Santos Cornelio, Papa, Cipriano, obispo, y Ludmila, madre de familia noble
Los santos Cornelio y Cipriano, Papa y obispo respectivamente, que la liturgia celebra el 16 de septiembre, son mencionados en el Canon Romano de la Misa. Fueron mártires y figuras importantes de la Iglesia en el siglo III. Santa Ludmila fue madre de familia noble en el siglo IX, y abuela de san Wenceslao.
Francisco Otamendi-16 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 2minuty
La conmemoración en el mismo día de estos dos santos mártires del siglo III, Cornelio, Papa, y Cipriano, obispo de Cartago, que el Martirologio Jeronimiano recuerda juntos, es muy antigua. Unos siglos más tarde vivió santa Ludmila, quien casó con el duque de Bohemia, tuvo seis hijos, y educó a su nieto San Wesceslao en el siglo IX.
Los santos Cornelio y Cipriano fueron víctimas de la persecución de Valeriano, en junio del 253 y el 14 de septiembre del 258. Sus memorias aparecen unidas en los antiguos libros litúrgicos de Roma desde mediados del siglo IV. Su historia se entrelaza, aunque sobresale más el obispo africano con sus escritos.
Na stronie Martyrologia rzymska les cita así. “Memoria de los santos Cornelio, papa, y Cipriano, obispo, mártires, acerca de los cuales el catorce de septiembre se relata la sepultura del primero y la pasión del segundo. Juntos son celebrados en esta memoria por el orbe cristiano. Porque ambos testimoniaron, en días de persecución, su amor por la verdad indefectible ante Dios y el mundo (252, 258)”.
El Papa Cornelio, romano, tuvo que ver cómo su elección no fue aceptada por el hereje Novaziano, que se consagró antipapa y promovió un cisma en Roma. Murió exilado, pero se le sepultó en Roma en las catacumbas de San Calixto.
Santa Ludmila, madre y abuela cristiana
Santa Ludmila (Mielnik, actual Polonia, alrededor del 860), fue hija del duque de Milsko y casó con el duque de Bohemia, con quien tuvo seis hijos. En 874, su marido se convirtió al cristianismo, y le bautizó san Metodio.
Ludmila abrazó también la fe cristiana, y la extendió entre su pueblo, aún no cristiano. Cuando fallecieron su esposo y su hijo, los nobles de Bohemia le encomendaron educar a su nieto, san Wenceslao, a quien enseñó la fe cristiana. Falleció en Praga estrangulada en una conspiración.
Reducir el debate sobre el aborto a la religión es perder el punto
Etiquetar la causa provida como “religiosa” es una forma de evadir el verdadero debate ético: la defensa de la vida se sostiene en la razón, la ética y la justicia, no solo en la religión
A la luz de los recientes debates en el Parlamento lituano sobre la legislación del aborto, he observado una afirmación recurrente que me parece intelectualmente perezosa y moralmente evasiva: que el aborto debe prohibirse porque entra en conflicto con las creencias religiosas.
Este planteamiento no solo es reductivo, sino también deshonesto. Implica que la postura provida es inherentemente religiosa, un vestigio del dogma más que una conclusión derivada de la razón, la ética o una filosofía coherente del valor humano. Lo que es peor, esta suposición se utiliza a menudo como arma por parte de los opositores, que retratan a cualquiera con convicciones provida como un fanático religioso o un zelote en guerra contra las mujeres.
Las creencias religiosas no son el fundamento
Las ideas no pierden validez simplemente porque también las sostengan personas religiosas. Argumentar que una creencia debe descartarse porque es compartida por una religión es una falacia de primer orden. Existen ateos que rechazan el aborto no por mandato divino, sino porque sostienen, mediante la razón, que la vida tiene un valor intrínseco. ¿Se les debe acusar de piedad secreta? ¿Debemos descartar sus argumentos porque no encajan en una narrativa religiosa?
Reducir el argumento provida a un asunto exclusivo de fe no solo empobrece el debate, sino que supone también una abdicación de la responsabilidad moral. Es más fácil despachar una convicción como “dogma religioso” que confrontar la lógica, la ética y las incómodas preguntas que puede plantear.
Llamar a la defensa de la vida un “asunto religioso” es intentar desacreditar una postura moral sin comprometerse con su sustancia. No es solo un etiquetado débil; en mi opinión, es cobardía intelectual.
¿Son religiosos los fundamentos provida?
El argumento provida fundamental se basa en la biología (cuándo comienza la vida humana), la ética (el valor de la vida humana) y la virtud de la justicia (la obligación moral e innata de proteger a los inocentes y a los indefensos). Ninguno de estos aspectos requiere creer en Dios para aceptarlos.
Sí, es cierto que muchos en el movimiento provida son religiosos. ¿Y qué? Ese no es el punto. ¿Desde cuándo la demografía de un movimiento determina la verdad o legitimidad de sus principios? No despreciamos el movimiento por los derechos civiles como una cruzada religiosa, aunque muchos de sus líderes, con Martin Luther King a la cabeza, fueran pastores. No desechamos el ecologismo porque muchos de sus seguidores hablen de la naturaleza en términos emocionales y personales. ¿Por qué entonces se señala de manera única la causa provida, reduciendo su seriedad moral a mero sentimiento religioso?
¿Empezó el movimiento provida por razones religiosas?
Incluso si el movimiento provida tuvo fuertes raíces en comunidades religiosas (un punto histórico complejo y discutido), eso no dice nada sobre el mérito de sus argumentos. La verdad de una idea no depende de quién la dijo primero, ni de por qué.
Si Einstein hubiera sido sacerdote, ¿la teoría de la relatividad sería teológica? Si una persona religiosa dice que robar está mal, ¿el peso moral de esa posición queda anulado por su fe?
Este tipo de razonamiento, que intenta desacreditar un argumento rastreando su origen, se conoce como falacia genética. Es el mismo razonamiento usado por quienes dicen “la democracia es una idea occidental” para rechazarla en sociedades no occidentales. Es perezoso, superficial e irrelevante para el contenido del argumento.
Por qué importa este etiquetado incorrecto
Las palabras moldean la percepción, y la percepción moldea el discurso. Clasificar la postura provida como una ‘cuestión religiosa’ no es solo un tema de clasificación; es una forma de distorsionar la naturaleza de la discusión antes de que comience. Etiquetar las convicciones provida como “religiosas” margina el argumento desde el principio. Lo aparta del ámbito de la ética pública y lo coloca en el terreno privado de la fe, como si no tuviera más relevancia para la política que una preferencia dietética personal. Enseña a la gente a ver un tema social muy moral como la opinión personal de «unos pocos piadosos» y, por lo tanto, sugiere que esta conversación solo tiene sentido en las iglesias, no en los tribunales ni en los parlamentos.
Mi preocupación es que esta tergiversación enseña a la gente, especialmente a los jóvenes y a quienes están fuera de los círculos religiosos, que a menos que pertenezcas a una fe específica, no tienes razón ni derecho a sostener una postura provida. Sugiere que preocuparse por la vida no nacida es solo para los religiosos, excluyendo a individuos reflexivos que podrían llegar a la misma conclusión por la razón, la ética o la convicción personal. Convierte una cuestión moral universal en un emblema tribal. Y, al hacerlo, cierra la puerta a miles de personas que de otro modo se implicarían seriamente en el tema.
Aún peor, conduce a una especie de segregación argumental, donde ciertas perspectivas se excluyen del debate público legítimo no porque sean falsas o dañinas, sino porque se perciben como propias de “la gente equivocada”. En cierto sentido, también puede llevar a una segregación intelectual, pues promueve la idea de que algunas creencias son menos dignas de ser discutidas simplemente por quién las sostiene.
Este mal etiquetado también empobrece al lado proabortista del debate. Al negarse a enfrentarse seriamente a los argumentos provida más sólidos, enraizados en la biología, la ética y la justicia, muchos que se autodenominan proabortistas terminan discutiendo contra un espantapájaros. Debaten contra una teocracia imaginada en lugar de una filosofía real. Ridiculizan villanos caricaturescos en lugar de afrontar un razonamiento riguroso. Y, como resultado, toda la conversación se estanca.
Una sociedad que funcione no puede permitirse tratar cuestiones morales fundamentales como disputas teológicas de nicho. No relegamos las cuestiones de guerra, racismo o pobreza al ámbito religioso simplemente porque muchas personas religiosas tengan opiniones firmes sobre ellas. No decimos que la oposición al racismo es un “asunto religioso” solo porque las iglesias apoyaron las marchas de Selma de 1965 para asegurar el derecho al voto de los afroamericanos. No afirmamos que preocuparse por los pobres sea inválido porque recuerde principios bíblicos. Entendemos, con razón, que no son preocupaciones sectarias, sino públicas, cívicas y profundamente humanas.
Entonces, ¿por qué no la vida?
¿Por qué la cuestión del aborto, posiblemente uno de los temas morales más profundos de nuestro tiempo, es señalada y acotada como si fuera solo territorio de “los religiosos”? Si la dignidad humana importa, si importa la justicia para los vulnerables, si valoramos la ética, la compasión y la razón, nos debemos a nosotros mismos —y a los demás— afrontar esta cuestión con honestidad, no con etiquetas.
El valor de la vida humana no es una preocupación confesional. No es católica ni protestante, musulmana ni judía, espiritual ni secular. Es universal. Y cualquier sociedad que aspire a ser justa debe tratarla como tal. Esto no es un “asunto religioso”. Es un asunto humano. Y merece ser tratado con la seriedad y la claridad moral que corresponden a todos los asuntos humanos.
AutorBryan Lawrence Gonsalves
Dziennikarz i eseista urodzony w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, mieszkający na Litwie. Publikuje w Omnes, EWTN News i CNA Deutsch.
Dlaczego Papież krytykuje “ogromne pensje” niektórych dyrektorów?
Las declaraciones han sido publicadas en Crux, la cabecera en la que trabaja Elise Allen, que ha realizado la primera gran entrevista que concede León XIV.
Los sueldos desorbitados de los directivos y deportistas de élite han sido un tema recurrente en el debate público. Las recientes declaraciones del Papa León XIV, en su primera entrevista oficial, reactivan el interés por esta cuestión.
Preguntado sobre la polarización en nuestras sociedades, León XIV afirmó: «Considero muy significativo la creciente brecha entre los niveles de ingresos de la clase trabajadora y el dinero que reciben los más ricos. Por ejemplo, directores ejecutivos que hace 60 años podrían haber ganado entre cuatro y seis veces más que lo que reciben los trabajadores, la última cifra que vi es 600 veces más que lo que recibe el trabajador promedio. Ayer se supo que Elon Musk será el primer billonario del mundo. ¿Qué significa eso y de qué se trata? Si eso es lo único que todavía tiene valor, entonces estamos en serios problemas…».
León XIV no realiza una condena explícita al capitalismo o al liberalismo, pero sí subraya cómo las desigualdades gigantes son problemáticas. No parece que el Papa pretenda criticar el éxito personal, pero sí cuestionar los valores que la sociedad prioriza.
¿Por qué la Iglesia se inmiscuye en el debate de los sueldos?
La Iglesia católica puede opinar sobre los salarios desproporcionados no por una intromisión en asuntos puramente económicos, sino por una cuestión de principios morales. La Doctrina Social de la Iglesia sostiene que el capitalismo y el liberalismo no pueden ser sistemas sin límites. Uno de los principios fundamentales de esta doctrina es el destino universal de los bienes humanos.
Este principio, que se remonta a los Padres de la Iglesia, establece que la tierra y sus recursos están destinados a ser utilizados por toda la humanidad. Por eso, mientras un gran número de seres humanos tenga graves carencias materiales, resulta problemática la excesiva acumulación de riqueza por parte de otros.
Aunque la Iglesia reconoce y defiende el derecho a la propiedad privada como un medio para garantizar la autonomía y el desarrollo personal, este derecho no es absoluto. En un mundo donde la desigualdad se ha disparado, la Iglesia considera que la acumulación desmedida de riqueza por parte de una minoría va en contra del destino universal de los bienes.
La desigualdad global: datos que validan la crítica
La crítica de la Iglesia se apoya en datos que evidencian la creciente desigualdad económica. Como señalan unánimemente los informes de numerosas organizaciones (UNESCO, OSXFAM, Credit Suisse), el 1% más rico del mundo posee una cantidad de riqueza que supera la de la mayoría de la población mundial. Por ejemplo, el 10% más rico de la población mundial acapara el 76% de la riqueza total, mientras que el 50% más pobre solo posee el 2% de la riqueza global.
Esta disparidad no es solo un problema estadístico, sino una injusticia moral que tiene graves consecuencias sociales y cívicas. El problema de nuestro sistema económico no es que permita que haya gente muy rica, sino que esto sucede mientras millones de personas luchan por acceder a lo más básico para una vida digna. La Iglesia no busca la abolición de la propiedad privada ni una igualdad económica entre todos los seres humanos, sino una economía que facilite un mínimo de dignidad material a todas las personas.
El eco de la crítica de Michael Sandel
Las palabras del Papa resuenan con las ideas del filósofo estadounidense Michael Sandel, Premio Princesa de Asturias y famoso exprofesor de Harvard, que ha sido uno de los críticos más famosos de la desigualdad salarial. Si el único indicador de valor es la acumulación de riqueza, se desestima la importancia de la solidaridad y el bien común. Al desvincular el valor del trabajo de su contribución real a la sociedad, se erosiona la dignidad de aquellos trabajos que, aunque esenciales, están mal remunerados.
Sandel argumenta que la idea de que el éxito se basa únicamente en el esfuerzo individual es una falacia. La suerte, el entorno social y las circunstancias de nacimiento juegan un papel crucial, y sin embargo, la sociedad meritocrática tiende a ignorar estos factores. Los datos muestran que el ascensor social no funciona y, por tanto, uno no es tan responsable de su éxito (o fracaso), como el sueño americano trata de hacernos creer.
Para Sandel, los salarios astronómicos de los directivos y deportistas son el producto de una sociedad que confunde el valor de mercado con el valor moral. Esta distinción es crucial: un gestor de fondos de inversión puede generar una fortuna, pero ¿su contribución es realmente más valiosa para la sociedad que la de un maestro o una enfermera? La crítica de Sandel, al igual que la parece realizar el Papa en sus declaraciones, no busca anular el éxito, sino redefinir lo que debe ser valorado por la sociedad.
En un mundo donde la desigualdad crece y la polarización social crece, las palabras de León XIV invitan a una revisión de nuestros valores. Al cuestionar la desproporción salarial, León XIV plantea el debate sobre la sociedad estamos construyendo y a quién se está recompensando realmente.
El papa León XIV ha nombrado a Mons. Piero Pioppo, arzobispo titular de Torcello, como nuevo Nuncio Apostólico en España. Hasta la fecha ejercía como representante de la Santa Sede en Indonesia y ante la Asociación de Naciones del Sudeste Asiático (ASEAN). El nombramiento, hecho público hoy a las 12.00 horas, fue comunicado a la Conferencia Episcopal Española por la Nunciatura Apostólica.
Nacido en Savona (Italia) el 29 de septiembre de 1960, Pioppo fue ordenado sacerdote en 1985 en la diócesis de Acqui Terme e incardinado en ella. Es doctor en Teología Dogmática y, desde 1993, forma parte del Servicio Diplomático de la Santa Sede, donde ha trabajado en las nunciaturas de Corea y Chile, así como en la Secretaría de Estado. Habla con fluidez italiano, francés, inglés y español.
En 2006 fue designado Prelado del Instituto para las Obras de Religión (IOR) y, cuatro años después, Nuncio Apostólico en Camerún y Guinea Ecuatorial, cargo para el que fue ordenado obispo el 18 de marzo de 2010. Desde 2017 ejercía como Nuncio en Indonesia y, desde 2018, ante la ASEAN.
Retraso en el nombramiento
El nombramiento de Mons. Piero Pioppo como nuncio apostólico en España se ha visto acompañado de un detalle diplomático llamativo: la concesión del plácet por parte del Gobierno español se dilató varios meses.
En ámbitos diplomáticos, este tipo de demoras suelen interpretarse como señales de desacuerdo o protesta hacia la parte que presenta al candidato. Aunque desde Moncloa no se han ofrecido explicaciones oficiales, muchos analistas lo han interpretado como un signo de protesta.
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
60 adultos bautizados en Shanghái en la fiesta de la Santa Cruz
Sesenta adultos recibieron el Bautismo en una celebración presidida por el obispo de Shanghai Mons. Joseph Shen, en la catedral de San Ignacio (Xujiahui).
En un ambiente de profunda fe y alegría, la Catedral de San Ignacio, en el histórico barrio de Xujiahui (Shanghái), fue escenario de un acontecimiento extraordinario: sesenta adultos recibieron el sacramento del Bautismo durante la celebración de la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz. La solemne Eucaristía fue presidida por Monseñor Joseph Shen, obispo de Shanghái, y congregó a cientos de fieles que quisieron acompañar a los nuevos miembros de la Iglesia.
El testimonio de los presentes da cuenta de la emoción del momento, uno de los testigos relataba: “Era impresionante ver a aquel numeroso grupo de catecúmenos acercarse a la fuente de la gracia para ser bautizados”.
En medio del rito, las palabras del Apocalipsis venían espontáneamente a la mente: “Entonces uno de los ancianos habló, diciéndome: Estos que están vestidos de ropas blancas, ¿quiénes son, y de dónde han venido? Yo le dije: Señor, tú lo sabes. Y él me dijo: Estos son los que han salido de la gran tribulación, y han lavado sus ropas, y las han emblanquecido en la sangre del Cordero” (Ap 7,13-14).
Un signo de esperanza
Las vestiduras blancas de los neófitos evocaban este pasaje, recordando a todos que el Bautismo es nuevo nacimiento en Cristo y participación en su victoria sobre el pecado y la muerte. En un contexto donde la fe se vive muchas veces en silencio y discreción, este acontecimiento se percibe como un verdadero signo de esperanza y un motivo para dar gracias a Dios por la vitalidad de su Iglesia.
El sacramento del Bautismo es la puerta de entrada a la vida cristiana y, para estos sesenta adultos, significa el inicio de un camino de fe que, sostenido por la comunidad. La comunidad católica en Shanghái, con el apoyo de sus pastores y catequistas, ha acompañado pacientemente su preparación en un itinerario catecumenal que ahora florece en esta celebración, en la que también recibieron la Confirmación y la Eucaristía.
En la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz, donde se recuerda que en la Cruz de Cristo se ha dado la salvación del mundo, la Iglesia en Shanghái renueva su compromiso de ser testigo de la fe en medio de la sociedad contemporánea.
We wrześniu, kiedy odbywa się wiele nabożeństw do Najświętszej Maryi Panny, Kościół obchodzi 15 września wspomnienie Matki Bożej Bolesnej, nawiązujące do święta Podwyższenia Krzyża Świętego, obchodzonego w niedzielę 14 września.
Francisco Otamendi-15. 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Kult Matki Boskiej Bolesnej, szczególnie rozpowszechniony w krajach śródziemnomorskich, rozwijał się od końca XI wieku. Papież Pius VII wprowadził to święto do rzymskiego kalendarza liturgicznego w 1814 roku. Święty Pius X ostatecznie ustalił datę na 15 września, zmieniając tytuł z ‘Siedmiu Boleści’ na ‘Matka Boska Bolesna’, zauważa. Wiadomości Watykańskie.
Świadectwem starożytności tego nabożeństwa jest ‘Stabat Mater’, przypisywana bł. Jakubowi da Todi (1230-1306). Pierwsze liturgiczne obchody ku czci Matki Bożej Bolesnej u stóp Krzyża sięgają XV wieku, wyjaśnia watykańska agencja prasowa. Należy również zaznaczyć, że Zakon Serwitów został założony w 1233 roku. Serwitowie przyczynili się do rozpowszechnienia nabożeństwa do Matki Bożej Bolesnej.
Święto upamiętnia cierpienie i siłę Maryi podczas męki i śmierci Jezusa. Nabożeństwo to znane jest również pod innymi nazwami, takimi jak Matka Boska Bolesna, Matka Boska Goryczy i Matka Boska Miłosierdzia. W zjednoczeniu z odkupieńczym dziełem swojego Syna, Maryja staje się Matką, która rodzi każdego chrześcijanina, każdego ucznia Jezusa.
Maryja u stóp krzyża
Nawiązując do tej uroczystości, napisał Święty Paweł VI: To “dobra okazja, by na nowo przeżyć decydujący moment w historii zbawienia. I by wraz z Synem wywyższonym na Krzyżu oddać cześć Matce, która dzieli Jego cierpienie”. W zjednoczeniu z odkupieńczym dziełem swojego Syna, Maryja staje się Matką, która rodzi każdego chrześcijanina, każdego ucznia Jezusa.
Benedykt XIV zauważył w swojej encyklice ‘Deus caritas est’, że nasza Matka jest “pokorna” i kobietą wiary i nadziei. «Kobietą, która kocha”, jak stwierdza książka. ‘'Maria'’.“Godzina Matki nadejdzie dopiero w chwili krzyża, która będzie prawdziwą godziną Jezusa. Potem, gdy uczniowie uciekną, Ona pozostanie u stóp krzyża”.
AutorFrancisco Otamendi
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
El 15 de septiembre, día de la Virgen de los Dolores, brotó este cuento: la historia de una madre desgarrada y redimida, que en su propio dolor encontró el eco del de María al pie de la cruz.
15. 2025 r.-Czas czytania: 5minuty
Aquel niño que acababa de salir de sus entrañas era la más hermosa criatura que jamás había visto. Aunque la habían aleccionado para no encariñarse con él, a Alina se le rompió el alma cuando, rápidamente, lo sacaron del paritorio envuelto en una toalla.
El equipo médico también estaba entrenado para evitar en lo posible el contacto de la parturienta con el niño, por lo que habían dispuesto una sábana delante de ellos que les servía de mampara. Pero la providencia dispuso que, en el movimiento de extracción del bebé, el matrón tirara sin querer también de la sábana permitiendo esa fugaz mirada gracias a la cual, exhausta aún, la madre pudo admirar la belleza de aquel pequeño milagro moreno.
Sus otras dos hijas, que la esperaban en casa, eran rubias como el sol. Nacieron pelonas, aunque pronto les crecieron largas melenas que Alina se afanaba en cepillar cada mañana antes de ir al colegio. ¡Cómo le gustaba acariciar aquellos sedosos hilos de oro mientras las escuchaba contar esas cosas que solo se cuentan a una madre en una sesión familiar de peluquería! Por cierto, ¿cómo estarían? Después de dos semanas ingresada en la clínica por riesgo de preeclampsia, se le habían olvidado sus voces y su olor.
La agencia que gestiona la gestación subrogada se preocupaba mucho por la salud de sus «asociadas» y la había obligado a internarse, por lo que las niñas se habían tenido que quedar con su abuela paterna, la única familia que les quedaba en Kiev. La suegra había superado felizmente la depresión que le produjo la pérdida de su único hijo, Dmytro, en el frente del Donbás. Sus nietas y su nuera habían sido su escalera para salir del pozo de la enfermedad mental. Su exigua pensión apenas le da para llegar al día 7 de cada mes y, ahora, tras la noticia de que Rusia bombardeó recientemente una cola de jubilados que esperaban para cobrarla, ya no se atreve ni a ir.
Mientras la preparaban para la episiotomía, Alina comenzó a tener pensamientos horribles sobre el futuro del niño. Sabía que los padres que se lo habían encargado tenían buena posición. Los 14.000 euros que ella recibiría, equivalentes al triple del salario anual medio, eran sólo una porción del montante total de gastos que conllevaba alquilar sus servicios. Con tanta capacidad económica seguro que al niño no le faltaría nada material, pero no podía evitar imaginarlo maltratado, abusado o no querido.
El agudo dolor de la primera puntada de la sutura (la anestesia se raciona en los hospitales en tiempos de guerra) la obligó a echar la cabeza hacia atrás en un acto reflejo que provocó que su mirada se cruzara con la de una Virgen dispuesta en la cabecera de la cama. Se trataba de un icono del Perpetuo Socorro, esa imagen en la que el niño Jesús, asustado al ver los clavos y otros instrumentos de la pasión que portan unos ángeles, corre a buscar la protección de su madre.
–¡Ay! –otra puntada, otro clavo–. ¡Socorro, mamá! –Gritaba por dentro Alina apretando los dientes y deseando poder esconderse, como el niño, bajo el manto de María–. ¿Qué clase de madre da a luz a un hijo para dárselo a otros? –se culpaba–. Ese niño gordo, hermoso, que solo me conoce a mí ¿cómo entregarlo a quien no sabes cómo lo va a cuidar?
Pero se justificaba pensando en sus dos rubias a quienes no les iba a volver a faltar un vaso de leche en el desayuno en los próximos años.
–Además, el moreno no es mío –continuaba excusándose– no lleva mis genes.
¡Pero era tan bonito! Mira que fue solo un instante lo que pudo verlo, pero le parecía perfecto, estaba orgullosísima de haberlo traído al mundo y el dolor por la separación, que apenas había sido de unos minutos, no paraba de crecer.
–Seguro que ahora estará llorando buscando el pecho –pensaba mientras la angustia empezaba a ahogarla–. ¡Y cuántas más veces me buscará y no estaré yo al lado para socorrerlo! ¡Ay mi niño! ¡Ay mi moreno! Grito ya en voz alta.
–Tranquila Alina, él está bien –la calmó una auxiliar–. Está con sus padres que lo van a querer mucho y tú vas a ver ya mañana a tus hijas de nuevo y llevártelas a comer helado como me dijiste ayer.
De nada servían las palabras de consuelo, ya no le apetecía aquel helado con sus rubias. Ya no quería la «compensación por las molestias» como llamaban eufemísticamente en la agencia a la humillante explotación de mujeres pobres que es a lo que realmente se dedican. ¿Sus hijas y su suegra? ya saldrían adelante, pensaba.
Mirando de nuevo el icono bizantino, oraba así de todo corazón: «María, tú sabes lo que es el dolor de perder a un hijo. Tú también tuviste que entregar a tu hijo por los demás. Tú, que viste llevar a tu corderillo sin mancha al matadero, no permitas que le pase nada malo al mío, dale una madre, la mejor madre, sé tú su madre. Cuídamelo allá donde vaya y dile a tu hijo que perdone mi mala cabeza. Estoy arrepentida, muy arrepentida».
No había terminado de pronunciar la oración cuando la puerta del paritorio se volvió a abrir y apareció la responsable de la agencia con cara de que algo no iba bien.
–Hola Alina –se acercó dulcemente la empresaria–. ¿Cómo estás? Me han dicho que ha sido un parto muy bueno al final, a pesar de la tensión alta y de los puntos…
–Sí, gracias, este ha sido más rápido que los anteriores –contestó–. ¿Cómo está el niño, lo han visto ya sus padres?
–Verás, Alina, hay un problema…
–¿Problema, qué problema? Dime que está bien, por favor, dime que no le ha pasado nada.
–Está bien, está bien, tranquila. Solo que… Tiene un pequeño defecto, algo que no se pudo detectar en la ecografía, un hemangioma en el brazo. No es ningún problema de salud solo una mancha en la piel que… Bueno, no es perfecto y los padres lo han rechazado porque les da pena que los niños se vayan a meter con él cuando vaya a la escuela. Además, son instagramers y querían hacerle muchas fotos y así no iba a poder ser. Como no tienen problema de dinero, lo volverán a intentar.
–¿Que no es perfecto? ¡Si es la cosa más bonita que he visto jamás!
–Sí, que lo es, Alina, yo pienso como tú –dramatizó–. El niño es una monería. Verás… Está previsto en estos casos que, al tener que ofrecer al niño en una nueva adopción, se le pregunte primero a la madre gestante. Tú vas a recibir, por supuesto la compensación que habíamos acordado, con un pequeño plus que se les cobrará aparte a los padres por la devolución. ¿Estás de acuerdo?
–¿Que si estoy de acuerdo? –respondió con una sonrisa de oreja a oreja e incorporándose como si no acabara de parir–. Tráeme ahora mismo al niño que es mío y solo mío y nadie lo ha querido nunca ni lo va a querer más que yo.
Con un gesto de alivio, la empresaria salió rápidamente de la habitación regresando enseguida con el niño entre sus brazos.
Al tomarlo la madre sobre su pecho, el niño pareció reconocerla enseguida y empezó a menear la cabeza buscando arrancar el primer calostro. Alina no podía dejar de mirar cada pliegue de su piel y de acariciar esa mata de pelo negro en su cabeza. ¿Y la mancha del brazo? Mirándola bien, tiene forma de estrella, como la que luce la Virgen sobre su cabeza en el icono de ahí arriba.
–Esta será tu señal, Dmytro –le susurró a su recién nacido acariciándole la mancha mientras lo amamantaba–, la señal de la madre de otro niño moreno; un corderillo sin mancha, al que tuvo que entregar con mucho dolor para salvar a muchos; pero que luego le fue devuelto para vivir ya con ella para siempre.
Dziennikarz. Absolwent Nauk o Komunikacji oraz licencjat z Nauk o Religii. Pracuje w diecezjalnej delegaturze ds. mediów w Maladze. Jego liczne "wątki" na Twitterze dotyczące wiary i życia codziennego cieszą się dużą popularnością.
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
José María La Porte: “La apertura de pensamiento es un atractivo de las universidades católicas”
El profesor José María La Porte es uno de los impulsores del Congreso Internacional Purpose of the University, un encuentro que pretende reflexionar sobre la identidad y misión de las universidades católicas.
Alina Maria Balaj-15. 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
Con ocasión del Congreso Internacional Purpose of the University sobre el propósito de la universidad en el ámbito católico, que se celebrará del 29 al 31 de octubre de 2025, Omnes ha entrevistado a uno de los impulsores del evento, el profesor José María La Porte (profesor de la Facultad de Comunicación de la Pontificia Universidad de la Santa Cruz), que forma parte del grupo internacional de investigadores University and Catholic Identity.
Este equipo forma parte del Laboratorio de Investigación de la Universidad de la Santa Cruz y tiene como objetivo crear un foro internacional de expertos y una plataforma interdisciplinar que profundice en temas clave relacionados con la cultura y la misión de las universidades católicas.
La entrevista se publica también con ocasión del lanzamiento del libro Universities, Purpose and Catholic Identity. Examining Governance, Communication, and Core Curriculum, editado por Routledge. Esta obra aborda los desafíos y aspiraciones contemporáneos de las universidades católicas a través de una mirada histórica, filosófica y práctica.
En esta conversación se abordan los motivos que inspiraron la organización de este primer congreso, el papel que desempeñan las universidades católicas en un mundo polarizado, su modelo de gobierno, y los desafíos que enfrentan en cuanto a docencia, investigación y proyección social. Una mirada profunda que explora cómo estas instituciones pueden ofrecer una propuesta educativa verdaderamente significativa, abierta a la diversidad, comprometida con la persona en todas sus dimensiones y atenta a las necesidades de la sociedad actual.
¿Por qué han organizado un congreso sobre el propósito de la universidad en el ámbito católico?
—Este congreso es parte de un proyecto más amplio. Está promovido por un grupo de investigación sobre la identidad cristiana de la universidad: en qué consiste, cómo se manifiesta, de qué manera se cultiva o se difumina.
El grupo está formado por profesores de nueve universidades de distintos países, que se proponen investigar sobre estos temas a lo largo de los próximos años. Este congreso es el primero promovido por el grupo. El propósito de la universidad nos ha parecido un buen tema para comenzar, pues es algo esencial, ya que inspira todas las actividades y motiva a las personas.
¿Cómo se define la “gobernanza” de una universidad católica? ¿En qué se diferencia de la de una universidad secular?
—La gobernanza es un elemento fundamental en una universidad: determina la dirección, establece la estrategia, distribuye los recursos. En ese sentido, todas las universidades se parecen: han de tener objetivos claros, han de aspirar a la calidad, necesitan estar bien gestionadas.
Quizá la gobernanza de una universidad católica se podría caracterizar por una especial atención a las personas. Digo “especial” porque entiendo que es algo que interesa a todos. Y también la conciencia de la propia misión evangelizadora.
¿Cuál sería el propósito de una universidad católica en el contexto actual polarizado?
—Pienso que, en estos momentos, las universidades católicas pueden hacer una gran aportación fomentando algunos valores cristianos: el respeto a la persona, el amor a la libertad, la cultura del diálogo y del encuentro, el deseo de servir a la propia comunidad.
La mentalidad católica, universal, está acostumbrada a la convivencia de personas de diferentes países y culturas. Esto se ve muy bien en las universidades pontificias, que son un auténtico mosaico. Todo esto en mi opinión es un antídoto que evita el pensamiento único y la polarización.
Enseñanza, investigación y compromiso social son los pilares sobre los que se basa cualquier universidad. ¿Cómo se despliegan en un contexto católico?
-Es una pregunta muy amplia, hace falta más de un congreso para responderla. Por decir algo común a las tres misiones, pienso que una universidad católica tiene que ofrecer la posibilidad de estudiar los grandes temas de la antropología, las grandes preguntas que se plantea todo ser humano: la vida, la muerte, el sentido de la existencia, la vocación al servicio. La fe arroja mucha luz sobre estas cuestiones, que están presentes en la investigación, la docencia y la divulgación.
¿Qué modelos de gestión empresarial pueden aplicarse en las universidades católicas, manteniendo una visión de servicio y cuidado de la persona?
—No estoy seguro de que haya un modelo de gestión empresarial más adecuado para las universidades católicas. Los modelos dependen de la cultura del país en el que se encuentra la universidad. Pero si hay algo común a todas, en mi opinión, es que tienen que ser excelentes a la hora de gestionar recursos escasos. Esto implica mucha profesionalidad y mucho ingenio.
¿Qué impacto puede tener la cultura de una universidad católica en la sociedad actual? ¿Puede inducir cambios en la mentalidad colectiva?
—La influencia de una universidad católica en la sociedad es similar a la influencia de cualquier otra universidad. Sobre todo, se nota en la formación que han recibido sus estudiantes. Son ellos los que al terminar sus estudios e incorporarse a los trabajos y a la vida social llevan consigo conductas, valores, ideas, proyectos, que tienen un impacto incalculable.
Pienso que mantener esa perspectiva personal, concreta, ayuda mucho a trabajar con serenidad.
¿Qué desafíos deben enfrentar las universidades católicas para seguir siendo relevantes a través de la investigación?
