Dług miłości: braterskie upomnienie. Dwudziesta trzecia niedziela zwykła (A)

Drugie czytanie daje nam klucz do zrozumienia zarówno pierwszego, jak i Ewangelii. Jest niczym grzbiet książki, spajający różne strony dzisiejszej liturgii w jedno przesłanie. Święty Paweł pisze:“Nikomu nic winni nie bądźcie poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje, wypełnił pozostałe nakazy Prawa.".

Wszyscy jesteśmy zobowiązani do wzajemnej miłości. Miłość przybiera wiele form, a dzisiejsze czytania zachęcają nas do przyjęcia jednego z jej najbardziej wymagających i pięknych wyrazów: braterskiego upomnienia. Kochajmy innych nie tylko poprzez zachęcanie ich i służenie im, ale także poprzez pomaganie im wzrastać w świętości, pokonywać ich wady i pozbywać się wszystkiego, co oddziela ich od Boga.

Życie chrześcijańskie nie jest przeznaczone do życia w izolacji. Bóg uczynił nas odpowiedzialnymi za siebie nawzajem. Każdy z nas ma słabości i słabe punkty, które często trudno nam rozpoznać samemu. Z prawdziwej miłości Bóg stawia na naszej drodze innych ludzi, aby pomóc nam wytrwać na drodze cnoty.

Oto przesłanie proroka Ezechiela w pierwszym czytaniu:“A ti, hijo de hombre, te he puesto de centinela en la casa de Israel; cuando escuches una palabra de mi boca, les advertirás de mi parte”. Un centinela que ve acercarse el peligro y permanece en silencio no está cumpliendo su misión. Del mismo modo, el amor cristiano exige a veces que digamos una verdad difícil.

El Evangelio nos revela el propósito de esa corrección. Jesús dice: “Si tu hermano peca contra ti, repréndelo estando los dos a solas. Si te hace caso, has salvado a tu hermano”. El objetivo no es demostrar que tenemos razón, exhibir una supuesta superioridad moral ni humillar a otra persona. El objetivo es salvar a un hermano o a una hermana. La verdadera corrección fraterna busca siempre el bien auténtico del otro.

Pero el deber de corregir a los demás implica también el deber de dejarnos corregir. Quien está dispuesto a practicar la corrección fraterna debe estar igualmente dispuesto a recibirla. De hecho, nuestra resistencia a corregir a los demás puede deberse, en ocasiones, a nuestra propia falta de disposición para aceptar la corrección. Dudamos en señalar los defectos ajenos porque nosotros mismos nos resistimos a que nos señalen los nuestros.