“Młodzi ludzie są dziś leniwi” – mówią – „nie chcą pracować. Na rozmowach kwalifikacyjnych pierwsze pytanie, jakie zadają, to ile będą mieli urlopu i o ile zmniejszą liczbę godzin pracy”. Czy to prawda, że nie mają wytrzymałości, czy po prostu nie są głupi?
Oczywiście, zawsze byli profesjonaliści uchylający się od odpowiedzialności, oszuści specjalizujący się w życiu na koszt innych i leniuchy, którzy wolą jeść zupę od ciężkiej pracy. Prawda jest jednak taka, że znam wielu młodych ludzi, których wydajność pracy jest absolutnie nadzwyczajna.
Wysiłek młodych ludzi
Mówię o Anicie, która codziennie wcześnie rano kąpie osoby starsze, ponieważ pracuje jako asystentka w miejskiej służbie opieki nad osobami zależnymi. To praca wymagająca wysiłku fizycznego i nie zawsze przyjemna. Emocjonalnie jest to również bardzo trudne, ponieważ ma do czynienia z osobami, które polubiła, ale których sytuacja nieuchronnie wiąże się z rozłąką, niekiedy bardzo bolesną. Pracuje na zmiany od poniedziałku do niedzieli, a wieczorami bywa, że zostaje długo po 22:00. Dni wolne i wolny czas wykorzystuje na naukę. Niestrudzenie pracuje, aby zdobyć certyfikat asystenta pielęgniarskiego.
Chciałbym również opowiedzieć o Joaquínie, który uzyskał dwa dyplomy jednocześnie, z każdym z wyróżnieniem. Joaquín pochodzi z wielodzietnej rodziny i niestrudzenie pracuje w domu. Opiekuje się młodszym rodzeństwem, kiedy jest taka potrzeba, wykonuje różne codzienne prace domowe i jest zawsze dostępny, gdy pojawia się taka potrzeba. Znajduje też czas na korepetycje, co pozwala mu dorobić i nie być obciążeniem dla rodziny.
Albo mówię im na przykład o Monika, Przygotowuje się do egzaminów konkursowych, dla których praktycznie poświęciła życie towarzyskie. To prawda, że jest bardzo zorganizowana i udaje jej się wygospodarować kilka godzin na (nieliczne i krótkie) wyjścia i wolontariat w parafii, gdzie pomaga innym młodym ludziom takim jak ona. Kiedy jej przyjaciele planują wycieczkę lub spontaniczne spotkanie, nie zapraszają jej, bo już wiedzą, jaka będzie jej odpowiedź: «Przepraszam, nie mogę».
Pokolenie Kryształowe
Anita, Joaquín i Mónica nie są leniwi, mimo że należą do tzw. «pokolenia płatków śniegu» (urodzeni pod koniec lat 90. lub na początku XXI wieku). Według tej etykiety powinni być… młodzi ludzie Z niską tolerancją na frustrację i wysoką wrażliwością emocjonalną – innymi słowy, kruchymi jak szkło – nadopiekuńczość, której doświadczają od dzieciństwa, rzekomo uczyniła ich niezdolnymi do wysiłku i wykonywania poleceń kogokolwiek poza matką. A jednak są, niestrudzeni, dumni ze swojej pracy, świadomi, że ciężka praca jest niezbędna w życiu i mający nadzieję na odnalezienie się na rynku pracy i wejście w dorosłość.
Ale żadna z tych trzech osób nie podziela wymówki, że ciężka praca i wytrwałość prowadzą do sukcesu; uważają to za hasło Pana Wspaniałego, bo wiedzą, że umowa społeczna została złamana. Niewiele jest firm, w których pracownicy są czymś więcej niż tylko numerami, gdzie wysiłek i poświęcenie są nagradzane, a ich dobrostan poza godzinami pracy jest brany pod uwagę.
Widzieli, jak ich rodzice zostali zwolnieni po tym, jak poświęcili najlepsze lata swojego życia kosztem własnego zdrowia fizycznego, psychicznego lub rodzinnego. Znają ludzi, którzy zaszli daleko, owszem, ale nie dzięki cięższej czy lepszej pracy, ale dzięki przyjaźni lub rodzinie… albo bez skrupułów przed miażdżeniem kolegów.
Widzieli, jak ludzie o niewielkim talencie, ale potrafiący dostosować się do panujących trendów ideologicznych, znaleźli pracę znacznie łatwiej niż ci, którzy wyznają bardziej kontrpropozycyjne idee.
Widzieli mężczyzn i kobiety uzależnionych od praca, Nie potrafiąc się odciąć od codzienności i zbudować życia wykraczającego poza ich zawód, widzieli pary, które starzeją się samotnie w domu opieki, ponieważ porzucili myśl o posiadaniu dzieci, aby poświęcić się w pełni swojemu potencjałowi w firmie, która już nie istnieje.
Widzieli, jak pracujący ludzie rezygnowali z wyjścia na piwo czy krótkich podróży, żeby opłacić studia syna, który teraz pracuje jako dostawca paczek w sprzedaży internetowej, bo jest 100 000 osób z tym samym dyplomem, a rynek nie jest w stanie wchłonąć tylu absolwentów. A co gorsza, dorastali, obserwując, jak młodzi ludzie bez dyplomu stają się milionerami, robiąc coś tak prostego, jak dzielenie się swoim życiem prywatnym czy nagrywanie swoich wygłupów bez wychodzenia z domu.
Praca jako prezent
Fakt, że wielu młodych ludzi wybiera pracę po to, by żyć, zamiast żyć po to, by pracować, odpowiada w tym momencie historii najbardziej podstawowej logice i być może może nam pomóc w zrozumieniu irracjonalności, w którą przekształciliśmy rynek pracy, który nie stawia człowieka, rodziny, w centrum, lecz jedynie zysk ekonomiczny.
W to święto św. Józefa Robotnika warto się nad tym zastanowić. Jeśli praca z daru świętego staje się bożkiem, szybko ujawnia swoje wady, a młodzi ludzie, którzy nie są głupcami i odkrywają, ile oszustwa kryje się w tak wielu obietnicach, które składaliśmy im jako społeczeństwo, zdają sobie z tego sprawę. Rzeczywiście, według Fundacja SM, Odsetek młodych ludzi identyfikujących się jako katolicy wzrósł z 31 do 45 procent w ciągu pięciu lat. Jak powiedziałem, są sprytni i nas zaskoczyli.
Dziennikarz. Absolwent Nauk o Komunikacji oraz licencjat z Nauk o Religii. Pracuje w diecezjalnej delegaturze ds. mediów w Maladze. Jego liczne "wątki" na Twitterze dotyczące wiary i życia codziennego cieszą się dużą popularnością.