—Las mejores universidades transmiten conocimiento y también lo generan. Pienso que la investigación de las universidades católicas puede ser muy relevante por los temas que trata y por los enfoques que adopta.
Conozco por ejemplo un proyecto de investigación que llevan adelante varias universidades y que está centrado en el estudio de los valores que inspiran a los jóvenes, aquello que les atrae y les mueve. Las posibilidades de desarrollar una investigación de impacto son infinitas.
¿Por qué los jóvenes siguen eligiendo una universidad católica y cómo se puede atraer nuevos estudiantes en una sociedad secularizada?
—Las universidades católicas encuentran las mismas dificultades que todas las demás: problemas demográficos, económicos, etc. Pienso que a los estudiantes les atraen mucho dos cosas de nuestras universidades: el ambiente cercano y la apertura de pensamiento.
Hace unos meses, un alumno ateo que provenía de una universidad teóricamente neutral pero ideológicamente muy sesgada, le decía a la profesora de una universidad católica: “en su curso me he sentido mucho más libre que en los realizados en mi anterior universidad. Aquí he podido hablar de todo, debatir sin miedo las ideas. Allí había algunos temas que no se podían tocar o sólo se podían enfocar de un determinado modo”.
AutorAlina Maria Balaj
Estudiante de Doctorado en Comunicación en la PUSC
The Sticky mezcla humor, drama y crimen: Tres inadaptados, un robo millonario y mucho sirope: la comedia más dulce del crimen.
Pablo Úrbez-15. 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Seria
Adres: Brian Donovan y Ed Herro
Dystrybucja: Margo Martindale, Guillaume Cyr
Platforma: Prime Video
Kraj: Canadá, 2024
The Sticky – Prime Video: En un pequeño pueblo del Canadá francófono se concentra casi toda la producción mundial de sirope de arce. Ruth Clarke, que vive de la venta de sirope y cuyo marido está en coma, padece la gestión corrupta y despótica de la Federación de Productores de Sirope. Remy Bouchard, por su parte, es un cuarentón que aún vive en casa de su padre y trabaja como guardia de seguridad en el almacén de la Federación. Por último, Mike Byrne pertenece a una familia de mafiosos, pero nadie le encarga trabajos serios por su ineptitud, así que actúa como chico de los recados. Estos tres personajes decidirán acometer juntos el robo de cientos de barriles de sirope, valorados en millones de dólares.
Termin sticky que da título a esta serie vendría a significar pegajoso, en referencia al sirope de arce. Nos encontramos ante una serie de carácter local, de producción canadiense y referencias geográficas y culturales plenamente adscribibles a la región francófona de Canadá, pero que es de alcance universal en su desarrollo del relato, en la caracterización de sus personajes y en su manera de narrar. The Sticky es una tragicomedia, que alterna la comicidad a causa de las situaciones trágicas que padecen sus personajes, con el suspense y el drama en el planteamiento de fondo. Una de sus mayores virtudes es la mesura para saber en cada momento ridiculizar, exponer el absurdo de las situaciones y tirar de ingenio, así como dar credibilidad al drama de los protagonistas y favorecer que el espectador empatice con ellos.
La serie, compuesta de seis capítulos (y que espera una segunda temporada), se inspira en un suceso real: entre 2011 y 2012, unos ladrones robaron casi 10.000 barriles de sirope durante varios meses. Un rótulo informa al inicio de cada capítulo de esta circunstancia, pero para indicar, precisamente que no se pretende reconstruir aquel episodio. No es, por tanto, una serie histórica, sino que se parte de una jugosa anécdota para diseñar a tres personajes entrañables y amoldar esta obra a los patrones de las historias de grandes robos: diseñar el plan, armarse del material y ejecutarlo, con las subtramas correspondientes. Es un relato protagonizado por marginados de la sociedad, cuya valía discurre paralela a la consecución o el fracaso de su ambicioso plan.
Científicos católicos: Amalia Heredia, investigadora y filántropa
El 16 de octubre de 1902 fallecía Amalia Heredia, investigadora, filántropa, coleccionista y mecenas; también fue marquesa de Casa Loring. Esta serie de biografías breves de científicos católicos se publica gracias a la colaboración de la Sociedad de Científicos Católicos de España.
Stowarzyszenie Katolickich Naukowców-15. 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Amalia Heredia Livermore(3 de marzo de 1830 – 16 de octubre de 1902) fue la pequeña de diez hermanos en una familia en la que, además de la educación católica, les transmitieron el amor por las bellas artes.
Se casó a los veinte años con Jorge Loring Oyarzábal, un influyente ingeniero, empresario y político, que más tarde sería marqués, con el que tuvo nueve hijos. Tras casarse, transformó su residencia de Málaga en un jardín botánico, como los que había conocido en sus viajes por Europa. Se trata del Jardín Botánico La Concepción, que puede visitarse todavía hoy en Málaga. Interesada también por el coleccionismo, adquirió junto con su marido las tablas de la Lex Flavia Malacitana, una pieza compuesta por dos planchas de cobre del siglo I de nuestra era en la que se recoge parte del articulado legislativo de la Málaga romana. Aquella adquisición fue el germen del conocido como Museo Loringiano, que Amalia y Jorge construyeron en su residencia a base de recopilar piezas arqueológicas de muy diversos lugares.
Financió también el Hospital de San Julián, el Hospital Civil de Málaga, y el Colegio de La Asunción, con el que acercó a Málaga a las religiosas de la congregación francesa que había fundado Santa María Eugenia de Jesús. Las primeras alumnas del colegio fueron las propias hijas de Amalia, aunque el colegio también acogería a niñas que de otra forma no hubieran podido acceder a la educación.
Siendo una mujer que había recibido en su casa a personajes ilustres como el rey Alfonso XII o la Emperatriz Sissi, se cuenta que, cuando estaba de visita con su marido en la Alhambra de Granada, se declaró un incendio. Ella, sin dudarlo, se puso a acarrear cubos de agua para apagarlo, trabajando como un peón más sin ningún temor porque se le estropeara el vestido.
Además, cuando el matrimonio se trasladó a Madrid, Amalia Heredia fue socia fundadora de la Real Sociedad Española de Historia Natural y miembro de la Orden de Damas Nobles de María Luisa, una orden creada por Carlos IV en 1792 para distinguir a mujeres nobles que destacaban por sus servicios o cualidades.
Los mártires actuales muestran el poder del amor frente al odio, dice el Papa
El Papa León XIV ha manifestado en una oración ecuménica el domingo 14 de septiembre, fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz, que los mártires y testigos actuales de la fe muestran el poder del amor frente al odio. Por la mañana, más de 30.000 fieles en la Plaza de San Pedro han felicitado efusivamente a León XIV por su 70 cumpleaños.
CNS / Omnes-14 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 7minuty
– Cindy Wooden / Carol Glatz (CNS).
En situaciones donde “el odio parecía haber permeado cada aspecto de la vida”, los mártires cristianos modernos demostraron que el amor es más fuerte que la muerte. Así lo stwierdził el Papa León XIV en un servicio de oración ecuménico, celebrado en la tarde de la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz, domingo en el que ha celebrado su 70 cumpleaños.
El servicio de oración del 14 de septiembre conmemoró a 1.624 católicos, ortodoxos, anglicanos y protestantes que murieron por su fe entre 2000 y 2025. Durante el Año Santo 2000, san Juan Pablo II dirigió una conmemoración similar de los cristianos asesinados en el siglo XX, principalmente por regímenes comunistas y fascistas.
El Papa León se reunió con 28 representantes de otras iglesias y comunidades cristianas para el servicio de oración en la Basílica de San Pablo Extramuros de Roma.
Con anglicanos, ortodoxos, protestantes
El obispo anglicano Anthony Ball, representante del arzobispo de Canterbury ante la Santa Sede, y el arzobispo ortodoxo Elia de Helsinki y Toda Finlandia, representante del Patriarcado Ecuménico de Constantinopla, estuvieron a ambos lados del Papa. El metropolitano ortodoxo ruso Antonio de Volokolamsk, presidente del departamento de relaciones exteriores del Patriarcado de Moscú, también asistió.
El Vaticano no publicó los nombres de los 1.624 nuevos męczennicy, cuyas historias fueron enviadas en los últimos dos años por conferencias episcopales católicas, órdenes religiosas y nunciaturas de todo el mundo.
Dorothy Stang, padre Ragheed Ganni, hermano Francis Tofi…
Pero el Papa León mencionó a algunos de ellos en su homilía, incluida la hermana Dorothy Stang, miembro estadounidense de las Hermanas de Notre Dame de Namur. Fue asesinada a tiros en la Amazonia brasileña en 2005 por defender los derechos territoriales de los agricultores indígenas y pobres.
“Cuando los que estaban a punto de matarla le pidieron un arma, ella les mostró su Biblia y respondió: ‘Esta es mi única arma’”, dijo el Papa León.
También habló del padre caldeo Ragheed Ganni, de Mosul, Irak, “quien se negó a luchar para dar testimonio del verdadero comportamiento cristiano”. Él y tres subdiáconos fueron asesinados a tiros frente a su iglesia en 2007.
El Papa también mencionó al hermano Francis Tofi, anglicano y miembro de la Hermandad Melanesia, quien dio su vida por la paz en las Islas Salomón. Tofi y otros seis miembros de la orden religiosa fueron asesinados por milicianos en Guadalcanal en 2003.
La persecución aumenta y “no queremos olvidar”
«Desafortunadamente, a pesar del fin de las grandes dictaduras del siglo XX, la persecución de los cristianos no ha cesado hasta el día de hoy», dijo el Papa. «Al contrario, en algunas partes del mundo ha aumentado».
“No podemos ni queremos olvidar”, dijo el Papa. Y “queremos mantener viva esta memoria junto a nuestros hermanos y hermanas de otras iglesias y comunidades cristianas. Por ello, deseo reafirmar el compromiso de la Iglesia católica de salvaguardar la memoria de los testigos de la fe de todas las tradiciones cristianas”.
Los nuevos mártires y testigos de la fe no fueron asesinados por la denominación a la que pertenecían, sino porque eran cristianos, dijo, y vivían el Evangelio del servicio amoroso a sus hermanos y hermanas.
Ecumenismo de la sangre
“Como reconocimos durante el reciente sínodo, el ecumenismo de la sangre une a cristianos de diferentes orígenes que juntos dan su vida por la fe en Jesucristo”, ha continuado. “El testimonio de su martirio es más elocuente que cualquier palabra: la unidad proviene de la Cruz del Señor”, dijo, citando el documento final del sínodo.
“Su martirio continúa difundiendo el Evangelio en un mundo marcado por el odio, la violencia y la guerra”, dijo el Papa León. “Es una esperanza llena de inmortalidad porque, aunque hayan sido asesinados físicamente, nadie puede silenciar su voz ni borrar el amor que han demostrado”.
Un grupo de personas de la ciudad peruana de Monsefú (Chiclayo), sostiene un cartel de felicitación por su 70 cumpleaños, dirigido al Papa León XIV, en la Plaza de San Pedro (Foto CNS/Vatican Media).
Por la mañana en San Pedro, felicitaciones
‘Auguri Papa Leone’, decía esta mañana un gran cartel de peregrinos en la Plaza de San Pedro durante el rezo del Angelus, Y otro, ¡Feliz cumpleaños, Papa León! Los fieles felicitaron al Papa por su 70 cumpleaños, en la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz.
La pancarta más grande, de color rojo y blanco, estaba sostenida por un grupo de la ciudad peruana de Monsefú, en la provincia de Chiclayo, donde el Papa había servido como obispo ocho años.
“Queridos amigos, parece que ya sabéis que hoy cumplo 70 años», dijo el Papa entre grandes vítores y gritos de «auguri”» que en italiano significa “felicitaciones” y “feliz cumpleaños”.
Agradecimientos
«Doy gracias al Señor y a mis padres; y agradezco a todos los que se han acordado de mí en sus oraciones”» dijo tras rezar el Angelus con los fieles en la Plaza de San Pedro.
Los músicos y bandas musicales en la plaza interpretaron la melodía de «Feliz cumpleaños» y la gente cantó y aplaudió.
Muchas gracias a todos”, dijo, y alguien gritó: “¡Viva el Papa !”.
“¡Gracias! ¡Que tengas un buen domingo!”, dijo.
El Vaticano también lanzó el tráiler de un nuevo documental que celebra las raíces estadounidenses del Papa León XIII. El primer Papa nacido en Estados Unidos, Robert F. Prevost, nació el 14 de septiembre de 1955 en Chicago y creció en Dolton, un suburbio cercano.
“Leo from Chicago”
Titulado ‘Leo from Chicago’, el documental “se estrenará próximamente en los canales de Vatican Media” y «ofrecerá a los espectadores un retrato íntimo de los primeros años de vida del Papa León XIV en Estados Unidos. Comienza con los testimonios de sus hermanos Luis y Juan, junto con numerosas voces, imágenes e historias”, contadas por sus allegados, según el comunicado de prensa del 13 de septiembre.
‘Leo from Chicago’ sigue a ‘León de Perú’, documental sobre los años de misión del Papa en tierras peruanas.
Mientras tanto, los niños del hospital pediátrico propiedad del Vaticano enviaron al Papa tarjetas y cartas dibujadas a mano. Y los líderes de la iglesia de todo el mundo también le desearon al Papa un feliz cumpleaños, según Vatican News.
Oraciones
El cardenal Pietro Parolin, secretario de Estado del Vaticano, publicó un mensaje en nombre de la Curia Romana. Expresaba la “profunda gratitud por vuestro incansable testimonio del Evangelio y vuestro constante estímulo a los fieles”.
“Le aseguramos nuestras oraciones por su salud y fortaleza, para que pueda continuar guiando al pueblo de Dios en la unidad y la paz”, dice el mensaje.
Felicitación de personalidades
El presidente italiano, Sergio Mattarella, elogió al Papa y escribió: “Sus palabras siempre han recordado a la comunidad internacional la dignidad de toda persona humana y la necesidad de paz. En nombre del pueblo italiano, le deseo lo mejor en salud y serenidad”.
El Secretario General de la ONU, António Guterres, escribió agradeciendo al Papa su “firme defensa del diálogo y el cuidado de nuestra casa común. Su liderazgo moral sigue inspirando a la comunidad mundial”.
El Patriarca Ecuménico Ortodoxo Bartolomé de Constantinopla escribió: “Nos alegramos con nuestros hermanos y hermanas católicos en este día, dando gracias por su espíritu fraternal y su dedicación a la unidad cristiana. Que el Señor les conceda muchos años más de salud y paz”.
Obispos italianos
La Conferencia Episcopal Italiana escribió: “Agradecemos al Señor el don del Papa León XIV, quien nos recuerda diariamente que la esperanza y la fraternidad están en el corazón de la vida cristiana. Nos unimos a toda la Iglesia para desearle serenidad y la alegría del Espíritu”.
Escribiendo en nombre de la Diócesis de Roma del Papa , el cardenal Baldassare Reina, vicario papal para Roma, señaló. “Por favor, acepten nuestras oraciones y afecto por todo lo que hacen cada día, con incansable dedicación, al servicio de la Iglesia universal, comenzando por la Iglesia de Roma”.
«Al compartir sus preocupaciones, especialmente por las numerosas escenas de guerra que ensangrentan el mundo, esperamos que puedan lograr lo que su corazón desea y continuar sembrando esperanza para los hombres y mujeres de hoy», dijo el cardenal.
Más enhorabuenas
El padre jesuita Arturo Sosa, superior general de la Compañía de Jesús, envió saludos en nombre de todos los jesuitas del mundo, escribiendo: «Vuestro estímulo para ‘ir a las periferias’ sigue inspirando nuestra misión y nuestro trabajo apostólico».
Caritas Internationalis, la organización que agrupa a las organizaciones caritativas católicas nacionales con sede en el Vaticano , escribió: «Su voz en favor de los pobres y desplazados fortalece nuestra misión caritativa. Celebramos su cumpleaños renovando nuestro servicio a los más necesitados».
60 aniversario del Sínodo de los obispos
Al final del Ángelus, el Santo Padre recordó que “mañana (por el lunes), celebramos el 60 aniversario de la instauración del Sínodo de los Obispos, una institución profética de san Pablo VI, para que los obispos pudiesen ejercitar más y mejor la comunión con el Sucesor del Pedro”. “Deseo que esta celebración”, añadió, “renueve el compromiso por la unidad, por la sinodalidad y la misión de la Iglesia”.
Podwyższenie Krzyża Świętego
El Papa comenzó su alocución refiriéndose a la fiesta del día. “Hoy la Iglesia celebra la fiesta de la Exaltación de la Santa Cruz, en la que recuerda el hallazgo del leño de la cruz por parte de santa Elena, en Jerusalén, en el siglo IV, y la restitución de la preciosa reliquia a la Ciudad Santa, por obra del Emperador Heraclio.
Después, tras comentar la conversación de Jesús con Nicodemo, recogida en el Evangelio del día, el Papa subrayó la hondura de la entrega de Jesús.
“Dios nos salvó mostrándose a nosotros, ofreciéndose como nuestro compañero, maestro, médico, amigo, hasta hacerse por nosotros Pan partido en la Eucaristía. Y para cumplir esta obra se sirvió de uno de los instrumentos de muerte más cruel que el hombre haya jamás inventado: la cruz”, dijo.
El amor inmenso de Jesús
Por esto, “hoy nosotros celebramos su “exaltación”. Lo hacemos por el amor inmenso con el que Dios, abrazándola para nuestra salvación, la transformó de medio de muerte a instrumento de vida”. De esto modo nos enseña que “nada puede separarnos de Él (cf. Rm 8,35-39) y que su caridad es más grande que nuestro mismo pecado (cf. Francisco, Catequesis, 30 marzo 2016)”.
Al concluir, el Papa León invitó a pedir, “por la intercesión de María, la Madre presente en el Calvario junto a su Hijo, que también en nosotros se arraigue y crezca su amor que salva”. “Y que también nosotros sepamos donarnos los unos a los otros, como Él se ha donado enteramente a todos”.
Histórico concierto en San Pedro: música por la fraternidad universal
La Plaza de San Pedro acogió anoche el macroconcierto Grace for the World, que reunió a artistas internacionales como Andrea Bocelli, Karol G y Pharrell Williams.
Redakcja Omnes-14 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 2minuty
Ayer por la noche, la Plaza de San Pedro se transformó en un escenario festivo y simbólico con el macroconcierto “Grace for the World”, que culminó la tercera edición del Encuentro Mundial sobre la Fraternidad Humana.
¿Cuál era el sentido del concierto?
El evento, promovido por el Vaticano y la Fundación Fratelli Tutti, tenía como objetivo difundir un mensaje global de paz, unidad, fraternidad y reconciliación, frente a los conflictos y divisiones que afectan al mundo actual. Fue concebido como un cierre festivo del Encuentro Mundial sobre la Fraternidad Humana, que reunió expertos y líderes de diversos ámbitos.
¿Quiénes actuaron?
El cartel incluyó artistas de renombre internacional y de estilos diversos:
Karol G, la artista colombiana, quien interpretó Mientras me curo del cora al inicio, y más tarde se unió al tenor para cantar Vivo por ella.
Andrea Bocelli, figura central del evento, inauguró con un Zdrowaś Maryjo y participó en varios duetos.
Pharrell Williams, quien animó al público con Happy y pidió que se encendieran los teléfonos móviles para iluminar la plaza, como gesto simbólico de unidad.
John Legend, que aportó canciones como Glory o Bridge Over Troubled Water.
También participaron Angélique Kidjo, Jennifer Hudson, el rapero Jelly Roll, artistas del K-pop como BamBam, y otros invitados que aportaron su diversidad musical al repertorio.
Elementos visuales y especiales
Uno de los momentos más impactantes fue el espectáculo de drones, con más de 3.500 aparatos que dibujaron en el cielo imágenes emblemáticas de la cristiandad, como fragmentos de la Creación de Adán de la Capilla Sixtina y el rostro sonriente del difunto papa Francisco.
Presencia institucional
Aunque el papa León XIV no asistió al concierto, su papel estuvo presente a través del mensaje institucional del Vaticano. El cardenal Mauro Gambetti, en representación del Vaticano, reiteró la condena a la guerra y el llamado a la fraternidad universal.
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
Pep Borrell, Gregorio Luri i Sara Pérez Tomé wśród prelegentów pierwszego dnia Forum Rodzinnego
La I Jornada Foro de la Familia tendrá lugar el 18 de octubre de 10:00 a 14:00 en el Colegio Mayor Universitario de San Pablo de Madrid.
Redakcja Omnes-14 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 2minuty
El próximo 18 de octubre, el salón de actos del Colegio Mayor Universitario de San Pablo en Madrid acogerá la I Jornada Foro de la Familia, un encuentro que busca reflexionar sobre el papel de la familia en la sociedad actual como espacio privilegiado de crecimiento humano, afectivo y educativo.
El evento reunirá a reconocidos especialistas del ámbito de la filosofía, la educación, la psicología y la orientación familiar.
Familias y economía
Gregorio Luri, uno de los pensadores españoles más influyentes en el ámbito educativo contemporáneo será el encargado de inaugurar la Jornada con una ponencia titulada: Elogio de las familias sensatamente imperfectas con la que Luri abordará la importancia del hogar como el lugar originario donde se aprende la verdad sobre el bien, el amor y la identidad.
Uno de los temas más originales y atractivos de la jornada se centra en la educación financiera, un tema que estará a cargo de Marta Cuevas, directora de Formación del Instituto de Planificación Financiera Familiar (IPFF). Cuevas destacará la importancia de la familia como la primera escuela de hábitos financieros para prevenir crisis, fomentar la responsabilidad y dar a los hijos herramientas de serenidad y libertad en la administración de sus recursos.
Educación emocional y estabilidad familiar
La segunda parte de la jornada contará con Pep Borrell, uno de los autores de moda por sus interesantes propuestas en defensa de la alegría y la belleza del matrimonio. Borrell abordará cómo el amor conyugal se convierte en una verdadera escuela emocional para los hijos.
Tras esta ponencia, tres expertos: Fernando Muñoz, psicólogo especializado en afectividad y sexualidad; Sara Pérez-Tomé, orientadora familiar y terapeuta de parejas; y Fernando Sánchez, psicólogo experto en trastornos infantiles abordaran la necesidad de la estabilidad emocional y el esfuerzo diario basado en la escucha, el ejemplo y la construcción de límites sanos para permitir a los hijos desarrollarse con fortaleza, equilibrio y empatía.
La jornada concluirá con un acto de clausura institucional en el que se reafirmará el compromiso del Forum Rodzinne de situar a la familia en el centro de la vida social, destacando su valor como núcleo de educación, estabilidad y transmisión cultural.
«¡Cuánta belleza y alegría puede transmitir la familia que reza!», afirma en Torreciudad Ignacio Barrera
La 33ª Jornada Mariana de la Familia reunió a más de seis mil peregrinos en un ambiente de fe, alegría y compromiso con los valores familiares.
Redakcja Omnes-13 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 3minuty
Torreciudad ha celebrado hoy la 33ª Jornada Mariana de la Familia, que ha reunido a más de seis mil peregrinos llegados de toda España. Ángel Lasheras ha dado la bienvenida a los asistentes, en el marco de la celebración del 50º aniversario de la apertura al culto del nuevo templo dedicado a la Virgen de Torreciudad.
Tras el rezo del Ángelus, ha habido una variada presentación de ofrendas por parte de las asociaciones, parroquias, colegios y grupos participantes, tales como flores, productos de la tierra, manualidades infantiles, imágenes de la Virgen y objetos decorativos.
Las familias como «hogares luminosos y alegres»
La eucaristía celebrada en la explanada ha sido el acto principal del evento, y ha sido presidida por Ignacio Barrera, vicario del Opus Dei en España. En su homilía animó a colaborar para que «en la sociedad se aprenda a amar sin cálculos, a servir, a perdonar, a dar alegría y paz». Con palabras de san Josemaría, se refirió a las familias como «hogares luminosos y alegres», «sembradores de paz y de alegría». Y ha preguntado: «¿No os parece que hay mucha necesidad de esto en nuestro tiempo, en la vida social, en la vida política, en los ambientes de trabajo?».
Barrera ha dicho también que, a partir de la luz personal, «el Señor se encargará de lo demás y encenderá otras muchas luces. Dad luz en vuestra casa, en vuestros colegios, en los ascensores, cuando hagáis deporte, en los lugares de trabajo, en los parques, en los bares, en los transportes, en las fiestas, en los estadios y conciertos… ¡Cuánta belleza y alegría puede transmitir la familia que reza, que se quiere, que se sirve, que se perdona y está unida!».
«Reírse con los demás, no reírse de los demás»
Al concluir la ceremonia, los padres han realizado en el interior del templo el tradicional ofrecimiento de sus hijos a la Virgen de Torreciudad. A las 15:00 h. el Coro del colegio Alborada, de Alcalá de Henares (Madrid), ha ofrecido un recital en la explanada, y después ha habido un coloquio con el conocido matrimonio Nachter y Roseanne (él con 27 millones de seguidores en redes sociales) sobre «Cómo mejorar nuestras relaciones familiares con mucho humor».
Roseanne ha indicado que, para no herir a nadie, es muy importante «reírse con los demás, no reírse de los demás». Nachter ha recordado que, «igual que las madres pueden con todo y hacen de todo a la vez, también la Virgen María, y por eso podemos pedirle mucha ayuda». Ambos coincidían en su experiencia de que «ante el dolor, es básico que nuestra vida no la defina el sufrimiento, sino la ayuda que nos prestamos unos a otros. Y sobre todo Dios, que es padre y podemos confiar plenamente en Él aunque a veces no le entendamos».
Voluntarios y colaboradores
Los actos han concluido con el rezo del rosario por los soportales de la explanada y la bendición con el Santísimo desde el altar al aire libre. Durante la jornada se han recogido productos de higiene elemental destinados a familias necesitadas del territorio que se distribuirán en colaboración con Caritas Diocesana de Barbastro-Monzón.
Más de 200 voluntarios han ayudado a los participantes en los servicios de aparcamiento, información, colocación de sillas y señales, guardería, parque infantil y limpieza. En la jornada han colaborado Guardia Civil, Turismo de Aragón, las comarcas oscenses del Somontano de Barbastro, Ribagorza y Cinca Medio, los ayuntamientos de Secastilla y El Grado, la Fundación CARF y el Grupo Mahou San Miguel.
Valoración de autoridades
Javier Betorz, delegado del Gobierno de Aragón en Huesca, ha destacado que «Torreciudad es un indudable foco de atracción, por tanto tiene todo nuestro apoyo en la promoción del turismo religioso y cultural».
Mari Carmen Obis, alcaldesa de El Grado, ha señalado la importancia de la fiesta «en estas convocatorias para compartir nuestro patrimonio y nuestra alegría, de forma que lleguen a nuevos visitantes».
José Luis Arasanz, teniente de alcalde de Secastilla, y Ana María Rabal, concejala, confían en el proyecto de eje carretero con El Grado y Graus a través del municipio. Antonio Comps, alcalde de Castejón del Puente, piensa que «la jornada es un evento muy importante para el Alto Aragón, con un hondo significado en positivo para la familia y como elemento de promoción».
Fernando Torres, alcalde de Barbastro, ha declarado estar «muy contento de repetir una edición más, y de haber compartido la preocupación del santuario por los daños de la tormenta de anoche», mientras que para José Pedro Sierra, alcalde de Peraltilla, «lo mejor es que he visto mucha gente, con familias que confiamos repitan y den a conocer nuestro entorno».
José María Civiac, presidente de la comarca del Cinca Medio y alcalde de Alfántega, ha comentado que «he visto a mucha gente, dispuesta a un desplazamiento a veces largo, y desde luego, hemos de colaborar entre todos para que aumenten los visitantes».
Lola Ibort, concejala en Almudévar y diputada provincial, señala en su segunda asistencia a esta jornada, que «regreso muy contenta porque comparto tantos valores que promueven la familia, que es tan importante. Y estas familias jóvenes son a la vez, los mejores embajadores de nuestro territorio».
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
San Juan Crisóstomo, obispo, Padre y doctor de la Iglesia, es conocido con el sobrenombre de “boca de oro”, por su elocuente capacidad para hablar sobre la fe. Nacido en el siglo IV, fue patriarca de Constantinopla, y murió exiliado. San Marcelino de Cartago fue un mártir laico, amigo de san Agustín y san Jerónimo.
Francisco Otamendi-13 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 2minuty
La liturgia celebra el 13 de septiembre a san Juan Crisóstomo y san Marcelino de Cartago, entre otros santos. El primero era natural de Antioquía, actual Turquía (año 349), donde los seguidores de Jesús comenzaron a llamarse cristianos. Era hijo de un funcionario imperial, recibió excelente formación y se ordenó sacerdote.
Como obispo de Constantinopla, llevó a cabo una profunda reforma de las costumbres del clero y de los fieles. La oposición de la corte imperial, cuyos excesos denunciaba, y de personas envidiosas, le llevó al destierro en varias ocasiones.
San Juan Crisóstomo, un pilar de la fe
Se le considera uno de los grandes Padres orientales de la Iglesia, pilar de la fe, y recordado por su defensa de la verdad y la justicia. Y también por los escritos que enriquecieron la doctrina católica, hasta merecer el sobrenombre de Crisóstomo, es decir, ‘boca de oro’ (en griego).
El obispo Juan “boca de oro” murió en el año 407, en Comana Pontica, durante uno de los tantos traslados que debió realizar. Su sabiduría permanece intacta a lo largo de los siglos, señala el dzień świętego vaticano. Centenares de escritos de un hombre y un sacerdote convencido de que “en todas las cosas” debe darse “gloria a Dios” lo corroboran.
San Marcelino, mártir laico
San Marcelino de Cartago (hay otros Marcelinos en el santoral), nació en Toledo en el siglo IV, llegó a ser tribuno y notario del emperador Honorio, diplomático hispanorromano. Amigo de Święty Augustyn, que le dedicó algunas de sus obras, y de san Jerónimo. A partir del año 411 se vio envuelto en controversias de los donatistas, que negaban el perdón a los cristianos que apostataron en las persecuciones.
Marcelino fue enviado a Cartago (Túnez) para mediar en el diálogo entre los obispos católicos y los donatistas, y le asesinaron el año 413. El emperador Honorio reconoció la arbitrariedad de la ejecución por un general y la anuló, pero llegó tarde. Pueden ver la historia tutaj. La Iglesia católica le proclamó mártir. San Agustín y san Jerónimo escribieron su elogio funerario.
Na stronie Martyrologia rzymska dice: Mártir laico. “En Cartago, en África, san Marcelino, mártir, que siendo alto funcionario imperial muy relacionado con los santos Agustín y Jerónimo. Se le acusó de ser partidario del usurpador Heraclión y, aún siendo inocente, por defender la fe católica fue asesinado por los herejes donatistas (413)”.
Josep Masabeu, presidente de Braval, explica cómo las ‘Conversaciones’ —encuentros mensuales con perfiles diversos— se han convertido en una herramienta clave para la integración de jóvenes inmigrantes en el Raval.
Teresa Aguado Peña-13 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 3minuty
En 2005, Braval llevaba ya siete años trabajando para mejorar la integración de jóvenes inmigrantes a través del deporte, el acompañamiento educativo y la convivencia intercultural. Josep Masabeu, su presidente, quiso ir más allá: “Nos preguntábamos: ‘¿Qué hay en otras entidades? ¿Qué pasa con la administración? ¿Cuáles son las tendencias?’”
Así, en busca de una comprensión profunda y práctica de la realidad nacieron unas ‘Conversaciones sobre Inmigración’, en forma de comidas mensuales con personas de distintos ámbitos: periodistas, empresarios, educadores, funcionarios… siempre con perfiles variados para evitar visiones unilaterales: “El contraste de opiniones y de experiencias es muy enriquecedor”, subraya Josep.
20 años y 142 conversaciones después, Braval ha creado una red de conexiones que les permite tener contacto directo y efectivo con entidades que ayudan a resolver problemas concretos de los jóvenes. Además, muchas personas comparten experiencias que funcionan en otros sitios. “A veces incluso invitan a sus responsables a la siguiente comida, y así se va generando una red de aprendizaje mutuo” apunta Josep.
El impacto ha sido también laboral. A través de las conversaciones han surgido oportunidades para colocar chicos en sectores con necesidad urgente de personal. Y gracias a la confianza generada, muchas veces son los propios invitados quienes abren puertas a nuevas colaboraciones.
La clave: mezclar para integrar
Masabeu destaca la mezcla cultural como clave para la integración: “Si tú no mezclas, en el fondo estás manteniendo el gueto”.
En Braval, la mezcla se consigue especialmente a través del deporte: “Nuestros equipos de fútbol y básquet están mezclados. Porque si haces un equipo de filipinos contra uno de marroquíes, o de ecuatorianos contra españoles, no has roto nada”.
A través del juego compartido, los chicos rompen prejuicios. Y es que el fútbol y el básquet son solo el punto de partida. Desde ahí, Braval estructura una serie de apoyos: refuerzo escolar, reuniones semanales de equipo, acompañamiento personalizado… y formación en valores.
Pero el enfoque es claro: nada de actividades “para inmigrantes”. “No estamos en una liga para inmigrantes. Estamos en la liga normal de Barcelona, con 120 equipos de todos los barrios. Eso permite que nuestros chavales salgan del barrio y que otros vengan a conocer nuestra realidad”.
Frente a la imagen estereotipada del inmigrante pasivo o dependiente, Masabeu subraya una realidad muy distinta: “Tienen una capacidad de lucha brutal, que no tienen los chavales de aquí”.
Diálogo interreligioso desde la identidad cristiana
Una de las dimensiones más llamativas de Braval es la convivencia natural entre religiones. El centro tiene identidad cristiana —es una iniciativa del Opus Dei— y no la esconde.
“Tenemos un oratorio con el Santísimo, viene un sacerdote una vez a la semana, y ofrecemos catequesis a quien quiere. Pero no hemos tenido nunca un problema con nadie” apunta Masabeu.
Convivir es parte de la experiencia diaria. Hay voluntarios y participantes de nueve religiones: católicos, evangélicos, ortodoxos, musulmanes, budistas, hindús, testigos de Jehová, judíos y ateos. El resultado es una convivencia rica, donde la religión, lejos de dividir, une desde el respeto mutuo.
