopiero zaczynamy dostrzegać, co się wydarzy. Jest Papieżem jedności, Papieżem syntezy. Po wielu wzlotach i upadkach myślę, że może być Papieżem, który stabilizuje sytuację i przygotowuje Kościół na to, co nadejdzie.

Mam nadzieję, że jego pontyfikat będzie długi, że umocni to, co zostało zbudowane, i że przygotuje Kościół. Niech wzmocni i utrwali charyzmaty poprzednich papieży: ekspansję Jana Pawła II, rozsądek Benedykta XVI oraz otwartość na ubogich i peryferie papieża Franciszka, czego Kościół również pilnie potrzebował. Wszystko to pozostaje czasami rozproszone lub w konflikcie, w niestabilnym napięciu. Mam nadzieję, że Papieżowi uda się to wszystko połączyć.

Nie dlatego, że ma wielką charyzmę, choć ją ma. Papież urzeka swoją prostotą. Wierzę, że ma charyzmat Ducha Świętego, który ostatecznie sprawia, że posługa apostolska jest skuteczna: zdolność pojednania tego, co rozproszone. Mam nadzieję, że Kościół będzie wystarczająco otwarty na jego przesłanie.

Biuletyn informacyjny La Brújula Zostaw nam swój e-mail i otrzymuj co tydzień najnowsze wiadomości z katolickim punktem widzenia.