Śmierć zaskakuje nas w środku życia. Nie chcę pisać niczego skomplikowanego; chcę tylko mówić o prostych rzeczach. Bo nie wiedziałbym, jak uczcić życie mojego dziadka w artykule. Ale też nie chciałbym pisać o śmierci. Piszę, żeby się przeciwko niej zbuntować.
Mój dziadek zmarł. Internista i profesor uniwersytecki. Jego ojciec również był lekarzem; jego syn (mój ojciec) był lekarzem, ukończył Uniwersytet w Estremadurze; a jego wnuk (mój brat) jest lekarzem. Pracował w szpitalu, prowadził zajęcia i przyjmował pacjentów w domu po południu. Miał jedenaścioro dzieci na utrzymaniu. Był żonaty z moją babcią Tere od ponad sześćdziesięciu lat. Dr Pérez Miranda. Manolo, Don Manuel. Dziadek.
Kiedy byłem mały, mój dziadek był, moim zdaniem, największym ekspertem technologicznym na świecie. Bez dwóch zdań. Miał komputer i drukarkę w swoim biurze, a moi kuzyni i ja biegliśmy do niego, żeby wydrukował nam kolorowanki. To nas niesamowicie uszczęśliwiało: każdy z nas miał prawo do jednego rysunku dziennie, a dziadek, dzięki swoim technologicznym umiejętnościom, kopiował je i wklejał na... Słowo Postacie z kreskówek. Wybraliśmy je z strona internetowa że wiedział. A potem, spragnieni kolorowych kredek, wybiegaliśmy po nieśmiałych podziękowaniach, gotowi pokolorować jeszcze ciepłe kartki papieru.
To był mój dziadek. Intelektualista najwyższej klasy, nigdy nie miał nic przeciwko temu, że przerywaliśmy jego niekończące się projekty uniwersyteckie, żeby zaspokoić naszą chęć wydrukowania rysunków. Marzyłem o wyjeździe do Badajoz, z przepełnionym piórnikiem, żeby dziadek mógł wydrukować moje małe rysunki. Nie chodziło o to, że nie mogłem malować w Madrycie. Po prostu prasa drukarska mojego dziadka była niezaprzeczalnie niezawodna.
Codziennie zatrzymuję rower na światłach, które zdają się trwać wiecznie. Zawsze jest czerwone; nigdy nie mogę przejechać. Są tuż przed Musikverein, gdzie co roku odbywa się słynny wiedeński Koncert Noworoczny – koncert, którego mój dziadek słucha każdego 1 stycznia, bez wyjątku.
Dziadek nigdy nie opuszcza tego koncertu, tak jak nigdy nie opuszcza obfitego śniadania tego dnia (najlepiej churrosów), nawet jeśli była to huczna kolacja sylwestrowa. W końcu 1 stycznia to dzień jego świętego, Emmanuela.
Codziennie, kiedy zatrzymuję się na tych światłach (a zawsze tamtędy przejeżdżam, bez względu na to, dokąd jadę, bo są tuż obok mojego domu), myślę o moim dziadku, jego noworocznym koncercie i jego postępującej chorobie.
Czasami się modlę. Innym razem przeklinam raka płuc. Ale zawsze zatrzymuję się na światłach. Właśnie tutaj, przed Musikverein, przed moim dziadkiem.
Dziś światło zmienia się na czerwone akurat w momencie, gdy dojeżdżam. Samochody zaczynają przejeżdżać, nie mogę przejść. Modlę się za dziadka, wpatrując się w salę koncertową.
Nie chcę, żeby nowy rok nadszedł w tym roku. Chcę, żeby czas zatrzymał się tam, w poranek 9 listopada, trochę przed jedenastą, modląc się za mojego dziadka. Chcę, żeby światło na skrzyżowaniu było czerwone, żebym się trzymał, żebym mógł odzyskać dla mojego dziadka jeszcze kilka minut życia.
Ale zmienia się na zielone, przejeżdżam na drugą stronę i wpadam na mszę w samą porę. Gdy ksiądz zaczyna mówić, dzwoni mój telefon. Nie spodziewałem się telefonu. Ale wiem, że mój dziadek jest bardzo chory. To Juandi. Sprawdzam telefon; nie chcę, to niemożliwe, to się nie wydarzy.
Ale wiadomość na WhatsAppie mnie powala. Juandi dzwonił, żeby mi to powiedzieć od siebie. Padam na plecy na ławkę, sparaliżowana. Nie wiem, co robić. Wszystko jest pilne i nic nie będzie dobrze. Cokolwiek zrobię, nie mogę już nic zrobić. Waham się przez kilka sekund; nie mam się na kim oprzeć. Trzymam się teraźniejszości: modlitwy. Zostaję, żeby odprawić mszę za jego duszę. Jestem zrozpaczona, nie zwracam na nic uwagi, wpatruję się w freski przedstawiające niebo.
Kiedy byliśmy mali, mój dziadek zawsze drukował nam kolorowanki. Tego listopadowego poranka wypełniam w myślach róg ołtarza z Peterskirche. Na górze widnieje Trójca Święta na chmurze na niebie. Koloruję mojego dziadka, jego chód i kapcie, z jego psotnym, zawsze niespodziewanym uśmiechem. Przybywam obok Boga.
Nie mogę dalej kolorować i spuszczam głowę, bo znów zaczynam płakać.
Zaledwie kilka godzin później, przy bramce wejściowej samolotu, ktoś zostawił niebieską torbę z prezentami: słodyczami, czekoladkami i butelką wody kolońskiej. Podniosłem ją i wszedłem na pokład samolotu, rozglądając się, czy do kogoś należy, ale nikt jej nie rozpoznał.
Dopóki po komunikatach bezpieczeństwa nie ogłoszą przez głośnik, że Daj mi stracił niebieska torba. Mój dziadek, który biegle mówił po niemiecku, byłby dumny, że zrozumiałem. Podnoszę torbę ponownie, pasażer bije brawo, kapitan gratuluje mi, a kobieta odbiera swoją torbę.
Mam ochotę ogłosić przez głośnik, w języku, który ktoś mógłby zrozumieć, że ja też coś zgubiłem – mojego dziadka – i zapytać, czy ktoś może go zwrócić. Proszę, ktokolwiek.
A jeśli nie, skoro lot leci przez niebo, to niech mi pozwolą wysiąść, on czeka na całą rodzinę. Proszę, musi nam wydrukować rysunki. Chcę zjeść z nim churros na śniadanie. Proszę. Chcę tylko jeszcze raz. Nie zdążyłam się pożegnać. Proszę, proszę, proszę.
Przyjeżdżam do Badajoz. W biurze wiszą setki zdjęć całej rodziny. Zaczynam je przeglądać. Ale nagle zatrzymuję się w miejscu. Na półce, pod szkłem, ze zdziwieniem dostrzegam bardzo niedawne zdjęcie, zbyt niedawne. Wysłałem je babci w zeszłym tygodniu: zdjęcie mnie i dzieci obok Bazyliki Świętego Piotra w Wiedniu. Jest wydrukowane na kartce A4, w pełnym kolorze. Nie mogę w to uwierzyć.
Bo tylko mój dziadek mógł wydrukować to zdjęcie.