“Los chavales preguntan mucho. ¿Qué fiesta celebras hoy? ¿Por qué comes esto? ¿Por qué no comes aquello? Si tú me invitas a tu fiesta, yo vengo. Y cuando sea la mía, tú vienes”. En las confirmaciones, por ejemplo, los chicos invitan a sus amigos del equipo —de cualquier religión— y todos participan con alegría.
Amor y trascendencia
En el fondo, el éxito de Braval no se explica solo por una buena organización o un modelo educativo. Lo que marca la diferencia es algo más profundo: “Lo que estás transmitiendo es amor. Y eso lo notan. A veces hay que pegar una bronca, claro, pero se sienten acogidos”.
Porque al final, más que una estrategia, Braval es una comunidad de personas que se preocupan unas por otras. Desde la oración, desde la entrega, desde la fe. Y así, la integración no es un programa, sino una experiencia concreta de amistad, servicio y esperanza compartida.
Las llamadas del Papa a Gaza traen “gran alegría”, dice el párroco
Recibir llamadas telefónicas del Papa continúa proporcionando “gran alegría” a los cientos de personas que reciben refugio y apoyo de la única iglesia católica de rito latino en Gaza, ha dicho el párroco.
CNS / Omnes-12 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 3minuty
– Carol Glatz, Ciudad del Vaticano (CNS)
Unas 450 personas obligadas a huir de sus hogares, en su mayoría ancianos, enfermos y niños, están alojadas en el recinto de la iglesia de la Sagrada Familia en Gaza. El párroco argentino Gabriel Romanelli ha informado de lo que está pasando a Vatican Media. Y ha dicho que las llamadas telefónicas del Papa dan “gran alegría”. “Sigue muy de cerca la situación”.
El Papa Francisco, compatriota argentino, llamó al párroco casi todos los días durante más de un año y medio desde el inicio de la guerra en Gaza en octubre de 2023. También llamó apenas dos días antes de su muerte en abril.
El padre Romanelli dijo a Vatican Media que el Papa León XIV también los ha llamado, pero no especificó con qué frecuencia.
La situación sigue siendo muy difícil
Después de que Israel lanzó un ataque contra los líderes de Hamas en Qatar el 9 de septiembre, el Papa León XIV dijo a los periodistas que acababa de intentar llamar a la parroquia en la ciudad de Gaza.
“Acabo de intentar llamar al pastor, pero no tengo noticias”, comentó el Papa, expresando su preocupación por una nueva orden de evacuación de Israel. Los aviones israelíes habían lanzado folletos sobre la ciudad de Gaza por la mañana. Advierten de un nuevo ataque a la ciudad y animando a los civiles a evacuar.
El padre Romanelli compartió un video con los medios del Vaticano el 10 de septiembre, en el que afirmaba que él y otros residentes habían podido hablar con el Papa tras su intento de llamar. “Le dijimos que estamos bien, que la situación sigue siendo difícil”.
“La mayoría de la población no quiere irse”, afirmó, subrayando que “seguimos estando cerca de ellos”. “Estamos bien, a pesar de la terrible situación en toda la Franja de Gaza”, dijo a Vatican Media en su vídeo.
“Sigue de cerca la situación y está muy comprometido”
En un video compartido en su canal de Instagram el 10 de septiembre, el padre Romanelli dijo que no era la primera vez que el Papa León llamaba.
“Siempre sigue de cerca la situación y está muy comprometido con el fin de esta guerra, trabajando y rezando por la paz”, dijo el sacerdote en español. El Papa “envía sus bendiciones a todos, a toda la Franja de Gaza, a toda la comunidad parroquial”.
“Es una gran alegría estar en comunicación con el Santo Padre, con el Papa León”, afirmó.
El sacerdote explicó que no pudo contestar el teléfono cuando el Papa llamó porque estaban en medio de una larga y hermosa celebración litúrgica.
El padre Romanelli dijo a Vatican Media que estaban celebrando la misa y el sacramento del matrimonio para una pareja católica, “una gran alegría”. Otra noticia alegre, «en medio de tanto dolor», dijo, fue el nacimiento de un niño llamado Marcos. La madre es una de las muchas personas desplazadas internas que albergan.
Los sacerdotes se han negado a irse
Los sacerdotes de los recintos de la iglesia de la Sagrada Familia y de la iglesia Ortodoxa Griega de San Porfirio se han negado a evacuar ya que estaban proporcionando refugio a cientos de civiles que no tienen otro lugar adonde ir.
Las fuerzas israelíes dañaron ambos recintos eclesiásticos: el de San Porfirio en octubre de 2023 y el de la Sagrada Familia en diciembre de 2023 y en julio de este año. El ejército israelí afirmó que los ataques fueron involuntarios.
“Seguimos en la parroquia”
El padre Romanelli se refirió a las secuelas de esos ataques en su video a Vatican Media. “Seguimos aquí en la parroquia con las personas que cuidamos”. Esto incluye familias y “un número considerable” de ancianos, enfermos y niños.
“En otras partes de la ciudad de Gaza, hay gente que se está desplazando hacia el sur”, dijo, enfatizando que “la mayoría de la población no quiere irse”.
“Muchos dicen lo mismo que hemos escuchado desde el comienzo de la guerra: en todas partes hay peligro, hay bombardeos, peligro real, hay muerte, heridos, destrucción”, afirmó.
Sin embargo, como muchos quieren seguir viviendo en la ciudad, dijo, “seguimos con nuestras actividades cotidianas, que es lo que podemos hacer. Hemos podido ayudar a muchas familias”.
En un viaje apostólico a Múnich, Alttöting y Ratisbona (2006), Benedicto XVI celebró la santa Misa el 12 de septiembre. Y dijo: “Celebramos hoy la fiesta del ‘Nombre de María’. A quienes llevan este nombre —mi mamá y mi hermana lo llevaban—, quisiera expresarles mi más cordial felicitación por su onomástica”.
Francisco Otamendi-12 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 2minuty
En la fiesta del Dulce Nombre de María, que tuvo su origen en Cuenca (España), y que el Papa Inocencio XI extendió a la Iglesia en Occidente, Benedykt XVI se refirió a la Palabra de Dios. “Hoy hemos escuchado en el Evangelio cómo el Señor la entrega como Madre al discípulo predilecto y, en él, a todos nosotros”.
“En todas las épocas los cristianos han acogido con gratitud este testamento de Jesús”, añadió. “Y junto a la Madre han encontrado siempre la seguridad y la confiada esperanza que nos llenan de gozo en Dios y en nuestra fe en él”.
Benedicto XVI: “María, Madre del Señor y espejo de toda santidad”
El 25 de diciembre de 2005, unos meses después de ser elegido Papa, Benedykt XVI firmó su encíclica ‘Deus caritas est’. Para la fiesta que nos ocupa, pueden releerse los nn. 40 a 42.
Ahí escribió el Papa Benedicto: “Los santos son los verdaderos portadores de luz en la historia, porque son hombres y mujeres de fe, esperanza y amor. Entre los santos, sobresale María, Madre del Señor y espejo de toda santidad”.
“El Evangelio de Lucas la muestra atareada en un servicio de caridad a su prima Isabel, con la cual permaneció “unos tres meses” (1, 56) para atenderla durante el embarazo”, continúa.
La figura de María
Este fragmento de la encíclica, hacia el final, y otros más, vienen recogidos en el último capítulo del libro ‘María’, una selección de homilías y discursos de Benedicto XVI, editado por Cristiandad. La introducción es de Pablo Blanco Sarto, y el breve prefacio corresponde al cardenal Angelo Comastri, Vicario general emérito de Su Santidad para la Ciudad del Vaticano.
“‘Maria’ es una cuidada antología de textos de Benedicto XVI sobre la Virgen María, seleccionados por su profundidad, belleza y coherencia doctrinal. Lejos de ser una devoción secundaria, la figura de María aparece aquí como núcleo vivo de la fe cristiana: donde está María, está la Iglesia; donde está María, resplandece el rostro humano de Dios”, describe ediciones Cristiandad. El lunes día 15, Nuestra Señora de los Dolores, volveremos sobre ello.
AutorFrancisco Otamendi
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
La duquesa de Kent, miembro de la realeza que eligió la fe católica
Recordada por su pasión por la caridad, la enseñanza de la música y su inquebrantable humildad, la duquesa de Kent, miembro católico de alto rango de la familia real británica, murió el 4 de septiembre a los 92 años. El funeral tendrá lugar el 16 de septiembre en la catedral de Westminster.
OSV / Omnes-12 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 5minuty
– Simon Caldwell (OSV News).
El cardenal Vincent Nichols de Westminster, en una declaración del 5 de septiembre, dijo que recordaba “con cariño” la memoria de la duquesa de Kent, nacida Katharine Lucy Mary Worsley, quien se convirtió al catolicismo en 1994.
“He recibido con tristeza la noticia hoy de la muerte de Su Alteza Real, Catalina, duquesa de Kent”, dijo el cardenal Nichols, presidente de la Conferencia Episcopal de Inglaterra y Gales.
“Recuerdo con cariño su presencia en nuestra comunidad, especialmente su participación en la peregrinación a Lourdes, así como su vida de servicio público”, dijo el cardenal Nichols.
‘Oraciones de la comunidad católica’
“He escrito a Su Alteza Real el Duque de Kent y le he asegurado las oraciones de la comunidad católica en Inglaterra y Gales”, continuó el cardenal. “Oramos para que Dios reciba su alma en el cielo, como nos prometió nuestro Señor Jesucristo. Que Catalina descanse en paz y resucite en gloria”.
La duquesa fue recibida en la fe por el cardenal Basil Hume en 1994 en una ceremonia privada en la catedral de Westminster. Y ya en la década de 1980 se discutió la posibilidad de convertirse al catolicismo. Fue la primera miembro de la realeza británica en unirse a la fe católica desde 1685.
La duquesa de Kent asiste a los premios Childline de 1995 (Foto de OSV News/Reuters).
Una católica activa y comprometida
A partir de entonces, la duquesa de Kent se convirtió en una católica activa y comprometida, y a menudo ayudaba a enfermos y ancianos en peregrinaciones al santuario mariano de Lourdes, en Francia, por ejemplo.
Se convirtió en patrocinadora de los Samaritanos, una organización benéfica cuyo objetivo es brindar apoyo emocional a cualquier persona en situación de angustia emocional. Y con dificultades para sobrellevar la situación o en riesgo de suicidio en todo el Reino Unido e Irlanda.
Y realizó también un curso de capacitación de 10 semanas para poder trabajar turnos de cuatro horas asesorando a personas al borde del suicidio. Apoyó asimismo a ‘The Passage’, una organización benéfica dirigida por la Iglesia católica para personas sin hogar.
La duquesa rara vez usó su título de Alteza Real y cada vez prefería más el anonimato a los deberes reales. Finalmente, desapareció de la vida pública y optó por enseñar en una escuela primaria en Hull, al norte de Inglaterra, de 1996 a 2004.
‘Impulsada por el amor a la música y a los niños’
“Ella hacía viajes semanales de ida y vuelta de 400 millas para enseñar, impulsada por el amor a la música y a los niños”, dijo su propia organización benéfica, Future Talent, en su obituario.
“Deliberadamente discreta, era conocida simplemente como ‘la Sra. Kent’, y sus alumnos y sus padres desconocían quién era realmente”, afirmó la organización benéfica.
La muerte de la duquesa fue anunciada “con profundo pesar” por el Palacio de Buckingham en una declaración a los medios el 5 de septiembre.
El comunicado decía que la duquesa “falleció pacíficamente” en el Palacio de Kensington, su residencia en Londres, “rodeada de su familia”.
La nota añadió que el Rey Carlos III y la Reina Camila, y “todos los miembros de la Familia Real, se unen al Duque de Kent, sus hijos y nietos para lamentar su pérdida. Y para recordar con cariño la devoción de toda la vida de la Duquesa a todas las organizaciones con las que estuvo asociada, su pasión por la música y su empatía por los jóvenes”.
El presidente Nelson Mandela camina de la mano de la duquesa de Kent de Gran Bretaña durante una conferencia de prensa en el Union Buildings de Pretoria, en esta foto de archivo (Foto OSV News/Reuters).
Entierro el 16 de septiembre en Windsor
El 6 de septiembre, el Palacio de Buckingham dijo que la duquesa será enterrada en Windsor después de una misa de réquiem el 16 de septiembre en la catedral de Westminster en Londres.
El comunicado dijo que inicialmente el ataúd de la duquesa “descansará en la capilla privada del Palacio de Kensington”, antes de ser trasladado en coche fúnebre a la catedral el 15 de septiembre, donde “se llevará a cabo el Rito de Recepción y Vísperas”.
El ataúd reposará durante la noche en la Capilla de la Virgen y el rey, la reina y otros miembros de la Familia Real se unirán a los dolientes para el funeral al día siguiente.
El cardenal Nichols presidirá el funeral
Según informaciones de los medios británicos, el cardenal Nichols presidirá el funeral, y en él también participará el decano anglicano de Windsor.
La duquesa provenía de una familia rica, pero no aristocrática, y se convirtió en la primera persona sin título en casarse con un miembro de la familia real británica desde el período Tudor. Se casó con Eduardo, duque de Kent y primo de la reina Isabel II, en 1961.
Su primer hijo, George, nació en 1962, seguido por Helen en 1964 y Nicholas en 1970. En 1975, contrajo sarampión durante el embarazo y abortó su cuarto hijo por consejo médico y tras consultar a las autoridades religiosas anglicanas.
La vida humana, un regalo de Dios
La experiencia tuvo un profundo impacto en su vida, y en 1977 no pudo pronunciar un discurso ante el Congreso Británico de Obstetricia. En lugar de ello, fue leído (el texto) en su nombre, dijo el Telegraph en su obituario masivo sobre la duquesa.
En su discurso, expresó la opinión de que la vida humana era un regalo de Dios y elogió el movimiento pro-vida.
Dos años más tarde, perdió a su quinto hijo, el bebé Patrick, cuando nació muerto. “Tuvo un efecto más devastador en mí”, dijo ella más tarde, informó la BBC.
“Sufrí de depresión aguda durante un tiempo. Creo que sería una persona bastante rara si no sucumbiera en esas circunstancias”, dijo.
Durante décadas se consideró un faro de empatía
Sin embargo, durante décadas, la duquesa fue considerada un verdadero faro de empatía y asociada al torneo internacional de tenis anual en Wimbledon, Londres. Presentó el Trofeo Individual Femenino desde 1976 a 2001 en todas las ocasiones, excepto en tres.
Un ejemplo se volvió icónico cuando en 1993, la duquesa de Kent consoló a una devastada Jana Novotna, una tenista checa que perdió la final, simplemente abrazándola.
Le sobreviven su marido y sus tres hijos, el menor de los cuales, Nicholas, la siguió a la fe católica en 2001.
———————
Simon Caldwell pisze dla OSV News z Liverpoolu w Anglii.
Esta información se ha publicado originariamente en OSV News en inglés. Pueden consultarla tutaj.
———————
AutorOSV / Omnes
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
El turismo internacional mantiene una alta correlación inversa con las tasas de natalidad. Correlación no implica causalidad, pero una hipótesis plausible es que la masificación del turismo se debe en gran medida a que las personas han dejado de tener hijos y tienen menos gastos fijos.
Según la Organización Mundial del Turismo, en 2024 las llegadas de turistas internacionales alcanzaron los 1.465 millones, el mismo nivel que en 2019 en numero absoluto, con un crecimiento anual compuesto del 4,5% entre 1964 y 2024, mucho mayor que lo que ha crecido el PIB mundial en dólares constantes y per capita, el cual desde 1964 ha crecido a una tasa anual compuesta de alrededor del 2,0%.
En porcentaje sobre la población, los turistas que viajan internacionalmente representaban el 3,20 % de la población global en 1964, mientras que en 2024 representan el 17,95 % (todavía ligeramente por debajo de 2019).
Por tanto, ni el crecimiento de la riqueza per capita ni el crecimiento de la población pueden explicar el enorme crecimiento del turismo en los últimos 60 años. Tiene que haber otros factores. Mi hipótesis es que uno de los más importantes, si no el que más, es la caída de la natalidad.
Según el Banco Mundial, la tasa de fertilidad (o fecundidad) mundial en 1964 era de 5,13 hijos por mujer. Desde entonces se ha desplomado hasta los 2,2 hijos por mujer en 2023, y es inferior a 2 hijos por mujer si excluimos el África subsahariana, donde las mujeres siguen teniendo, gracias a Dios, 4,4 hijos de media. En España, la tasa es de 1,12 hijos por mujer, en Italia 1,18, en EEUU 1,62, en Japón 1,20 y en Corea del Sur 0,72.
Tenemos que hacer algo para revertir la tendencia a la baja de la natalidad, especialmente en el mundo desarrollado. De otro modo, sectores como el turismo continuarán creciendo, pero cada vez más en “modo Imserso”, para después decrecer y desaparecer rápidamente.
«Luz del mundo»: una película sobre el Evangelio para ver con tus hijos
"Luz del Mundo" es una película de dibujos animados sobre el Evangelio que combina relato catequético y tintes evangélicos y está pensada para preadolescentes y sus familias.
OSV / Omnes-12 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 3minuty
«Luz del Mundo» (Proyecto Poema de Salvación), un relato animado del Evangelio, ofrece un excelente vehículo para transmitir su mensaje fundamental de forma fácil de asimilar. Aunque la película incluye material que resultaría demasiado aterrador para los más pequeños, su público objetivo ideal son los niños mayores.
Narrado desde la perspectiva de un joven Juan el Evangelista (voz de Benjamin Jacobson), este viaje generalmente alegre a través de la historia de la salvación tiene necesariamente sus momentos más serios. Entre ellos se encuentran una breve retrospectiva a la caída de Adán y Eva, así como escenas que establecen la naturaleza opresiva del régimen romano en Tierra Santa en el siglo I.
En este contexto histórico, Juan —un muchacho bienintencionado pero impulsivo e irascible— experimenta una conversión al caer bajo la influencia de Jesús (voz de Ian Hanlin). Al convertirse en uno de los Doce, presencia los milagros del Mesías prometido y toma en serio sus enseñanzas, algunas de las cuales se transmiten mediante parábolas.
Desde el principio, los padres de John y su hermano James (voz de Dylan Leonard), Salomé (voz de Erin Mathews) y Zebedee (voz de Dave Pettitt), representan los polos opuestos de la fe firme y el escepticismo, respectivamente, con John inseguro, a veces, de cuál de sus ejemplos seguir. (Alerta de spoiler: la mamá gana).
La teología que subyace al entrañable drama, con tintes de humor, de los directores John J. Schafer y Tom Bancroft es fragmentaria desde una perspectiva católica . Pedro (voz de Sam Darkoh) es presentado, aunque de pasada, como la roca en la que Jesús se apoyará. Y su reconciliación con el Salvador tras la Resurrección, sanando la herida de su negación de Jesús, se retrata de forma silenciosa pero eficaz.
La Virgen María (con la voz de Rebekah Schafer) también ocupa un lugar central, dotada de mayor perspicacia que quienes la rodean y más valiente que otros ante la condena de Jesús a la cruz. Un cuadro conmovedor que recuerda a la Piedad de Miguel Ángel sigue a su muerte.
Sin embargo, según el guion de David y Drew Armstrong, la película muestra un marcado carácter evangélico. Por ello, los sacramentos reciben poca atención. La institución de la Eucaristía en la Última Cena, por ejemplo, resulta casi informal, pues los Apóstoles no comparten el pan y el cáliz que les dio Jesús, sino que consumen porciones de pan y vino ya en sus lugares.
En cuanto al bautismo, la situación es más compleja. Juan el Bautista (voz de Jesse Inocalla) es un personaje importante en la narrativa (en un chiste recurrente, su excéntrica afición por comer insectos repugna tanto al joven Juan como a Jesús). Y el ritual de purificación que practica se describe con precisión como simbólico, no sacramental.
Pero se ignora el hecho de que Jesús finalmente elevó el bautismo a la categoría de sacramento y lo estableció como la puerta de entrada a la nueva alianza en su sangre. En cambio, la recitación de la oración poética de la que toma su nombre la productora de la película se muestra, en una escena culminante, como el cierre del deseo de un personaje de convertirse al cristianismo.
Los padres podrían considerar estas lagunas como base para una conversación familiar. También conviene tener en cuenta, de antemano, que la Pasión se describe de forma demasiado gráfica para los más pequeños. Sin embargo, la conclusión es que, en su conjunto, » Luz del Mundo» puede servir como una valiosa herramienta catequética, además de una experiencia visual agradable, para preadolescentes y sus mayores.
La película contiene escenas de sufrimiento y muerte, y personajes en peligro. La clasificación de OSV News es A-II (para adultos y adolescentes). La clasificación de la Motion Picture Association es PG (Apta para todos los públicos); se recomienda la supervisión de los padres. Algunos materiales pueden ser inapropiados para niños.
Israel y Palestina. La historia de un conflicto interminable
El libro sobre Israel y Palestina de Eduardo Baura explica de forma clara y no partidista las raíces históricas, religiosas y políticas del enfrentamiento, desde los orígenes bíblicos hasta la actualidad.
Álvaro Gil Ruiz-12 de wrzesień de 2025-Czas czytania: 3minuty
Raro es el día que no traiga una noticia del interminable conflicto entre Israel y Palestina. Realidad enmarañada por las ramas de este “tupido bosque” que está en Oriente Medio, que nos genera confusión, rechazo y compasión. Y que precipita inevitablemente a muchos hacía un bando u otro -pocos son los que se salvan-, por los sesgados e inconexos conocimientos que tenemos de esta realidad. Ya que los “capítulos” de esta “serie” sin temporada final, no siguen el orden esperado para alcanzar la paz, sino el que les dicta el odio y la venganza, y las ganas de alcanzar sus objetivos.
Raro es también, quizá no tanto como “historia interminable” de esta lucha armada, el encontrar a una persona conocedora de esta compleja realidad, y que sepa explicarla de manera sintética y para colmo no partidista. Por eso el libro “Israel y Palestina. La historia de un conflicto interminable.” de Eduardo Baura García en ediciones Ciudadela, es una novedad maravillosa, muy valiosa. ¿Cómo resumir de una manera tan afortunada una realidad tan compleja? ¿Cuál es la clave para clarificar los hechos más fundamentales que han propiciado este “avispero semita»? Se encuentra en los conocimientos y en las dotes comunicativas de su autor.
Baura (Madrid, 1986) es licenciado en Humanidades, doctor en Historia Medieval por el CEU San Pablo y es además profesor adjunto de historia contemporánea en la misma universidad. Tiene tres másteres de diferentes temas en varias universidades y es autor de múltiples publicaciones. En este libro muestra su profundo conocimiento de este tema actualidad y su dotes pedagógicas para explicarlo de una manera clara y directa. Su pluma es ligera, lo que hace que el libro sea de lectura ágil, amena e imprescindible, ideal para cualquier momento.
Estructura de la obra
Comienza por los relatos bíblicos que permiten entender el origen de los pueblos semitas, en concreto el judio y el árabe. Y de la legitimidad que arguyen ambos para reclamar este territorio como suyo desde tiempos remotos.
Más adelante explica cómo, curiosamente, las religiones monoteístas están íntimamente ligadas a la legendaria Ciudad Santa (Jerusalén), por partida triple. Para los cristianos, por ser el lugar donde fue torturado y asesinado en la cruz Jesucristo, el Hijo de Dios. También es santa para los judíos, por ser la Tierra Prometida por Dios a Abraham, y porque es dónde está la roca donde casi sacrifica a su hijo Isaac, en el monte monte Moriah. Y lo es también para los musulmanes, porque junto a esta roca, que está en el interior de la Cúpula de la Roca (en la explanada de las mezquitas, donde también está la famosa de Al-Aqsa), es el lugar donde, según la tradición islámica, Mahoma ascendió a los Cielos en un caballo alado, Buraq.
Pero la mayor parte del libro se centra en el comienzo del interminable conflicto, cuando los otomanos perdieron Palestina a beneficio de los ingleses, después de la contienda de la primera guerra mundial. Y también presta atención al desarrollo, tras muchas acciones políticas, militares y de todo tipo, del movimiento sionista. Este lobby reclamaba una nación para los judios, tras los movimientos antijudíos que se habían sucedido principalmente en Europa, durante las últimas décadas del siglo XIX y las primeras del siglo XX.
Movimiento sionista
Este movimiento político-cultural consiguió que Palestina acogiera a este pueblo, bajo el nombre de Israel. Fue el 15 de mayo de 1948, por el impulso de su primer presidente, David Ben-Gurión. Con el paso del tiempo, esta nación de Oriente Próximo, ha conseguido tener salida al mar Meditárreno y al mar Rojo, casi 10 millones de habitantes, 22.000 km cuadrados, donde viven árabes musulmanes, cristianos, drusos y samaritanos. Consideran que su capital es Jerusalén, aunque el centro financiero se encuentra en Tel Aviv-Yafo y el mayor centro industrial está en Haifa. Las fuentes principales de financiamiento del país son la producción de diamantes tallados y pulidos, la fabricación de chips, además de otros productos. También destaca por su turismo.
La disputa de Israel por el mismo territorio con Palestina (mayoritariamente árabe), que su dominio se reduce a las regiones de Cisjordania (donde está incluido Jerusalén Este) y la Franja marítima de Gaza (no se sabe por cuánto tiempo), hace de este lugar un “avispero”, ya que la contienda tiene dimensiones internacionales, por los apoyos que reciben de países defensores de los intereses de cada bando.
La conclusión del autor es clara, este conflicto tiene una difícil o imposible solución de una manera justa y por tanto lo hace interminable. Al final del libro aporta una lista de ensayos, novelas, películas, documentales y series que facilita profundizar en esta realidad.
Israel y Palestina. La historia de un conflicto interminable
Aunque invisibles para muchos, los católicos chinos en España viven una fe vibrante, con comunidades jóvenes, activas y comprometidas. Su testimonio discreto, forjado en la persecución y ahora vivido en libertad, es semilla de esperanza para la Iglesia.
Aunque muchos apenas la adviertan, la comunidad católica china en España representa una realidad sorprendentemente activa y profundamente comprometida con su fe. En medio de una diáspora caracterizada por el esfuerzo laboral y la discreción, se estima que hay unos 2.000 católicos chinos en el país, de los cuales alrededor de 1.500 son practicantes habituales, según afirman varios de los sacerdotes que acompañan a estas comunidades.
Lejos de la atención pública, esta Iglesia florece desde dentro: catequesis, convivencias, retiros y celebraciones eucarísticas tejen una red de fe que une a distintas generaciones, muchas de ellas ya nacidas en territorio español.
Celebración del Jubileo en la Almudena
El domingo 25 de mayo de 2025, en la madrileña catedral de la Almudena tuvo lugar una Eucaristía multitudinaria con motivo del Jubileo de la Esperanza de las comunidades católicas chinas en España. Presidida por Mons. Vicente Marín, obispo auxiliar de Madrid, y concelebrada por varios sacerdotes chinos, fue un momento de profunda comunión.
Desde las 11 de la mañana, llegaron fieles de todas partes del país: Valencia, Barcelona, Bilbao, Mallorca, Zaragoza, además de las comunidades madrileñas. La liturgia, vivida con gran recogimiento, fue una expresión de unidad y diversidad.
El coro chino deslumbró a los presentes. “No soy especialista en música, pero ese coro era la traducción china del gregoriano”, comentaba uno de los asistentes. La precisión, la armonía y la espiritualidad crearon una atmósfera inigualable. Y el silencio reverente de los fieles —especialmente de los niños— impresionó a todos.
Historias de fe y coraje
Entre los presentes estaban Ana y María, acompañadas por su madre, Teresa. Su familia, marcada por la fe en tiempos de persecución, vivió una historia conmovedora. Su abuelo, antiguo funcionario comunista, se convirtió tras una experiencia espiritual ligada a su enfermedad. Su hermana, movida por un mensaje interior atribuido a la Virgen, prometió convertir a su pueblo si su hermano sanaba. Y así ocurrió.
Teresa, la hija del enfermo, vivió escondida durante meses para poder tener un segundo hijo en medio de la política del hijo único. Más tarde, emigraron a España, donde la familia ha continuado viviendo y transmitiendo su fe con libertad.
Presencia creciente: nueve comunidades
Actualmente, hay nueve núcleos católicos chinos activos en España, en Valencia, Mallorca, Bilbao, Zaragoza, Tenerife y Barcelona. En Madrid existen otras tres comunidades: en Usera, Santa Rita y Parla, esta última, en la diócesis de Getafe.
La pastoral específica en Madrid comenzó en 2007, cuando el creciente número de fieles chinos llevó a iniciar actividades en Santa Rita, una parroquia regentada por los Agustinos Recoletos. Los primeros responsables fueron el padre José Yan Tao y más tarde el padre Juan María Guo Kun Peng. Desde entonces, se celebra Misa en chino semanalmente y se mantiene una agenda constante de actividades.
En la diócesis de Getafe, más de un centenar de fieles forman parte de esta realidad. En la parroquia de los santos Justo y Pastor en Parla, entre cuarenta y cincuenta personas acuden cada sábado a la Misa de las 20:00 h. Allí se imparten también catequesis en chino para niños, jóvenes y adultos, apoyadas por dos religiosas de los Ángeles de la Guarda, pieza clave en la atención pastoral. Sin embargo, a muchos sorprenderá saber que en Mallorca y Valencia están presentes las dos parroquias con más fieles y actividades.
La parroquia de Usera
La pastoral china en el barrio madrileño de Usera se consolidó gracias a la visión del entonces párroco, Daniel Rodríguez. Contó primero con la ayuda del religioso Pablo Liu, quien durante unos años ayudó a poner en marcha las celebraciones y actividades.
Con el tiempo, se hizo evidente la necesidad de una dedicación más estable, y así llegó el sacerdote Pedro Liu (sin relación con Pablo), formado en el seminario Redemptoris Mater de Madrid. Fue vicario parroquial durante varios años, y bajo su guía la comunidad creció de forma notable. Aunque ahora se encuentra en otra parroquia, el trabajo que dejó ha dado frutos duraderos en una comunidad viva y en continuo desarrollo.
De la clandestinidad a la libertad religiosa
Muchos de los católicos chinos en España provienen de la Iglesia clandestina, no reconocida por el régimen de su país. Dos sacerdotes en Getafe, por ejemplo, fueron formados en seminarios ocultos antes de ser enviados a España. Uno de ellos recuerda cómo su familia abrazó la fe tras la curación milagrosa de su padre. Bautizado en 1987, vivió una vocación que lo llevó de su diócesis en China a servir hoy a compatriotas en suelo español.
La mayoría de las familias chinas en España son jóvenes. Muchos hijos nacieron aquí o llegaron en la infancia. Mientras los pequeños se desenvuelven con naturalidad en español, sus padres a veces apenas lo hablan, lo que crea un desafío lingüístico y cultural en la vida cotidiana y en la pastoral.
De hecho, no es raro que los sacerdotes actúen como puente, acompañando a los padres a reuniones escolares, traduciendo, gestionando ayudas y apoyando en cuestiones sanitarias. Son pastores y mediadores culturales al mismo tiempo.
Fe vivida en comunidad
Más allá de la Misa y las catequesis, las comunidades organizan actividades que refuerzan los vínculos entre sus miembros: excursiones mensuales, encuentros de jóvenes y retiros espirituales. En Parla, por ejemplo, hay 18 adolescentes plenamente integrados. Muchos estudian en colegios católicos como Juan Pablo II o Santiago Apóstol.
A partir de los 16 años, muchos jóvenes empiezan a trabajar en verano, lo que dificulta su participación. Aun así, permanecen vinculados a la comunidad y asisten a catequesis cuando pueden.
El verano pasado, más de 40 niños de Madrid y Zaragoza participaron en una semana de convivencia. Para este año, uno de los sacerdotes ha proyectado un campamento urbano durante todo julio, de lunes a viernes, con horario extendido hasta las cinco de la tarde. Una alternativa valiosa para niños cuyos padres no pueden tomarse vacaciones.
Evangelizar desde la amistad
Evangelizar entre los chinos, especialmente los procedentes de Fujian, no es fácil. Son culturalmente reservados y poco abiertos a la religión. “Primero hay que hacerse amigo y tener confianza con ellos”, explica un sacerdote. Sin embargo, a pesar de las dificultades cada año hay conversiones. En Valencia, por ejemplo, se bautizan unos veinte adultos anualmente. En otras comunidades, los números son más modestos pero constantes.
El boca-oreja es fundamental: los nuevos llegan por la invitación de un amigo, y muchos se quedan por la calidez comunitaria.
Compromiso firme y cercano
A diferencia de muchas parroquias españolas, donde la asistencia disminuye, en estas comunidades hasta el 80 % de los fieles acude a Misa regularmente. Quienes faltan son contactados y animados a regresar. Esta cercanía pastoral fortalece el compromiso.
Uno de los grandes problemas para asistir a la Misa dominical es el trabajo durante los fines de semana. De hecho, en el gran complejo de distribución de productos venidos de China en Madrid, el famoso polígono Cobo Calleja, todos los domingos hay una Eucaristía en una sala de los almacenes. A ella acuden algunos trabajadores durante un descanso en el trabajo.
Una Iglesia entre culturas
Los católicos chinos en España viven entre dos lenguas, dos culturas y dos mundos. Pero en la parroquia todo se une: niños que apenas hablan chino, padres que apenas entienden español…, y el Evangelio como lugar de encuentro.
Estas comunidades son un testimonio silencioso de fidelidad, sacrificio y esperanza. Una Iglesia que, aunque pequeña, es grande en fe. Una Iglesia que crece. Muchos han conocido la fe en contextos de persecución y su testimonio es profundo. Además, la ausencia de ancianos —que suelen quedarse en China— hace que estas comunidades estén compuestas principalmente por familias jóvenes.
Diversidad eclesial al servicio de la misión
Las comunidades chinas cuentan con la ayuda de diversos carismas. Además de sacerdotes chinos, colaboran con ellos religiosas dominicas, monjas del Instituto del Verbo Encarnado o de Agustinos Recoletos, que contribuyen en la catequesis, la formación y la liturgia.
La Misa jubilar no fue solo una celebración, sino un recordatorio visible de la catolicidad de la Iglesia. Un cuerpo vivo, diverso y unido en la fe. Un testimonio que interpela. Y una llamada a mirar con esperanza el futuro de la Iglesia en España.
