Niewidomi widzą, a widzący stają się ślepi. Czwarta niedziela Wielkiego Postu (A)

Sceną ewangeliczną, którą dzisiejsza liturgia proponuje nam na wielkopostną refleksję, jest uzdrowienie niewidomego od urodzenia. Od pierwszych do ostatnich wersów, tematem dominującym w całej narracji jest wzrok i ślepota.

Scena zaczyna się prosto:“Przechodząc obok, Jezus ujrzał pewnego człowieka niewidomego od urodzenia.”.Następuje dialog, po którym Jezus objawia się jako Światłość świata. Na koniec następuje dramatyczne uzdrowienie, angażujące zarówno inicjatywę Chrystusa, jak i współpracę mężczyzny. Jezus działa, ale mężczyzna musi odpowiedzieć. Posłuszny poleceniu Pana:“Poszedł, umył się i wrócił z widokiem".

Ten człowiek, niewidomy od urodzenia, jest odbiciem każdego z nas. Zostaliśmy poczęci w grzechu, ale Boże miłosierdzie przyszło nam naprzeciw. Niczym niewidomy człowiek posłany do obmycia, nasza wielkopostna droga przypomina nam o nieustannej potrzebie nawrócenia. Grzech nas oślepia, zniekształca nasze widzenie i uniemożliwia nam wyraźne widzenie. Dlatego potrzebujemy ciągłego oczyszczania, aby odzyskać wzrok. Wezwanie do nieustannego nawracania się w okresie Wielkiego Postu staje się bardzo konkretne w częstym korzystaniu z sakramentu pojednania.

Prawdziwe nawrócenie to nie tylko skrucha za grzechy, ale także zdolność patrzenia oczami Boga, patrzenia tak, jak On widzi. Spojrzenie Boga wykracza poza pozory i dociera do serca. Ten temat widzenia jest również centralny w pierwszym czytaniu. Kiedy Samuel idzie namaścić króla spośród synów Jessego, jest pod wrażeniem wyglądu i postury tego człowieka. Pan jednak go karci:“Nie patrz na jego wygląd ani na jego wzrost, bo go odrzuciłem. Pan nie patrzy na to, na co patrzą ludzie. Ludzie patrzą na wygląd zewnętrzny, ale Pan patrzy na serce.”Ten boski sposób widzenia jest pięknie wyrażony w prefacji mszalnej:“Przez tajemnicę wcielenia poprowadził ludzkość pielgrzymującą w ciemności do blasku wiary”Ten krok w stronę światła wiary jest wezwaniem, jakie kieruje do nas Bóg”.

Widzenie tak, jak widzi Bóg, wymaga wiary. Wiara daje nam wizję Chrystusa; obdarza nas nadprzyrodzonym wzrokiem, którego tak bardzo pragniemy. Człowiek niewidomy od urodzenia, po otrzymaniu wzroku fizycznego, musiał jeszcze zrobić jeden krok: krok ku wzrokowi duchowemu. Jego przywrócony wzrok pozwolił mu spotkać Chrystusa i uwierzyć w Niego. Stanowi to ostry kontrast z faryzeuszami, którzy widzieli fizycznie, ale nie chcieli uwierzyć. Chociaż twierdzili, że widzą, pozostali ślepi duchowo. Dlatego Jezus mówi im:“Gdybyście byli ślepi, nie bylibyście winni grzechu, ale teraz, gdy mówicie “widzimy”, wasza wina pozostaje.".

Ważne jest, aby patrzeć oczami wiary, o czym świadczy stanowcze pytanie, jakie Jezus zadaje uzdrowionemu człowiekowi:“Czy wierzysz w Syna Człowieczego?”Rozpoznając, co Jezus dla niego uczynił, człowiek przechodzi ze światła fizycznego do światła wiary i wyznaje:“Wierzę, Panie”Nie można powiedzieć o tej drodze rozwoju o faryzeuszach, którzy uważają się za zdrowych i niepotrzebujących uzdrowienia.

Zbliżając się do obchodów Wielkanocy, jesteśmy wezwani do oczyszczenia oczu naszej wiary, abyśmy mogli widzieć tak, jak widzi Chrystus. Jesteśmy wezwani do usunięcia wszelkiego grzechu, który przesłania nam wzrok i zaciemnia nasze serca. Wymaga to pokory – pokory w uznaniu naszych niedoskonałości i odwagi w pokucie za nasze grzechy, fałszywe poczucie bezpieczeństwa, ideologie i egoizm.