Magia

Jedna z moich ulubionych piosenek nosi tytuł “Cudowne życie”Czarny” i mówi, że magia jest wszędzie, gdzie spojrzysz. Są ludzie, którzy żyją, nie zdając sobie z tego sprawy.

Pracowałam jako wolontariuszka w szpitalu. Pewnego ranka znalazłam się przy łóżku kobiety po siedemdziesiątce, która lamentowała nad swoim życiem – nie obecnym, lecz minionym. Leżąc w łóżku, opowiadała o swoich przeżyciach i, nieświadomie, wyrzuciła z siebie swoje żale, tak aby wszyscy mogli je usłyszeć.

To głęboko mnie poruszyło, a jednocześnie napełniło wielkim smutkiem, bo niczego, nad czym ubolewała, nie dało się naprawić. Powiedziała, że całe życie spędziła stojąc za ladą sklepu tytoniowego, pracując o wiele więcej, niż powinna.

Kobieta czuła, że nie przeżyła wystarczająco dużo lub że nie podjęła pewnych decyzji (jak mawiała święta Teresa z Ávili). Pewnego dnia zdała sobie sprawę: obudziła się, zobaczyła, zrozumiała, że życie jest tylko jedno, ale niesiona bezwładem, zrobiła to, co musiała, dając się ponieść nurtowi. Dlaczego nie zdała sobie z tego sprawy wcześniej?

W naszym życie Nie zawsze zdarzają się wielkie dramaty czy kryzysy; czasami po prostu czujemy, że jesteśmy, ale nie do końca. Chcemy tego, czego powinniśmy chcieć; studiujemy kierunek, który powinniśmy studiować, i tak mijają dni.

Podążamy za rytmem życia, który nas porywa, bo tego się od nas oczekuje. Ta bezwładność sprawia, że odkładamy na później to, co naprawdę dla nas ważne, bo wierzymy, że to nie jest właściwy moment, by się z tym zmierzyć.

To nieautentyczna, niewłaściwa egzystencja, w której zapomina się o sobie. Nie dlatego, że jest to koniecznie złe, ale dlatego, że nie zastanowiliśmy się, czy chcemy czegoś więcej od życia. Żyjąc w ten sposób, nie żyjemy własnym życiem: po prostu je wypełniamy, tracąc iskry magii.