W dniu 9 września chilijska senacka Komisja Zdrowia zatwierdziła projekt ustawy o eutanazji przesłany przez rząd; 2 senatorów lewicowych i 1 niezależny głosowało za, a 2 senatorów prawicowych głosowało przeciw. Projekt trafi teraz do izby, gdzie zostanie poddany pod głosowanie wszystkich senatorów.
W poprzednich tygodniach kilku ekspertów wypowiadało się przed Komisją. Kardynał Fernando Chomalí, arcybiskup Santiago, w towarzystwie biskupa Juana Ignacio Gonzáleza, biskupa San Bernardo, przedstawił stanowisko Kościoła katolickiego.
Dzień po głosowaniu Stały Komitet Konferencji Episkopatu Chile wydał oświadczenie. Jana Pawła II: "Eutanazja pozostaje czynem niedopuszczalnym, nawet w skrajnych przypadkach, ponieważ stanowi "poważne pogwałcenie Prawa Bożego, ponieważ jest celową i moralnie niedopuszczalną eliminacją osoby ludzkiej. Doktryna ta opiera się na prawie naturalnym i na spisanym Słowie Bożym; jest przekazywana przez Tradycję Kościoła i nauczana przez zwyczajne i powszechne Magisterium" (Evangelium Vitae, n. 65).
Przypominają, że "nauka medyczna i doświadczenie legislacyjne innych krajów ostrzegają - w oparciu o rzeczywistość tego, co się wydarzyło - że prawne otwarcie na eutanazję zawsze prowadzi do stopniowego rozszerzania dopuszczalnych przyczyn, ostatecznie prowadząc do tak zwanej medycyny pożądania, w której wartość życia mierzy się użytecznością lub osobistą decyzją".
Biskupi ufają w mądrość Senatu i jego odpowiedzialność za ochronę życia i mają nadzieję, że ustawodawstwo zezwalające na eutanazję nie zostanie przyjęte.
Oczekuje się, że głosowanie nad tą ustawą odbędzie się w Senacie w nadchodzących tygodniach, a jego wynik jest niepewny.
11 września to dzień koronacji Matki Bożej z Coromoto, Królowej i głównej Patronki Wenezueli, konsekrowanej przez Piusa XII w 1952 roku. Stało się to zaledwie 300 lat po jej objawieniu rdzennemu wodzowi Coromoto i jego żonie. 10 lutego 1996 r. św. Jan Paweł II zainaugurował sanktuarium w Wenezueli w miejscu objawień.
Francisco Otamendi-11 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Nuestra Señora de Coromoto es Patrona de Venezuela, venerada en la ciudad de Guanare, donde se apareció el 8 de septiembre de 1652, como en todo el país. Los venezolanos la celebran varias veces al año. Cada 2 de febrero (fiesta de la Presentación del Señor), el 8 de septiembre (Natividad de la Virgen María) y el 11 de septiembre (el día central).
Kiedy Guanare zostało założone w 1591 roku, rdzenni mieszkańcy regionu, Cospes, uciekli do dżungli na północ od miasta. Twierdzi się, że utrudniło to ewangelizacja jakie Kościół podjął w tym regionie. Pewnego dnia w 1561 r. rdzenny wódz Coromoto i jego żona przechodzili przez strumień. Zobaczyli Panią o niezwykłej urodzie, która powiedziała do nich w ich języku: "Idź do domu białych i poproś ich, aby wylali wodę na twoją głowę, abyś mógł pójść do nieba".
Społeczność Indian Cospes
Zgodnie z opowieścią, Najświętsza Dziewica ukazała się kilku Indianom w różnych dniach oraz ich dzieciom, gdy poszli po wodę. Po kilku perypetieCoromoto został ochrzczony. Cospes utworzyli wspólnotę wiernych, której przez lata towarzyszył kapucyn José de Najera.
W dniu 7 października 1944 r. papież Pius XII ogłosił Matkę Bożą z Coromoto "Patronką Republiki Wenezueli". Jej kanoniczna koronacja odbyła się 11 września 1952 r., z okazji trzeciej rocznicy objawienia. Narodowe Sanktuarium Dziewicy z Coromoto zostało ogłoszone bazyliką przez tego samego papieża 24 maja 1949 roku.
Jan Paweł II: "Matko Boża z Coromoto, módl się za Wenezuelę!"
W dniu 10 lutego 1996 r. św. Jan Paweł II zainaugurował Narodowe Sanktuarium Matki Bożej z Coromoto, zbudowane w miejscu objawień. Sanktuarium znajduje się w parafii "Virgen de Coromoto" (Guanare). Tego dnia polski papież modlił się Matce Bożej w ten sposób.
"Jesteś chlubą naszego ludu! W licznych sanktuariach maryjnych, które są wznoszone w tak wielu miejscach na ziemi, powtarzamy te słowa z Księgi Judyty, aby wyrazić naszą radość, ponieważ Matka Boża zamieszkała wśród swojego ludu. Dzisiaj te słowa wypowiadają mieszkańcy Wenezueli, którzy właśnie tutaj, w Coromoto, jednoczą się, aby czcić Ją jako Patronkę Wenezueli". Matko Boża z Coromoto, módl się za Wenezuela i za katolicką Amerykę!
Zaskakujące propozycje filozofa Byung-Chul Hana dotyczące trudności modlitwy
El filósofo alemán de origen surcoreano Byung-Chul Han (1959), fue galardonado en mayo con el Premio Princesa de Asturias de Comunicación y Humanidades 2025. En octubre se lanza "Sobre Dios". Vean algunas de sus propuestas sobre la sociedad actual y la oración.
Francisco Otamendi-11 września 2025 r.-Czas czytania: 5minuty
Uważany za jednego z najwybitniejszych współczesnych filozofów, wielokrotnie nagradzany Byung-Chul Han poświęcił część swoich rozważań w szczególności temu, co nazywa "społeczeństwem zmęczenia" lub "społeczeństwem przejrzystości". The Jury Nagroda Księżniczki Asturii podkreśliła jego "błyskotliwość w interpretowaniu wyzwań społeczeństwa technologicznego".
W rzeczywistości jednym z głównych punktów zainteresowania jego zwolenników jest to, że w poprzednich książkach odnosił się do Boga, ale nie w całkowicie wyraźny sposób. Jednak opublikowane Sprechen Über Gott' (Sprechen nad Gottem) (Rozmowy o Bogu), wydany przez Matthes & Seitz Berlin, jest zgodny z tytułem. Y O BoguTen, który jest już w przedsprzedaży od Paidós, również w języku hiszpańskim.
Analiza dzisiejszego społeczeństwa i propozycje zaproponowane przez filozofa Hana, oparte na myśli Simone Weil i łączące wschodnią mądrość, są uderzające. Simone Weil jest, zdaniem Byung-Chul Hana, najbardziej błyskotliwą postacią intelektualną XX wieku. Południowokoreański myśliciel polega na francuskiej filozofce jako "etycznym i duchowym kompasie dla naszych czasów, w obliczu świata zdominowanego przez wydajność, konsumpcję i nadpobudliwość".
Odkrywanie ciszy, transcendencji...
Han i Weil zapraszają nas zatem do "ponownego odkrycia pustki, ciszy, uważności i transcendencji jako możliwych i niezbędnych form życia", w stopniu, który prawdopodobnie analitycy ich ewolucji lub innych uczeninie podejrzewali, a może podejrzewali...
Jednym z pierwszych autorów, którzy skomentowali refleksje Byung-Chul Hana, był filozof i profesor Uniwersytetu Complutense, José María Barrio. Jego zdaniem Han tworzy "jeden z najlepszych portretów naszych czasów, a także lekarstwo na jego najbardziej wrażliwe strony. Zbiera to, co najlepsze we wschodniej mądrości, aby oczyścić nasze postchrześcijańskie rany".
Z drugiej strony, absolwent filozofii i badacz Nietzschego Iván Campillo komentuje najnowsze wypowiedzi Hana w następujący sposób kilka filmówktóre "nie zastępują oryginalnego dzieła, są jedynie uzupełnieniem lektury".
Kilka refleksji Byung-Chul Hana
Ekspozycja filozofa Hana opisana jest w siedmiu podstawowych pojęciach, zgodnie z "Sprechen Über Gott" (Rozmowy o Bogu). Zgodnie ze spisem treści, jest to siedem punktów poprzedzonych prologiem, które pojawiają się również w "O Bogu". Są one następujące: Uwaga, Niestworzenie, Pustka, Cisza, Piękno, Ból, Bezczynność i Uwagi.
W tych wierszach przedstawiamy krótkie cytaty, niekompletne, z niemieckiego wydania, z naszym własnym tłumaczeniem i komentarzem na wybrany temat, którym jest trudność modlitwy. W związku z tym skupiamy się na pierwszym punkcie: Uwaga i kilka dodatkowych pomysłów, zawsze według Byung-Chul Han (i Simone Weil).
30 ideas. La atención
1) Jakiś czas temu "Simone Weil(SW) zadomowił się we mnie. Zadomowił się w mojej duszy.
2) (Weil) nigdy nie czyta "historii bezpłodnego drzewa figowego" bez dreszczy.
3) "Obecny kryzys religiinie wynika po prostu z tego, że pewne treści wiary utraciły swoją ważność" (...), lub z tego, że Kościół utracił wszelkie zaufanie. Istnieją raczej przyczyny strukturalne (...)". "Wśród nich jest spadek uwagi".
4) "Kryzys religii jest zatem również kryzysem uwagi, kryzysem wzroku i słuchu".
5) "Percepcja stała się niezwykle żarłoczna. Brakuje jej całej kontemplacyjnej szerokości. Nieustannie je.
6) "Konsumpcja to ich podstawowa postawa. Binge watching" to trafne określenie ich żarłoczności.
7) "Tylko poszcząca dusza może patrzeć (...) Wieczna część duszy karmi się głodem".
8) "Głód duszy jest trudny do zniesienia, ale nie ma innego lekarstwa na tę chorobę".
9) "Kontemplacyjna uwaga jest niezbędna do patrzenia". Kontemplować rzeczy bez chęci przywłaszczenia ich sobie. Ten, kto potrafi patrzeć, opróżnia samego siebie".
10) Według Simone Weil to wyobraźnia, w służbie jaźni, nieustannie śni o jedzeniu, podporządkowując rzeczy potrzebom, pragnieniom i interesom jaźni.
11) "Wyobraźnia, jako 'grawitacja', zaślepia duszę na prawdziwy związek między rzeczami (...) Uniemożliwia duszy wzniesienie się ku transcendencji".....
12) Uwaga religijna jest "patrzeniem", a nie "szukaniem", a nie "przylgnięciem". Być może dlatego zaciskamy dłonie podczas modlitwy.
Cyfryzacja
13) "Cyfryzacja znacznie przyspiesza całkowitą dostępność rzeczywistości. Przyzwyczaja nas do tego, że wszystko jest natychmiast dostępne, przewidywalne i konsumowalne.
14) Postawy mentalne, takie jak czekanie lub cierpliwość, które oferują dostęp do tego, co niedostępne, wychodzą z użycia.
15) Informacja jako bodziec rozdrabnia uwagę. Głęboka uwaga jest odporna na bodźce, a nawet je odrzuca. Przypomina modlitwę: "Z pełnią uwagi można myśleć tylko o Bogu".
Rozproszony
16) “Estamos constantemente distraídos. (…) Solo por la distracción constante, Dios nos ha abandonado: ‘Dios es atención sin distracción’. Si no estuviéramos distraídos, estaríamos con Dios».
17) Dzisiejsze uzależnione społeczeństwo jest "społeczeństwem bez uwagi". Percepcja jest kontrolowana przez uzależnienie i dopaminę. Uzależnienie i uwaga są przeciwstawnymi siłami.
18) "Sieci społecznościowe wykorzystują uzależniające algorytmy, aby uzależnić ludzi, kontrolować ich i kierować nimi. Smartfon to cyfrowa maszyna uzależniająca.
19) "Głęboka i kontemplacyjna uwaga skierowana jest na to, co trwałe, na to, co pozostaje i trwa".
20) To, co prawdziwe, jest trwałe. Dominacja informacji niszczy ją, pogrążając nas w ciągłym wirze aktualności.
21) "Zasadniczą cechą dobra jest to, że nie przerywa uwagi jako modlitwy. Istnieje tylko jedno doskonałe kryterium dobra i zła: nieprzerwana modlitwa wewnętrzna".
Dobro, zło
22) "Dobro jest pośrednie, dyskretne, a nawet nieśmiałe, podczas gdy zło jest natrętne. Zło zachowuje się odwrotnie. Uwodzi nas, uzależnia. Tylko uwaga może je odeprzeć.
23) "Dobro jednoczy i godzi, podczas gdy zło oddziela i dzieli. Zło jest wieloaspektowe. Dobro natomiast opiera się na jednej prawdzie".
24) Simone Weil zakłada, że zło lub przemoc wynikają z nieuwagi - byłoby mniej przemocy na świecie, gdybyśmy byli w stanie poświęcić podobną uwagę modlitwie.
25) Cały świat przekształca się w tętniący życiem rynek, na którym wszyscy krzyczą o uwagę. Kapitalizm nie ceni ciszy, ponieważ hałas generuje kapitał, a cisza nie przynosi zysków.
26) Simone Weil: nie ma szczęścia porównywalnego z wewnętrzną ciszą, duch potrzebuje tej ciszy, aby móc stworzyć lub otrzymać coś zupełnie innego.
Bombardowany przez hałas
27) Nie możemy się łatwo modlić, ponieważ jesteśmy nieustannie bombardowani szumem informacyjnym. Nasze zmysły są w ciągłym nienasyceniu, nieustannie pochłaniając bodźce.
28) Sztuka w swej najgłębszej istocie jest doświadczeniem religijnym. Najwyższe piękno jest w rzeczywistości sakramentem.
Piękno
29) Piękno jest znacznie silniejszym dowodem na istnienie Boga niż zwykłe argumenty oparte na porządku świata.
30) Piękno jako wcielenie Boga również uduchawia naukę, przekształcając studia w formę modlitwy. "Cisza emanująca z wielkiego dzieła sztuki jest echem boskiej ciszy.
Recordemos. La fuente es Byung-Chul Han, ‘Sprechen über Gott,’ Matthes & Seitz, 2025. Está ya en preventa el libro ‘Sobre Dios’, de Ediciones Paidós, que sale en octubre. Pueden preguntar en Casa del Libro, etc.
Jan Paweł II i poszukiwanie prawdy, dobra i piękna
Alejandro Pardo, doktor teologii moralnej, opublikował niedawno tom zatytułowany Śladami Boga w świecie: Święty Jan Paweł II i poszukiwanie prawdy, dobra i piękna. CZ okazji 20. rocznicy jego śmierci w 2025 r. opublikujemy serię artykułów poświęconych jego nauczaniu.
Alejandro Pardo-11 września 2025 r.-Czas czytania: 8minuty
W kwietniu ubiegłego roku minęła dwudziesta rocznica śmierci świętego Jana Pawła II. Jego postać odcisnęła głębokie piętno na najnowszej historii Kościoła i świata. Poeta i dramaturg, filozof i teolog, był człowiekiem niezwykłej kultury, uznanym i szanowanym przywódcą moralnym, duszpasterzem bliskim swojemu ludowi, żywym świadkiem wcielonej wiary.
Za życia był męczennikiem, a po śmierci jego reputacja świętego eksplodowała bezprecedensowym powszechnym uznaniem, wzywając do natychmiastowego wyniesienia go na ołtarze. Został beatyfikowany sześć lat po śmierci i kanonizowany w ciągu dekady. Jego długi pontyfikat pozostawił po sobie ogromny zbiór nauk, które w ostatnich dziesięcioleciach były obszernie objaśniane i traktowane. Wciąż jednak istnieją perspektywy, które należy zbadać. Niniejszy artykuł proponuje jedną z nich, przedstawiając tego świętego papieża jako promotora poszukiwania prawdy, dobra i piękna jako sposobu na rechrystianizację kultury poprzez inspirowanie jej chrystocentrycznym humanizmem.
Organy polifoniczne do symfonii antropologicznej
Intelektualna i duszpasterska postać Karola Wojtyły/Jana Pawła II rosła przez lata, o czym świadczą liczne publikacje ukazujące się także po jego śmierci. Jego główne zaangażowanie - najpierw jako kapłana i profesora uniwersyteckiego, a następnie jako pasterza Kościoła powszechnego - można streścić we wzajemnie wzbogacającym się dialogu między chrześcijańskim Objawieniem a nowoczesnością (a raczej ponowoczesnością), zwłaszcza w dziedzinie antropologii, etyki i kultury. Takie wyzwanie będzie w pełni zbieżne z troską wyrażoną, w tym samym sensie, przez Sobór Watykański II, jak widać w pierwszych numerach Konstytucji duszpasterskiej Gaudium et SpesMłody wówczas arcybiskup krakowski był aktywnie zaangażowany w jego przygotowanie.
Poruszony tym wyzwaniem Karol Wojtyła podjął się opracowania antropologii personalistycznej i transcendentalnej, która, oparta na solidnym fundamencie arystotelesowsko-tomistycznym i wzbogacona o podejście fenomenologiczne, odpowiadałaby na wymogi nowoczesności - podmiotowości, wolności i autonomii, sumienia - z perspektywy chrześcijańskiej. Na tej podstawie rozwinął etykę osoby i kultury, która odzwierciedlała również jego teorię ludzkiego działania (osoba projektuje siebie w swoich działaniach; ludzkie działanie ma efekt przekształcający, tj. humanizujący).
Później, podczas swojego magisterium Piotrowego, kontynuował swoje zaangażowanie w wyjaśnianie chrystocentrycznej rzeczywistości człowieka i świata, proponując w ten sposób nowy i odradzający humanizm, zgodnie z wytycznymi ostatniego soboru ekumenicznego.
Jeśli już, to badacze życia i twórczości Wojtyły podkreślali głęboką jedność i spójność myśli, obecną w osobowości tak potężnej, jak i wielowymiarowej: poety, dramaturga, filozofa, teologa i duszpasterza. Jak napisał Massimo Serreti we wczesnych latach pontyfikatu, "ta wielopostaciowość myśli - dość niezwykła obecnie w naszym krajobrazie kulturowym - pozwala Wojtyle zbliżyć się do prawdy o człowieku i prawdy o Bogu z różnych płaszczyzn wizualnych i kątów, ale w końcu zaskakująco spójnych".
Esta misma opinión otro experto en su figura, Lluís Clavell, para quien las obras de Wojtyła «proceden del interior del sujeto único e irrepetible, pero según varios registros, tales como el sonido de un órgano a lo largo de un concierto». Se trata de una metáfora muy acertada. El propio san Juan Pablo II la utilizará en una carta al profesor Giovanni Reale, responsable de la edición crítica de sus obras filosóficas en italiano. En ella defendía cómo la verdad sobre el ser humano y sobre el mundo puede explorarse tanto a través del arte (música, poesía, pintura) como de la reflexión filosófica o teológica, de modo que, entre todos estos modos de expresión podemos obtener «una suerte de singular ‘sinfonía’ antropológica, en la cual la vena inspiradora que fluye del perenne mensaje cristiano (…) orienta a todas las culturas para mayor gloria de Dios y del hombre, inseparablemente unido al misterio de Cristo».
I dodał: "Dziękuję Panu, który dał mi zaszczyt i radość uczestniczenia w tym kulturalnym i duchowym przedsięwzięciu: najpierw z moją młodzieńczą pasją, a następnie, w miarę upływu lat, z podejściem stopniowo wzbogacanym przez kontrast z innymi kulturami, a przede wszystkim przez zgłębianie ogromnego doktrynalnego dziedzictwa Kościoła".
Droga transcendentalistów
Tę antropologiczno-etyczną propozycję Karola Wojtyły/Jana Pawła II można analizować z różnych punktów widzenia. Jeden z nich polega na oświetleniu jej przez pryzmat transcendentaliów bytu - w szczególności przez pryzmat verumthe bonum i pulchrum-. Z pewnością ten święty Papież nie zajmował się nimi w sposób monograficzny, ale jego ciągłe odwoływanie się do nich jest uderzające, zwłaszcza gdy odnosi się do antropologicznego i etycznego fundamentu osoby, a także do ich projekcji w sferze kulturowej i społecznej.
W jakim stopniu poszukiwanie dobra, prawdy i piękna jest kluczowe dla nauczania tego myśliciela i papieża? Możemy przywołać kilka jego wypowiedzi, tyleż odkrywczych, co nieznanych. Jedna z nich miała miejsce podczas jednej z jego wizyt duszpasterskich w rzymskiej parafii (Santa Maria in Traspontina), gdzie po przyjęciu przez chór dziecięcy skorzystał z okazji, by mówić o znaczeniu wychowania w pięknie.
Podczas zaimprowizowanego kolokwium, które odbyło się później, w odpowiedzi na pytanie, św. Jan Paweł II ujawnił coś, co było głęboko wyryte w jego sercu: "Jeden z was zapytał mnie, co zrobiłby papież, gdyby nie został papieżem (...) Nawet gdybym nie był papieżem, moim głównym zadaniem byłoby zachowanie, ochrona, obrona, zwiększenie i pogłębienie tego dążenia do dobra, do prawdy, do piękna".
Przegląd jego wystąpień podczas spotkań z przedstawicielami kultury, artystami i komunikatorami pokazuje, że nie była to jednorazowa uwaga. Dla przykładu, zaledwie półtora miesiąca po wyborze na Następcę Piotra, podczas audiencji dla przedstawicieli Università Cattolica del Sacro Cuore w Mediolanie z okazji stulecia jego założyciela, o. Agostino Gemellego, nowo wybrany polski papież wyraźnie stwierdził, że "osoba ludzka znajduje pełną samorealizację jedynie w odniesieniu do Tego, który stanowi fundamentalną rację wszystkich naszych sądów o bycie, dobru, prawdzie i pięknie". Odtąd w przemówieniach i wystąpieniach skierowanych do osób zajmujących się kulturą, sztuką czy komunikacją będzie wiele wyraźnych odniesień do tych trzech transcendencji.
"Wieczne piętno Boga" w świecie i w sercu człowieka
Rzeczywiście, wychodząc od tajemnicy człowieka jako osoby, stworzonej na obraz Boga, Karol Wojtyła/Jan Paweł II proponuje wznoszącą się itinerarię ku Bogu, ponieważ, jak mówi, "to, co ludzkie, nosi w sobie wieczne piętno Boga, jest obrazem Boga". Prawda, Dobro i Piękno są tylko innymi imionami tej Najwyższej i Osobowej Istoty, którą nazywamy Bogiem, i do nich dążymy; są one przedmiotem naszych duchowych władz (inteligencji, woli, uczuć). Z tego przekonania Wojtyła wywiódł swoją własną drogę intelektualną i artystyczną, opartą na fenomenologii i oświeconą wiarą, którą miał okazję opisać w kazaniach wygłoszonych w Kurii w 1976 roku i zebranych w książce Znak sprzecznościThe itinerarium mentis in Deum wyłania się z głębi stworzeń i z głębi człowieka.
W tej drodze współczesna mentalność opiera się na doświadczeniu człowieka i na afirmacji transcendencji osoby ludzkiej (...). Transcendencja osoby jest ściśle związana z odniesieniem do Tego, który jest fundamentalną podstawą wszystkich naszych sądów o bycie, o dobru, o prawdzie i pięknie. Jest ona związana z odniesieniem do Tego, który jest również całkowicie Inny, ponieważ jest nieskończony".
Droga transcendentaliów odpowiada w ten sposób na antropologiczną potrzebę człowieka, by być otwartym na nieskończoność, do której dąży ze względu na swoją rozumną i duchową naturę. Te kategorie lub wymiary bytu (prawda, dobro, piękno) stanowią główne wątki ram, które łączą człowieka (stworzenie, byt uczestniczący) z Bogiem (Stwórcą, bytem z istoty), dzięki jego kondycji w bycie. imago Dei. Sam Wojtyła próbował podążać tą potrójną ścieżką poprzez sztukę, filozofię i teologię, przekonany, że w rzeczywistości wszystko, co prawdziwie ludzkie, odzwierciedla odcisk Boga. W ten sposób, jak zauważa sam Wojtyła, "w jego życiu odbija się itinerarium mentisin Deumjako "droga myśli całego człowieka", staje się prawdziwą "drogą całego człowieka", prawdziwą "drogą całego człowieka".itinerarium hominis".
Ta droga prawdy, dobra i piękna jest wyjątkowo odpowiednia do odzyskania chrześcijańskiego fundamentu społeczeństwa i kultury, które oddaliły się od Boga i od samego człowieka, i do pewnego stopnia popadły w samozniszczenie i rozpacz. W obliczu kryzysu metafizyki - i wynikającego z niego rozproszenia lub braku jedności między transcendentaliami - spowodowanego przez współczesną filozofię, św. Jan Paweł II ponownie odzyskał metafizyczny fundament filozofii i zaproponował perspektywę personalistyczną i transcendentalną, z której z kolei wywodzi się propozycja etyczna równie zakotwiczona w osobie ludzkiej i jej transcendencji. W tym sensie papież Wojtyła chciał podjąć to ogromne kulturowe i antropologiczne wyzwanie, o którym mówił Sobór Watykański II, i skonstruował solidną antropologiczną i etyczną odpowiedź na pytania stawiane przez współczesną myśl.
Projekt życia i nauczania
Karol Wojtyła/Jan Paweł II poświęcił swoje życie tej drodze, ze stałością, przekonaniem i stanowczością. Początkowo wskazywana przez niego jako filozofa i profesora etyki z bardziej antropologicznego punktu widzenia, nabrała większego rozwoju i dojrzałości podczas jego pontyfikatu, podczas którego podszedł do niej również z perspektywy teologicznej (chrystologicznej i trynitarnej). Mówiąc dokładniej, podkreśla on potrzebę oparcia ekspresji kulturowej, artystycznej i komunikacyjnej na transcendentalnych podstawach bytu. "Kultura jest wcieleniem duchowych doświadczeń ludzi", powie przy pewnej okazji, "i daje konkretny wyraz prawdzie, dobru i pięknu". Rzeczywiście, poszukiwanie prawdziwego i pięknego dobra prowadzi człowieka do spotkania z Bogiem i z najgłębszą rzeczywistością jego własnej istoty.
W takim stopniu, w jakim człowiek ukazuje siebie w swoim dziele, może przyczynić się do tego, że jego szlakiem podążą również ci, którzy kontemplują to, co wyszło spod jego rąk lub jest owocem jego inteligencji czy talentu twórczego. Stąd też przejawy kultury i sztuki oraz treści rozpowszechniane za pośrednictwem mediów i rozrywki są idealnym kanałem dla "bardziej energicznego kulturowego promieniowania Kościoła w tym świecie w poszukiwaniu piękna i prawdy, jedności i miłości". To antropologiczne poszukiwanie staje się również spotkaniem chrystologicznym, ponieważ Jezus Chrystus jest Wzorem, według którego człowiek został stworzony, a jako Droga, Prawda i Życie jest również pełnym objawieniem Piękna, Prawdy i Dobra.
"Noszę twoje imię w sobie"
Przez całe swoje życie ten święty papież osobiście przemierzał te trzy ścieżki piękna (poprzez kultywowanie poezji i teatru), rozumu (w swoim filozoficznym aspekcie) i wiary (jako teolog), niezłomny w swojej determinacji, by odnaleźć boskie ślady obecne w osobie ludzkiej i w stworzeniu (w tym, co jest dla niego najważniejsze). pulchrumthe verum i bonum), aby stamtąd opracować antropologiczną "symfonię", którą zinterpretował swoim życiem, jako część misji ewangelizacyjnej, do udziału w której zaprosił go Bóg. Tutaj również uhonorował swoją rolę pontifex ("budowniczy mostów"), ponieważ połączył dwa czasami przeciwstawne brzegi wiary i kultury, a także ucieleśnił ideał chrześcijańskiego humanisty, zachęcając do oddania na służbę Ewangelii każdego środka komunikacji, a także różnych form wyrazu kulturowego i artystycznego.
Główną częścią tego przedsięwzięcia było ponowne odkrycie ścieżki transcendencji, tych śladów lub stygmatów Boga obecnych w ludzkim sercu. Odniósłby się do tego ponownie w zbiorze wierszy, które napisał u schyłku swojego życia (Tryptyk rzymski), w którym pisze: "Yo llevo tu nombre en mí, / este nombre es signo de la Alianza / que contrajo contigo el Verbo eterno antes de la creación del mundo (…) / ¿Quién es Él? El Indecible./ Ser por Él mismo. / Único. Creador del todo. / A la vez, la Comunión de las Personas. / En esta Comunión hay un mutuo regalo de la plenitud de la verdad, del bien y de la belleza"
W liście napisanym pod koniec życia do profesora Giovanniego Reale, św. Jan Paweł II wyraził wdzięczność Opatrzności Bożej za to, że uczyniła go zdolnym do realizacji takiego "przedsięwzięcia kulturowego i duchowego" - projektu całego życia - w centrum którego zawsze znajduje się "człowiek jako osoba (...), obraz Bytu istniejącego, (...) przedmiot nieustannej analizy filozoficznej i teologicznej". Naszym zdaniem można stwierdzić, że osiągnął ten cel z nawiązką. Nie na próżno, jak twierdzi Rino Fisichella, "każdy następca Piotra jest powoływany we właściwym czasie i swoją osobowością odpowiada potrzebom, które pojawiają się na kanwie historii".
Tras las huellas de Dios en el mundo
Autor: Alejandro Pardo
Redakcja: Eunsa
Liczba stron: 536
Rok: 2025
AutorAlejandro Pardo
Ksiądz. Doktorat z komunikacji audiowizualnej i teologii moralnej. Profesor w Instytucie Programu Podstawowego Uniwersytetu Nawarry.
Joseph Evans komentuje czytania na święto Podwyższenia Krzyża Saletyńskiego (C) na 14 września 2025 r.
Joseph Evans-11 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Abyśmy nie zostali potępieni, Chrystus został potępiony. Bóg wziął na siebie potępienie, na które my zasłużyliśmy. I tak czytamy w dzisiejszej Ewangelii: "Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby sądził świat, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony".. W tym roku wielkie święto Podwyższenia Krzyża Świętego przypada w niedzielę, co daje całemu Kościołowi kolejną okazję do medytacji nad Krzyżem i tym, jak jest on doskonałym połączeniem Bożej sprawiedliwości i miłosierdzia. Sprawiedliwość domaga się kary za grzech. Ta sprawiedliwość musi zostać zaspokojona, nie można jej zignorować. Ale w swoim miłosierdziu Bóg wziął karę na siebie, pozostawiając nam tylko niewielką jej część.
Pierwsze czytanie ukazuje Izraelitów dosłownie ukąszonych przez węże jako karę za ich grzech. Chociaż faktycznie tak się stało, symbolicznie wyraża to "ukąszenie" przez grzech. Za każdym razem, gdy grzeszymy, grzech powraca, by nas ugryźć. Grzechem ranimy innych, ale jeszcze bardziej ranimy samych siebie, choć czasami raną może być - i to może być najgorsze ze wszystkiego - niewrażliwość sumienia na zło, które wyrządziliśmy.
Jednak, aby uratować Izraelitów, Bóg nakazuje Mojżeszowi podnieść węża z brązu, reprezentującego istotę, która powoduje ich śmierć. Izraelici są zmuszeni stawić czoła swojemu grzechowi, spojrzeć na niego i przyznać się do niego. Nic więc dziwnego, że gdy Jezus umiera na krzyżu, św. Jan cytuje proroctwo Zachariasza: "Będą patrzeć na tego, którego przebili". (J 19:37; Zach 12:10). Musimy być gotowi stawić czoła naszym grzechom i uznać je, aby otrzymać przebaczenie. Stąd wartość spowiedzi.
Grzech jest pokazany w tym odcinku, podobnie jak w przypadku Adama i Ewy, jako brak zaufania do Boga. Bóg następnie karze, ale nawet Jego kara sama w sobie jest miłosierna: jest mniejsza niż na to zasługujemy i ma na celu jedynie przyprowadzenie nas z powrotem do Niego. Jak czytamy w Ps: "A gdy sprawił, że umarli, szukali go i wstali wcześnie, aby zwrócić się do Boga".. Aby zrekompensować nieposłuszeństwo Adama i Ewy wobec drzewa inspirowanego pychą, które doprowadziło do śmierci (por. Rdz 3, 1-7 i 17-19), Chrystus był pokornie posłuszny aż do śmierci na drzewie. Paweł mówi nam w drugim czytaniu: "uniżył samego siebie i stał się posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej".. Jeśli mamy pokorę, by przyznać się do naszych grzechów, większa pokora Boga spieszy, by nas zbawić.
Sztuczna inteligencja, Leon XIV i społeczna doktryna Kościoła
Kościół proponuje rozeznanie rewolucji cyfrowej z perspektywy doktryny społecznej, tak aby sztuczna inteligencja stała się narzędziem w służbie osoby i dobra wspólnego.
Ignacio Amorós-10 września 2025 r.-Czas czytania: 10minuty
W świecie naznaczonym zawrotnym postępem technologicznym sztuczna inteligencja (AI) staje się potężnym narzędziem, które przekształca społeczeństwo, gospodarkę i relacje międzyludzkie. Czy AI jest darem ludzkiej kreatywności, który może wychwalać Boga w służbie dobru wspólnemu, czy też niebezpieczeństwem zagrażającym godności jednostki?
Nauka Społeczna Kościoła (SDC), zakorzeniona w Ewangelii i rozwijana przez wieki, oferuje prorocze światło do rozeznania i kierowania tą "cyfrową rewolucją". Jak stwierdził papież Leon XIV w swoim pierwszym przemówieniu do kardynałów 10 maja 2025 r., "postępy w dziedzinie sztucznej inteligencji stanowią nowe wyzwania dla obrony ludzkiej godności, sprawiedliwości i pracy". Zainspirowany przez Leona XIII, który zareagował na rewolucję przemysłową poprzez Rerum Novarum (1891), Leon XIV uznał sztuczną inteligencję za "nową kwestię społeczną", wzywając do etycznej odpowiedzi, która integruje wiarę katolicką z innowacjami technologicznymi.
Niniejszy artykuł ma na celu syntezę niektórych nauk Kościoła na temat sztucznej inteligencji, zgodnie z zasadami ISD. Wzbogacony o najnowsze dokumenty, takie jak Antiqua et nova (2025), Orędzie Papieża Franciszka na Światowy Dzień Pokoju 2024 oraz refleksje Leona XIV, bada definicję sztucznej inteligencji, jej kontekst, obowiązujące zasady moralne i niektóre praktyczne zalecenia. DSI nie narzuca sztywnych reguł, ale oferuje uniwersalne zasady - godność ludzką, dobro wspólne, solidarność i pomocniczość - oraz wartości - prawdę, wolność, sprawiedliwość i miłość - aby kierować jej odpowiedzialnym wykorzystaniem. W czasach, gdy sztuczna inteligencja przenika codzienne życie, od spersonalizowanych zaleceń po diagnozy medyczne, Kościół zaprasza nas do głębokiej refleksji, aby ta technologia służyła człowiekowi, a nie go zniewalała.
Czym jest sztuczna inteligencja?
Sztuczna inteligencja to technologia stworzona przez człowieka, która naśladuje funkcje ludzkiej inteligencji, takie jak rozumowanie, uczenie się i podejmowanie decyzji. Opierając się na algorytmach matematycznych i modelach uczenia maszynowego, przetwarza duże ilości danych w celu identyfikacji wzorców, tworzenia prognoz i wykonywania autonomicznych zadań. Jak wyjaśniają Antiqua et novaSztuczna inteligencja nie posiada inteligencji w ludzkim sensie - która obejmuje duszę, emocje i zdolności moralne - ale działa funkcjonalnie, naśladując procesy poznawcze bez prawdziwej świadomości.
Codzienne przykłady obejmują asystentów takich jak ChatGPT lub Grok, którzy syntetyzują informacje w ciągu kilku sekund; spersonalizowane rekomendacje na Netflix lub Amazon; chatboty w firmach takich jak BBVA; oraz analizę mediów społecznościowych przez marki takie jak Coca-Cola. Przykładowo, asystent taki jak ChatGPT może w kilka sekund streścić Biblię lub napisać wiersz w stylu Lope de Vegi.
Wykorzystanie sztucznej inteligencji rośnie wykładniczo. Badanie przeprowadzone przez GAD-3 (2025) wskazuje, że 85% nastolatków korzysta ze sztucznej inteligencji co najmniej raz w tygodniu. Ponadto raport Microsoft (2024) wskazuje, że wykorzystanie sztucznej inteligencji wzrosło z 55% w 2023 r. do 75% w 2024 r., a organizacje często wykorzystują generatywną sztuczną inteligencję do optymalizacji procesów, produktów i sprzedaży. W medycynie sztuczna inteligencja przyspiesza diagnozowanie; w edukacji generuje wielojęzyczne treści; w nauce analizuje dane w celu zwalczania głodu lub zmian klimatycznych.
Sztuczna inteligencja popełnia jednak błędy - takie jak pomyłki lub generowanie fałszywych informacji - i nie zastępuje ludzkiego osądu. Jak ostrzega Antiqua et novaJej moralność zależy od ludzkich wyborów: "Jak każdy produkt ludzkiej kreatywności, sztuczna inteligencja może być ukierunkowana na pozytywne lub negatywne cele". To rozróżnienie jest kluczowe, ponieważ sztuczna inteligencja nie jest neutralna: jej projekt i zastosowanie odzwierciedlają ludzkie wartości, a Kościół wzywa nas do ukierunkowania jej na dobro.
Kontekst historyczny: od rewolucji przemysłowej do cyfrowej
Rewolucja przemysłowa (XVIII-XIX w.) przekształciła produkcję dzięki innowacjom, takim jak silnik parowy, zwielokrotniając produktywność, ale doprowadziła do nierówności i bezrobocia. Leon XIII zareagował Rerum NovarumOrganizacja angażuje się na rzecz godności pracownika i promowania sprawiedliwości społecznej w oparciu o zasady biblijne i nauki Jezusa.
Sztuczna inteligencja (AI) wyzwala rewolucję o globalnym zasięgu, porównywalną lub nawet większą niż rewolucja przemysłowa, przekształcając zarówno świat, jak i misję Kościoła. Na przykład badanie Światowego Forum Ekonomicznego z 2023 r. przewiduje, że sztuczna inteligencja zautomatyzuje 25% globalnych miejsc pracy, zmniejszając koszty w niektórych sektorach o 30-40%, ale może generować większe nierówności. Papież Leon XIV łączy ją z cyfrowymi "nowymi rzeczami", porównując ją do rewolucji przemysłowej.
Transformacja ta rodzi kluczowe pytanie: czy sztuczna inteligencja jest po prostu stopniowym postępem, czy też zmianą jakościową? Obecny konsensus wskazuje na to drugie: sztuczna inteligencja wprowadza fundamentalną różnicę poprzez naśladowanie ludzkiego rozumowania, wyznaczając nową kategorię w społeczeństwie. Jak określił to papież Franciszek, stoimy w obliczu "epokowej zmiany", prawdziwej rewolucji, która wymaga głębokiej refleksji etycznej, aby ukierunkować jej ogromny potencjał na dobro wspólne i chwałę Boga. W Orędziu na Światowy Dzień Pokoju 2024 papież Franciszek podkreślił, że sztuczna inteligencja może promować pokój, jeśli jest ukierunkowana na dobro wspólne, ale ostrzega przed jej niewłaściwym wykorzystaniem w konflikcie lub dyskryminacji.
Kościół ceni sztuczną inteligencję za jej potencjał w nauce, medycynie i sprawiedliwości, ale nalega, aby wszelkie postępy służyły ludzkiej godności. Narzędzia takie jak Magisterium AI syntetyzują nauki Kościoła, ilustrując, w jaki sposób AI może ewangelizować i szerzyć Ewangelię wśród nowych odbiorców.
Od Leona XIV do rewolucji SI
Papież Leon XIV, wybrany na papieża w dniu 8 maja 2025 r., od samego początku podkreślał rolę sztucznej inteligencji w swoim magisterium. Wybór jego imienia w odniesieniu do Leona XIII nie jest przypadkowy: stara się on reagować na "nowe rzeczy" naszych czasów, takie jak rewolucja cyfrowa, z taką samą śmiałością i "proroczym duchem", jak jego poprzednik w obliczu rewolucji przemysłowej. W swoim pierwszym przemówieniu do kardynałów Leon XIV oświadczył: "Postęp w dziedzinie sztucznej inteligencji stawia nowe wyzwania dla obrony ludzkiej godności, sprawiedliwości i pracy", podkreślając potrzebę moralnego przewodnictwa, które stawia człowieka w centrum.
W swoim przesłaniu do uczestników Drugiej Dorocznej Konferencji na temat Sztucznej Inteligencji w dniu 17 czerwca 2025 r. papież rozwinął tę wizję: "Wasza obecność świadczy o pilnej potrzebie poważnej refleksji i ciągłego dialogu na temat nieodłącznego etycznego wymiaru sztucznej inteligencji, a także jej implikacji dla przyszłości ludzkości". W tym miejscu Leon XIV podkreślił, że sztuczna inteligencja musi być zarządzana etycznie, promując rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu, który szanuje godność każdej osoby. Ponadto w przesłaniu do liderów korporacyjnych w dziedzinie sztucznej inteligencji z 20 czerwca 2025 r. stwierdził: "Inteligencja nie polega na gromadzeniu danych, ale na poszukiwaniu prawdziwego sensu życia, a nie na posiadaniu stosów informacji". Podkreśla to jego zaniepokojenie technokratycznym podejściem, które zapomina o tym, co duchowe.
Leon XIV wielokrotnie wzywał do zawarcia międzynarodowego traktatu regulującego kwestię sztucznej inteligencji, zapewniającego, że jej cele będą ukierunkowane na dobro wspólne, sprawiedliwość i pokój, przy stałym nadzorze człowieka. Pogłoski o encyklice zatytułowanej Rerum Digitalium sugeruje, że zbada te kwestie bardziej dogłębnie, w duchu Rerum Novarum. Jego wczesne dziedzictwo pozycjonuje Kościół jako globalny głos moralny w tej rewolucji, podkreślając, że "godność ludzka nigdy nie może być naruszana w imię wydajności". W ten sposób Leon XIV nie tylko ostrzega przed zagrożeniami, ale proponuje etykę, która integruje wartości chrześcijańskie z projektem sztucznej inteligencji.
Zasady nauki społecznej Kościoła stosowane w IA
ISD oferuje cztery uniwersalne zasady i cztery wartości, które mają kierować sztuczną inteligencją, zapewniając jej "autentyczny postęp". Aby jakikolwiek rozwój technologiczny, postęp lub innowacja stanowiły autentyczny postęp, muszą współpracować z godnością osoby i dobrem wspólnym. Zasady katolickiej myśli społecznej, wywodzące się z Ewangelii i magisterium, są stosowane do sztucznej inteligencji w celu zrównoważenia innowacji z etyką ludzką. Pełną prezentację można znaleźć w Kompendium DSI z 2004 roku. Zasady te zostały wyszczególnione poniżej, wraz z konkretnymi przykładami i odpowiednimi cytatami.
Godność osoby ludzkiejTa fundamentalna zasada potwierdza, że istota ludzka, stworzona na obraz Boga (Rdz 1:27), jest celem samym w sobie, a nie środkiem do celów technologicznych lub ekonomicznych. W kontekście sztucznej inteligencji oznacza to, że maszyny powinny służyć człowiekowi, a nie go degradować. Na przykład w miejscu pracy sztuczna inteligencja może zautomatyzować powtarzalne zadania, uwalniając czas na kreatywne działania, ale nie powinna redukować pracowników do jednorazowych "trybików". Antiqua et nova podkreśla, że ludzka inteligencja należy do całej osoby, w przeciwieństwie do funkcjonalnej sztucznej inteligencji, której brakuje duszy lub empatii. W dziedzinie zdrowia AI może dokładnie diagnozować, ale musi być uzupełniona ludzkim współczuciem, poszanowaniem świadomej zgody i nietykalności pacjenta. Sztuczna inteligencja nie powinna "tworzyć substytutu Boga", ale szanować przyrodzoną godność.
Wspólne dobroOdnosi się do zestawu warunków społecznych, które umożliwiają integralny rozwój wszystkich, w tym powszechne przeznaczenie dóbr. Sztuczna inteligencja powinna promować sprawiedliwy dostęp do zasobów, unikając sytuacji, w której przynosi korzyści tylko elitom. Na przykład w edukacji może generować spersonalizowane treści dla słabo rozwiniętych regionów, ale jeśli skoncentruje się w rękach korporacji, pogłębi nierówności cyfrowe. Orędzie Franciszka na rzecz pokoju w 2024 r. podkreśla, że "technologie, które nie poprawiają jakości życia całej ludzkości, ale pogłębiają nierówności, nie są prawdziwym postępem". Jest to zgodne z preferencyjną opcją dla ubogich, w której sztuczna inteligencja może wprowadzać innowacje w rolnictwie w celu zwalczania głodu, ale tylko wtedy, gdy jest ukierunkowana na dobro wszystkich i całego człowieka.
SolidarnośćUznając ludzką współzależność jako rodzinę stworzoną przez Boga, zasada ta wzywa nas do opieki nad słabszymi. W odniesieniu do sztucznej inteligencji oznacza to wspieranie integracyjnych narzędzi, które łączą ludzi, a nie izolują ich poprzez fikcyjne relacje (chatboty jako emocjonalni "towarzysze"). W indywidualistycznym świecie sztuczna inteligencja może symulować empatię, ale nie zastąpi autentycznych więzi. Jezus powiedział nam, że będziemy sądzeni z miłości: "To, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25:40). Papież Franciszek podkreślił, że prawdziwą miarą naszego człowieczeństwa będzie to, w jaki sposób wykorzystamy sztuczną inteligencję, by włączyć w nią najbardziej potrzebujących. W kontekście globalnym solidarność wymaga, aby sztuczna inteligencja pomagała ubogim narodom, promując braterstwo i sprawiedliwość społeczną.
PomocniczośćZasada ta zaleca rozwiązywanie problemów na możliwie najbardziej lokalnym poziomie, zwiększając skalę tylko wtedy, gdy jest to konieczne, w celu poszanowania autonomii jednostek i społeczności. W przypadku sztucznej inteligencji oznacza to zrównoważone regulacje: lokalne dla innowacji wspólnotowych (aplikacje edukacyjne w parafiach) i globalne dla zagrożeń ponadnarodowych, takich jak cyberbezpieczeństwo. Leon XIV wezwał do skoordynowanego globalnego zarządzania sztuczną inteligencją, ale w oparciu o zasadę pomocniczości, zapewniając, że władza nie jest scentralizowana w państwach lub korporacjach. Na przykład rodzice powinni mieć swobodę wyboru narzędzi edukacyjnych AI, bez narzucania ich przez państwo.
Na stronie CZTERY WARTOŚCI Podstawowe zasady DSI - prawda, wolność, sprawiedliwość i miłość - wzmacniają zasady godności ludzkiej, dobra wspólnego, solidarności i pomocniczości, oferując moralne wskazówki dotyczące etycznego wykorzystania sztucznej inteligencji.
I. The prawda ma zasadnicze znaczenie dla przeciwdziałania dezinformacji, takiej jak deepfakes, które generują fałszywe treści zdolne do polaryzacji społeczeństw, niszczenia reputacji lub manipulowania wyborami. DSI wzywa do zaprogramowania sztucznej inteligencji w celu weryfikacji faktów i promowania prawdomówności, unikając kłamstw, które podważają zaufanie społeczne, jak podkreśla Kompendium DSI: "Prawda jest podstawą spójnego społeczeństwa".
II. The wolnośćWolność wyboru, oznaka ludzkiej godności, chroni przed algorytmicznym przymusem, który manipuluje decyzjami, na przykład gdy sztuczna inteligencja przewiduje zachowania w celu ukierunkowania konsumpcji lub ograniczenia osobistych wyborów. Obrona wolności oznacza zapewnienie, że algorytmy szanują ludzką autonomię, nie popadając w formy kontroli technologicznej przypominające totalitaryzm.
III. The sprawiedliwość domaga się godnych warunków pracy w obliczu masowej automatyzacji, która grozi likwidacją milionów miejsc pracy. AI musi wspierać uczciwe płace i środowisko pracy, które szanuje godność pracownika. Rerum NovarumW przypadku pracy, praca musi być wynagradzana w taki sposób, aby umożliwić człowiekowi godne życie.
IV. wreszcie miłośćktóra wykracza poza techniczną wydajność, obejmując miłosierdzie i przebaczenie, wartości, których żadna maszyna nie jest w stanie odtworzyć. Jan Paweł II nauczał, że miłość jest najwyższą wartością katolickiej moralności społecznej, a sztuczna inteligencja musi służyć tej miłości, promując miłosierdzie, braterstwo i współczucie, zwłaszcza wobec najbardziej potrzebujących. Wartości te zapewniają, że sztuczna inteligencja nie tylko optymalizuje procesy, ale buduje "cywilizację miłości" zgodną z Ewangelią.
Zasada DSI
Szczegółowy opis
Zastosowanie do sztucznej inteligencji
Istotny cytat
Godność ludzka
Człowiek jako cel, a nie środek; integralność ciała i duszy.
Nadzór nad ważnymi decyzjami; brak obniżania jakości pracy.
"Sztuczna inteligencja musi służyć ludzkości, przy jednoczesnym poszanowaniu wyjątkowej godności każdej osoby".
Wspólne dobro
Warunki dla rozwoju wszystkich; uniwersalne przeznaczenie towarów.
"Rozwój technologiczny, który pogłębia nierówności, nigdy nie może być uznany za prawdziwy postęp.
Solidarność
Współzależność i troska o słabszych.
Globalne włączenie; unikanie cyfrowej izolacji.
"Jesteśmy wezwani do odpowiedzialnego działania i poszanowania podstawowych wartości ludzkich".
Pomocniczość
Najpierw rozwiązania lokalne; w razie potrzeby zwiększ skalę.
Zrównoważona regulacja; Autonomia Wspólnoty.
"To niesprawiedliwe (...) przenosić na większą społeczność to, co mogą zrobić mniejsze".
Zastosowanie zasad do konkretnych kwestii
DSI naświetla kluczowe kwestie, stosując swoje zasady do konkretnych wyzwań związanych ze sztuczną inteligencją. Godność osoby ludzkiej jest zagrożona, gdy sztuczna inteligencja wspiera nierealistyczne relacje, takie jak boty lub chatboty, które symulują empatię, ale nie zastępują autentycznych więzi, prowadząc do izolacji w indywidualistycznej kulturze cyfrowej.
Praca, wyraz godności (Rdz 2,15), może zostać odczłowieczona przez masową automatyzację, utratę miejsc pracy i zredukowanie człowieka do środka wydajności; Kościół broni godnego zatrudnienia, które pozwala na rozwój osobisty.
Prawo do prywatności jest naruszane przez predykcyjną analizę danych, w której sztuczna inteligencja przewiduje zachowania w celach komercyjnych, naruszając prywatność i traktując ludzi jak przedmioty.
Wspólne dobro jest zagrożone, gdy sztuczna inteligencja pogłębia nierówności społeczne, koncentrując się w rękach nielicznych potężnych i pozostawiając słabszych w tyle, zamiast promować solidarność i sprawiedliwość.
Wreszcie, prawda jest niszczona przez kłamstwa i fałszywe informacje, generując dezinformację, która polaryzuje społeczeństwa i niszczy reputację, wymagając etycznego programowania, które priorytetowo traktuje prawdomówność. Kwestie te podkreślają, że sztuczna inteligencja musi być podporządkowana człowiekowi, a nie odwrotnie, kierując się ISD dla autentycznego postępu.
Zagrożenia i wyzwania etyczne
Sztuczna inteligencja oferuje przełomowe rozwiązania, takie jak uwolnienie się od powtarzalnych zadań, innowacje w rolnictwie i edukacji oraz promowanie braterstwa, jeśli jest wykorzystywana w sposób etyczny. Wszystko to może złagodzić cierpienie, promować integralny rozwój i zakończyć wojny. Zagrożenia związane ze sztuczną inteligencją są jednak wielopłaszczyznowe, wpływając na godność, społeczeństwo i pokój.
Antiqua et nova a interwencje Leona XIV podkreślają pewne wyzwania w dziedzinie edukacji, ekonomii i zdrowia. Główne zagrożenia obejmują uprzedzenia algorytmiczne, które utrwalają dyskryminację, dezinformację za pośrednictwem deepfake'ów, które sprzyjają polaryzacji, utratę prywatności w wyniku masowej inwigilacji, masowe bezrobocie, które destabilizuje rodziny, śmiercionośną broń autonomiczną, która pozwala maszynom decydować o śmierci z naruszeniem godności, oraz fikcyjne relacje, które pogłębiają samotność. Kościół ostrzega, że sztuczna inteligencja może "zaostrzyć konflikty", jeśli nie zostanie zaprojektowana w sposób etyczny i wzywa do moralnej odpowiedzialności na wszystkich poziomach, aby złagodzić te zagrożenia poprzez ludzki nadzór.
Wniosek
Podsumowując, AI stanowi epokową zmianę, którą ISD oświetla stałymi i uniwersalnymi zasadami, przypominając nam, że technologia jest ludzkim darem podporządkowanym Bogu, źródłu wszelkiej mądrości (por. 1 Kor 1:24). Rozwijając te zasady, widzimy, że godność ludzka wymaga, aby sztuczna inteligencja była sprzymierzeńcem, a nie substytutem; dobro wspólne wymaga globalnej równości; solidarność sprzyja włączeniu; a pomocniczość równoważy regulacje. Zagrożenia - dezinformacja, bezrobocie, autonomiczna broń - wymagają etycznej czujności, podczas gdy niektóre korzyści, takie jak postępy w medycynie, zachęcają do ostrożnej nadziei.
Jako katolicy jesteśmy wezwani do działania: formowania naszego sumienia za pomocą DSI, korzystania z zasobów takich jak DoCat, popierania międzynarodowych traktatów i wykorzystywania sztucznej inteligencji do ewangelizacji i służenia ubogim. Inteligencja nie polega na gromadzeniu danych, ale na poszukiwaniu prawdziwego sensu życia.
Katolickie parafie, szkoły i rodziny mogą korzystać z narzędzi takich jak Magisterium AI, aby wzbogacić katechezę, jednocześnie uczestnicząc w lokalnych forach, aby opowiadać się za etyczną sztuczną inteligencją. Kształtowanie sumienia w DSI upoważnia nas do przekształcenia tej cyfrowej rewolucji w okazję do ewangelizacji i służby najbardziej potrzebującym.
W świecie kuszonym bałwochwalstwem myślenia, że AI może przynieść wieczne zbawienie, pamiętajmy, że tylko w Bogu znajdujemy prawdziwe zbawienie i tylko Chrystus gasi nasze nieskończone pragnienie miłości i szczęścia (por. Ps 63:2). Niech sztuczna inteligencja zachęci nas do budowania "cywilizacji miłości", w której technologia i wiara łączą się w braterstwie. Bóg, odwieczny Logos, odwieczna Inteligencja, zaprasza nas do miłości poprzez całe stworzenie. Niech ta rewolucja sztucznej inteligencji i kultury cyfrowej pomoże nam budować lepszy świat, bardziej ludzki i solidarny, i niech prowadzi nas do miłości i oddawania chwały Bogu.
Papież zachęca Arabów z Ziemi Świętej do przekształcenia procesu w modlitwę
W deszczowy dzień w Rzymie, podczas dzisiejszej audiencji papież zaprosił do nawrócenia "arabskojęzycznych wiernych", zwłaszcza tych w Ziemi Świętej.w chwilach próby i ucisku w ufnej modlitwie, ponieważ Bóg zawsze wysłuchuje swoich dzieci". Wczoraj Leon XIV określił izraelskie bombardowanie przywódców Hamasu w Doha w Katarze jako "poważne".
Francisco Otamendi-10 września 2025 r.-Czas czytania: 3minuty
Papież Leon miał w Publiczność Podczas porannej audiencji generalnej, w deszczowy rzymski poranek, papież w dwóch momentach w sposób szczególny odniósł się do wojen. Zwracając się do wiernych arabskojęzycznych, zwłaszcza tych w Ziemi Świętej, zaprosił ich do "przekształcenia swojego krzyku w czasach próby i ucisku w ufną modlitwę". "Ponieważ Bóg zawsze słucha swoich dzieci i odpowiada, kiedy jest to dla Niego najlepsze" - powiedział.
Później, zwracając się do polskich mówców, przypomniał, że "obchodzą oni dziś Narodowy Dzień Dzieci Polskich Ofiar Wojny, który symbolicznie upamiętnia ich cierpienia i wkład w odbudowę Polski po II wojnie światowej".
"Pamiętajcie także w swoich modlitwach i projektach humanitarnych o dzieciach z Ukrainy, Gazy i innych rozdartych wojną regionów świata" - powiedział. "Zawierzam was i dzieci, które dziś cierpią, opiece Maryi, Królowej Pokoju. PokójBłogosławię cię z całego serca.
"Sytuacja jest naprawdę poważna".
Wczoraj, opuszczając swoją rezydencję w Castel Gandolfo, Leon XIV krótko odpowiedział na pytania dziennikarzy dotyczące zamachu bombowego w Doha w Katarze: "Nie wiemy, jak się sprawy mają. Musimy dużo się modlić, kontynuować pracę i nalegać na pokój". Jeśli chodzi o nakaz ewakuacji w mieście Gaza, papież powiedział, że próbował skontaktować się z proboszczem: "Nie mam żadnych wiadomości".
Leon XIV wyraził zaniepokojenie tym, co dzieje się na Bliskim Wschodzie. Agencja WatykańskaSytuacja jest naprawdę poważna", powiedział. "Nie wiemy, dokąd sprawy zmierzają; zawsze jest poważnie. Musimy modlić się żarliwie i nadal pracować, szukać i nalegać na pokój".
Krzyk Jezusa na krzyżu
W katechezie inauguracyjnej papież kontynuował jubileuszowy temat "Jezus Chrystus, nasza nadzieja" i skupił się na krzyku Jezusa na krzyżu: "Jezus zawołał głośnym wołaniem i wydał ostatnie tchnienie" (Mk 15, 37).
"W tej katechezie rozważamy śmierć Jezusa na krzyżu. Ewangelia oferuje nam bardzo cenny szczegół, a mianowicie to, że Jezus nie umiera w milczeniu, ale oddaje swoje życie z krzykiem. Ten krzyk wyraża ból, opuszczenie, wiarę, całkowite ofiarowanie siebie" - podkreślił papież.
Krzyk bólu do Ojca, ludzkości: modlitwa
"Syn, który zawsze żył w intymnej komunii z Ojcem, teraz doświadcza ciszy, nieobecności, otchłani. Ale krzyk Jezusa nie jest krzykiem rozpaczy, ale szczerości i prawdy, i ujawnia głęboką ufność, która trwa nawet wtedy, gdy wszystko milczy".
Papież podkreślił, że "w Ukrzyżowanym możemy rozpoznać Boga, który nie pozostaje daleki, ale wchodzi w głębię naszego bólu. Jego krzyk jest głębokim aktem człowieczeństwa, a także skrajną formą modlitwy.
W tym krzyku Jezus woła do Ojca, ponieważ w niego wierzy, ponieważ go kocha i nie stracił nadziei. W ten sposób "uczy nas, w naszych ciemnych nocach, ofiarowywać Ojcu nasze krzyki bólu. Są to okrzyki nadziei w godzinie próby, które pomagają nam zaufać i otworzyć nasze serca na Boga, który zbawia".
Setnik rozumie
Setnik, poganin, rozumie miłość Jezusa. "Nie dlatego, że słyszał mowę, ale dlatego, że widział Jezusa umierającego w ten sposób: 'Prawdziwie ten człowiek był Synem Bożym' (Mk 15:39). Jest to pierwsze wyznanie wiary po śmierci Jezusa".
Prośmy Ducha Świętego, zakończył papież Leon, aby pomógł nam "dać głos cierpieniom ludzkości poprzez naszą modlitwę i konkretne dzieła miłosierdzia, aby ten głos, zjednoczony z głosem Chrystusa, stał się źródłem nadziei dla wszystkich".
Do pielgrzymów francuskojęzycznych, w tym grupy z Montrealu (Kanada), papież powiedział: "Kiedy nadejdzie czas próby, jak nowi święci Pier Giorgio Frassati i Carlo AcutisUczymy się od Chrystusa krzyku nadziei i pragnienia otwarcia naszych serc na wolę Ojca, który pragnie naszego zbawienia.
Mikołaj z Tolentine, pierwszy święty augustianin i męczennicy z Nagasaki
W dniu 10 września liturgia wspomina świętego Mikołaja z Tolentino (XIII wiek), uważanego za pierwszego świętego Zakonu Świętego Augustyna. Był znany ze swojego duszpasterskiego poświęcenia jako spowiednik i troski o najbardziej potrzebujących, a także jest opiekunem dusz czyśćcowych. Błogosławieni Męczennicy z Nagasaki (Japonia) są również obchodzeni dzisiaj.
Francisco Otamendi-10 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
"W Tolentino, w regionie Piceno, św. Mikołaj, kapłan, zakonnik Zakonu Pustelników św. Augustyna, zakonnik rygorystycznej pokuty i wytrwałej modlitwy, surowy wobec siebie i wyrozumiały wobec innych, często nakładał na siebie pokutę innych (...).† 1305)", pisze Martyrologium.
Jak już wspomnieliśmy, św. Mikołaj jest uznawany za patrona dusz czyśćcowych, opiekuna dusz cierpiących. Zwłaszcza po wizji, w której pewien zakonnik poprosił go o modlitwę za niego i inne dusze czyśćcowe.
Współbrat przemówił do niego z czyśćca
Zgodnie z historiąPewnej nocy ojciec Mikołaj spał w swojej celi, gdy usłyszał głos jednego ze swoich współbraci, który właśnie zmarł. Zakonnik powiedział św. Mikołajowi, że jest w czyśćcu i poprosił go o odprawienie Eucharystii za niego i inne dusze, które tam były. Aby mogli zostać uwolnieni przez miłosierdzie Chrystusa.
Gdy Mikołaj odprawiał mszę w tej intencji przez siedem dni, zakonnik odezwał się do niego ponownie. Tym razem podziękował mu i powiedział, że wiele dusz, w tym jego własna, jest teraz z Bogiem.
Mikołajowi przypisuje się wiele cudów, zarówno za jego życia, jak i po śmierci. Zawsze prosił ludzi, aby niczego nie komentowali, ale dziękowali Bogu. Kiedy jego dni dobiegały końca, ktoś go zapytałOjcze, dlaczego jesteś taki radosny i szczęśliwy?". O. Mikołaj odpowiedział: "Ponieważ mój Bóg i Pan Jezus Chrystus, w towarzystwie swojej Świętej Matki i mojego Świętego Ojca Augustyna, mówi do mnie: "Chodź! Sługo dobry i wierny, wejdź do radości twego Pana".
Błogosławieni męczennicy z Nagasaki
7 lipca 1867 r. papież Pius IX beatyfikował 205 sług Bożych. zamęczony w Japonii między 1617 a 1632 rokiem. Spośród nich 52 zostało spalonych żywcem lub ściętych na "Wzgórzu Męczenników" w Nagasaki, w Japonii, 10 września 1622 roku. Wśród męczenników byli księża, zakonnicy, małżeństwa, młodzi ludzie, katecheci, wdowy i dzieci, którzy dawali heroiczny przykład. Byli to ludzie różnych narodowości.
Jak towarzyszyć dzieciom z pociągiem do osób tej samej płci w wierze chrześcijańskiej: wezwanie do zrozumienia, prawdy i miłości zgodnie z nauczaniem Kościoła.
Wielu chrześcijańskich rodziców zwróciło się do mnie, aby opowiedzieć mi o swoim bólu po otrzymaniu wiadomości, że ich syn lub córka są uważani za homoseksualistów, tj. doświadczają "pociągu do osób tej samej płci" (SSA). Rodzice są zdezorientowani i nie wiedzą, jak się zachować. Nie są pewni, jak poradzić sobie z tą kwestią. Chcą dla dziecka jak najlepiej, ale nie wiedzą, co jest najlepsze.
Aby dać ci kilka praktycznych sugestii, najpierw przedstawię dwa stanowiska dominujące obecnie w naszym społeczeństwie. Są to zasadniczo dwa sposoby rozumienia istoty ludzkiej: immanentna wizja antropologiczna (ideologia gender) i wizja transcendentna (antropologia jedności osoby).
Zdajemy sobie sprawę, że szkoły, prawo i media są trzema ogromnymi kanałami, przez które jesteśmy bombardowani, aby przyjąć sposób myślenia, który faworyzuje ideę, że możemy wybrać naszą płeć, niezależnie od tego, czy urodziliśmy się mężczyzną czy kobietą, mówi się nam, że rodzimy się "neutralni" (pogląd immanentny). Nasze dzieci otrzymują te informacje w obfitości.
Kościół, ze swej strony znawca ludzkiej natury, wyraża w zrównoważony i jasny sposób transcendentną wizję, utrzymując, że jesteśmy nierozerwalną jednością ciała i duszy, a nasza seksualność nie jest oderwana od naszej duszy, od naszej zdolności do kochania. Z tego powodu Kościół wzywa nas do integralnego wychowania seksualnego, które jest właściwie wychowaniem afektywno-seksualnym, wychowaniem do miłości.
Zaczyna się również od akceptacji danej natury. Zostaliśmy stworzeni mężczyzną i kobietą, mamy tę samą godność, ale jesteśmy seksualnie różni i uzupełniamy się, co może potwierdzić prosta obserwacja i zdrowy rozsądek. W naturze naszego projektu doskonale wpisany jest podwójny cel ludzkiej seksualności, który jest zarówno jednoczący, jak i prokreacyjny: pomaga nam kochać się bardziej jako para i dawać życie dzieciom.
Katechizm prosi nas o rozróżnienie między osobą homoseksualną, aktem homoseksualnym i kulturą homoseksualną:
Dla tej osoby, cała miłość i zrozumienie, jakie możemy mieć
W przypadku ustawy zero promocji, ponieważ jest ona z natury nieuporządkowana.
Dla kultury, potępienie ekspresji, która powoduje głęboki ból w jednostce, rodzinie i społeczeństwie jako całości.
Zacytuję nauczanie dwóch dokumentów magisterialnych przekazanych nam przez Kościół.
Katechizm Kościoła Katolickiego jasno i głęboko odnosi się do tej kwestii. Mówi on: "Znaczna liczba mężczyzn i kobiet wykazuje tendencje homoseksualne. Powinni oni być przyjmowani z szacunkiem, współczuciem i wrażliwością. W odniesieniu do nich należy unikać wszelkich oznak niesprawiedliwej dyskryminacji. Osoby te są powołane do wypełniania woli Bożej w swoim życiu i, jeśli są chrześcijanami, do łączenia z ofiarą krzyża Pańskiego trudności, jakie mogą napotkać z powodu swojego stanu" (KKK 2358).
Każda osoba jest powołana do życia w cnocie czystości. Nie jest to wyłączny wymóg dla tych, których pociąga ta sama płeć. Chodzi o życie cnotą, która jest strażnikiem prawdziwej miłości: samokontrola w służbie miłości! Seksualność jest piękna i została zaprojektowana do życia w doskonałym kanale zwanym małżeństwem. Przeżywanie jej poza tym kanałem spowoduje jej przepełnienie i spustoszenie.
Z drugiej strony, dokument zatytułowany "Prawda o ludzkiej miłości", wydany przez Konferencję Episkopatu Hiszpanii, stwierdza w punkcie 57:
Łatwo zauważyć, że podstawowymi ramami, w których rozwija się ideologia gender, jest kultura "panseksualistyczna". Mówi się, że nowoczesne społeczeństwo musi uważać za dobre "używanie seksu" jako kolejnego przedmiotu konsumpcji. A jeśli nie ma on osobistej wartości, jeśli seksualny wymiar człowieka nie ma osobistego znaczenia, nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy popadli w powierzchowną ocenę zachowania opartą na zwykłej użyteczności lub prostej satysfakcji. Prowadzi to do najbardziej radykalnego permisywizmu, a ostatecznie do najbardziej absolutnego nihilizmu. Nietrudno dostrzec szkodliwe konsekwencje takiego ogołocenia ze znaczenia.
W tym świetle, co powinni zrobić chrześcijańscy rodzice, gdy dziecko prosi o przyjęcie do AMS?
- Przytul i pobłogosław nasze dziecko. Słuchać go ze szczerym pragnieniem zrozumienia.
- Towarzyszyć mu w dążeniu do szczęścia, które, aby było autentyczne, musi być zawsze zgodne ze świętością.
Możemy zaproponować naszym dzieciom chrześcijańską wizję osoby i seksualności; nie jest to kwestia narzucania, ale pełnego miłości przedstawiania i pozwalania im na wybór Chrystusa w wolności.
I oczywiście modlić się o dobro naszego dziecka i o jedność rodziny. Prosić z wiarą o rozeznanie i mądrość, aby prowadzić w prawdzie, zawsze w ramach prawdziwej miłości.
Dołącz do kościelnej służby dla rodzin i przyjaciół osób z MSA, na przykład w Odwaga.
Bóg kocha nas wszystkich bezwarunkowo i wzywa nas wszystkich do świętości. Starajmy się naśladować tę miłosierną miłość naszego dobrego Boga. Oznacza to lepsze poznanie naszych dzieci, słuchanie ich, życie z nimi, otwarte wyrażanie im naszej miłości i wzywanie ich do życia w czystości.
Przyjmą lub odrzucą nasze zaproszenie w pełni wykorzystując swoją wolność. Nauczymy się szanować siebie nawzajem i oddawać w ręce Boga tego, którego tak bardzo kochamy.
Jako chrześcijańscy rodzice wiemy, że wybór Bożego planu jest tym, co wypełnia tęsknoty serca. Starajmy się świadczyć o tym i czynić wszystko, co w naszej mocy, aby przybliżyć nasze dzieci do spotkania ze źródłem miłości: Bogiem, naszym Panem.
Módl się, rozmawiaj, nawracaj. Serwer Discord, który ewangelizuje
Ewangelizacja cyfrowa ma miejsce nie tylko w Instagram y YouTubeale można go również znaleźć na serwerach Discordkomunikator internetowy znany głównie z rozmów o grach wideo i celebrytach. Istnieje jednak również kącik dla społeczności katolickiej.
Bryan Lawrence Gonsalves-10 września 2025 r.-Czas czytania: 5minuty
W wyglądzie, Servus Dei Mógłby to być po prostu kolejny zakątek Internetu: nazwy użytkowników unoszą się na czacie, memy dzielą przestrzeń z teologią, a pośród tego zgiełku ktoś prosi o pomoc z fragmentem Pisma Świętego.
Ale to nie jest serwer gry ani czat złożony z fanów. Servus Dei może być najbardziej nieoczekiwanym renesansem społeczności katolickiej w erze cyfrowej. Z dala od tradycyjnych metod cyfrowej ewangelizacji, jest to rozwijający się eksperyment dotyczący tego, jak wierzenia mogą być przeżywane, udostępniane i kształtowane online poprzez rozmowę w czasie rzeczywistym.
Od memów do mszy
Założona podczas cichego chaosu pandemii COVID-19, Servus Deico po łacinie oznacza "Sługa Boży", nie urodził się w podziemiach kościoła ani w akademiku seminarium, ale na kanałach tekstowych Discordplatforma bardziej znana z czatów w grach niż dyskusji teologicznych.
"W tym czasie, Discord chodziło głównie o zabawę".wyjaśnia CathMeme, założyciel serwera, który prosi o zachowanie anonimowości. "Ale dostrzegliśmy możliwość stworzenia czegoś innego, przestrzeni, w której zwykli katolicy mogliby dyskutować o swojej wierze, formować się i tworzyć społeczność"..
Obecnie, Servus Dei ma ponad 8 400 członków z całego świata, co czyni go największym katolickim serwerem oficjalnie zweryfikowanym i zrzeszonym przez Discord. Jego hiszpański odpowiednik, Terra Sanctama ponad 1100 hiszpańskojęzycznych członków. Wspólnie są oni częścią cichej rewolucji, która zmienia "upodobania" i "niechęci" społeczności hiszpańskojęzycznej. retweety przez prowadzone przez społeczność sesje różańcowe oraz religijne pytania i odpowiedzi 24 godziny na dobę.
W ramach tego serwera nierzadko zdarza się, że jeden katolik odpowiada na pytanie dotyczące dogmatów maryjnych, podczas gdy inny publikuje mema przedstawiającego św. Pomimo chaosu typowego dla każdej otwartej przestrzeni online, panuje tu wyczuwalna cześć i rytm. Codzienne różańce, koronki do Miłosierdzia Bożego i zorganizowane sesje modlitewne współistnieją z rozmowami apologetycznymi, nieformalnymi debatami i memami opartymi na wierze.
"Servus Dei to mieszana grupa ludzi z różnych środowisk, którzy przychodzą, aby uczyć się o Bogu, kochać i śmiać się razem".mówi DariusAngel, jeden z moderatorów serwera. To nie tylko ciepłe uczucie, ta mieszanka nieformalnego koleżeństwa i głębokiej katolickiej tradycji ma poważne reperkusje.
Według danych serwera, od momentu jego założenia udzielono odpowiedzi na ponad 16 000 pytań religijnych. Co jeszcze bardziej zaskakujące, ponad 300 niekatolików nawróciło się na wiarę katolicką po spędzeniu czasu na serwerze.
"Przyszedłem do Servus Dei żadnych oczekiwań".mówi wieloletni członek Jackyboy. "Przynajmniej nie spodziewałem się, że będę aktywnym członkiem, ponieważ nigdy nie używałem Discord w ten sposób. Wkrótce jednak zacząłem uczestniczyć w debatach i uczyć się nie tylko poprzez czytanie, ale także w dialogu z innymi fantastycznymi ludźmi, którzy bardzo poważnie traktują swoją wiarę katolicką".. Teraz odwiedza go codziennie, przyciągany przez to, co nazywa "bryłki wiedzy i, od czasu do czasu, dla dobrego śmiechu.
Ta wyjątkowa mieszanka sacrum i społeczeństwa jest tym, co odróżnia Servus Dei ewangelizacji online tradycyjny. W przeciwieństwie do katolickich stron Instagram o Facebook, Servus Dei jest głęboko interaktywny, z rozmowami w czasie rzeczywistym, kręgami modlitewnymi i wewnętrzną kulturą, która jest tak samo nastawiona na wzajemne wsparcie, jak i na katechezę.
Ochrona prawd katolickich w Internecie
Jak każde inne miejsce w Internecie, Servus Dei ma swój udział w ożywionych debatach i nocnych filozoficznych wycieczkach. "Oczywiście od czasu do czasu pojawia się grupa awanturników".przyznaje Regularguy0708, kolejny weteran. "Ale bez względu na to, co się stanie, w sercu serwer pozostaje wierny swojej misji: pomagać ludziom znaleźć prawdziwe odpowiedzi i głębsze nawrócenie serca"..
Moderatorzy twierdzą, że takie zamieszanie jest typowe dla platform czatowych w czasie rzeczywistym, gdzie rozmowy toczą się szybko, a namiętności mogą być wysokie. "Czasami mieliśmy trolle którzy zaatakowali serwer".mówi CathMeme, założyciel serwera. "Sedewakantyści przyłączyli się, twierdząc, że Kościół rzymskokatolicki upadł, a przy niektórych okazjach wkradli się nawet sataniści"..
Ale chociaż drzwi są otwarte dla wszystkich, to powitanie ma swoje ograniczenia. "Egzekwujemy nasze zasady, nie pozwalamy ludziom obrażać lub podważać Kościoła lub wpływać na innych przeciwko niemu. To nigdy nie był serwer dyskusyjny; to serwer edukacyjny"..
Sercem tej misji jest wierność Kościołowi. "Bardzo poważnie traktujemy posłuszeństwo wobec Magisterium".dodaje CathMeme, odnosząc się do 1 Samuela 15, 22: "Posłuszeństwo jest warte więcej niż poświęcenie".. "Jesteśmy otwarci na wszystkich, ale mamy pewne zasady. Oczekujemy dobroczynności..
Przestrzenie cyfrowe, rzeczywisty wpływ
W tej delikatnej równowadze między otwartością a ortodoksją, między nieformalną pogawędką a katechezą, Servus Dei porusza się w internetowym zgiełku z zaskakującą gracją. Dla wielu użytkowników ta równowaga stworzyła przestrzeń, która mniej przypomina czat, a bardziej duchowe schronienie.
"Servus Dei jest bardzo przyjaznym i gościnnym katolickim sługą edukacyjnym".powiedziała Serenity, była moderatorka. "Ma wiele zasobów obejmujących wszystkie tematy związane z wiarą katolicką, pozostaje wierny Magisterium Kościoła i nie pozwala na wyrażanie odpowiedzi bez bezpośrednich źródeł z Tradycji Kościoła i Pisma Świętego".. Podkreślił, że taka wierność nie jest tylko teoretyczna, "wszyscy zachęcają się nawzajem do praktykowania wiary w swoim życiu w czynach, a nie tylko w słowach, zgodnie z przykazaniem podanym nam w Liście Jakuba: Wprowadzajcie słowo w czyn, a nie tylko go słuchajcie" (Jk 1:22).
Ta żywa wiara robi różnicę dla ludzi takich jak Wurli, niedawno nawrócony na katolicyzm, który nie ma rówieśników w swojej lokalnej społeczności, którzy podzielają jego wiarę. "Servus Dei był dla mnie domem".mówi. "Czuję się tam komfortowo, znajduję wspólnotę i dowiaduję się więcej o mojej wierze. Mam nadzieję, że swoją obecnością będę mógł wnieść coś do społeczności, choćby najmniejszego"..
"To przyjazna przestrzeń dla tych, którzy rozwijają swoją wiarę".powiedział Realpeacezone, członek i patron serwisu. "Atmosfera jest nieformalna, ale skoncentrowana na wierze, co jest bardzo atrakcyjne dla młodszej publiczności.. Misja ta ukształtowała również życie daleko poza świecącymi oknami czatu serwera. Kilku byłych moderatorów rozpoczęło życie zakonne, zostając księżmi, zakonnicami, a nawet świeckimi w celibacie.
Serwitor zachęca również swoich członków do uczestnictwa w lokalnych parafiach, codziennej Mszy Świętej, regularnego kierownictwa duchowego i angażowania się w cielesne i duchowe dzieła miłosierdzia.
Nowa granica wiary
Być może jest to znak, że Kościół również rośnie, nie tylko w cegłach i ławkach, ale w pikselach i tekście. Istnieje środowisko, w którym ciekawa osoba może natknąć się na czat głosowy, zadać pytanie o cierpienie i znaleźć wspólnotę gotową odpowiedzieć nie tylko doktryną, ale także cierpliwością, humorem i modlitwą.
W czasach, gdy przestrzenie cyfrowe często ulegają fragmentacji i polaryzacji, Servus Dei oferuje inny scenariusz, który może mieć odrobinę boskości w dysonansie.
AutorBryan Lawrence Gonsalves
Dziennikarz i eseista urodzony w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, mieszkający na Litwie. Publikuje w Omnes, EWTN News i CNA Deutsch.
El Papa León XIV proclamará el 1 de noviembre a san John Henry Newman como Doctor de la Iglesia. Hoy, 9 de octubre, se celebra la fiesta litúrgica de este santo cardenal inglés.
Chociaż Newman został już wyniesiony na ołtarze, jego nominacja na Doktora Kościoła wzmacnia gwarancję jego doktryny jako katolickiej, wzbogacając odniesienie dla wszystkich, którzy patrzą na jego pisma. Krótko mówiąc, czyni go to jeszcze bardziej latarnią morską, której życzliwe światło może prowadzić nas w ciemnościach nocy, parafrazując jego nieśmiertelny wiersz Prowadź uprzejme światło.
To światło, które projektuje na wieczność, jest oczywiście zapożyczone od jego Pana, którego szukał jako dziecko, znajdował w miarę upływu lat i ostatecznie kochał bezgranicznie.
Patrząc wstecz na jego życie i pracę w ciągu ostatnich kilku dni, muszę przyznać, że cechą, która najbardziej zapadła mi w pamięć, była jego ciągła gotowość do wyrzeczenia się dóbr doczesnych, aby podążać za Jezusem Chrystusem.
Na przykład, gdy był zaledwie nastolatkiem, postanowił zostać duchownym w kościele anglikańskim i, choć nie było to konieczne ani zwyczajowe w jego czasach, sam narzucił sobie celibat apostolski, dobrowolnie odmawiając sobie możliwości znalezienia miłości na ziemi, która towarzyszyłaby mu w życiowej podróży.
Istnieje jednak jeszcze bardziej imponujący moment wyrzeczenia się dóbr ziemi, już w jego dojrzałości. Rzeczywiście, NewmanDzięki swojej prawości życia i niestrudzonym poszukiwaniom tego, co prawdziwe i piękne, zdał sobie sprawę, w kontekście tego, co nazwano "ruchem oksfordzkim", że prawda leży w Kościele rzymskokatolickim i rozważał zapukanie do drzwi Rzymu. Jednak dla niego, który był wiodącą postacią w kościele anglikańskim (Kolega z Oriel, jednego z Uczelnie Mary's, kościoła uniwersyteckiego), aby zostać katolikiem, oznaczało pozostawienie całego świata za sobą. Ludziom z innych czasów i środowisk trudno jest ocenić, z czym wiązał się ten krok, ale myślę, że obraz członka szlachty stającego się wyrzutkiem może zilustrować znaczenie tej decyzji.
Tak więc, kiedy 3 października 1845 r., na kilka dni przed przyjęciem do Kościoła katolickiego przez Dominika Barberiego 9 października 1845 r. w Littlemore, napisał do władz Oriel, aby poinformować ich, że opuszcza swoje stanowisko akademickie, Newman był świadomy, że zostawia wszystko za sobą. Porzucał wszystkie swoje wcześniejsze marzenia, by stać się szeregowym katolikiem, świeckim w Kościele katolickim, który wciąż był prześladowany i stanowił mniejszość w Anglii. Z dnia na dzień stał się imigrantem we własnym kraju.
Co najbardziej zaskakujące, sądząc po treści listów, które pisał do swojej rodziny i najbliższych przyjaciół w tamtych czasach, wyznał, że rezygnacja z tak uprzywilejowanej pozycji społecznej nic go nie kosztowała. Wręcz przeciwnie, dla Newmana przynależność do jednego stada Chrystusa była wszystkim. Dodał, że po prostu bolało go serce, i to bardzo, z powodu utraty tak wielu przyjaciół w kościele anglikańskim i w Oksfordzie, gdzie wiedział, że musi odejść.
Wierzę, że gest Newmana, by porzucić wszystko, by skupić się na podążaniu za Bogiem, jest wspaniałym przykładem dla mężczyzn i kobiet naszych czasów, którzy, jak powiedział Pius XI, cierpią na chorobę braku refleksji, ciągłej i gorączkowej pogoni za rzeczami zewnętrznymi, nieumiarkowanego pragnienia bogactw i przyjemności, które stopniowo sprawia, że tracimy z oczu szlachetne ideały, które zatapia nas w morzu ziemskich i nietrwałych dóbr, uniemożliwiając nam kontemplację rzeczy wyższych, wiecznych, samego Boga (por. Pius XI, Mens Nostra, 5).
W ten sam sposób mianowanie Newmana Doktorem Kościoła daje nam wielką radość docenienia tego, jak Bóg, którego nigdy nie można prześcignąć w hojności, oddał Newmanowi za jego życia wszystko, czego został pozbawiony. Z czasem odzyskał swoich przyjaciół. Wkrótce po nawróceniu otrzymał kapłaństwo w Kościele katolickim; kardynalat pod koniec swoich ziemskich dni; a ostatnio uznanie świętości po życiu pełnym wielkich ucisków. Wreszcie, otrzymał doktorat Kościoła od papieża Leona XIV.
To nowe uznanie Kościoła z Newmanem pozwoliło mi również delektować się dobrocią Boga z Dominikiem Barberim. Ten włoski zakonnik, który w młodości zobaczył wezwanie do nawrócenia Anglii, chociaż nie mógł tam pojechać, dopóki nie miał prawie pięćdziesięciu lat, i który czasami był przyjmowany kamieniami w niektórych angielskich wioskach, kiedy zaczął tam zakładać misje pasjonistów. Temu skromnemu zakonnikowi, który mówił łamaną angielszczyzną, który również cierpiał niewypowiedzianie, po przybyciu do Littlemore w nocy 8 października 1845 r., Bóg dał łaskę ujrzenia jednej z wielkich postaci swoich czasów klęczącej przed nim, gdy suszył się przed ogniem w kominie, błagając go o wysłuchanie jego spowiedzi generalnej i przyjęcie go do Kościoła katolickiego.
John Henry Newman, dziękuję Ci za to, że jesteś tym życzliwym światłem, które prowadzi nas w ciemności.
AutorCarlos Espaliú Berdud
Profesor prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych, Uniwersytet CEU Fernando III. Pracownik naukowy, Blackfriars Hall, Uniwersytet Oksfordzki.
Ponad 70 osób zginęło w nocy z poniedziałku na wtorek 8 września podczas pogrzebu w mieście Ntoyo, na wschodzie Demokratycznej Republiki Konga (DRK). Niektóre lokalne źródła szacują liczbę ofiar na ponad sto.
Atak został przeprowadzony przez Sojusznicze Siły Demokratyczne (ADF), dżihadystyczną milicję powiązaną z Państwem Islamskim w Afryce Środkowej. Według katolickiego księdza z parafii Manguredjipa, który powiedział stronie internetowej AktualnościTo, co widziałem, jest straszne. Zabili prawie wszystkich uczestników pogrzebu". Szef grupy Babika, Eugène Viringa, ostrzegł, że liczba ofiar śmiertelnych może wzrosnąć w nadchodzących godzinach.
Terroryzm ADF
ADF powstało w Ugandzie w latach 90. XX wieku, ale od 2019 roku działa pod sztandarem Państwa Islamskiego, po złożeniu przysięgi wierności przez swojego przywódcę. Od tego czasu zintensyfikowali masakry bezbronnych wiosek we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, w których zginęły tysiące cywilów.
Chrześcijańskie pogrzeby i świątynie stały się regularnymi celami tych ataków, mających na celu zastraszenie i wysiedlenie społeczności katolickich i protestanckich. W regionach takich jak Północne Kivu i Ituri ludność cywilna żyje w ciągłym poczuciu zagrożenia. W zeszłym miesiącu Lipiec doszło do ataku, w wyniku którego zginęło 35 osób, a w Sierpień w kolejnym ataku zginęło ponad 50 osób.
Demokratyczna Republika Konga jest krajem o większości chrześcijańskiej, ponad 50 % to katolicy, a kolejne 40 % to protestanci. Masakra w Ntoyo, według lokalnych obserwatorów, jest częścią systematycznej strategii przemocy mającej na celu osłabienie obecności społeczności chrześcijańskich w Afryce Środkowej.
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
Od 1979 roku papieże są również wielkimi promotorami tej niewielkiej książki, która w większości przypadków jest rozprowadzana wśród wspólnot chrześcijańskich w krajach, w których panują prześladowania lub brakuje środków finansowych.
Spójrzmy na liczby: "Don Kichot" Cervantesa sprzedał się w około 500 milionach egzemplarzy, "Władca Pierścieni" w 150 milionach, a "Mały Książę" w 140 milionach. Jednak "Bóg mówi do swoich dzieci", z ponad 52 milionami egzemplarzy opublikowanych w 194 językach i 140 krajach od czasu jego premiery w 1979 roku, stał się światowym fenomenem w religijnej literaturze dziecięcej.
Dzieło jest adaptacją Biblii, w której główne historie zostały zebrane w prostym języku i ilustracjach. W ostatnich wydaniach tytuł został zmieniony na "Bóg mówi do swoich dzieci".
Materiały katechetyczne zmieniające życie
Miliony ludzi na całym świecie wciąż nie mają dostępu do Słowa Bożego. W kontekstach naznaczonych wojną i przemocą, pojednanie i przebaczenie stają się jedyną drogą do wewnętrznego pokoju. W wielu szkołach w potrzebujących krajach, takich jak Erytrea, Biblia dla dzieci jest czasami jedyną lekturą dla najmłodszych dzieci.
Biblia dla dzieci została zaprezentowana przez Pomoc Kościołowi w Potrzebie (ACN) na Konferencji Biskupów Ameryki Łacińskiej w Puebla w Meksyku pod koniec stycznia 1979 roku, w obecności papieża Jana Pawła II podczas jego pierwszej podróży poza Włochy. Sukces był natychmiastowy: biskupi zamówili bezpośrednio 1,2 miliona egzemplarzy w języku hiszpańskim. Ten początkowy wpływ zachęcił do tłumaczenia na inne języki i dziś istnieją wersje w 189 językach, od afarskiego, którym posługuje się pół miliona ludzi w Etiopii, Erytrei i Dżibuti, po zulu w południowej Afryce.
Raquel Lázaro, dyrektor ds. komunikacji ACN w Hiszpanii, wyjaśnia, że "Biblia dla dzieci jest jednym z najbardziej 'emblematycznych' narzędzi ACN od momentu jego założenia. Kiedy liderzy projektu odwiedzają lokalne wspólnoty chrześcijańskie, cenne jest dla nas widzieć, jak ta mała książka dociera do najbardziej odległych miejsc na świecie. Taki jest cel: aby Słowo Boże, pełne nadziei i miłosierdzia, dotarło do najmniejszych i najbardziej potrzebujących ludzi w każdym zakątku świata.
Dystrybucja i działania edukacyjne
Od samego początku ACN dystrybuuje Biblię dla dzieci bezpłatnie w krajach potrzebujących, podczas gdy w krajach bardziej zamożnych cena pokrywa koszty produkcji. Do najbardziej rozpowszechnionych wydań należą wersje hiszpańska (14 milionów), portugalska (10,3 miliona), angielska (2,5 miliona), francuska (1,2 miliona) i suahili (950 000). Po upadku Związku Radzieckiego chrześcijańska stacja radiowa wydała Biblię dla dzieci w języku rosyjskim, generując pół miliona dodatkowych zamówień.
Dzieło to spotkało się również z uznaniem kilku papieży. Benedykt XVI rozdał 10-milionowy egzemplarz Biblii dla dzieci podczas swojej podróży duszpasterskiej do Brazylii w maju 2007 r. w Fazenda da Esperança, podkreślając jej edukacyjną i duchową wartość w formacji młodych ludzi na całym świecie.
Dzięki ponad czterdziestoletniej historii Biblia dla dzieci nadal zmienia życie, ucząc czytania i pisania oraz szerząc wiarę wśród najmłodszych dzieci, umacniając się jako materiał katechetyczny o międzynarodowym zasięgu.
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
Papież Leon uhonoruje prawie 1700 współczesnych męczenników, symboli nadziei
W tym roku jubileuszowym papież Leon XIV i przywódcy chrześcijańscy z innych kościołów upamiętnią prawie 1700 "nowych męczenników i świadków wiary" XXI wieku. Są to ludzie, którzy zginęli w nadziei, że zostaną przyjęci przez Boga, powiedział sekretarz watykańskiej Dykasterii ds.
CNS / Omnes-9 września 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
- Cindy Wooden, Catholic News Service, Watykan,
W roku jubileuszowym poświęconym nadziei, papież Leon XIV i przywódcy chrześcijańscy upamiętnią prawie 1700 "nowych męczenników i świadków wiary" w niedzielę 14 września. Są to również 70. urodziny papieża.
Arcybiskup Fabio Fabene, sekretarz watykańskiej Dykasterii do Spraw Świętych, wyjaśnił wczoraj dziennikarzom myśl papieża. "Papież Leon ma nadzieję, że krew tych męczenników będzie ziarnem pokoju, pojednania, braterstwa i miłości" - powiedział.
Podobnie jak św. Jan Paweł II podczas Roku Świętego 2000, papież Leon będzie przewodniczył ekumenicznemu nabożeństwu modlitewnemu z okazji Jubileuszu 2025. Upamiętni ono katolików, prawosławnych, anglikanów i protestantów, którzy zginęli za wiarę w latach 2000-2025.
Papież Franciszek powołał komisję w 2023 roku. Celem było sporządzenie "katalogu wszystkich tych, którzy przelali krew, aby wyznać Chrystusa i dać świadectwo Jego Ewangelii" w ciągu 25 lat od ostatniego Roku Świętego.
Modlitwa ekumeniczna
Ci męczennicy - katoliccy, prawosławni, anglikańscy i protestanccy - będą wspominani 14 września, w święto Podwyższenia Krzyża. Liturgia odbędzie się w bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie, która jest częstym miejscem modlitw ekumenicznych.
Na konferencji prasowej 8 września Andrea Riccardi, historyk i wiceprzewodniczący komisji, powiedział, że katalog obejmuje 1624 chrześcijan. Nazwiska zostały zgłoszone przez konferencje biskupów, zakony i nuncjatury na całym świecie.
Kadr z filmu animowanego "The 21", który oddaje hołd koptyjskim chrześcijanom, którzy zostali zamordowani w Libii przez ISIS w 2015 roku, odmawiając wyrzeczenia się wiary w Jezusa. Jonathan Roumie, który ożywił Jezusa w filmie "The Chosen", jest współproducentem filmu.
Afryka, lider wśród męczenników
Riccardi, który jest również założycielem świeckiej wspólnoty Sant'Egidio, podał podział zmarłych według kontynentów. 643 osoby w Afryce. 357 w Azji i Oceanii. 304 w Ameryce Północnej i Południowej. 277 na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. I 43 w Europie, chociaż 110 z całkowitej liczby zgonów na innych kontynentach to misjonarze z Europy.
Arcybiskup Fabene powiedział, że Watykan wciąż analizuje, jak, kiedy i czy opublikować nazwiska w katalogu. Watykan jest świadomy, że może to zagrozić innym chrześcijanom żyjącym i posługującym na tych samych obszarach geograficznych.
"Położyli kotwicę swojej nadziei w Bogu, a nie w świecie" - powiedział arcybiskup; "pokładali nadzieję w Panu, a ich nagrodą będzie życie wieczne".
Ponadto, jak powiedział sekretarz komisji, ks. prałat Marco Gnavi, "nadzieja, która była motywem ich życia przed śmiercią, przyniosła nadzieję. A kontekst był taki, że ich bracia i siostry byli często ofiarami konfliktów etnicznych, prześladowań religijnych, zorganizowanej przestępczości lub śmiertelnego zaprzeczania ich prawom.
Na przykład, według członków komisji, lista obejmuje siostrę Dorothy Stang, amerykańską członkinię sióstr Notre Dame de Namur. Została ona zastrzelona w brazylijskiej Amazonii w 2005 roku za obronę praw do ziemi rdzennej ludności i biednych rolników.
Niektórzy z nich są w trakcie kanonizacji
Ojciec Angelo Romano, członek komisji i urzędnik Dykasterii do Spraw Świętych, powiedział Catholic News Service, że katalog nie jest częścią oficjalnego katolickiego procesu uznawania męczeństwa potencjalnego świętego. Jednak niektóre z uwzględnionych osób mają już sprawę kanonizacyjną w toku, a inne sprawy mogą rozpocząć się w przyszłości.
Ekumeniczne obchody pod przewodnictwem św. Jana Pawła II w 2000 r. odbyły się w rzymskim Koloseum, symbolu chrześcijańskich prześladowań i męczeństwa. Ojciec Romano powiedział, że Watykan "chciałby" zorganizować tam nabożeństwo modlitewne w 2025 roku. Rzym prowadzi jednak nowe wykopaliska archeologiczne tuż obok Koloseum, co poważnie ogranicza przestrzeń dostępną dla uczestników.
Wiedząc, że, jak mawiał papież Franciszek, liczba męczenników chrześcijańskich jest dziś wyższa niż w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, katolicy nie powinni czuć się atakowani, ale zmotywowani do solidarności, powiedział ojciec Romano.
Odróżnianie agresji od prześladowania
"Społeczeństwo, które może być nawet agresywne wobec wiary chrześcijańskiej, to jedno; bycie prześladowanym to coś innego" - powiedział. "Prześladowanie oznacza, że chodzenie na mszę jest ryzykowne, że modlitwa jest ryzykowna, że bycie chrześcijaninem jest ryzykowne, że praktykowanie miłości w imię wiary jest poważnym ryzykiem".
"Innym błędem, którego moim zdaniem powinniśmy unikać, gdy mówimy o męczeństwie - błędem w sensie ściśle teologicznym - jest próba zrozumienia męczeństwa wyłącznie w kategoriach ilościowych: ilu ich jest" - powiedział kapłan.
Pojedynczy męczennik jest powodem do refleksji dla całego Kościoła
Liczby pomagają ludziom zrozumieć skalę tego zjawiska, powiedział. "Ale z teologicznego punktu widzenia musimy uważać, aby nie skupiać się zbytnio na liczbach, ponieważ nawet jeden męczennik jest ogromny, ogromny, jest powodem do refleksji dla całego Kościoła.
"W świecie, w którym jest tak wiele powodów do niepokoju, w tym wzrost przemocy na wszystkich poziomach, męczennik jest świadkiem nadziei bez przemocy" - powiedział ojciec Romano. "Męczennik decyduje się nie odpowiadać złem na zło, nie odpowiadać nienawiścią na nienawiść, ale miłością".
Kilka grup nowych męczenników wspomnianych na konferencji prasowej to chrześcijanie zabici w kościołach podczas ataków terrorystycznych.
Rozpatrywane będą sprawy przedłożone przez diecezje lub inne rzeczywistości kościelne.
Arcybiskup Fabene został zapytany, czy Fletcher Merkel, lat 8, i Harper Moyski, lat 10, którzy zostali zastrzeleni podczas szkolnej mszy w kościele Annunciation Catholic Church w Minneapolis 27 sierpnia, mogą być uznani za męczenników.
"Jeśli diecezja lub inna lokalna rzeczywistość kościelna przedstawi nam te liczby jako świadków wiary, zbadamy je i zobaczymy, czy można je włączyć do listy" - odpowiedział.
——————
Ta informacja została pierwotnie opublikowana w OSV News. Można się z nią zapoznać tutaj.
Kult świętej Marii de la Cabeza, żony świętego Izydora Labradora, którą liturgia obchodzi 9 września, od wieków znajduje odzwierciedlenie w różnych miejscach w geografii Madrytu: ulicach, rondach, kaplicach... San Pedro Claver jest patronem misji katolickich wśród Afrykańczyków za pracę wśród niewolników w Kolumbii.
Francisco Otamendi-9 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Większość relacji o świętej Marii de la Cabeza znajduje się w źródłach dotyczących życia jej męża, świętego Izydora. Izydora. święci małżonkowie są przedstawiani jako wzór świętości i przykład cnoty. Święty Piotr Klawer jest patronem misji z Afrykańczykami ze względu na swoje poświęcenie dla niewolników.
Santa Maria de la Cabeza (XII wiek), poślubiła świętego Izydora, z którym miała syna. Podzielił się Wraz z mężem prowadziła życie pełne pracy, pobożności i dobroczynności. Wydaje się, że jej imię brzmiało Toribia, a stała się Marią ze względu na pustelnię, w której została pochowana do czasu przeniesienia do Torrelaguna w 1615 roku. Wydaje się, że przydomek "de la Cabeza" (Głowa) pochodzi od kultu, jakim oddzielnie otaczano jej głowę jako świętą relikwię.
Warto przypomnieć, że jej mąż, święty Isidro Labrador, obchodzony jest 15 maja, został kanonizowany Ignacego Loyoli, św. Franciszka Ksawerego, św. Filipa Neri i św. Teresy od Jezusa. Jedyny świecki i ojciec rodziny w grupie wybitnych zakonników.
Patron misji katolickich wśród Afrykanów
Urodzony w 1581 roku w Lleidzie Pedro Claver, S.J., nie ukończył jeszcze studiów teologicznych, gdy został przydzielony do misji w Nowej Granadzie, dawnej nazwie Kolumbii. Młody człowiek wylądował w Cartagenie w 1610 roku, a w 1616 roku został wyświęcony na kapłana w misji, gdzie przez 44 lata pracował wśród afroamerykańskich niewolników. Był to okres kwitnącego handlu ludźmi.
Piotr ślubował zawsze służyć Afrykańscy niewolnicy. Brzegi, na których wysiadały tysiące ludzi, stały się polem apostolatu młodego jezuity. Każdego miesiąca Peter Claver wypływał na spotkanie z nimi swoją łodzią, aby przynieść im żywność, ulgę i pocieszenie.
Obudziło to poczucie ludzkiej godności i niósł wiarę dla nieochrzczonych. W 1650 r. św. Piotr Klawer zachorował na dżumę i zmarł w 1654 roku. Został kanonizowany w 1888 r. przez Leona XIII. W 1896 r. został ogłoszony patronem misji katolickich wśród Afrykańczyków.
Biskup Barbastro - Monzón wznawia debatę na temat Torreciudad
W ramach lokalnych uroczystości Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, biskup Barbastro-Monzón, Ángel Pérez, poświęcił swoją homilię w całości sytuacji Torreciudad.
María José Atienza / Javier García Herrería-8 września 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
Znajduje się tam nowy kościół Torreciudad, który w ostatnich tygodniach obchodził swoje półwiecze, od lipca 2023 r. Proces jest skomplikowany ze względu na żądanie biskupa diecezji Barbastrina, który domaga się powrotu Dziewicy do starej pustelni, znajdującej się kilka metrów od nowej świątyni.
Od tego czasu Prałatura i biskupstwo nie zgadzają się co do ważności umowy, na mocy której Opus Dei przekazało obraz Matki Bożej Anielskiej na wieczyste użytkowanie (ale nie na własność). Dzieło broni ważności tej umowy, a zatem publicznej czci obrazu w nowym kościele, a także zarządzania kościołem i jego zależnościami oraz prawa do przedstawienia listy trzech księży do mianowania rektora.
Proces z wzlotami i upadkami
Proces negocjacji między diecezją Barbastro Monzón a Opus Dei miał różne etapy.
W październiku 2024 r. papież Franciszek mianował Biskup Alejandro Arellano Cedillo, jako Papieski Komisarz Pełnomocny dla Torreciudad, aby to właśnie ten kanonista, po wysłuchaniu wszystkich stron, zadecydował o przyszłości Torreciudad. W tym czasie zarówno prałatura Opus Dei, jak i biskup Pérez Pueyo opowiadali się za przestrzeganiem decyzji osoby wyznaczonej w tym celu przez papieża.
Od tego czasu komisarz mógł spotykać się z przedstawicielami diecezji i prałatury, a także z papieżem Franciszkiem, a później z papieżem Leonem XIV, bez upubliczniania treści tych rozmów.
Ostatnia aktualizacja procesu miała miejsce nieco ponad dwa miesiące temu, na początku lipca 2025 r.Biskupstwo opublikowało notę, w której do pewnego stopnia zmieniło swoje pierwotne żądanie, proponując, aby Torreciudad "zostało uznane i kanonicznie erygowane jako Międzynarodowe Sanktuarium, pod bezpośrednią zależnością Stolicy Apostolskiej", a obraz Matki Bożej został przeniesiony do przydrożnego sanktuarium. Poprosił również o zwrot do katedry chrzcielnicy, w której święty Josemaria przyjął sakrament chrztu. Chrzcielnica została wymieniona z inicjatywy kapituły katedralnej w latach czterdziestych XX wieku ze względu na jej zły stan. Szczątki pozostawiono w korycie rzeki Vero, a w 1959 r. te nieliczne szczątki zostały ofiarowane Opus Dei i przeniesione do Rzymu.
Występ papieża Franciszka
Teraz biskup diecezjalny Barbastro Monzón po raz kolejny zwrócił uwagę na tę delikatną kwestię, której ostateczna decyzja leży w rękach Stolicy Apostolskiej. Według biskupa Barbastro, papież Franciszek poparł jego żądania - pisemnie i ustnie - przy co najmniej czterech okazjach, chociaż do tej pory biskup nie mówił o żadnym z nich publicznie:
Pierwszy raz podczas wizyty ad Limina hiszpańskich biskupów w grudniu 2021 roku. Nawet wtedy argentyński papież wyraził życzenie, aby Dziewica z Torreciudad znajdowała się w pustelni, a nie w nawie głównej nowego kościoła.
Wspomniał również o osobistym liście napisanym w 2023 r., W którym Francisco napisał do niego: "Angel, nie poddawaj się", odnosząc się do jego determinacji, by nie rezygnować z przywrócenia rzeźby do pierwotnej pustelni.
Po trzecie, Pérez Pueyo zapewnił, że podczas krótkiego protokolarnego powitania 18 września 2024 r., na audiencji na Placu Świętego Piotra, Franciszek zapytał go: "Aniele, czy Matka Boska już zstąpiła".
Wreszcie, miesiąc później, w odręcznym liście z 13 października 2024 r., prałat stwierdza, że Franciszek napisał do niego ponownie, ostrzegając go, aby "uważał na 'mafijne intrygi, które są w toku' w tej sprawie".
Listy nie zostały opublikowane, ale biskup Pérez Pueyo twierdzi, że jest gotów je upublicznić, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Gotów "oddać życie jak Eleazar".
Odnosząc się do biblijnej postaci Eleazara, który oddał życie za odmowę jedzenia mięsa zakazanego przez prawo żydowskie, biskup diecezji aragońskiej podkreślił, że "gdybym został zmuszony, jako duszpasterz powtórzyłbym te same słowa starca Eleazara, w obliczu presji, by zaakceptować to, czego nie mogę zaakceptować: że nie mogę tego zrobić 'bez przyniesienia plamy i hańby mojej starości', która mogłaby służyć jako zły przykład dla moich parafian", odnosząc się do możliwej decyzji Stolicy Apostolskiej, która nie rozważałaby głównych żądań biskupa.
Umowa dotycząca Torreciudad nie została podana do wiadomości publicznej w momencie oddania do druku, podczas gdy Prałatura Opus Dei zawsze wskazywała na potrzebę oczekiwania na decyzję Pełnomocnika Komisarza.
Kluczowe daty
17 lipca 2023 r: Biskup Barbastro-Monzón jednostronnie mianuje proboszcza parafii Bolturina-Ubiergo, José Mairala, rektorem sanktuarium Torreciudad i utrzymuje, że sytuacja kanoniczna Torreciudad jest nieprawidłowa, więc umowa cesji Virgan i pustelni jest nieważna.
1 marca 2024 r.. Opus Dei publikuje dokumentację dotyczącą porozumień i umów między biskupstwem Barbastro-Monzón a prałaturą, która szczegółowo wyjaśnia umowę dotyczącą przeniesienia obrazu i pustelni, budowy nowego kościoła.
9 października 2024 r.. Papież Franciszek mianuje biskupa Alejandro Arellano papieskim komisarzem ds. rozwiązania spornych kwestii dotyczących Torreciudad.
1 lipca 2025 r. Diecezja Barbastro-Monzon prosi o powrót Dziewicy z Torreciudad do pustelni i domaga się chrzcielnicy z katedry w Barbastro, która znajduje się w siedzibie prałatury. Prosi również o ustanowienie Torreciudad międzynarodowym sanktuarium i mianowanie rektora sanktuarium przez Opus Dei.
Ponieważ w ciągu ostatnich dwóch lat pojawiło się wiele spekulacji na temat tego, czy prałatura powinna płacić diecezji wysoką opłatę finansową za korzystanie z obrazu, diecezja domaga się, aby Torreciudad był niezależny finansowo.
8 września 2025 r.. Biskup Barbastro Monzón potępił w homilii presję i trudności, jakie napotyka, aby przywrócić obraz Torreciudad do pierwotnej pustelni.
Nawet najbardziej pobożny katolik może opuścić codzienną mszę, ale prawie każdy loguje się do mediów społecznościowych każdego dnia. Czy to z przyzwyczajenia, czy z uzależnienia, przewijanie mediów społecznościowych jest jednym z najczęstszych ludzkich zachowań naszych czasów. Mamy możliwość - i odpowiedzialność - by umieścić Jezusa w tych chwilach.
OSV / Omnes-8 września 2025 r.-Czas czytania: 3minuty
- Courtney Roach (OSV).
Miałem zaszczyt odwiedzić Asyż we Włoszech w czerwcu 2025 roku, gdzie znalazłem grób błogosławionego Carlo Acutisa i nie byłem przygotowany na natychmiastowy i głęboki wpływ, jaki będzie to miało na moje życie modlitewne. Carlo przypomina nam, że świętość znajduje się w używaniu narzędzi naszych czasów, narzędzi cyfrowych, aby prowadzić innych do nieba.
Wchodząc do Bazyliki Santa Maria Maggiore, gdzie spoczywa ciało Carlo, pomyślałem: "Nie mogę się doczekać, aby zobaczyć jego kultowe buty Nike! Kiedy czekałem w kolejce, aby oddać cześć jego ciału, przyznaję, że rozpraszał mnie letni upał i brat zakonny, który powtarzał: "Żadnych zdjęć! Ale wtedy go zobaczyłem.
Zeznanie Carlo
Właśnie tam, w mieście, które tak bardzo kochałem jako dziecko, spotkałem młodego człowieka, który oddał wszystko dla Boga. I zacząłem płakać.
Carlo zmarł młodo. Jest na najlepszej drodze do zostania świętym (już nim jest), nie dlatego, że zrobił coś wielkiego, ale dlatego, że po prostu robił to, co kochał i robił to autentycznie. Pomyślał, że byłoby wspaniale podzielić się prawdą o cudach eucharystycznych w Internecie i tak zrobił. A ponieważ powiedział "tak" czemuś, co zafascynowało go jako dziecko Boże, Kościół - i świat - zostały przemienione przez jego świadectwo.
Tego dnia poczułem się tak, jakby Carlo delikatnie złapał mnie za ramiona. Czułem, że szuka ze mną niebiańskiej przyjaźni. I ofiarował mi swoje wstawiennictwo nie tylko za moje serce, ale także za pracę, którą wykonuję w cyfrowej ewangelizacji.
Pracuję jako menedżer ds. marketingu cyfrowego w FOCUS, wraz z moimi niesamowitymi kolegami z zespołu. Wspólnie organizujemy strategię mediów społecznościowych w oparciu o jedną misję: przetwarzanie Jezusa za pomocą algorytmu.
Sieci społecznościowe w naszym życiu
Często powtarzam, że nawet najbardziej pobożny katolik może przegapić codzienną mszę, ale prawie każdy loguje się do mediów społecznościowych każdego dnia. Czy to z przyzwyczajenia, czy z uzależnienia, przewijanie sieci stało się jednym z najczęstszych ludzkich zachowań naszych czasów. Mamy więc możliwość - i odpowiedzialność - aby umieścić Jezusa bezpośrednio w tych chwilach rozproszenia, ciekawości i poszukiwania.
Najbardziej uderza mnie to, jak ewoluowały sieci społecznościowe. Nie są już tylko miejscem do utrzymywania kontaktu ze znajomymi. Są miejscem podejmowania decyzji. Kupujemy to, co widzimy na TikToku. Nosimy ubrania inspirowane influencerami z Instagrama. Wyposażamy nasze domy w rzeczy, które odkrywamy na Facebooku. Uczymy się od nieznajomych na YouTube. Nie są to tylko przelotne interakcje, są one kształtujące. Kształtują to, kim się stajemy.
Możemy pokazać ludziom piękno, prawdę, Jezusa.
Jako katolicy mamy wybór.
Możemy stać się światłem, jak Carlo, i zaoferować coś większego niż trend tygodnia. Możemy pokazać ludziom piękno. Możemy pokazać ludziom prawdę. Możemy pokazać ludziom Jezusa.
Carlo Acutis przypomina nam, że świętość nie jest poza naszym zasięgiem. Można ją znaleźć w robieniu zwykłych rzeczy z niezwykłą miłością i w używaniu narzędzi naszych czasów, aby prowadzić innych do nieba. Obyśmy podążali za jego przykładem i niech nasze "tak" będzie jego echem.
--------
Courtney Roach jest dyrektorem ds. marketingu cyfrowego w FOCUS. Uniwersytet Wisconsin-Madison.
Ten artykuł został pierwotnie opublikowany w OSV News, dwa dni przed jego kanonizacją, która odbyła się w niedzielę 7 maja. Można go przeczytać tutaj.
W dniu urodzin Matki Bożej, Mary's Meals ogłasza nowy rekord liczby nakarmionych dzieci.
Organizacja pozarządowa Mary's Meals przekroczyła liczbę 3 milionów dzieci dożywianych w szkołach, a osiągnięcie to świętuje w dniu urodzin Maryi Dziewicy.
Teresa Aguado Peña-8 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Ponad trzy miliony dzieci na całym świecie otrzymuje obecnie codzienny posiłek w szkole dzięki organizacji Mary's Meals. Organizacja charytatywna, założona przez Magnusa MacFarlane-Barrowa w 2002 roku, osiągnęła ten historyczny kamień milowy po rozszerzeniu swoich programów żywieniowych w dziewięciu krajach w ciągu ostatnich 18 miesięcy, w tym w Malawi, Haiti, Zambii, Zimbabwe, Sudanie Południowym i Etiopii.
Osiągnięcie to zbiega się z sezonem powrotu do szkoły na półkuli północnej i odzwierciedla podstawowe przekonanie organizacji pozarządowej: związek między edukacją a odżywianiem jest kluczem do przerwania cyklu ubóstwa. Mary's Meals po raz kolejny pokazuje, że prosty gest, taki jak codzienny posiłek, zmienia całe społeczności.
Według danych organizacji, na świecie 71 milionów dzieci w wieku szkolnym nie uczęszcza do szkoły. Wykazano jednak, że posiłki szkolne stanowią silną zachętę do odwrócenia tendencji do porzucania nauki.
Luciano Ngikiri, dyrektor szkoły podstawowej Namingwere w Malawi, potwierdza: "Z powodu głodu wiele dzieci jest wysyłanych na posyłki i do innych prac, aby przyczynić się do utrzymania rodziny. Mamy bardzo niskie wskaźniki skolaryzacjiz powodu głodu i ubóstwa. Ci, którzy przychodzą głodni, nie uczestniczą w zajęciach. Ale teraz, dzięki Posiłkom Maryi, te dzieci, które zostały w domu, będą licznie uczęszczać do szkoły i będą mogły być aktywne w klasie. Czuję, że unoszę się z radości.
Bezprecedensowa ekspansja
Wzrost był szczególnie znaczący w krajach naznaczonych konfliktami i kryzysami klimatycznymi. W rozdartym wojną regionie Tigray w Etiopii organizacja Mary's Meals zwiększyła swój zasięg siedmiokrotnie, z 30 000 (na początku 2024 r.) do ponad 245 000 dzieci obsługiwanych obecnie.
W Malawi i Zambii, gdzie organizacja działa od dwóch dekad, liczba beneficjentów wynosi obecnie odpowiednio ponad 1 milion i 600 000, pomimo susz i powodzi dotykających te społeczności.
Nawet w skrajnie niestabilnych warunkach, takich jak Haiti, Mary's Meals zdołała utrzymać i rozszerzyć swoją działalność: ponad 196 000 dzieci otrzymuje tam obecnie codzienny posiłek w szkole.
Projekt oparty na wierze
Dla MacFarlane-Barrow rozwój Mary's Meals jest owocem opatrzności i opieki Maryi Dziewicy, której dzieło jest dedykowane: "Wybraliśmy 8 września, aby uczcić fakt, że karmimy ponad 3 miliony dzieci każdego dnia szkolnego, ponieważ jest to dzień, w którym obchodzimy urodziny Matki Bożej, więc tego dnia oddajemy się Jej. Tak więc w tym dniu oddajemy Jej całą tę pracę - Posiłki Maryi należą do Niej! To nasz skromny prezent urodzinowy".
Mary's Meals zawsze miała silną inspirację chrześcijańską, ale jej praca jest uniwersalna: "Czujemy się powołani do obecności w tych częściach świata, w których ludzie nie mają głosu".
Misja w zasięgu każdego
Model Mary's Meals opiera się na prostocie i zaangażowaniu wolontariuszy z lokalnych społeczności. Koszt jest minimalny: 12 eurocentów za posiłek, około 22 euro na wyżywienie dziecka przez cały rok szkolny.
MacFarlane-Barrow przypomina nam, że chociaż produkują wystarczającą ilość żywności dla wszystkich, tysiące dzieci wciąż głoduje. Mary's Meals zaprasza do udziału w swojej misji: aby każde dziecko otrzymywało codzienny posiłek w swoim miejscu edukacji.
Początek roku szkolnego we Francji jest naznaczony wdrożeniem programu edukacji seksualnej znanego jako EVARS ("Edukacja w zakresie życia afektywnego i relacyjnego oraz seksualności"), który jest obowiązkowy we wszystkich szkołach publicznych i państwowych, od przedszkola do szkoły średniej. Według Europejskiego Centrum Prawa i Sprawiedliwości (ECLJ), inicjatywa ta narusza podstawowe prawa rodziców jako osób w pierwszej kolejności odpowiedzialnych za edukację swoich dzieci.
ECLJ ogłosiło, że wniesie sprawę do Komitetu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych ONZ, który monitoruje przestrzeganie międzynarodowego paktu zobowiązującego państwa do poszanowania "wolności rodziców [...] do zapewnienia religijnego i moralnego wychowania swoich dzieci zgodnie z ich własnymi przekonaniami".
Zawartość programu
Program EVARS, potępiony przez stowarzyszenia takie jak Juristes pour l'Enfancenie ogranicza się do wprowadzenia do życia emocjonalnego i relacyjnego, ale "promuje wczesną seksualność, zachęca dzieci do kwestionowania swojej tożsamości płciowej i czyni zgodę i pożądanie jedynymi moralnymi zasadami odniesienia". Co więcej, podkreślają, że nie ma możliwości zwolnienia rodzin i nie ma obowiązku wcześniejszego informowania rodziców o treściach lub materiałach wykorzystywanych w klasach.
Nowy program "zmusza chłopców do rozmawiania o swojej intymności, do zajmowania się kwestiami dojrzewania i seksualności na długo przed tym, zanim zostaną z nimi skonfrontowani, i uczy ich wszystkich proaborcyjnych feministycznych stereotypów przeciwko mężczyznom, małżeństwu, ciąży itp.".
Treść wymaga "przyswojenia pojęć i podlega ocenie. Ocena oznacza jednak prawidłowe lub nieprawidłowe odpowiedzi. Dlatego też normatywny charakter tego programu jest niezaprzeczalny: ma on na celu normalizację wczesnych relacji seksualnych we wszystkich ich formach.
Czym jest ECLJ
Europejskie Centrum Prawa i Sprawiedliwości (ECLJ), międzynarodowa organizacja pozarządowa o specjalnym statusie konsultacyjnym przy ONZ od 2007 r., zajmuje się promocją i ochroną praw człowieka. Z inspiracji chrześcijańskiej opiera swoją pracę na "duchowych i moralnych wartościach, które stanowią wspólne dziedzictwo narodów europejskich i prawdziwe źródło wolności jednostki, wolności politycznej i rządów prawa". Jej działalność łączy obronę prawną, edukację i spory sądowe, ze szczególnym naciskiem na ochronę wolności religijnej i godności ludzkiej przed międzynarodowymi sądami i organami, takimi jak Europejski Trybunał Praw Człowieka, Rada Europy i Parlament Europejski.
Francuska Rada Stanu odrzuciła już w przeszłości wniosek o unieważnienie tego programu, więc ECLJ i inne stowarzyszenia uważają, że droga międzynarodowa jest obecnie najbardziej skuteczna. Organizacja planuje złożyć wniosek do ONZ w ciągu miesiąca, w celu skłonienia francuskiego systemu edukacji do przeglądu polityki w tym obszarze.
Wrzesień jest również bardzo maryjnym miesiącem. 8 września Kościół obchodzi urodziny Maryi Dziewicy, Jej Narodzenie, jedno z najstarszych świąt maryjnych. Później obchodzone będą kolejne święta, takie jak Najświętszego Imienia Maryi (12 września) czy Matki Bożej Bolesnej (15 września).
Francisco Otamendi-8 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Uważa się, że początki święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny związane są z poświęceniem w IV wieku starożytnej bazyliki maryjnej w Jerozolimie. Obecny kościół św. Anny został zbudowany na jej ruinach w XII wieku. Tradycja głosi, że w tym miejscu, wyjaśnia Wiadomości WatykańskieDom rodziców Maryi, świętych Joachima i Anny, był miejscem narodzin Dziewicy, która miała zostać Matką Jezusa, Matką Boga.
To święto Najświętszej Maryi Panny ma miejsce dziewięć miesięcy po dacie Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia, i wydaje się, że było obchodzone w Kościele Wschodnim w Bizancjum (dawniej Konstantynopol, obecnie Stambuł).
Święto Matki Bożej zaczęto obchodzić w VIII wieku w Rzymie, za czasów papieża Sergiusza I, choć ma ono długą historię. jego pochodzenie w Jerozolimie. Jest to trzecie święto "Narodzenia Pańskiego" w kalendarzu rzymskim, upamiętniające Narodzenie Jezusa, Syna Bożego (25 grudnia, Boże Narodzenie). Jana Chrzciciela (24 czerwca) i święto Najświętszej Maryi Panny (8 września).
Perspektywa tajemnic zbawienia
Liturgia łączy rocznicę narodzin Dziewicy Maryi z perspektywą początku tajemnic zbawienia, pisze katalog franciszkański. "Uroczystość Maryjna jest pierwszym owocem dobrych rzeczy, które przyniesie nam Jej Syn". W tym samym dniu, w dniach bezpośrednio po nim następujących, Matka Boża obchodzona jest pod wieloma różnymi imionami i tytułami.
15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, papież Leon XIV powiedział w konstytucji homilia podczas Mszy św.Papież powiedział: "Na krzyżu zwyciężyła ufność; zwyciężyła miłość, która potrafi dostrzec to, co jeszcze nie nadeszło; zwyciężyło przebaczenie". "Na krzyżu zwyciężyła ufność; zwyciężyła miłość, która potrafi dostrzec to, co jeszcze nie nadeszło; zwyciężyło przebaczenie". Maryja tam była, zjednoczona ze swoim Synem. Dzisiaj możemy poczuć, że Maryja jest nami, kiedy nie uciekamy, jesteśmy nami, kiedy odpowiadamy naszym "tak" na Jej "tak"".
AutorFrancisco Otamendi
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
Pablo Alzola, w Przygoda z pięknempokazuje, poprzez filozofię, literaturę i film, jak piękno nadal jest drogą do transcendencji i zbawienia.
Juan José Muñoz García-8 września 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
Dlaczego tak bardzo pociąga nas piękno? Kiedy widzimy dzieło sztuki lub film o wielkim pięknie, mamy wrażenie, nawet jeśli nie potrafimy tego wyjaśnić, że jesteśmy świadkami przemienionego świata, odkupionego świata. Jest coś, co nas przyciąga. Jednak w dzisiejszych czasach jesteśmy podejrzliwi wobec piękna, uważamy, że zostało ono przezwyciężone.
Lata temu wykładałem krytykę filmową na uniwersytecie w Madrycie i podczas wyjaśniania estetycznych podstaw analizy filmu mówiłem o pięknie, a kilku studentów automatycznie odpowiedziało, że sztuka nie ma nic wspólnego z pięknem. Byłem zakłopotany. Zgodnie z klasycznym wykształceniem, które zdobyłem, piękno, prawda i dobro idą w parze, są właściwościami rzeczywistości. Dlaczego niektórzy z moich studentów nie myśleli w ten sposób?
Piękno jest obliczem prawdy i dobra
Dlaczego wybieramy to, co brzydkie i wulgarne jako autentyczne? Dlaczego tak powszechna jest konsumpcja pornografii, która pozbawia ludzkie ciało piękna, znaczenia i duszy? KsiążkaPrzygoda z pięknem ma na celu odpowiedzieć na te pytania. Alzola twierdzi, że piękno czyni nas bardziej ludzkimi, wynosząc nas ponad nas samych. A dzieła sztuki są wyrazem czegoś, co nas przekracza. Piękno jest nie tyle pełnią, co obietnicą i do tego stopnia jest synonimem nadziei.
Dlatego piękno nie jest synonimem naiwności. Wielkie dzieła sztuki, a nawet dobre filmy, które pokazują ból i cierpienie, ale które są otwarte na tajemnicę, pozostawiają w nas również poczucie obietnicy: ponieważ w codziennym życiu mamy wrażenie, że cierpienie i śmierć mają ostatnie słowo, ale autentyczne piękno mówi nam o rzeczywistości, która zostanie przemieniona, zbawiona. Dlatego mówi się, że piękno zbawi świat, piękno ukryte w najpiękniejszym z ludzi, Jezusie Chrystusie, w Jego męce pełnej cierpienia, przed którym odwracamy wzrok.
Pablo Alzola, profesor estetyki i teorii sztuki na Universidad Rey Juan Carlos w Madrycie, zachęca nas w tym eseju do prześledzenia historii myśli od klasycznego antyku do epoki postmodernistycznej i zrozumienia, w jaki sposób piękno przeszło od obietnicy pełni do strategii podejrzewanej o ukrywanie ciemnych manipulacji lub fałszywych interesów.
Kino, filozofia i estetyka
Alzola zaprasza nas do rozpoczęcia tej przygody, patrząc na nieograniczony, tajemniczy aspekt, który odzwierciedla piękno: jak ta niezapomniana sekwencja otwierająca Pustynne CentauryKiedy drzwi teksańskiego domu otwierają się, a bohaterowie wychodzą na werandę, by spojrzeć na rozległą pustynię, przez którą pojawia się enigmatyczny John Wayne na koniu. Wszystko to zachodni klasyczny mówi o wyszukiwaniu (Poszukiwacze to jego oryginalny tytuł) i ratunku. W ten sam sposób nasze subiektywne spojrzenie musi być otwarte na całą rzeczywistość, tę nieogarnioną rzeczywistość, którą odzwierciedla piękno.
Alzola nadaje kinu zasadnicze znaczenie w tym eseju i logiczne jest, że tak powinno być: kino jest siódmą sztuką, chociaż intelektualistom zajęło dużo czasu, aby dać mu takie uznanie. Film nie jest tylko użyteczną anegdotą uzupełniającą ideę lub po prostu przykładem upiększającym nasze myśli, ale jest filozofią samą w sobie, a zatem pięknem samym w sobie. Sztuka filmowa odzwierciedla tajemnicę rzeczywistości, która tak bardzo nas zadziwia.
To dlatego paradują przez Przygoda z pięknem autorów takich jak Platon, Homer, Augustyn z Hippony, Tomasz z Akwinu, Szekspir, Hume, Kant, Nietzsche, Dostojewski, Rilke, Waugh, Tolkien i Heidegger. Filmy takie jak W drodze do domu, Apokalipsa teraz, Kołysanka, Amadeus, Drzewo życia, Uczta Babette, Vertigo, Słońce pigwy, Lepiej niż to. o 2001: Odyseja kosmiczna. Wszystkie są omawiane i dyskutowane, tworząc swoiste sympozjum filozofii, filmu i literatury.
Rozdziały przygody
W swoim dążeniu do ocalenia piękna autor uporządkował rozdziały swojego eseju chronologicznie, obejmując historię zachodniej filozofii od klasycznej Grecji po współczesność, a wszystko to ujęte w słowa kluczowe, które syntetyzują najważniejsze elementy każdego okresu:
-Jedność" dla filozofii greckiej: jedność piękna z dobrem i boskim pochodzeniem wszystkiego, co wymaga oczyszczenia spojrzenia i przekroczenia zmysłowych pozorów, aby móc kontemplować pełne piękno, źródło szczęścia. To oczyszczenie lub katharsis przypomina nam, że szczęście jest możliwe, pomimo kaprysów życia, jeśli podmiot posiada cnoty, które doskonalą wiedzę i wolę.
-Relacja" dla filozofii średniowiecznej, ponieważ filozofia chrześcijańska utrzymuje, że możemy postrzegać piękno jako relację między stworzeniami a ich Stwórcą, który jest bytem osobowym. A akt bycia otrzymanym w boskim stworzeniu z niczego, wraz z formą każdej rzeczy, czyni piękno konkretnym, a nie oparowym.
-Doświadczenie" dla współczesnej filozofii. Nowoczesność nie dopuszcza pewnej relacji do świata. Piękno przestaje być cechą rzeczywistości, ponieważ piękno nie tkwi w rzeczach, ale w uczuciach, które w nas wywołują. Obiektywne kryteria oceny piękna zostają utracone, tworząc błędne koło, w którym piękno jest tam, gdzie wiarygodny krytyk mówi, że jest, a wiarygodny krytyk jest tym, który mówi, gdzie jest piękno. A także jedność estetyki i etyki zaczyna się rozpadać, a niektórzy, jak na przykład Nietzsche, uważają, że piękno jest maską, która ukrywa przerażającą prawdę egzystencji, jej głębię cierpienia i rozpaczy. Dzieło sztuki staje się znakiem zapytania, podsumowuje Alzola.
-Praca" dla współczesnej filozofii. Niektórzy, jak Heidegger, przyznają, że sztuka otwiera nas na prawdę rzeczy i świata. Kino bardzo dobrze to odzwierciedla. Piękno byłoby innym sposobem nazwania prawdy, która wydarza się jako odsłonięcie. Jednocześnie to dzieło sztuki straciło swoją tajemniczość i autentyczność: w epoce selfie straciło swoją autentyczność.i dzieł sztuki, do których dostęp można uzyskać jedynie za pomocą telefonów komórkowych, twórczość artystyczna traci swój wyjątkowy, być może sakralny charakter. Stara sztuka budzi postawy kontemplacji i wspomnień, mówi Walter Benjamin. Nowa sztuka stara się nas rozproszyć, sprowokować, zaszokować, jest sztuką jako wstrząs lub pocisk. Zjawisko to można zaobserwować w rozprzestrzenianiu się przemocy i brzydoty w niektórych rodzajach kina od późnych lat 60-tych.
Piękno i transcendencja
Ponowoczesność zniekształciła oblicze prawdy i dobra, zniesławiając piękno i tworząc rozczarowany świat, pełen bezradności i niepewności. Ale piękno opiera się wszelkim spiskom, ponieważ czyni nas bardziej ludzkimi, wznosząc nas ponad nas samych. I w ten sposób przygotowuje nadejście czegoś, Kogoś, podsumowuje Alzola.
Przygoda z pięknem. Filozofowie, sceny i idee estetyczne
Papież wzywa, by nie marnować życia i "być świętymi" jak Frassati i Acutis
Największym ryzykiem w życiu jest zmarnować je, nie starając się podążać za Bożym planem, powiedział w niedzielę papież Leon XIV, ogłaszając dwóch nowych świętych: dwóch młodych świeckich XX i XXI wieku, Pier Giorgio Frassatiego i Carlo Acutisa. Papież zauważył: "wy wszyscy, my wszyscy, również jesteśmy powołani do bycia świętymi".
OSV / Omnes-7 września 2025 r.-Czas czytania: 6minuty
Carol Glatz (Watykan, CNS). Największym ryzykiem w życiu jest zmarnować je, nie starając się podążać za Bożym planem, powiedział w niedzielę papież Leon XIV, ogłaszając dwóch nowych świętych. Są to dwie młode osoby świeckie z XX i XXI wieku.
"Święci Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis są zaproszeniem dla nas wszystkich, zwłaszcza młodych, abyśmy nie marnowali naszego życia, ale kierowali je ku górze. I przekształcić je w arcydzieła".
"Prosta, ale zwycięska formuła ich świętości", powiedział, jest dostępna dla każdego w każdej chwili. "Zachęcają nas słowami: "Nie ja, ale Bóg", jak mawiał Carlo. Pier Giorgio mawiał: "Jeśli masz Boga w centrum wszystkich swoich działań, to dotrzesz do końca"".
Przed kanonizacją pierwszych świętych swojego pontyfikatu papież Leon pozdrowił ponad 80 000 wiernych, którzy wcześnie zebrali się na Placu Świętego Piotra. Chciał podzielić się z nimi swoją radością przed rozpoczęciem uroczystej ceremonii.
"Jest to dzień wielkiej radości", pozdrowienie papieża Leona XIV otwierające uroczystość
"Bracia i siostry, dzisiejszy dzień jest wspaniałym świętem dla całych Włoch, dla całego Kościoła, dla całego świata" - powiedział przed Mszą św.
"Chociaż obchody są bardzo uroczyste, jest to również dzień wielkiej radości, a ja szczególnie chciałem pozdrowić wielu młodych ludzi, którzy przybyli na tę mszę świętą" - powiedział. Pozdrowiłem rodziny przyszłych świętych oraz stowarzyszenia i wspólnoty, do których należeli młodzi ludzie.
Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis, kanonizowani przez papieża Leona XIV (Wikimedia Commons i OSV News).
Papież Leon prosił wszystkich, aby "poczuli w swoich sercach to, czego doświadczyli Pier Giorgio i Carlo. Tę miłość do Jezusa Chrystusa, zwłaszcza w Eucharystii, ale także w ubogich, w naszych braciach i siostrach".
"Wy wszyscy, my wszyscy, jesteśmy również powołani do bycia świętymi". Powiedział to przed udaniem się na spoczynek, aby przygotować się do Mszy św. i oddać hołd figurze Maryi z Dzieciątkiem Jezus. Oddał również hołd relikwiom zawierającym relikwie dwóch młodych mężczyzn.
"Porzućmy się przygodzie, którą On nam oferuje".
W swojej homilii papież podkreślił wezwanie Jezusa z Ewangelii, "abyśmy bez wahania oddali się przygodzie, którą On nam oferuje, z inteligencją i siłą, którą daje nam Jego Duch".
Że możemy otrzymać w takim stopniu, w jakim pozbędziemy się rzeczy i idei, do których jesteśmy przywiązani, aby słuchać Jego słowa".
To właśnie zrobili ci dwaj nowi święci i do tego powołany jest każdy uczeń Chrystusa, powiedział.
Powiedział, że wiele osób, zwłaszcza w młodym wieku, staje przed swego rodzaju "rozdrożem" w życiu, zastanawiając się, co zrobić ze swoim życiem.
Święci Kościoła są często przedstawiani jako "wielkie postacie". Zapomina się, że dla nich wszystko zaczęło się, gdy będąc jeszcze młodymi, powiedzieli Bogu "tak" i oddali Mu się całkowicie, nie zatrzymując niczego dla siebie" - powiedział papież.
Frassati i Acutis: "zakochani w Jezusie".
"Dziś spoglądamy na świętego Pier Giorgio Frassati i St. Carlo AcutisPowiedział: młody człowiek z początku XX wieku i nastolatek naszych czasów, obaj zakochani w Jezusie i gotowi oddać za Niego wszystko.
Papież Leon poświęcił większość swojej homilii na dzielenie się cytatami z życia obojga i szczegółami z ich życia, od czego papież Franciszek odszedł, woląc skupić się bardziej na czytaniach dnia.
Pier Giorgio: "latarnia morska dla duchowości świeckich".
"Życie Pier Giorgio jest latarnią dla duchowości świeckich" - powiedział papież Leon.
"Dla niego wiara nie była prywatną pobożnością, ale była napędzana mocą Ewangelii i członkostwem w stowarzyszeniach kościelnych" - powiedział.
"Był również hojnie oddany społeczeństwu, wnosił wkład w życie polityczne i z pasją poświęcał się służbie ubogim.
Papież Leon XIV podczas Mszy Świętej, podczas której ogłosił błogosławionego Carlo Acutisa i błogosławionego Pier Giorgio Frassatiego świętymi, odprawionej na Placu Świętego Piotra w Watykanie w dniu 7 września 2025 r. (CNS Photo/Lola Gómez).
Acutis "znalazł Jezusa w swojej rodzinie".
"Carlo, ze swojej strony, znalazł Jezusa w swojej rodzinie, dzięki swoim rodzicom, Andrei i Antonii, którzy są tu dzisiaj z dwójką rodzeństwa, Francescą i Michele" - powiedział. W międzyczasie tłum bił brawo, a Antonia uśmiechała się nieśmiało do kamery.
Acutis odnalazł również Jezusa w jezuickiej szkole, do której uczęszczał, a "zwłaszcza w sakramentach sprawowanych we wspólnocie parafialnej", powiedział. "Dorastał naturalnie integrując modlitwę, sport, naukę i działalność charytatywną w swoje dni jako dziecko i młody człowiek".
Papież zauważył, że nowi święci "kultywowali swoją miłość do Boga i do braci i sióstr poprzez proste czyny, będące w zasięgu każdego. Takie jak codzienna Msza Święta, modlitwa, a zwłaszcza adoracja eucharystyczna".
Frassati urodził się 6 kwietnia 1901 r. w Turynie i zmarł tam 4 lipca 1925 r. w wieku 24 lat na polio. Acutis urodził się jako syn włoskich rodziców 3 maja 1991 r. w Londynie i zmarł 12 października 2006 r. w Monza we Włoszech w wieku 15 lat na białaczkę.
Choroba nie powstrzymała ich przed miłością
Papież dodał, że "nawet gdy choroba dotknęła ich i skróciła ich młode życie, nawet to nie powstrzymało ich od kochania, ofiarowania się Bogu, błogosławienia Go i modlenia się do Niego za siebie i za wszystkich".
We mszy uczestniczyło kilku członków rodziny i osób bliskich nowym świętym, a także dygnitarze, tacy jak prezydent Włoch Sergio Mattarella.
Papież Leon XIV przyjmuje ofiarę Antonii Salzano, matki świętego Carlo Acutisa, i jej rodziny podczas mszy kanonizacyjnej. Na zdjęciu Francesca Acutis, Antonia Salzano, Andrea Acutis i Michele Acutis (fot. CNS/Vatican Media).
Rodzina Acutis i cud młodej Kostarykanki
Rodzice świętego Acutisa, Andrea i Antoniaoraz jego rodzeństwo bliźniacze, Michele i Francesca, którzy urodzili się cztery lata po śmierci brata. Razem przynieśli ofiary dla papieża. Michele przeczytał również pierwsze czytanie mszy w języku angielskim.
Valeria Valverde, która odczytała pierwszą modlitwę wiernych, to młoda Kostarykanka, która doznała poważnego urazu głowy podczas pobytu we Włoszech. To właśnie jej niewyjaśnione uzdrowienie było drugim cudem niezbędnym do kanonizacji św.
Frassati, w ruchach świeckich
Frassati działał w Akcji Katolickiej, Stowarzyszeniu św. Wincentego a Paulo, Włoskiej Federacji Uniwersytetów Katolickich i Trzecim Zakonie Dominikańskim.
Lorenzo Zardi, wiceprezes młodzieżowej grupy Włoskiej Akcji Katolickiej, przeczytał drugie czytanie podczas Mszy. Michele Tridente, sekretarz generalny ruchu świeckich, również wręczył papieżowi dary ofiarne.
Przed modlitwą Anioł Pański papież ponownie podziękował wszystkim za przybycie, aby uczcić dwóch nowych świętych Kościoła.
Zakonnica trzyma zdjęcie Pier Giorgio Frassatiego i Carlo Acutisa w dniu, w którym papież Leon XIV przewodniczy mszy kanonizacyjnej błogosławionego Carlo Acutisa (zdjęcie OSV News/Matteo Minnella, Reuters).
Modlitwa za Ziemię Świętą i Ukrainę: "Bóg chce pokoju!"
Wezwał jednak również wiernych do "nieustannej modlitwy o pokój, zwłaszcza w Ziemi Świętej, w Ukrainie i na wszystkich innych ziemiach skrwawionych przez wojnę".
"Pozorne zwycięstwa odniesione przy użyciu broni, siejące śmierć i zniszczenie, są w rzeczywistości porażkami i nigdy nie przyniosą pokoju i bezpieczeństwa" - powiedział.
"Bóg nie chce wojny, Bóg chce pokoju", wykrzyknął przy aplauzie. Bóg daje siłę tym, którzy pracują nad porzuceniem cyklu nienawiści i podążają ścieżką dialogu.
——————-
Ta informacja została pierwotnie opublikowana w OSV News. Można ją przeczytać tutaj tutaj.
Carlo Acutis, nazywany "cyber-apostołem Eucharystii", miał krótkie, ale niezwykłe życie, naznaczone głęboką wiarą, miłością do technologii i solidarnością.
Teresa Aguado Peña-7 września 2025 r.-Czas czytania: 3minuty
Carlo Acutis, pierwszy święty milenialsbędzie kanonizowany dziś, 7 września, przez papieża Leona XIV. Młody człowiek, znany jako "Boży influencer", zmarł w wieku 15 lat na piorunującą białaczkę. Jego życie było naznaczone głęboką miłością do Eucharystii, pasją do komputerów i pragnieniem wykorzystania technologii w służbie Ewangelii. Mimo krótkiego życia pozostawił po sobie świadectwo wiary, prostoty i solidarności, które zainspirowało tysiące ludzi.
Z jego życia wyróżniamy siedem ciekawych aspektów, które definiują młodego świętego.
Jej polski opiekun napędzał jej podróż w wierze
Od najmłodszych lat Carlo miał naturalną skłonność do sacrum. Już w wieku trzech lat prosił matkę, by poszła do kościoła przywitać się z Jezusem i zbierał kwiaty dla Madonny.
W wieku siedmiu lat poprosił o przyjęcie Eucharystii i prosząc o zwolnienie lub dyspensę, Carlo przyjął swoją pierwszą komunię wcześniej niż zwykle. Antonia Salzanojego matka, powiedziała gazecie Corriere della Sera: "Carlo mnie uratował. Byłam analfabetką w wierze". Jej syn odkrył wiarę dzięki swojej polskiej opiekunce, Beacie, wielbicielce św. Jana Pawła II. Mimo że jego rodzice nie byli praktykujący, zaszczepiła w nim intensywną duchowość.
Służył ubogim w kuchniach dla ubogich
Każdego wieczoru przynosiła gorące posiłki bezdomnym. Służył przy stołach ubogich, sióstr Matki Teresy z Kalkuty w Baggio i kapucynów. Hinduski pracownik jego rodziny przeszedł na katolicyzm po tym, jak zobaczył, jak Carlo pomaga biednym.
Przewidział swoją śmierć
Carlo Acutis przewidział własną śmierć. Kilka dni po pogrzebie jego matka znalazła na biurku jego komputera krótki film, który nakręcił w Asyżu trzy miesiące wcześniej: "Kiedy ważę 70 kilogramów, jestem skazany na śmierć". Przepowiedziała również, że jej matka urodzi bliźnięta i rzeczywiście, w 2010 roku urodziła Francescę i Michele.
Jego "całe" ciało w Asyżu
Podczas ekshumacji w 2019 r. jego ciało zostało znalezione "całe, nienaruszone", z zachowanymi wszystkimi organami. Diecezja wyjaśniła, że nie była to cudowna niezniszczalność, ale niezwykłe zachowanie.
Carlo poprosił matkę, by pochowała go w Asyżu. Matka Carlo powiedziała Corriere della Sera, że rodzina miała dom w Umbrii. "Tablica informowała, że nowe miejsca na cmentarzu komunalnym są na sprzedaż. Zapytałam Carlo, co o tym myśli. "Byłbym bardzo szczęśliwy, gdybym skończył tutaj". Teraz jego ciało spoczywa w Sanktuarium Spoliationgdzie wierni będą mogli czcić Go na zawsze.
Serce jako żywa relikwia
Serce Carlo jest przechowywane w relikwiarzu w papieskiej bazylice św. Franciszka w Asyżu, w pięknym paradoksie: jego organy nie mogły zostać oddane z powodu jego choroby, ale jego serce pozostało zachowane.
Technologia w służbie wiary
Nazywał siebie "cyber-apostołem" Eucharystii. W wieku 11 lat stworzył stronę internetową dokumentującą ponad 150 cudów eucharystycznych na całym świecie, z mapami, filmami, tekstami do pobrania w wielu językach i "wirtualną wystawą", która została powielona w sanktuariach na całym świecie.
Odważny obrońca swojej wiary
Nie bał się bronić katolickich nauk. W szkolnych debatach na temat aborcji robił to z moralnym przekonaniem. Był również znany z bycia lojalnym przyjacielem. Wspierał i chronił dzieci, które były prześladowane, zwłaszcza niepełnosprawnego kolegę z klasy. Ponadto dzielił się ze swoimi przyjaciółmi wiadomościami na temat wartości uczestnictwa w mszy i spowiedzi, szacunku dla godności każdej osoby i znaczenia czystości. Jako uczeń został zaproszony do stworzenia strony internetowej swojej parafii i innej promującej wolontariat szkolny; wygrał krajowy konkurs "Sarai volontario" (Będziesz wolontariuszem).
Matka Boża z Guadalupe, patronka Estremadury i Królowa Świata Latynoskiego
Estremadura (Hiszpania) obchodzi uroczystość swojej patronki, Matki Bożej z Guadalupe i Królowej Świata Latynoskiego, 6 września. Inne wezwanie skierowane jest do Dziewicy z Guadalupe, patronki Meksyku i cesarzowej Ameryki, której święto przypada 12 grudnia.
Francisco Otamendi-6 września 2025 r.-Czas czytania: 2minuty
Niektóre starożytne kodeksy umiejscawiają pochodzenie wizerunku Dziewica z Guadalupe w I wieku chrześcijaństwa, a jego autorem jest święty Łukasz. "Chociaż wizerunek, który jest tu dziś czczony, jest romańską rzeźbą cedrową z XII wieku". Tak wyjaśniają to bracia franciszkanie z klasztoru i sanktuarium Guadalupe w Cáceres (Estremadura).
Konto legenda że kiedy święty Łukasz zmarł, obraz został pochowany obok niego. Następnie został przeniesiony z Azji Mniejszej do Konstantynopola w IV wieku. Stamtąd kardynał Grzegorz przywiózł go do Rzymu (582 r.), gdzie w 590 r. został wybrany na papieża pod imieniem św. Grzegorz Wielki.
Papież ten stał się głównym czcicielem obrazu, który został przeniesiony z Rzymu do Sewilli, ponieważ papież podarował go arcybiskupowi Leandro. Był on czczony w Sewilli aż do początku inwazji arabskiej (711).
W 714 r. niektórzy duchowni uciekający z Sewilli ukryli ją nad rzeką Guadalupe, gdzie znalazł ją pasterz, któremu objawiła się Dziewica. Zleciła mu wykopanie miejsca w celu odnalezienia jej wizerunku, a następnie zbudowanie pustelni, która stanie się klasztorem i sanktuarium. Franciszkanie przejęli tę legendę, ale powiedziećObraz, który jest tu dziś czczony, to romańska rzeźba z XII wieku".
Znaczenie Guadalupe
Powiedz GwadelupaBracia twierdzą, że "jest to trwałe przywołanie na myśl fragmentów wielkości i cieni Korony Kastylii, jej pielgrzymujących królów, jedności narodowej". Także "amerykańskiej epopei, wizyt i obietnic Krzysztofa Kolumba, zapału odkrywców i zdobywców Nowego Świata".
A także fragmenty "niezliczonej serii świętych pielgrzymów (Jan z Avili, Pedro de Alcántara, Teresa od Jezusa, Jan Boży, Krzysztof od św. Katarzyny, Jan Paweł II...). A także "sławnych i szlachetnych pielgrzymów (markiz Santillana, Cervantes, Hernán Cortés...). O ubogich, szlachetnych pielgrzymach, którymi opiekowano się w szpitalach, w szafach portierni, w gospodarstwach położonych wzdłuż każdego z trzynastu szlaków pielgrzymkowych...". Jak podkreślają bracia, enklawa ma "ponad siedmiowiekową historię wiary i kultury".
W programowanie W najbliższą sobotę arcybiskup Toledo, Mons. Cerro Chaves, będzie przewodniczył nowennie, której ogólny temat brzmi: "W jednym Chrystusie jesteśmy jedno, ze świętą Marią z Guadalupe".
Orwell, naznaczony doświadczeniem hiszpańskiej wojny domowej i odrzuceniem totalitaryzmu, do ostatnich dni zachował zdecydowanego antykomunistycznego ducha i krytykę ZSRR. Zmarł w 1950 roku na gruźlicę i został pochowany w Sutton Courtenay zgodnie z obrządkiem anglikańskim.
6 września 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
W doskonałej biografii napisanej przez Yuri Felshtinsky'ego stwierdza się, że Orwell, który w 1937 r. udał się na hiszpańską wojnę domową pod pretekstem zbadania roli Kościoła katolickiego w wojnie, znalazł w swoim kontakcie z anarchizmem i komunizmem w Katalonii źródło przyszłego odrzucenia korzeni totalitaryzmu i biurokratycznego kolektywizmu. O rozmowie z anglikańskim wikariuszem, który go odwiedził, stwierdził z charakterystyczną dla siebie ironią, że musiał przyznać, że to prawda "Powiedział, że jest bardzo szczęśliwy słysząc, że chodzi tylko o kościoły katolickie.
Antykomunizm
W 1946 r. wraz z innymi autorami opublikował list otwarty w gazecie Forward, wzywając do tego, aby procesy norymberskie zajęły się procesami moskiewskimi z lat 1936-1938, w których oskarżeni (bliscy współpracownicy Lenina i Trockiego) zostali pociągnięci do odpowiedzialności za bezpośrednie stosunki z nazistowskimi władzami Rzeszy i gestapo; niemiecko-sowieckie traktaty o przyjaźni; mord polskich cywilów i żołnierzy w lesie katyńskim z rąk Sowietów i tak dalej. List nie wywołał żadnych reperkusji, ponieważ ówczesne rządy brytyjski i amerykański nie były zainteresowane konfrontacją z ZSRR.
Do ostatniego dnia swojego życia Orwell zapisywał w notatniku powiększającą się listę osób na Zachodzie, które jego zdaniem były albo podziemnymi komunistami, albo agentami sowieckich wpływów. Jego antykomunistyczne uczucia nasiliły się w ostatnich miesiącach życia, a nawet wysłał listę 36 osób do starego znajomego, który pracował w Departamencie Badań Informacji, którego celem było zwalczanie komunistycznej propagandy w Imperium Brytyjskim.
Choroba końcowa
Jak napisał D. J. Taylor w artykule w The GuardianKażdego popołudnia w styczniu 1950 r. można było zobaczyć małą procesję odwiedzających, którzy jeden po drugim przechodzili przez wesołe place North Bloomsbury do szpitala University College London, gdzie umierał Eric Arthur Blair, znany na całym świecie jako George Orwell.
Brytyjski pisarz przebywał na UCH i w szpitalu przez prawie cztery miesiące od początku poprzedniego roku. Dwie dekady przewlekłych problemów z płucami zaowocowały diagnozą gruźlicy. W sanatorium w Gloucestershire sześć miesięcy wcześniej prawie zmarł, ale wyzdrowiał na tyle, że został przeniesiony do Londynu pod opiekę wybitnego specjalisty od klatki piersiowej Andrew Morlanda.
Na szczęście pieniądze, których brak doskwierał Orwellowi przez większość jego dorosłego życia, nie były już problemem. 1984opublikowana w czerwcu poprzedniego roku, odniosła ogromny sukces po obu stronach Atlantyku. Szesnaście lat młodsza od Orwella, z szeregiem poprzednich kochanek, Sonia Brownell wydawała się mało prawdopodobną kandydatką do roli drugiej żony pisarza, owdowiałego od śmierci Eileen O'Shaughnessy w 1945 roku. Małżeństwo zostało jednak zawarte w obecności kapelana szpitalnego, wielebnego WH Braine'a, w pokoju Orwella 13 października 1949 roku. Obecni byli David Astor, Janetta Kee, Powell, lekarz i Malcolm Muggeridge, lewicowy pisarz i przyjaciel Orwella, który ostatecznie nawrócił się najpierw na chrześcijaństwo, a prawie w wieku 80 lat na katolicyzm.
We wczesnych godzinach rannych w sobotę 21 stycznia Orwell zmarł z powodu masywnego krwotoku płucnego. Wiadomość rozeszła się w ciągu weekendu. "G. Orwell nie żyje, a pani Orwell jest prawdopodobnie bogatą wdową", zauważył Evelyn Waugh w liście do Nancy Mitford. Muggeridge, pracujący wówczas w Daily Telegraph, napisał kilka okolicznościowych akapitów do kolumny Peterborough. "Pomyślałem o nim, podobnie jak o Grahamie [Greene], że popularni pisarze zawsze wyrażają w intensywny sposób jakąś romantyczną tęsknotę...".
Will
Okazało się, że zmarły sporządził testament trzy dni przed śmiercią, w obecności Soni i siostry swojej pierwszej żony, Gwen O'Shaughnessy. Materialnie przekazywał swój majątek literacki Soni. Duża polisa ubezpieczeniowa na życie zadbałaby o jego adoptowanego syna, Richarda, który był wówczas pod opieką swojej ciotki, siostry Orwella, Avril. Orwell, który za życia uważał się za agnostyka, choć uznawał znaczenie chrześcijaństwa dla zachodniej cywilizacji, zaaranżował pochówek zgodnie z obrzędami Kościoła Anglii, a jego ciało miało zostać pochowane (nie skremowane) na najbliższym cmentarzu. Zadanie zorganizowania tego spadło na Powella i Muggeridge'a.
Obaj przyjaciele starali się zaangażować usługi wielebnego Rose'a, wikariusza Christ Church, Albany Street NWI. Wpływy Astora zapewniły mu miejsce na cmentarzu kościoła Wszystkich Świętych w Sutton Courteney w hrabstwie Oxfordshire. Muggeridge odnotował w swoim dzienniku fakt, że Orwell zmarł w dniu urodzin Lenina i został pochowany przez Astorów, "co wydaje mi się obejmować cały zakres jego życia".
Pogrzeb
Pogrzeb wyznaczono na czwartek 26 stycznia. Dzień wcześniej Powell i jego żona odwiedzili Muggeridge'ów po kolacji, zabierając ze sobą Sonię, "oczywiście w złym stanie". Podczas ich ostatniego spotkania, dzień po śmierci Orwella, Sonię ogarnął smutek. Muggeridge zdecydował, że "Zawsze kochałbym ją za jej prawdziwe łzy...".
Pozostawił szczegółową relację z wydarzeń następnego dnia: Fred Warburg witający żałobników przed drzwiami kościoła, zimna atmosfera, zgromadzenie "w większości żydowskie i prawie całkowicie niewierzące". którzy mieli trudności z przestrzeganiem anglikańskiej liturgii. Powell wybrał hymny: "Wszyscy ludzie, którzy mieszkają na ziemi", "Prowadź mnie, wielki Odkupicielu" i "Dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy". "Nie pamiętam dlaczego", Powell napisał później, "Być może dlatego, że sam Orwell mówił o hymnie, lub dlatego, że był na swój sposób rodzajem świętego, nawet jeśli nie był jednym z lśniących szat".
Zarówno Powell, jak i Muggeridge uznali tę okazję za niezwykle niepokojącą. W szczególności Muggeridge był głęboko poruszony wybraną przez Powella lekturą z Księgi Kaznodziei: "Wtedy proch powróci na ziemię, tak jak był, a duch powróci do Boga, który go dał". Wrócił do swojego domu w pobliżu Regent's Park, by przeczytać stertę nekrologów napisanych między innymi przez Symonsa, VS Pritchetta i Arthura Koestlera, widząc w nich już "Jak powstaje legenda człowieka".
Francesca LaRosa, historia niepłodności i nadziei z jej piosenkami
Francesca LaRosa zdobyła w Rzymie nagrodę Catholic Music Award dla najlepszej nowej piosenkarki za utwór "My Soul Proclaims". Odbyła swoją własną, wyjątkową podróż przez psalmy, która przyniosła jej nowe życie i pieśń na cześć słów Maryi w "Magnificat". Teraz opowiedział OSV News swoją historię niepłodności i nadziei stojącej za jego piosenkami.
OSV / Omnes-5 września 2025 r.-Czas czytania: 4minuty
- Lauretta Brown (OSV News)
Psalmy mogą być częścią Mszy Świętej, którą wielu katolików pomija. Są jednak chwile w życiu, kiedy psalmy nabierają nowego znaczenia. To wtedy, gdy idziemy z Panem przez trudności i ból, próbując zachować nadzieję. Oto historia Franceski LaRosy.
LaRosa zawsze uwielbiała śpiewać jako dziecko i zaczęła śpiewać podczas mszy ze swoim ojcem w wieku 9 lat. Gdy stała się bardziej zaangażowana w posługę muzyczną, zaczęła dostosowywać psalmy responsoryjne do własnych aranżacji muzycznych.
Kiedy po raz pierwszy skomponowała muzykę do psalmu, jako nastolatka, została zachęcona przez matkę. "Byłam w stanie słuchać i znajdować melodie, i widziałam Pismo Święte w inny sposób. To było tak, jakbym widziała melodię płynącą ze strony" - wspomina.
Ostatecznie została dyrektorem muzycznym swojej rodzinnej parafii, kościoła katolickiego St. Barnabas w Indianapolis, zanim wyjechała, aby kontynuować własną karierę muzyczną.
Chociaż początkowo myślał, że zajmie się współczesną muzyką chrześcijańską, w 2020 roku odkrył, że "Bóg naprawdę przyprowadził mnie z powrotem do psalmów".
Niepłodność, "ciężki krzyż do udźwignięcia".
"Byłam mężatką i cierpiałam na bezpłodność, i pytałam Boga: 'Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego nie możemy mieć dzieci? To bardzo ciężki krzyż do udźwignięcia w środku pandemii. Miałam złamane serce" - mówi. "Kiedy rozmawiałam z Bogiem, przypadkowo potknęłam się o stolik nocny, gdy wychodziłam z pokoju, a moja Biblia spadła na podłogę. Otworzyłam ją, aby zobaczyć, na której stronie się znajduje, a była to strona Psalmów.
Zapytałem Boga, czy chce, abym skupił się na psalmach w swojej muzyce, a potem "poczułem przytłaczające poczucie pokoju". W rezultacie zdecydował się wyruszyć w "psalmową podróż". nagrywanie wszystkich psalmówSprzedają również swoje aranżacje na swojej stronie internetowej.
Chociaż włączył je do swojej muzyki z zamiarem pomocy innym śpiewakom, odkrył jednocześnie, że psalmy przyniosły mu pocieszenie w procesie niepłodności.
Operacja endometriozy
"Dzień po tym, jak skończyłem nagrywać mój ostatni psalm, byłem operowany przez lekarza z Napro i odkrył, że cierpiałam na przewlekłą chorobę zwaną endometriozą, którą był w stanie całkowicie usunąć" - wyjaśniła. "Zaraz po operacji zostałam wyleczona i obdarzona synem. Dwa tygodnie później dowiedzieliśmy się, że spodziewamy się dziecka".
Praca LaRosy z psalmami również dotarła do szerokiej publiczności i wygenerowała nieoczekiwane połączenia. Jej filmy wideo przyciągnęły uwagę katolickiego kompozytora Toma Bootha, który skontaktował ją z katolicką muzyk Sarah Hart, która stała się jej mentorką i przyjaciółką.
Wciąż zmagając się z niepłodnością i w trakcie nagrywania psalmów, LaRosa współpracował z Hartem, aby ustawić "Magnificat" na muzykę do jego piosenki "My Soul Proclaims".
"Bardzo emocjonalny moment".
"Otworzyliśmy Ewangelię Łukasza 1 i był to bardzo wzruszający moment, gdy czytaliśmy ją jako dwie kobiety i czytaliśmy historię Marii i Elżbiety. Elżbieta była bardzo ważną osobą w moim życiu ze względu na moje doświadczenie z niepłodnością" - zauważyła LaRosa. "Naprawdę napisałam to z perspektywy kogoś, kto nie mógł mieć dzieci.
"Śpiewanie, że moja dusza głosi wielkość Pana, śpiewanie słów Maryi i jej słów: "Święte, święte jest Jego imię", przyniosło mi wiele uzdrowienia w mojej podróży niepłodności, pisząc to z Sarą w tym pustynnym okresie" - powiedziała.
Spodziewają się dziecka i wydają piosenkę
Piosenkę wydali tuż po tym, jak ona i jej mąż, David, dowiedzieli się, że spodziewają się dziecka. Opowiedziała o emocjonalnym momencie, w którym usłyszała piosenkę dzień po tym, jak się dowiedziała. "Ta piosenka wypełniła ściany mojego domu, który był świadkiem mojej złamanej historii" - powiedziała. "A teraz ta piosenka oznacza dla mnie coś zupełnie innego, teraz, gdy słyszę słowa Maryi, będąc w ciąży. Byłam przytłoczona emocjami.
Zaproponował "modlitwę uwielbienia Boga".
Teledysk do piosenki, nagrany krótko po tym, jak odkryła, że jest w ciąży, pokazuje ją idącą środkową nawą lokalnego kościoła, ofiarowującą swoją "własną modlitwę uwielbienia Boga". Powiedziała, że miała prawdziwe łzy wdzięczności za bycie "z moim dzieckiem w uwielbieniu, idąc w kierunku Jezusa".
LaRosa dowiedziała się o konkursie Catholic Music Awards od jednego ze swoich obserwatorów, a jej mąż zgłosił jej muzykę - tylko po to, by zobaczyć, co się wydarzy.
Po otrzymaniu zaproszenia do wzięcia udziału w ceremonii wręczenia nagród, ona i jej mąż początkowo nie byli pewni, ponieważ wiedziała, że w tym czasie będzie rodzić. Zdecydowali jednak, że mogą wziąć udział w ceremonii w Rzymie, gdy jej rodzice i teściowie zaoferowali, że będą im towarzyszyć i pomogą przy porodzie. Odbyli specjalną rodzinną podróż do Rzymu podczas Jubileuszowego Roku Nadziei.
Dziecko urodziło się miesiąc przed ceremonią wręczenia nagród.
Ich córka, Gabriella, urodziła się nieco ponad miesiąc przed ceremonią wręczenia nagród i została nazwana na cześć anioła Gabriela i święta Zwiastowania.
Poród i połóg przebiegły bardzo dobrze, a nawet udało im się uzyskać paszport i akt urodzenia Gabrielli na czas podróży, "dzięki łasce Bożej" - powiedziała LaRosa.
Wyraziła wdzięczność za swoją osobistą podróż, śpiewając "My Soul Proclaims", a następnie została zaproszona do wykonania go w Rzymie.
"Krąg jest zamknięty".
"Urodziłam córkę pięć tygodni przed zaśpiewaniem tego utworu w Rzymie" - powiedziała. "To było pełne koło, od kiedy zaśpiewałam to w teledysku, gdy byłam w ciąży, do kiedy zaśpiewałam to w Rzymie pięć tygodni po porodzie, a moja córka była tam ze mną.
"Kiedy ogłoszono mnie najlepszą nową piosenkarką, prawie upadłam na podłogę" - powiedziała - "Czuję się tak niegodna tego wszystkiego i jestem tak wdzięczna za każdą chwilę...".
Zobaczenie papieża Leona XIV, pierwszego amerykańskiego papieża, podczas modlitwy Anioł Pański było również niesamowitym przeżyciem, powiedziała, a mała Gabriella otrzymała jego błogosławieństwo z daleka na Placu Świętego Piotra.
——————-
Lauretta Brown jest redaktorką działu kultury w OSV News. Śledź ją na X @LaurettaBrown6.
—————–
Ta historia została pierwotnie opublikowana w OSV News w języku angielskim. Można ją przeczytać tutaj tutaj.
AutorOSV / Omnes
Subskrybuj magazyn Omnes i ciesz się ekskluzywnymi treściami dla subskrybentów. Będziesz mieć dostęp do wszystkich Omnes
5 września 1997 roku zmarła Matka Teresa z Kalkuty, z której charyzmatem autor niniejszego tekstu jest blisko związany.
5 września 2025 r.-Czas czytania: 3minuty
Dziś Kościół katolicki obchodzi wspomnienie świętej Teresy z Kalkuty, zakonnicy albańskiego pochodzenia, która dzięki swojemu "tak" wobec planów Pana, była w stanie zanieść Bożą miłość najbiedniejszym z biednych w ponad 130 krajach. Innymi słowy, do każdego zakątka naszej planety. To, co niemożliwe dla człowieka, jest możliwe dla Boga.
Pamiętam, że w tym samym roku, w którym Kościół katolicki pod przewodnictwem papieża Franciszka kanonizował świętą Teresę z Kalkuty, pewna misjonarka miłosierdzia powiedziała mi zdanie, które pozostało wyryte w moim sercu: "Nasza wiara, w porównaniu z wiarą Matki, jest bardzo mała". Miała na myśli Matkę Teresę, którą ta siostra dobrze znała podczas swoich lat formacyjnych w Kalkucie i którą widziała, jak wyrusza na niezbadane ścieżki, polegając tylko i wyłącznie na swoim zaufaniu do Boga. W jej wierze.
A jeśli wiara tej zakonnicy była, według niej samej, mała w porównaniu z wiarą Matki, to jaka byłaby moja? Chcę mieć taką wiarę, pomyślałam natychmiast. Przynajmniej tej siostry, która równie dobrze mogłaby być wielkości ziarnka gorczycy. Wkrótce zdałam sobie sprawę, że wiara to nie tylko kwestia pragnienia.
Moje doświadczenie w Kalkucie
Podczas piętnastu miesięcy, które spędziłem w Kalkucie, jedna rzecz przykuła moją uwagę. Miejsce, w którym rozpoczęło się to wielkie dzieło miłosierdzia, którego Bóg dokonał przez Matkę Teresę w skromnej dzielnicy Motijheel, jest do dziś w dużej mierze muzułmańskim obszarem, gdzie nadal panuje wiele ubóstwa, zarówno materialnego, jak i duchowego. Spacerując ulicami Motijheel, często myślałem: gdybym dorastał w Kalkucie, mając świętą tak blisko siebie, już dawno bym się nawrócił, a moja wiara byłaby wielkości ziarnka gorczycy. I skłamałbym, gdybym nie powiedział, że wielu w Kalkucie i w innych miejscach na świecie stanęło twarzą w twarz z Jezusem w wyniku przypadkowego spotkania z Matką lub jedną z jej sióstr. Śmiem twierdzić, że są tego przykłady wszędzie tam, gdzie przeszedł ten huragan miłosierdzia w służbie Królowi ludzkości.
W ostatnich tygodniach w Ziemi Świętej podobna myśl ponownie pojawiła się w mojej modlitwie. Nie zamierzam oczywiście stawiać Matki Bożej na równi z Jezusem, broń Boże, ale mogę powiedzieć, że zarówno nasz Pan, jak i ta święta, a z pewnością wielu innych świętych, dzielą tę tajemnicę, którą być może pewnego dnia zrozumiemy. Ziemia, na której urodził się Jezus, miejsca, przez które przeszedł sam Syn Boży, który stał się człowiekiem, góra, na której umarł ukrzyżowany lub Grób Pański, z którego zmartwychwstał trzeciego dnia, są dziś miejscami, w których Jego naśladowcy, wyznawcy Jezusa Chrystusa i Jego nauk, chrześcijanie, stanowią mniejszość. Jak to możliwe?
Dorastałem w katolickiej rodzinie, która od najmłodszych lat wychowywała mnie w wierze. Zostałem ochrzczony w wieku trzynastu dni, zawsze uczyłem się w katolickich szkołach, a ponadto w moim domu miałem i nadal mam, dzięki Bogu, przykład rodziców, którzy, choć dalecy od doskonałości, zawsze żyli swoją wiarą z głęboką spójnością. To wszystko nie przeszkodziło mi jednak, by moje spotkanie z żywym Bogiem, w Eucharystii i w moich braciach i siostrach, zwłaszcza tych najbardziej potrzebujących, trwało ponad trzydzieści lat. Ilu ochrzczonych żyje tak, jakby nie byli ochrzczeni! Ilu chrześcijan, którzy nie znają Chrystusa! Ilu! Zbyt wielu.
W ubiegłą niedzielę, 24 sierpnia, podczas modlitwy Anioł Pański na Placu Świętego Piotra, Ojciec Święty Leon XIV skierował do nas następujące słowa, które moim zdaniem powinniśmy rozważyć:
"Nasza wiara jest autentyczna, gdy obejmuje całe nasze życie, gdy jest kryterium w podejmowanych przez nas decyzjach, gdy czyni nas kobietami i mężczyznami, którzy są zaangażowani w dobro i są w stanie zaryzykować dla miłości, tak jak Jezus. On nie wybrał łatwej drogi sukcesu lub władzy, ale aby nas zbawić, umiłował nas aż do przekroczenia wąskiej bramy krzyża. On jest miarą naszej wiary, On jest bramą, którą musimy przekroczyć, aby być zbawionymi, żyjąc tą samą miłością i będąc budowniczymi sprawiedliwości i pokoju w naszym życiu".
Dziś, gdy na całym świecie wspominamy tę wielką małą świętą z końca ubiegłego wieku, przykład wiary dla mniej młodych, a także dla najmłodszych, którzy dziś nadal widzą, jak ich życie zmienia się w kontakcie z jej Misjonarkami Miłosierdzia, gdy wznosimy nasze modlitwy za najbiedniejszych i o pokój do świętej Teresy z Kalkuty, proponuję ci, drogi czytelniku, dwie rzeczy: po pierwsze, dziękujmy Bogu za ogromny dar wiary, a po drugie, módlmy się za wszystkich naszych braci i siostry, za tych, którzy chcą, ale nie mogą, za tych, którzy nie widzą, choć mogą, w Kalkucie, w Palestynie czy w Izraelu, aby każdego dnia coraz więcej ludzi mogło cieszyć się pełnią szczęścia wynikającą z otrzymania, dobrowolnie i niezasłużenie, daru wiary, największego daru.
AutorFernando Gutiérrez
Świecka misjonarka i założycielka Mary's Children Mission.
Aby zapewnić najlepsze doświadczenia, używamy technologii takich jak pliki cookie do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji na urządzeniu użytkownika. Wyrażenie zgody na te technologie umożliwi nam przetwarzanie danych, takich jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak zgody lub jej wycofanie może negatywnie wpłynąć na niektóre funkcje.
Funkcjonalny
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest ściśle niezbędny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z określonej usługi wyraźnie żądanej przez abonenta lub użytkownika lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikacji za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej.
Preferencje
Techniczne przechowywanie lub dostęp są niezbędne do uzasadnionego celu przechowywania niezamówionych preferencji subskrybenta lub użytkownika.
Statystyki
Techniczne przechowywanie lub dostęp wykorzystywane wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie lub dostęp techniczny, który jest wykorzystywany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wniosku, dobrowolnej zgody dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu nie mogą być wykorzystane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Techniczne przechowywanie lub dostęp jest niezbędny do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na wielu stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
Czy możemy przezwyciężyć polaryzację społeczną w kwestii aborcji?
Español 
English 
Italiano 
Français 
Deutsch 
Polski